quantumwerkelijkheid

Nieuwste werkelijkheidsvisie van de quantumwetenschap

Onze werkelijkheid, hoe die in elkaar zit, blijkt veel vloeiender en een-voudiger  te zijn dan we tot voor kort dachten. Niets hangt los of is helemaal op zichzelf een los voorwerp dat onafhankelijk is. (zoals we eeuwenlang dachten als visie van Newton: de bollen in het heelal hangen daarboven los van elkaar). Nee, alles hangt samen,  verbonden, in een groot geheel. (de spanning tussen relativiteitstheorie en quantumtheorie is nu overwonnen(zie op mijn hoofdweb).

Dit geheel kent een soort impliciete orde. Het is in elkaar opgevouwen, en als het zich ontvouwt, dan zit daar een soort impliciete orde in, een innerlijke maat, die bovendien in diepste zin naar harmonie streeft en naar heelheid (heel-al).
Dit nieuwere zicht op de werkelijkheid als een samenhangende eenheid is voor te stellen als in elkaar geneste holygrammen, die vanuit het ene of het andere blikperspectief steeds dezelfde samenhang laten zien, in beelden waarin kleiner weer dezelfde beelden terugkeren en daaronder weer dezelfde eenheid terugkeert, in elkaar geneste zelfde delen op ander niveau, in dezelfde maat en eenheid.

"Kunnen we ooit verwachten dit bestaan te zullen doorgronden?….Op een dag zullen we zeker het centrale idee achter dit alles begrijpen als zó eenvoudig, zó mooi, zó overtuigend, dat we tegen elkaar zullen zeggen:’O, hoe had het anders kunnen zijn! Hoe hebben we allen zo lange tijd zo blind kunnen zijn!’ (John Wheeler in Meijer (2013, p. 1)"

 

Als door een verrekijker

Concepten en metaforen die wij gebruiken, steunen grotendeels op het oude denken. Als symbool van deze oude zienswijze kan de verrekijker  dienen: ik kijk naar een object dat zich buiten mij bevindt, los van mij en van andere objecten of symptomen daar omheen, en dit geheel wordt niet beïnvloed door mijn kijken ernaar. We kunnen bij wijze van spreken als een monteur sleutelen aan een probleem, onze handelswijze ligt vast in een handleiding als protocol voor een specifiek probleem. Freud vergeleek psycho-analyse in dit oude mechanistische denken met een stoommachine waarvan wij door een bepaalde klep te stellen de stoom kunnen reguleren. Hij was zelf te groot om zich daartoe te blijven bepalen. Maar hoe beïnvloedt dit mechanistisch denken nog steeds de psychotherapie van velen ?


In dat oude eeuwenlang door Newton bepaalde dualistische wereldbeeld is de werkelijkheid een verzameling van losse objecten die zonder verdere samenhang en onafhankelijk van elkaar bestaan en waar hemellichamen zoals botsende biljartballen elkaar in beweging houden door hun zwaartekracht. Er bestaat in dit beeld een vaste Waarheid die glashelder gedefinieerd kan worden en waar statistisch aan gerekend kan worden omdat er slechts een te behappen aantal factoren meespelen, door onszelf gereduceerd. Het was ons houvast. 

Meer dimensionale verschijnselen zoals bijvoorbeeld ‘schoonheid’, ‘ziel’, ‘god’ , ‘interactie’,  zijn niet van hier, en daarom ondergebracht in een andere er van afgesplitste bovennatuur. Aan  verschijnselen uit die andere wereld valt niet te rekenen, ze zijn daarom niet ‘wetenschappelijk’  verklaarbaar en zweven in vaagheid weg. Dat pikte de moderne natuurkunde niet, met Einstein voorop, hij bleef doordenken


Het hologram als juister symbool

In een verkijken zien we daar in de verte een apart object, niets met ons te maken hebbend, losse symptomen, waar een behandelingsroute voor klaar ligt. De nieuwe werkelijkheid zal blijken veel beweeglijker en samenhangender te zijn. Het hologram is hier een betere analogie met wat er als verschijnsel te zien is dan de verkijken. Het kleinst mogelijke en het grootste spiegelen zich in elkaar, het is als een meerdimensionaal schilderij dat vanuit verschillende hoeken bekeken als in een hologram steeds bijna dezelfde hele afbeelding laat zien. Ga ik naar het kleinst mogelijke dat nog te zien is, dan heeft dat precies dezelfde structuur als dat wat met de grootste sterrenkijkers zichtbaar wordt. Zo boven, zo beneden. 


