optimisme en wereldnieuws

Media en optimisme

Interview
Het gaat fantastisch met de wereld.
Zolang je maar zicht houdt op het grote plaatje, zegt de Zweedse historicus Johan Norberg in zijn prikkelende boek Vooruitgang.
Tonie Mudde Uit de Volkskrant van 26-12-2016

Johan Norberg weet een leuke vraag voor bij het kerstdiner. Zodra de stemming enigszins somber wordt over de staat van de wereld, zeg dan hardop: wie zou er aan deze tafel nog in leven zijn zonder riolen, waterzuiveringen, intensieve landbouw, antibiotica en andere zegeningen van de moderne tijd?
De tante daar op links: waarschijnlijk gestorven in het kraambed. En haar dochter niet veel later aan ondervoeding.
De oom aan het hoofd van de tafel: geveld door een bacteriële infectie na een valpartij van niks, en anders wel door een kinderziekte die inmiddels door vaccins is uitgebannen.
Norberg zelf had waarschijnlijk niet eens het kleuterstadium bereikt: als 2-jarige kreeg hij hersenvliesontsteking, maar herstelde met moderne geneeskunde. En kijk 'm nou eens, één bonk blakende gezondheid, vol vertrouwen in de toekomst.

Prijswinnend auteur met om zijn hals een slinger lovende recensies voor zijn nieuwste boek Vooruitgang, dat volgende maand in Nederland verschijnt. 'Een explosie van gezond verstand', aldus The Economist.

41. De leeftijd waarop ik nostalgisch zou moeten worden. Maar gelukkig heb ik genoeg onderzoek gedaan om niet terug te verlangen naar vroeger. Met welke maat je ook meet, nagenoeg alles staat er beter voor dan welk eerder tijdperk dan ook.'
Alles gaat goed? Zeg dat maar eens tegen de mensen in Syrië...
'Wat daar gebeurt is verschrikkelijk. En ik ontken ook niet dat er ellende is op de wereld. Die zal er altijd blijven; ik geloof niet in een utopie waarin problemen niet meer bestaan. Maar het is wel belangrijk die problemen in perspectief te plaatsen. Wereldwijd sterven op elke 100 duizend mensen er ongeveer 1,5 door oorlogsgeweld. Toen ik opgroeide waren dat er 4 à 5 op elke 100 duizend, onder meer bij de oorlog tussen Iran en Irak en die van de Sovjet-Unie in Afghanistan.

'We lijden aan historische bijziendheid: bij geweld denken we alleen aan de krantenkoppen die we elke dag voorbij zien komen, om te concluderen dat we in een bijzonder gevaarlijke wereld moeten leven. Het is mentaal moeilijker om verder terug te kijken en vergelijken. Koreaanse oorlog? 1,2 miljoen doden. Dertigjarige Oorlog? Een op de drie Duitsers dood. Ja, er zijn nu verschrikkelijke conflicten, maar de grote lijn wereldwijd is deze: door grotere welstand, een betere gezondheid en kleinere gezinnen zijn we meer waarde aan het leven gaan hechten. Vroeger, toen men leefde in grote gezinnen waarvan vele gezinsleden jong overleden, hadden we een andere verhouding tot de dood. Nu is een lang leven de standaard en zien we een jonge, plotselinge dood als een grotere tragedie.

Maar vergis je niet: ook Zweden was lange tijd helemaal geen comfortabele plek om te wonen. In de 19de eeuw - een paar generaties geleden dus maar - kwamen nog duizenden Zweden om van de honger vanwege mislukte oogsten. Uitgemergeld vee werd rechtop vastgebonden, omdat de dieren niet meer op hun poten konden staan. Er zat bloed in de melk. Wie niet genoeg meel had, moest boombast bijmengen in zijn brood. Dankzij verbeterde landbouwtechnieken, conserveringsmethoden, koelkasten en kunstmest is de voedselzekerheid enorm gestegen. Niet alleen hier, maar overal. In 1970 was 29 procent van de wereldbevolking ondervoed, nu is dat 11 procent. Arme landen maken dezelfde stappen die we hier in het Westen hebben gemaakt, maar dan veel sneller.

