A - Testament Vej‎ > ‎1 Samuel‎ > ‎

1 Samuel 1

1 Samuel

1

La stòria ‘d la nàscita ‘d Samuel - L’amarëssa d’Anna

1An sle montagne d'Efraim a-i era n'òm ch'as ciamava Elcana. A l'era dla famija dij sufìta dla borgà 'd Rama. A l'era 'l fieul ëd Jeroam, fieul d'Elìo, fieul ëd Tohu, dessendent ëd Suf, n'efraimita. 2Elcana a l'avìa doi fomne: un-a as ciamava Anna e l'àutra Peninna. Peninna a l'avìa 'd fieuj, ma Anna a n'avìa pa. 3Minca n'ann, Elkana as n'andava (con la famija) al santuari 'd Silo për adoré l' Signor ëd l'univers e për smonje 'd sacrifissi. A Silo a-i ufissiavo al Tabernàcol, coma 'd sacerdòt dël Signor, Ofnì e Finèas, ij doi fieuj ëd Elì. 4Quand ch’a-i rivava pr’ Elcana ‘l dì ‘d smon-e sò sacrifissi, chiel a l’era sòlit ëd dèje a soa fomna Peninna e ai sò tre fieuj ëd porsion ëd cola carn sacrificà, 5ma a Anna chiel a na arservava la mej part, përchè Anna a l'era soa preferìa[1] e Nosgnor a l'avìa daje gnun-e masnà. 6An cole ocasion a-i rivava 'dcò che Peninna a-j fasèissa le schergne pròpi përchè Nosgnor a l'avìa lassala sensa fieuj. 7A l'era sèmper l'istessa stòria: minca ann as n'andavo al santuari dël Signor e Peninna a-j fasìa le schergne a Anna. Minca vòta, Anna, mortificà, a finìa për pioré e a s'arfusava fin-a 'd mangé. 8“Përchè piores-to?” Elcana a-j disìa, “Përchè manges-to nen? Përchè it të lasse andé parèj mach përchè ti ‘t l’has gnun-e masnà? Basta-lo nen che ti ‘t l’àbie mi, tò marì, ch’a l’é mej che des fieuj?”.

Preghiera e promëssa d’Anna

9Na vòta, apress un disné sacrà[2] a Silo, Anna a l’é aussasse e a l’é andass-ne a preghé al santuari. Eli, ël sacerdòt, as na stava setà an s’un taborèt a l’intrada dël santuari. 10Anna, pien-a d’amarëssa, an piorand dësconsolà, a pregava Nosgnor. 11E a l’ha faje na promëssa[3], costa-sì: “Signor ëd l’univers, se Ti ‘t compiasras ‘d vardé a mia aflission, d’arcordete ‘d toa serventa, e ‘d deme ‘n fieul, antlora col fieul-lì i tlo consacrerai, Nosgnor, për tuta soa vita e, coma ‘n segn ëd soa consacrassion, ij sò cavèj a saran mai tajà”. 12 Antant che chila a pregava Nosgnor con insistensa, Eli a la vardava. 13Anna a parlava an sò cheur; a movìa ij làver, ma as podìa nen sente lòn ch’a disìa. Eli, donca, a pensava che Anna a fussa cioca. 14Parèj, a l’ha dije: “A më smija ch’a sia pròpri nen ël cas ëd ven-e ambelessì, cioca coma ch’it ses! Va a deurme e smaltiss prima ël vin ch’it l’has an còrp!”. 15Ma Anna a l’ha rësponduje: “Ò nò, monsù. I son na fomna tribulà. I l’hai beivune pa d‘ vin o quejcòsa ‘d pì fòrt, ma i son motobin demoralisà: i dovertava mè cheur a Nosgnor e a-j fasìa savèj tùit ij mè sagrin. 16Pensa nen ch’i sìa na fomna da pòch! I m’esprimìa parèj përchè i son tant sagrinà e dëscoragià. 1Antlora Eli a l’ha dije: “Vatne an pas e che ‘l Dé d’Israel at acòrda lòn ch’it l’has ciamaje!”. 18“Ò grassie, monsù!”, Anna a l’ha sclamà. Antlora chila a l’é andass-ne e a l’ha comensà torna a mangé e a smijava pì nen cola ch’a l’era anans.

La nàscita ‘d Samuel e soa consacrassion

19L’indoman, la famija antrega a l’é levasse ‘d bonora e a son andàit a adoré Nosgnor ancora na vòta. Peuj a son artornà a soa ca, a Rama. Quand che Elcana a l’é unisse a soa fomna, Nosgnor a l’é arcordasse ‘d chila. 20A sò temp Anna a l’ha butà al mond a ‘n fieul. A l’ha ciamalo Samuel, përchè a l’é ‘n nòm ch’a veul dì: “I l’hai ciamalo a Nosgnor”.

21L’ann ch’a l’é vnù, Elcana e soa famija a son artornà a Silo, coma ch’a j’ero sòlit fé, për smon-e dij sacrifissi e manten-e parèj soa promëssa. 22Contut, Anna a l’é nen andaje. A l’ha dije a sò mar’: “Speta che la masnà a sia dëspopà e i-j la portrai. I la consacrerai a Nosgnor e i la lass-rai ambelelà con Chiel an përmanensa. 22Elcana, sò marì, a l’ha dije: “Fà lòn ch’it pense mej, e che Nosgnor a peuda giutete a manten-e toa promëssa”. 23Anna, donca, a l’é restà a ca e a l’é cudisse dla masnà fin-a ch’a fussa dëspopà.

24Quand che ‘l cit a l’é stàit dëspopà, Anna a l’ha portalo al santuari ‘d Silo. A l’han portà con lor ëdcò un tòr ëd tre agn pr’ ël sacrifissi, na cavagna ‘d farin-a e ‘n botal ëd vin. 25Ambelelà a l’han sacrificà ‘l tòr e a l’han portà ‘l fiolin da Eli. 26Anna a l’ha dije a Eli: “Monsù, vises-to ‘d mi? Mi i son cola fomna ch’a stasìa pròpi sì a supliché Nosgnor. 27I lo pregava për podèj avèj na masnà, e Nosgnor a l’ha acordame lòn ch’i l’avìa ciamaje. 28Për lòn adess i na faso don a Nosgnor, e chiel a apartenrà a Chiel për tuta soa vita. Antlora lor a son prosternasse pr’ adoré Nosgnor.

Nòte

  1. O “a-i vorìa tant bin”.
  2. O “ël disné dël sacrifissi”.
  3. O “un vot”.
Comments