Niet in de vroeger gebruikte verkijken (als symbool van hoe we keken: ik hier, daar de verte) zien we in het hologram een beter symbool om naar onze werkelijkheid te kijken (de eenheid van de werkelijkheid die op alle niveau's terug komt).

Van welke hoek uit we ook kijken, we zien steeds een andere afspiegeling van hetzelfde; we zien de eenheid en verwevenheid van alle dingen.de verre- of sterrekijker symbool voor de nieuwe wijze van kijken. : in ieder deeltje zit het geheel verborgen en er zijn vele perspectieven van waaruit je naar aspecten van hetzelfde kijkt.  

Wat wij als ‘feit’ waarnemen, is in wezen maar een tijdelijke toestand. Onze kennis is als een bewegende rivier, nooit hetzelfde. Daarom is het denken over de totaliteit een soort kunstvorm, het ligt er maar aan hoe je vanuit een zelfgekozen perspectief naar de werkelijkheid kijkt. Evenmin als er een definitieve versie kan geschreven worden hoe alles is, kan niet het definitieve gedicht geschreven worden, dat alle andere gedichten overbodig zou maken. De werkelijkheid is veel te groot om in één keer definitief te beschrijven. Er zijn vele (gerechtvaardigde) perspectieven van kijken.

Kijken we naar een plant dan is dat een groot samenhangend geheel. Het zaadje is maar beperkt van belang,, een soort organiserend informatief principe , dat water, lucht, aarde enz. aanstuurt tot plant.Alles is één groot samenhangend geheel met een impliciete orde..Wij mensen zijn niet zo verschillend, we zijn bijna hetzelfde, en bestaan niet op ons zelf, op ons ik, En niemand van ons heeft de waarheid in pacht of kan die aan een ander opleggen.

Het cyclosteleton is

een vernuftig gebied in onze hersenen met miljarden tubes, waarvan men denkt dat het informatiegolven vanuit het heelal kan opvangen. Video's en uitleg in de link

http://www.cytoskeleton.com/actin-staining-techniques

Materie bestaat eigenlijk niet,of beter gezegd: onstoffelijk of geest bestaat eigenlijk niet, maar er is alleen materie,. We spreken wel over de vaagheid van de geest, enzovoort, maar beter is te zeggen dat er maar één eenheid bestaat, dat is wat we zien, kunnen beetpakken, materie, maar deze is van een onvergelijkbare diepte, een groot diepgaand mysterie van onvergelijkbare pracht, in de diepere lagen zijn het energievelden en informatievelden, die de ontvouwing in zich dragen. 

Wat wij als materie waarnemen is slecht een golfje op die oceaan. De wereld is niet plat, ontdekte Columbus. Een schokkende ontdekking die de wereld veranderde. De quantummechanica deed ook een schokkende ontdekking: de werkelijkheid is niet louter materie. De werkelijkheid als materieel, als gedetermineerd vastgelegd en uit afgescheiden delen gevormd, is een achterhaalde visie. Daarom zullen we de aard van de werkelijkheid totaal moeten herzien. De vroegere visie (van Newton) op de wereld als bestaand uit losstaande objecten, planeten die daar los in de ruimte hangen enz. is achterhaald door de visies vanuit de quantummechanica.  Een betere nauwkeurigere visie op de werkelijkheid met veel gevolgen..