Natuurlijk moeten journalisten ons informeren over zaken als de hongersnood die nu in Noord-Nigeria heerst. Maar vertel dan ook dat de afgelopen 25 jaar veel meer Nigerianen juist méér voedselzekerheid hebben gekregen.'
Ik vind het eerder getuigen van weinig respect als je verzwijgt dat de voedselzekerheid in Afrika de laatste 25 jaar juist spectaculair is verbeterd en hoe dat zo gekomen is. Dankzij betere landbouwtechnieken maar ook dankzij instanties die boeren sterkere eigendomsrechten verlenen over hun land en hen beter beschermen. Zo durven boeren langetermijninvesteringen te doen in hun land, omdat ze niet bang hoeven te zijn dat elk moment plunderaars al het werk weer tenietdoen. Dit is een belangrijke ontwikkeling in veel Afrikaanse landen, maar toch reizen journalisten in Afrika alleen maar van crisis naar crisis, waardoor het een hopeloos continent lijkt.'

Kortom, het is allemaal de schuld van de media?
'Je kunt het journalisten niet eens kwalijk nemen dat ze zich vooral richten op problemen en conflicten. Goed nieuws is saai nieuws. Wéér een vliegtuig veilig aangekomen, transport nóg veiliger; ik denk dat je er weinig kranten mee verkoopt. Terwijl na een zeldzame vliegtuigcrash iedereen er alles van wil weten: niet alleen journalisten, ook de nieuwsconsumenten.'

Wat is dat toch, die neiging om vooral te focussen op kommer en kwel?
'Dat is een evolutionaire erfenis. Onze verre voorouders leefden pas echt in gevaarlijke tijden. Roofdieren, voedseltekorten, concurrerende jager-verzamelaars die je kwamen bestelen of erger. Als je slap reageerde op zulke bedreigingen, had je een lagere overlevingskans dan wanneer je er te fanatiek op reageerde. Nog steeds maken slechte ervaringen veel meer indruk op ons dan goede ervaringen. Vrienden of geld verliezen raken ons emotioneel meer dan vrienden maken of salaris krijgen. Voor je gemoedstoestand kan het enorm helpen om jezelf bewust te zijn van dit soort mechanismen, zodat je slechte ervaringen in perspectief kunt plaatsen.'

Speelt leeftijd ook een rol bij een somber wereldbeeld?
'Zeker. Als ik bij een lezing vraag welke tijd mensen zien als de gouden jaren, noemen ze altijd de periode waarin ze opgroeiden. De jaren zestig waren fantastisch, zeggen oudere Amerikanen me regelmatig. De jaren zestig, hallo! Een Amerikaanse president vermoord, Martin Luther King vermoord, rassenrellen in bijna elke Amerikaanse stad, de dreiging van totale nucleaire vernietiging tijdens de Cubacrisis. Als we die problemen nu zouden hebben, zouden mensen zeggen: erger kan niet, wat leven we toch in een gevaarlijk tijdperk! Waarom veel ouderen dan toch met zoveel warmte terugkijken op de jaren zestig? Omdat ze toen jong waren. Alles was nieuw en spannend, maar tegelijkertijd ook veilig, want ze hadden nog weinig verantwoordelijkheden en hoefden geen rekeningen te betalen.
'Bovendien weet je van problemen uit het verleden dat ze inmiddels zijn opgelost. De Cubacrisis betekende niet ons einde. Terwijl nieuwe dreigingen wél ons bestaan in gevaar kunnen brengen, dus gaat daar al onze aandacht naar uit. Deels is dat goed, want je kunt problemen pas oplossen als je ze ziet. Maar we hebben ook de neiging ons blind te staren op actuele problemen en te denken dat ze onoplosbaar zijn.’

Ik wil de pret niet bederven, maar zelfs als alle oorlogen zouden verdampen zie ik nog wel een paar forse problemen.
'Vertel.'
Om er maar één te noemen: de groei van de wereldbevolking, een hele planeet die de westerse consumptiestijl overneemt. Het beslag op de natuur, verlies aan biodiversiteit.
'Dat is inderdaad zorgelijk. Toch wil ik ook hier wijzen op vergelijkbare problemen in het verleden die de mensheid wel degelijk heeft opgelost. In de jaren zeventig kampten we met grote vervuiling in Europa. We waren destijds bang dat het alleen maar erger zou worden. Dode bossen, vies water, we zouden allemaal moeten rondlopen met zuurstofmaskers. Maar dankzij internationale inspanningen is de lucht sinds die tijd spectaculair schoner geworden.
'Vanuit milieuoogpunt moeten we juist blij zijn dat arme landen welvarender worden. Wie rijker is, kan het zich veroorloven zich druk te maken over het milieu en ook meer investeren in technologieën om milieuproblemen te tackelen.

