A - Testament Vej‎ > ‎1 Samuel‎ > ‎

1 Samuel 1

 1 Samuel

La stòria ‘d la nàscita ‘d Samuel

L’amarëssa d’Anna

1:1 An sle montagne d'Efraim a-i era n'òm ch'as ciamava Elcana. A l'era dla famija dij sufìta dla borgà 'd Rama. A l'era 'l fieul ëd Jeroam, fieul d'Elìo, fieul ëd Tohu, dessendent ëd Suf, n'efraimita. 1:2 Elcana a l'avìa doi fomne: un-a as ciamava Anna e l'àutra Peninna. Peninna a l'avìa 'd fieuj, ma Anna a n'avìa pa. 1:3 Minca ann, Elkana as n'andava (con la famija) al santuari 'd Silo për adoré l' Signor ëd l'univers e për smonje 'd sacrifissi. A Silo a-i ufissiavo al tabernàcol, coma 'd sacerdòt dël Signor, Ofnì e Finèas, ij doi fieuj ëd Elì. 1:4 Quand ch’a-i rivava pr’ Elcana ‘l dì ‘d smon-e sò sacrifissi, chiel a l’era sòlit ëd dèje a soa fomna Peninna e ai sò tre fieuj ëd porsion ëd cola carn sacrificà, 1:5 ma a Anna chiel a na arservava la mej part, përchè Anna a l'era soa preferìa1 e Nosgnor a l'avìa daje gnun-e masnà. 1:6 An cole ocasion a-i rivava 'dcò che Peninna a-j fasèissa le schergne pròpi përchè Nosgnor a l'avìa lassala sensa fieuj. 1:7 A l'era sèmper l'istessa stòria: minca ann as n'andavo al santuari dël Signor e Peninna a-j fasìa le schergne a Anna. Minca vòta, Anna, mortificà, a finìa për pioré e a s'arfusava fin-a 'd mangé. 1:8 “Përchè piores-to?” Elcana a-j disìa, “Përchè manges-to nen? Përchè it të lasse andé parèj mach përchè ti ‘t l’has gnun-e masnà? Basta-lo nen che ti ‘t l’àbie mi, tò marì, ch’a l’é mej che des fieuj?”.

Preghiera e promëssa d’Anna

1:9 Na vòta, apress un disné sacrà2 a Silo, Anna a l’é aussasse e a l’é andass-ne a preghé al santuari. Eli, ël sacerdòt, as na stava setà an s’un taborèt a l’intrada dël santuari. 1:10 Anna, pien-a d’amarëssa, an piorand dësconsolà, a pregava Nosgnor. 1:11 E a l’ha faje na promëssa3, costa-sì: “Signor ëd l’univers, se Ti ‘t compiasras ‘d vardé a mia aflission, d’arcordete ‘d toa serventa, e ‘d deme ‘n fieul, antlora col fieul-lì i tlo consacrerai, ò Signor, për tuta soa vita e, coma ‘n segn ëd soa consacrassion, ij sò cavèj a saran mai tajà”. 1:12 Antant che chila a pregava Nosgnor con insistensa, Eli a la vardava. 1:13 Anna a parlava an sò cheur; a movìa ij làver, ma as podìa nen sente lòn ch’a disìa. Eli, donca, a pensava che Anna a fussa cioca. 1:14 Parèj, a l’ha dije: “A më smija ch’a sia pròpri nen ël cas ëd ven-e ambelessì, cioca coma ch’it ses! Va a deurme e smaltiss prima ël vin ch’it l’has an còrp!”. 1:15 Ma Anna a l’ha rësponduje: “Ò nò, monsù. I son na fomna tribulà. I l’hai beivune pa d‘ vin o quejcòsa ‘d pì fòrt, ma i son motobin demoralisà: i dovertava mè cheur a Nosgnor e a-j fasìa savèj tùit ij mè sagrin. 1:16 Pensa nen ch’i sìa na fomna da pòch! I m’esprimìa parèj përchè i son tant sagrinà e dëscoragià. 1:17 Antlora Eli a l’ha dije: “Vatne an pas e che ‘l Dé d’Israel at acòrda lòn ch’it l’has ciamaje!”. 1:18 “Ò grassie, monsù!”, Anna a l’ha sclamà. Antlora chila a l’é andass-ne e a l’ha comensà torna a mangé e a smijava pì nen cola ch’a l’era anans.

La nàscita ‘d Samuel e soa consacrassion

1:19 L’indoman, la famija antrega a l’é levasse ‘d bonora e a son andàit a adoré Nosgnor ancora na vòta. Peuj a son artornà a soa ca, a Rama. Quand che Elcana a l’é unisse a soa fomna, Nosgnor a l’é arcordasse ‘d chila. 1:20 A sò temp Anna a l’ha butà al mond a ‘n fieul. A l’ha ciamalo Samuel, përchè a l’é ‘n nòm ch’a veul dì: “I l’hai ciamalo a Nosgnor”.

1:21 L’ann ch’a l’é vnù, Elcana e soa famija a son artornà a Silo, coma ch’a j’ero sòlit fé, për smon-e dij sacrifissi e manten-e parèj soa promëssa. 1:22 Contut, Anna a l’é nen andaje. A l’ha dije a sò mar’: “Speta che la masnà a sia dëspopà e i-j la portrai. I la consacrerai a Nosgnor e i la lass-rai ambelelà con Chiel an përmanensa. 1:22 Elcana, sò marì, a l’ha dije: “Fà lòn ch’it pense mej, e che Nosgnor a peuda giutete a manten-e toa promëssa”. 1:23 Anna, donca, a l’é restà a ca e a l’é cudisse dla masnà fin-a ch’a fussa dëspopà.

1:24 Quand che ‘l cit a l’é stàit dëspopà, Anna a l’ha portalo al santuari ‘d Silo. A l’han portà con lor ëdcò un tòr ëd tre agn pr’ ël sacrifissi, na cavagna ‘d farin-a e ‘n botal ëd vin. 1:25 Ambelelà a l’han sacrificà ‘l tòr e a l’han portà ‘l fiolin da Eli. 1:26 Anna a l’ha dije a Eli: “Monsù, vises-to ‘d mi? Mi i son cola fomna ch’a stasìa pròpi sì a supliché Nosgnor. 1:27 I lo pregava për podèj avèj na masnà, e Nosgnor a l’ha acordame lòn ch’i l’avìa ciamaje. 1:28 Për lòn adess i na faso don a Nosgnor, e chiel a apartenrà a Dé për tuta soa vita. Antlora lor a son prosternasse pr’ adoré Nosgnor.


Nòte

1 O “a-i vorìa tant bin”.

2 O “ël disné dël sacrifissi”.

3 O “un vot”.



À à È è É é Ì ì Ò ò Ó ó Ù ù Ë ë
Comments