 Wij zijn vertrouwd met het ontvangen van onzichtbare signalen op onze telefoon. Daaronder ligt een onderliggende orde en maat die dat  ontvangen van dat signaal mogelijk maakt. Onder alle verschijnselen van onze werkelijkheid ligt die onderliggende orde. Zo is bijvoorbeeld bekend dat ons heelal zo is afgesteld dat ook maar een 0,0001 millimeter afwijking van wel vijftig verschillende constanten de hele zaak in elkaar zou doen storten

In zijn eerder aangehaalde boek Heelheid en de Impliciete orde beschrijft Bohm een werkelijkheid van onafhankelijk lijkende objecten en vormen, die feitelijk manifestaties zijn van een dieper liggende impliciete orde.

Bohm (1985) geeft ons voorbeelden die voor een leek toch moeilijk te volgen zijn (het 4cylinder experiment) . Een begrijpelijk experiment dat een analogie is om ons te laten zien hoe onafhankelijk lijkende verschijnselen toch in een onderliggend verband onzichtbaar voor ons oog samenhangen is het volgende.

Een aquarium wordt van de voorkant   gefilmd (A) en van de zijkant (B). De films worden afzonderlijk getoond in twee verschillende ruimtes. In de een zwemt een vis en later niet. In de ander zwemt diezelfde vis niet, maar later waarschijnlijk wel omdat hij op een ander plekje in hetzelfde aquarium zwemt. Verschillende verschijningsvormen met een onderliggende onzichtbaar verband.


Op internet zijn tal van voorbeelden te vinden om de werkelijkheid met al haar sprongen en onverwachtheden te laten zien. Dat een deeltje soms een golf is en soms een deeltje wordt bijvoorbeeld aannemelijk gemaakt in het tweespletenexperiment .


Onze waarneming creëert een dualiteit van subject en object. Zo denken we dat informatie die we binnen krijgen objectief is en wat we ervaren ' maar' subjectief is en niet 'objectief geldig.  Maar die dualiteit bestaat niet!! Pas hetgeen we ervaren levert ons informatie. ’ Waarom kan een ervaring toch van een fundamentele actualiteit zijn? Hoe is het mogelijk dat we in een actuele ervaring in het nu toch iets durends ervaren dat aan de eeuwigheid raakt? ' Waarom reikt die ervaring tot die diepte en tot vermoedens van vroegere 'nu's ' tot in de tijdloosheid, en ' eeuwigheid' ? We raken aan, halen binnen van (objectief ware en eeuwige objecten. Dit ' binnenhalen' van eeuwige objecten is fundamenteel voor iedere duur die het uitgroeien van een ervaring tot wezenlijk realiseert en op deze basis kwam Whitehead ertoe om te spreken van ' an eternal heaven in constant intercourse with all of its creation' .                                                                               Deze visie die Whitehead ontwikkelde  met zijn ' eeuwige objecten'  sluit aan bij Plato (eeuwige objecten in de primordiale goddelijke natuur) en bij Jung (archetypen vanons onbewuste, die gebaseerd zijn mythologische, religieuze en alchemistische constructies). De Mind is voor hem onze plaats. Ons diepste doel voor onze geest is om te resoneren op de boven-bewuste stadia van wat we ervaren. Zoals het doel van de radio is om een symfonie te spelen.
Maar als we de symfonie niet willen horen, draaien we de radio uit. Ook ons diepere bewustzijn kunnen we uitzetten.

Dat is levende informatie die ons oproept er op te reageren, en zo ontwikkelt de evolutie zich verder.  De lagere niveau's van quanta kunnen pas tot mogelijkheid  en realisatie komen door een kennende entiteit, die ons bewustzijn is.  M.a.w. we scheppen met ons bewustzijn, we sturen de mogelijkheden van het universum. Ons bewustzijn maakt nieuwe ontwikkelingen mogelijk.

