A - Testament Vej‎ > ‎Genesi‎ > ‎

Genesi 32

Genesi 32

La lòta 'd Giacòb a Peniel

(1) Antlora Giacòb a l'é 'ncaminasse e j'àngej 'd De a son andaje 'ncontra.
(2) Quand che Giacòb a l'ha vëdduje a l'ha sclamà: "Sto-sì a l'é l'acampament ëd De". Për lòn a l'ha ciamà col pòst Mahanaim.
(3) Giacòb peuj a l'ha mandà anans a sò frel Esaù, ch'a stasia ant la tèra 'd Sèir, la region ëd Edom, dij mëssagé.
(4) A l'ha dije: "I deuve di a mè signor Esaù: 'Sosì a l'é lòn ch'a tò servitor Isaac a dis: 'I son stàit fina-a a adèss con Laban.
(5) I l'hai dij beu, dj'aso, dle feje, dij servitor e dle servente. I l'hai mandà 's messagi për informé mè signor, përch'i peussa trove 'd favor dëdnans a ti'".
(6) Ij mëssagé a son tornà da Giacòb e a l'han dit: "I soma stàit da tò frel Esaù. Chiel a l'é 'n camin ch'a ven ancontra a ti, e con chiel a-j son quatr sent òm".
(7) An scotand sto messagi-sì Giacòb a l'é motobin spaventasse e sagrinasse. Antlora a l'ha dividù la gent ch'a l'era con chiel an doi camp, ansem a le màndrie, a jë strop e ai gamèj.
(8) "Se Esaù a 'taca un ëd sti camp," a l'ha pensà, "antlora l'àutr camp a podrà scapé".
(9) Peuj Giacòb a l'ha pregà ansì: "Ò De 'd mè pare Abram, De 'd mè pare Isaac, ò Signor: Ti 't l'has dime: Artorna a toa tèra e dai tò parent, e Mi i't daraj la prosperità.
(10) I son nen degn ëd tut l'amor che, fedel, Ti 't l'has manifestà a tò servitor. Con mach mia cana i l'hai traversà 'l Giordan, ma adèss i son dventà doi camp.
(11) Liberame, it suplico, da la man ëd mè frel Esaù, përch'i l'hai tëmma che chiel a l'ha pensà 'd taché nen mach mi, ma 'dcò le mare con ij sò fieuj.
(12) Ma Ti 't l'has dit: 'A l'é cert ch'it daraj la prosperità e rendraj toa dissendensa tanme la sabia an sla riva, tanti ch'as peudo nen contesse.
(13) Cola neuit Giacòb a l'é stàit ambelelà, peuj a l'ha fàit mandé a sò frel Esaù 'n cadò:
(14) dosent crave e dòdes boch, dosent fèje e vint moton,
(15) trenta gamele con ij sò gamelin, quaranta vache e des tòr, vint sòme e des aso.
(16) A l'ha fidà tut lòn ai sò servitor ch'a l'han dividulo an doi mandrie. A l'ha dit ai sò servitor: "Passé anans ëd mi, e manten-e na quej distansa tra na màndria e l'àutra".
(17) Peuj a l'ha dà coste istrussion ai servitur ch'a mnavo la prima màndria: "Quand che mè frel av incontra e av ciama: "Chi è-lo vòst padron? Andoa ch'i seve-ne an camin d'andé? Chi é-lo 'l padron dle màndrie ch''i men-e?". 
(18) Antlora i deuve dì: "A son ëd tò servitor Giacòb. A son stàite mandà coma 'n cadò për mè signor Esaù. An efet, Giacòb an përson-a a marcia pì andarera 'd nojàutri".
(19) Chiel a l'ha 'dcò dàite coste istrussion ai scond e ai ters servitur, e 'dcò a coj ch'a seguitavo le mandrie. A l'ha dije: "I deuve dì la midema còsa a Esaù quand ch'i lo 'ncontre.
(20) I deuve 'dcò dì: 'An efet, Giacòb an përson-a a marcia pì andarera 'd nojàutri". Giacòb a pensava: "I lo pasiaraj prima con dij cadò anans ch'i rivo. Apress ëd lòn i l'ancontraraj. Peul esse che chiel am acetrà". 
(21) Ansì a l'han mandaje ij cadò anans, antant che Giacòb a l'ha passà cola neuit a l'acampament.
(22) Durant cola neuit Giacòb a l'ha pijà 'n pressa soe doe fomne, soe doe servente, e ij sò undes fieuj e a l'ha travërsà lë svass dël Jabbok.
(23) A la pijaje e a l'ha faje traversé 'l torent ansema a tut lòn ch'a l'avìa.
(24) Ansì Giacòb a l'é restà sol. A l'é stàit antlora che n'òm a l'ha lotà con chiel fin-a a la primalba.
(25) Quand che col òm a l'é rendusse cont ch'a podìa nen bate Giacòb, a l'ha patlà fòrt soa giontura dl'anca tant che, antramentre ch'a fasìo la lòta, l'anca a l'é dëslogasse.
(26) Peuj l'òm a l'ha dit: "Lass-me andé përchè a l'é già l'alba". E Giacòb a l'ha replicaje: "It lass-raj nen andé fin a tant che ti 't ëm das na benedission".
(27) L'òm a l'ha ciamaje: "Coma 't ës-ciame?". Chiel a-j rispond: "Giacòb".
(28) "Tò nòm a sarà pi nen Giacòb, ma Israel, përch' it 't ses batù con De e con j'òm e 't l'has vinciù".
(29) Peuj Giacòb a l'ha dije: "Për piasì, dime coma ti 't ës-ciame". "Përchè ti 't ëm domande coma mi 'm ës-ciamo?", a l'ha replicà. Peuj a l'ha daje na benedission ambelelà.
(30) Ansì Giacòb a l'ha dàit a col pòst ël nòm ëd Peniel, përchè, coma ch'a l'ha spiegà, "I l'hai vëddù De facia a facia e i son dzurvivù".
(31) Ël sol a lusìa an su chiel e a l'ha travërsà Peniel, ma adèss chiel a sopiava përché a l'avìa l'anca dësligà.
(32) Costa-sì  a l'é la rason përché j'israelita, fin-a al dì d'ancheuj a mangio nen ël tèndin ch'a l'é tacà a la giontura dl'anca përché Giacòb a l'era stàit patlà pròpi an sla giontura dl'anca aranda al tèndin.


Comments