A - Testament Vej‎ > ‎Isaia‎ > ‎

Isaia 43

Isaia

43

Nosgnor, ël Salvator d’Israel

1Ma adess, scota lòn ch’at dis ël Signor ch’a l’ha create, ò pòpol ëd Giacòb, col ch’a l’ha butate ansema: “2Àbie nen tëmma, përchè i son mi ch’i l’hai riscatate; i l’hai ciamate për nòm, ti ‘t ses mè. 3Se ti ‘t l’avras da travërsé d’aque ancreuse, i sarai con ti[1]. Se ti ‘t l’avras da passé ‘d rivere, la corent at quatrà nen tant da fete meuire nià. Se ti ‘t l’avras da marcé pr’ ël feu, at brusrà nen, le fiame at consumran nen. 3A sarà parèj përchè mi, ël Signor, i son tò Dé, ël sant d’Israel, tò Salvator. Për riscatete I darìa l’Egit, l’Etiòpia e Seba a tò pòst. 4Për mi it ses tant pressios e amà ch’i darìa an barata d’àutra gent an cambi ‘d toa vita. 5Àbie nen tëmma, përchè mi i’t son dacant! I farai torné tò fieuj da l’orient e da l’ocident. 6I dirai al nòrd e al meridion: “Porteme andarera ij mè fieuj e le mie fije; feje ven-e dai canton pì distant ëd la tèra 7tuti coj ch’a pòrto mè nòm, coj che mi i l’hai creà për mìa glòria, përchè i son mi ch’i l’hai formaje e faje. 8Fé seurte ‘l pòpol ch’a l’ha ‘d euj ma ch’a vëd nen, ch’a l’ha d’orije ma ch’a sent nen”.

Israel, testimòni ‘d Nosgnor

9Ch’as riunisso tùit ij pòpoj, ch’a ven-o a l’arcòlta le nassion. Chi mai, an tra ‘d lor, a l’avìa prevëddù tut sòn? Qual dij sò idoj a l’ha mai anunsià prima cole ròbe? Chi mai, an tra ‘d lor, a podrìa dì prima lòn ch’a-i rivrà doman? Andoa ch’a son ij testimòni ‘d cole predission? Chi é-lo ch’a podrìa rëscontré ch’a l’avìo dit la vrità? 10I lo diso mi, ël Signor: ‘Ij mè testimòni i seve vojàutri. I seve ij mè sërvent. I seve stàit sernù për conòss-me, për chërde an mi, për comprende che mach mi i son Dé e ch’a-i na j’é gnun d’àutri: a-i na j’é mai staje e a-i na saran mai. 12I son mi, i son mi, ël Signor. Feura che mi a-i é gnun d’àutri salvator. A l’é mi ch’i l’avìa prima nunsià ch’i l’avrìa salvave, col ch’a l’ha falo savèj al mond. Gnun d’àutri dé foresté a l’han mai fàit ëd ròbe parèj. Ij mè testimòni i seve vojàutri che mi i son ël Dé ùnich - a dis Nosgnor. 13Da sèmpre[2] i lo son. A-i é gnun ch’a peuda s-cianché quajdun da mia man. A-i é gnun ch’a peuda disfé lòn ch’i faso mi”.

Na neuva stra ant ël desert

14Sossì a l’é lòn ch’a fà savèj ël Signor, ël Sant d’Israel, Col ch’an lìbera: “Për vojàutri i mandrai n’arnèja contra ‘d Babilònia e i farai scapé tùit ij babilonèis pròpi con cole nav ch’a-i na fan tant ëd orgheuj. 15I son mi ël Signor, vòstr Sant. I son ël Creator d’Israel, vòs Rè”. 16Nosgnor a l’avìa dovertà na stra an mes al mar, un senté a travers d’aque furiose. 17I l’avìa fàit seurte la poderosa armèja d’Egit con ij sò chèr e cavaj. I l’hai faje tombé ant l’eva e a s’ausseran mai pì. Soa vita ‘d lor a l’é dëstisasse coma ‘l mocin ëd na candèila. 18Ma dësmentieve ‘d lòn: a l’é gnente an confront ëd lòn ch’i son an camin a fé. 19Përchè i son press a fé quejcòs ëd neuv. Vardé, a l’é già ancaminasse! I lo vëdde nen? I farai na stra ch’a passa an mes al desert. I son an camin a creé ‘d rivere ant la vàuda sëcca. 20J’animaj ant le foreste am diran grassie, éh, fin-a ij siacal e j’oloch, përchè ant ël desert i-j darai da bèive. Éh, i farai nasse d’eva ant ël desert, parèj che mè pòpol sernù a peuda bèive. 21I l’hai creà Israel për mi, e a vnirà ‘l dì che an rendran onor dëdnans al mond antregh[3]”.

Nosgnor a denunsia la colpa d’Israel

22Ma, cara famija ‘d Giacòb, i l’eve arfusave ‘d ciameme d’agiut. I seve stracave ‘d mi, ò Israel! 23I l’eve nen smoname dj’olocàust con ij vòstri agnej, nì i l’eve onorame con ij vòstri sacrifissi, bele se mi i son mai stave ‘d pèis e i l’hai mai stracave con d’arceste d’oferte ‘d gran e d’ancens. 24Ëd sicur i l’eve nen sgairà ‘d sòld për cateme ‘d përfum e i l’eve nen fame piasì con ël gras dle vitime ‘d sacrifissi. A l’opòst, i seve stàit vojàutri ch’i l’eve stracame con ij vòstri pecà: a son vòstre colpe ch’a son stame ‘d pèis.

25Antlora sì, i sarai mi, mach mi, a dëscancelé vòstri pecà. I veuj ch’a sia parèj: i vòstri pecà am vniran mai pì a la ment. 26Presenteme vòstre rason e discutomje ‘n pò: vardoma cola ch’a l’é la situassion e iv podreve giustifiché s’i seve nossent. 27Ël fàit a l’é che, fin-a dal prinsipi, a l’é stàit vost prim antich a comëtte ‘d pecà contra ‘d mi; tùit ij vòstri cap a son arvirasse contra ‘d mi. 28A l’é costa-sì la rason ch’i l’hai gavà ai vòstri sacerdòt l’onor ch’a l’avìo e ch’i l’hai bandonà Giacòb a lë stermini, ël pòpol d’Israel a l’onta.

Nòte

  1. O “Ti ‘t m’aparten-e”.
  2. O “da eternità a eternità”.
  3. O “a proclamrà mia làude”.
Comments