Maar niet ons ego-bewustzijn, dat is te oppervlakkig beperkt en is te gesloten om meer ervaring op te doen en in het bewustzijn op te slaan. Er wordt gesproken over mensen die de ego-barrières van hun bewustzijn doorbroken hebben, en zo in synchroniteit in contact staan met anderen (zo kun je dromen over iemand terwijl er met die persoon iets gebeurt). Dit met elkaar in verbinding staan zonder straling of internet, zodat de verbinding nooit gehackt kan worden, is onlangs in een experiment waar gemaakt door de TU Delft. Als wij als mensen kennelijk over de kracht van dit bewustzijn beschikken (door de oppervlaktekronkelingen en onderliggende neurale netwerken in ons brein), dan is de grote nog niet beantwoordde vraag niet hoe dit alles mogelijk is, maar ’waarom gebeuren al die veranderingen en evolutie in ons brein?’ De reden om te ' worden' is volgens Whitehead altijd de actualiteit zelf, die zich ' verheugt' in zijn verbindingen en ' tevreden' is met zijn nieuw worden. Aldus koppelt Whitehead de kwantummechanica aan een theorie van de geest (Process and Reality, 1929/1978). In een nieuwe ' theory of mind' doemen dan minimaal de volgende vragen op. ' Waarom kan een ervaring duren (verklaard uit quantum leaps)' . Mentale processen houden een 'duration' in en dat voelen we in onze ervaring (Prigogine (1980) drukt deze durende ervaring uit door er op te wijzen dat onze kloktijd secondair is ten opzichte van onze ' interne ervaren  tijd') .

Implicaties van de quantummechanica voor ons dagelijks leven en denken

Implicaties voor ons dagelijks leven en denken.

Ons bewustzijn (volgende kolom) schept de werkelijkheid mede (samenvatting van : Consciousness and Quantum Mechanics door Thomas McFarlane, 1988. Zie www.integralscience.org.)
Materialiteit en voorspelbaarheid zijn achterhaalde begrippen, de wereld is niet één grote machine, maar er is altijd hoop, yes we can. Want "a. Atomen zijn geen laatste vaste substantie maar golven van potentiële mogelijkheden (zie simulatie van golfen) http://www.falstad.com/ripple/

b. De wereld is niet deterministisch vastgelegd maar kent spontane mogelijkheden (toch dobbelt ' god’ niet)

c. De wereld is geen objectief gegeven buiten ons, maar hangt af van hoe wij ervoor kie zen haar te zien. Er bestaan geen losse aparte objecten, op vast plaats en tijd, maar alle ' dingen' zijn zonder vaste plaats verenigd in een ondeelbaar geheel samenhangend. Wij zijn als de stof waaruit dromen gemaakt zijn.
We lopen stuk op solipsisme, alleen omdat we bewustzijn als een eigenschap van ons lichaam-geest zien terwijl in feite ons eigen lichaam, onze gevoelens en onze gedachten objecten zijn die in ons bewustzijn verschijnen. Dit bewustzijn is geen persoonlijk particulier bewustzijn van aparte individuen. In diepste wezen ben je de ander, je bent je vriend, hetzelfde bewustzijn".

De grootste veranderingen zijn dus niet de veranderingen van de wereld (die is objectief, eeuwig, tijdloos) maar de veranderingen in hoe wij de wereld zien (het deel dat wij waarnemen). Zie ook verderop.
Deze conclusie wordt nog veel overtuigender door haar maatschappelijk nut, zie de volgende paragraaf.

Ver boven alle oppervlakkige technische veranderingen uit, draagt de ontdekking van de quantumwereld de mogelijkheid in zich om de basis van onze individuele en sociale acties te hervormen.

Door de wezenlijke identiteit van zichzelf met andere schepselen te herkennen, zal men eerder handelen vanuit eenheid en compassie dan vanuit gescheidenheid en conflict. Vriendelijkheid naar anderen is vriendelijkheid naar zichzelf en wreedheid naar anderen is wreedheid naar zichzelf. En wat hier nog bijkomt is dat door de erkenning van de eenheid en samenhang van alle schepselen, een basis gevormd wordt waarop alle politieke, ideologische en culturele verschillen verbleken, verschillen die zo veel problemen veroorzaken in de wereld.
In de quantumwereld is afgescheidenheid maar de helft van het hele verhaal. Onder alle verschillen ligt eenheid. Er wordt op ons gewacht.