'Nog een succesverhaal uit het verleden: het gat in de ozonlaag, waardoor we zouden worden blootgesteld aan gevaarlijke hoeveelheden kankerverwekkende straling. Inmiddels herstelt de ozonlaag zich weer langzaam, dankzij internationale afspraken om bepaalde stoffen uit te bannen. Wat ik zeggen wil: we hebben eerder voor grote milieuvraagstukken gestaan, en dankzij goede internationale samenwerking zijn die problemen aangepakt.'
Problemen samen oplossen... er is nu eerder een nationalistische trend. Trump in Amerika, Brexit in Groot-Brittannië, Le Pen in Frankrijk, Wilders in Nederland.
'Ja, en hier in Zweden de Sweden Democrats.'
……
Wilt u dit u tegen pessimismekijkers zeggen, of niet?
'Ja, al zou ik het anders verpakken. Zij leven in het hier en nu dus hebben weinig aan de boodschap dat het honderd jaar geleden erger was. Ik zou eerder zeggen dat ik hun onvrede deels begrijp. De huidige machthebbers hebben ons tenslotte ook de financiële crisis ingeleid, de Irakoorlog, chaos in het Midden-Oosten.
'

Maar ik zou hen ook wijzen op de statistieken die laten zien hoe het werkelijk gaat met de welvaart, met het opleidingsniveau, met onze gezondheid, noem maar ovrijheidgrafiekp.

Misschien helpt dat om wat van de onvrede weg te nemen. Veel van deze stemmers voelen zich bedreigd. En mensen die zich bedreigd voelen, worden vaak op allerlei fronten conservatiever. Angst voor buitenlanders, angst voor diversiteit.
'Ik ben fan van internet, maar denk wel dat sociale media en de moderne beeldcultuur onze angsten te veel voeden. Hoe goed het ook gaat, er is altijd wel ergens een oorlog of een ontsnapte crimineel. En dat krijg je dan continu binnen. Een zekere mate van vertraging in de nieuwsvoorziening zou de mens goed doen: oké, er liep een crimineel rond maar die is nu alweer opgepakt en helemaal niet in mijn buurt geweest.'

WIE IS JOHAN NORBERG?
1973 Geboren in Stockholm.
Jaren tachtig Bootst op zijn middelbare school de parlementsverkiezingen na. Wint met zijn partij Anarchistisch Front.
Jaren negentig Studeert onder meer filosofie, politicologie en geschiedenis aan de Universiteit van Stockholm. Runt een illegale kroeg als protest tegen de strenge alcoholwetgeving.
Jaren nul Boek In Defense of Global Capitalism. Vertaald in 25 talen, verfilmd. Norberg schreef vijftien boeken en maakte diverse documentaires.
2016 Vooruitgang, tien redenen om uit te kijken naar de toekomst. (Nieuw Amsterdam, 256 pagina's, verschijnt december 2016)

NOG DRIE KEER OPTIMISTISCH
Na het verhaal van Norberg behoefte aan nog meer stevig onderbouwd optimisme? Pak dan deze drie boeken erbij:
Grote Goed Nieuws Boek (Uitgeverij Contact): Wetenschapsjournalist Simon Rozendaal rekent vakkundig af met de slechtnieuwsmaffia.
The Rational Optimist (Harper Perennial): zelfs met onze privacy gaat het de goede kant op, aldus de Britse journalist Matt Ridley.
Ons betere ik (Uitgeverij Contact): Psychologiehoogleraar Steven Pinker legt uit waarom mensen in de loop der geschiedenis steeds vredelievender zijn geworden.
Wie twee eeuwen geleden een wereldreis maakte, kwam vooral mensen tegen die niet konden lezen. Dat is nu wel even anders, blijkt uit cijfers van de Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). Ook het aantal mensen wereldwijd dat een opleiding geniet stijgt gestaag.

TERUG  meer over media in bronsite


Comments