A - Testament Vej‎ > ‎Isaia‎ > ‎

Isaia 50

50

50:1 Sossì a l'é lòn che Nosgnor a dis: "Vòstra mare é-la stàita mandà vìa përchè i l'avìa fàit divòrsi da chila? A chi dij mè creditor hai-ne venduve coma dij s-ciav? Nò, s'i seve stàit vendù a l'è pr' ij vòstri pecà; për motiv ëd vòstra infedeltà, vòstra mare, Gerusalem, a l'é stàita bandonà. 50:2 Përchè quand ch'i son rivà a-i era gnun a speteme? Përchè gnun a l'ha rispondù quand ch'i l'hai ciamà? Peul esse che 'l motiv a l'é përchè i l'avrìa gnuna fòrsa për salvé quejdun? Nò, col-là a l'é nen ël motiv! Përchè i podria parlé al mar e felo suvé dël tut! I podrìa fé sëcché ij fium tant da feje dventé 'd desert. 50:3 I son mi ch'i vëstisso 'l cel ëd nèir e ch'i lo tapisso da mòrt.

Ël sërvent dël Signor (ters cant)

50:4 Nosgnor, ch’a l’é sovran, a l'ha dame Soe paròle 'd sapiensa: për lòn i sai coma giuté coj ch'a son sfinì e dëscoragià. Coma ch'as fa con ij dissépoj, la matìn ëd minca dì Chiel am dësvija e am rend antivist1 pr' amprende Sò volèj.

50:5 Nosgnor, ch’a l’é sovran, a l'ha parlame e i l'hai scotalo. I l'hai nen faje 'd resistensa e i l'hai nen viraje le spale. 50:6 I l'hai sporzù la schin-a a coj ch'am vorìo foëtteme e le ciafele a coj ch'a vorìo s-ciancheme la barba. I l'hai nen stërmà mia facia da coj ch'a vorìo sbefieme e scraceme adòss. 50:7 Contut, Nosgnor, ch’a l’é sovran, am giuta e për lòn i sarai mai batù - ch'as faso gnun-e ilusion! I stago a testa àuta e i rendo mia facia dura tanme na ròca. I sarai mai dsvergognà. 50:8 Col ch'am rendrà giustissia a l'é 'n camin ch'a riva. Chi ch'as ancalerà 'ncora a 'ncolpeme? Andoa ch'a son finì ij mè acusator? Ch'a ven-o fòra! 50:9 Nosgnor Dé a sta da la mia part! Chi mai podrà-lo condaneme? Tùit ij mè nemis a saran dësblà tanme na ròba veja mangià da le càmole.

50:10 Chi an tra 'd vojàutri a l'ha timor ëd Nosgnor e ch'a scota la vos ëd Sò sërvent? Se quejdun marcia 'nt la scurità, sensa gnanca 'n ragg ëd lus, ch'as confida an Nosgnor e ch'as ten-a strèit a Sò Dé! 50:11 Ma fé mach atension, vojàutri ch'i marce 'nluminà da la vòstra lus e ch'iv scàude con ij vòstri feu. Sta-sì a l'é la sòrt che Nosgnor a l'ha riservave: i l'avreve da meuire an mes ai torment.

Nòte

1 O "a deurb mie orìje".


À à È è É é Ì ì Ò ò Ó ó Ù ù Ë ë
Comments