Nu nog een belangrijke andere implicatie. Wat is wetenschappelijke kennis eigenlijk? Blijft het predicaat ‘wetenschappelijk’ alleen voorbehouden aan de wetenschap ' die op zogenaamde feiten en onderzoek berust en die in de 17e eeuw ontstaan is. Maar de kennis die we als ervaring en in onze beleving opdoen, is ook wetenschappelijk. Whitehead onderscheidt in onze waarneming twee aspecten: de fysieke zintuigelijke en de mentale. Bij de laatste nemen we conceptueel waar, we ‘ zien’ patronen die zich opleggen. Deze patronen zijn de zogenaamde ‘ eeuwige objecten’ waar Plato van spreekt.
Deze onderscheidt gradaties in wat zich laat waarnemen en ‘waar’ is. Een beetje waar is bijv. wiskunde. Meer waar is wat we zintuigelijk waarnemen. Het meest waar is wat we van nature altijd al weten: schoonheid, liefde enz.
Een modern filosoof als de Groningse Jesse Mulder doet hetzelfde door onze waarneming in categoriën onder te brengen. Bij ons eerste conceptuele niveau hoort dan wiskunde, het tweede zijn objecten die we waarnemen, de derde vorm van een nog hogere orde is dan levensvormen (zij duren voort, hebben een doel, bewegen daarheen: zaad bijv.). Maar dan volgen de 4e : ons bewustzijn, en de 5e wordt dan Zelfbewustzijn.van een ander orde (bijv.(zelf)bewustzijn.De Groningse wetenschapper Jan Philip Wierenga zoekt liever een andere term dan wetenschap pelijk voor deze hogere vormen van waarnemen en kennis. Hij ging te rade bij het Grieks en vormde het Griekse woord voor verschijnen (Apparein; appearence) tot apparéschap

Psychotherapie, Filosofie, en Theologie

Psychotherapie, psychologie:
Niet zozeer vanuit behandelprotocollen maar handelend vanuit ‘niet-handelen’ (= vanuit therapeutisch eigen gecentreerd bewustzijn aanwezig zijn bij de clïent, oplossing ligt in de clïent in de vorm van een naar heelheid strevend geboorteproces dat in de energie van zijn lichaam zichtbaar wordt. Voor meer concrete toepassing psychotherapie, meer

 Implicaties van de quantummechanica voor Psychotherapie, Filosofie, en Theologie 

Psychotherapie, psychologie:
Niet zozeer vanuit behandelprotocollen maar handelend vanuit ‘niet-handelen’ (= vanuit therapeutisch eigen gecentreerd bewustzijn aanwezig zijn bij de clïent, oplossing ligt in de clïent in de vorm van een naar heelheid strevend geboorteproces dat in de energie van zijn lichaam zichtbaar wordt. Voor meer  concrete toepassing psychotherapie, meer


Filosofie

Na ‘ substanties’ en abstracties als haar onderwerp eeuwenlang begint de filosofie weer over ervaringen (ook van alledag) te spreken. Dat is begonnen bij Nietzsche die zich losvocht van de toen zo autoritaire godsdienst, en hij vondt dat de kerk god gedood had waarmee

Citaat van Nietzsche:

 ‘Ik wil jegens mijzelf het hoogste wantrouwen wekken.
ik spreek uitsluitend van dingen die ik heb beleefd en presenteer niet louter hersenspinsels'.

Beleven is aan den lijve ondervinden. Met vele gemoedskrachten, waaronder open geest. Voelen was altijd verdacht in filosofie. Maar haar primaat rehabiliteert het affectieve. (want leven is geheel, eenheid, meer dan som der delen zoals de nieuwe visie van de  Quantummechanica ons verduidelijkt.

Hiermee  rehabiliteert de filosofie ook het individuele, want het is een individu die beleeft. Ten slotte komt daarmee ook de innerlijkheid van de beleving weer in de picture

Dilthey (1970) spreekt eerst nog over belevingen in het bewustzijn, totdat hij zich realiseert dat deze verhouding volledig moet worden omgedraaid, dat het raadsel van dit bewustzijn moet worden begrepen – niet vanuit de analyse- maar vanuit het LEVEN (dat in de beleving vibreert). Dus over wat in het bewustzijn verschijnt.

