B - Testament Neuv‎ > ‎At‎ > ‎

At 1

1

L’ascension ëd Gesù al cel

1:1 I l’hai scrivù ‘l prim racont, ò Teòfil, al rësguard ëd tut lòn che Gesù a l’ha fàit e mostrà 1:2 fin-a ‘l dì ch’a l’é stàit portà sù ‘n cel, aprèss avèj dàit, për ël mojen dl’Ëspirit Sant, ëd disposission1 a j’apòstoj ch’a l’avìa sernù. 1:3 A j’istess apòstoj, aprèss ij Sò patiment, Chiel medèsim a l’ha ‘dcò presentasse viv con vàire preuve përsuasive. Chiel a l’é stàit vdù da lor (vàire vòlte) durant quaranta dì e a l’ha parlaje ‘d question relative al regn ëd De. 1:4 Cand che Chiel a l’era con lor, a l’ha fortì: “Chité nen Gerusalem, ma speté ambelelà ch’as compissa la promëssa dël Pare, ch’i l’eve sentù da mi. 1:5 Përché Gioann a l’avìa batià con d’eva, ma vojàutri i sareve batià con l’Ëspìrit Sant da sì a pòchi dì”.

1:6 Ora, cand ch’a son radunasse, a l’han comensà a ciameje: “Signor, sarà-lo adèss ch’it ristabliràs ël regn d’Israel?”. 1:7 Chiel a l’ha dije: “Ël Pare a veul nen che vojàutri ’i conòsse ‘l temp o ‘l moment che per lòn Chiel a l’ha stabilì ‘d manera sovran-a, 1:8 ma i arseivreve potensa cand che l’Ëspìrit Sant a vnirà an sù voi. Antlora im sareve testimòni a Gerusalem e an tuta la Giudèa e la Samarìa, fin-a a l’estremità dla tèra”.

1:9 Dòp ch’a l’ha dit ste còse, antramentre ch’a vardavo, a l’é stàit elevà, e na nivola a l’ha stërmalo da la vista. 1:10 J’euj dj’apòstoj, dòp che Chiel a l’era andassne, a l’ero restà fiss al cel, ma a l’improvista a son ancorzusse ch’a-i ero davzin a lor doi òm vestì ‘d bianch 1:11 ch’a l’han dije: “Òm ëd Galilèa, perché i seguiteve a vardé vers ël cel? Col Gesù medèsim ch’a l’é stàit portà su an cel, a ‘rtornërà dl’istèssa manera ch’i l’eve vëddulo monté al cel”.

La sostitussion ëd Giuda

1:12 Antlora a son tornassne a Gerusalem dal mont2 ch’a l’é ciamà dj’Olivé, lontan-a da Gerusalem la distansa ch’a l’é consentìa fé ‘d saba3. 1:13 E cand ch’a-i son intrà, a son montà ant la stansia ch’a l’é dzura dla ca andoa ch’a stasìo Pé e Giaco, Gioan e Andrea, Flip e Tomà, Bërtromé e Matè, Giaco fieul d’Alfèo, Simon ël zelota e Giuda, frel ëd Giaco. 1:14 Tùit ësti-sì a seguitavo concòrdi a preghé, ansema a le fomne, e con Maria, mare ‘d Gesù, e con ij Sò frej.

1:15 An coj dì lì Pé a l’é ausasse an pé an mes ai dissépoj, ch’a l’ero radunà an nùmer ëd apopré sent e vint, e a l’ha dije: 1:16 “Frej! A l’era necessari che lòn ch’a l’é stàit scrivù a l’avèissa sò efet, visadì la predission che l’Ëspìrit Sant a l’avìa fàit për boca ‘d David, al rësguard ëd Giuda, ch’a l’é stàit la guida ‘d coj ch’a l’han ciapà Gesù. 1:17 Propi chiel ch’a l’era dla nòstra compagnìa e a l’avìa arseivù soa part an cost ministeri". 1:18 Ora Giuda, con ij sòld ch’a l’avìa arseivù coma compens ëd sò malfé, a l’avìa catà un camp e peuj a l’è stàit sfracelà4. Sò còrp a l’era squarsasse a metà e soe ventraje a l’avìo spantiasse. 1:19 St’aveniment a l’avìa peuj savusse an tuta la sità ‘d Gerusalem, parèj che, an soa lenga, col camp a l’era stàit ciamà Hakeldama, ch’a veul di “camp ëd sangh”. 1:20 Përché a l’é scrivù ant ël liber dij Salm: “Che soa abitassion a sia bandonà, che gnun a l’abita, e che n’àut a pija soa posission ëd responsabilità”5. 1:21 “A venta, donca, che un dj’òm ch’a l’han compagnane durant tut ël temp che ‘l Signor Gesù a l’ha vivù antrames nojàutri, 1:22 an comensand dal batèisim che Gioan a l’avìa ministraje fin-a al dì che a l’è stàit levà d’ansema a noi, queidun ëd lor a dventa con noi un testimòni ‘d Soa arsurression”. 1:23 Antlora a l’han fàit la propòsta ‘d doi candidà: Giusèp, ciamà Barsabba (e për stranòm: ël Giust), e Mattia. 1:24 Peuj a l’han pregà an disend: “Ti, Signor, ch’it conòsse ij cheur ëd tùit, fane vëdde qual dë sti doi-sì ti ‘t l’has sernù 1:25 për pijé l’ancàrich ëd cost servissi e apostolà che Giuda a l’ha bandonà për andess-ne an sò leugh”. 1:26 Peuj a l’han tirà a sòrt, e la sòrt a l’é tocà a Mattia, che parèj a l’é stait contà coma un dj’apòstoj ansema a j’undes.

Nòte

1 O ordin, comand, comission.

2 O “àuta colin-a”.

3 Apopré tre kilométer (da le nòrme ebraiche).

4 Giuda a l’avìa ampicasse e a peul esse che, an fesand parèj, la còrda o l’erbo a l’era s-ciapasse, chiel a l’era robatà con la facia a tèra e queicòsa a l’avia dovertaje lë stòmi.

5 Let. Dignità ‘d vësco.

Comments