Onze traditionele waarneming creëert een dualiteit van subject en object. Zo denken we dat informatie objectief is en wat we ervaren subjectief (en dus wetenschappelijk niets waard).  Maar die dualiteit bestaat niet!! Informatie komt rechtstreeks uit een groot veld bij ons binnen en komt helemaal objectief in onze ervaring terecht.  We moeten er dan wel goed voor open staan.
Het SUBJECT is in feite EEN (de ene bron van bewuste waarneming die straalt door de vele menigte van individuën, die putten uit hetzelfde bewustzijn, zie rechtse kolom). Verschijnselen, vormen, zijn relatief en ze kunnen niet gebruikt worden zonder te refereren aan wie er hoe naar kijkt. Het gezichtspunt van je vriend is niet minder dan dat van jou; jullie geven beiden een unieke expressie. Net zoals de schaduw op een object afhangt van de hoek waaronder het belicht wordt, is het gezichtspunt van jou niet meer waar of vals dan dat van je vriend.

M.a.w. er bestaat ‘ iets’ waarin objecten en feiten niet op zichzelf kunnen bestaan. ‘ Het geheel is niet zo geconstrueerd dat het in één oogopslag kan worden overzien’ (Schrödinger).
Wat aktueel wordt is waar we ons bewust van zijn.
Verdwijnt dan objectiviteit? Nee, het  lijkt nu verdwenen, maar dat is niet zo, het heeft alleen een nieuwe vorm aangenomen. De objectiviteit is niet verdwenen, want er blijven algemene wetten en er blijft een potentiële wereld en niet alleen een toevallig schaduwspel in tijd en ruimte, waar er velen van als ‘ feiten’  kunnen verschijnen. Einstein:’tijd en plaats zijn relatief want ze hangen er van af hoe je kijkt.’ En de wetten van de natuur zijn onafhankelijk van hoe je kijkt.

Deze nieuwe ontwikkeling in de filosofie in volgorde gebracht

Nietzsche waarvan we hierboven een citaat hebben weergegeven vindt de beleving dus weer het onderwerp van de filosofie: Erlebnis(beleving). Later gaat Heidegger daarop voort omdat hij graag het mysterie en het redden van de transcendentale verhouding tot het zijn wil behouden. De Rijn mag voor hem niet verworden tot een functie (vervoer goederen).Hij heeft  'bewustzijn' nog onvoldoende uitgewerkt.

Dilthey (1970) gaat meer spreken over de hele levenssamenhang. Hij spreekt eerst nog over belevingen in het bewustzijn, totdat hij zich realiseert dat deze verhouding volledig moet worden omgedraaid, dat het raadsel van dit bewustzijn moet worden begrepen - niet vanuit de analyse- maar vanuit het LEVEN (dat in de beleving vibreert).

De filosoof Duintjer werkt dit verder uit. Hij doet een stap achteruit: in stilte komt daarmee ruimte vrij. Een openheid die het domein is van het ongeïdentificeerde zelf en een dimensie van onuitputtelijkheid. Dat kan de filosofie per definitie niet bewijzen wel proberen aan te duiden met woorden als : ‘gewaar zijn, zelf, open ruimte , onuitputtelijk. We krijgen daar contact mee via innerlijke stilte van ons getuige-bewustzijn, en dat verweidt ons voelen en onze zintuiglijkheid wordt voelbaar en in ere hersteld.

Visser gaat hierop verder en vindt nieuwe woorden : opening verbindt ons met de ruimte en komt zo op de ziel. Want wij behoren allereerst toe aan de ademruimte van onze ziel. De ziel helpt ons een onderscheid aan te brengen tussen ons oorspronkelijke zelf en universele zelf(een zelf dat individueel blijft) en het persoonlijke zelf (dat groep en individuele overstijgt) en dat nog meer is dan alleen getuige-bewustzijn) en zeer ervaarbaar is en daarom echt singulier is (zoals jij zijn er geen twee. Deze singuliere ervaring is kwalitatief-uniek, het is een zeldzame verrukking, verbonden met de energie van een omvattend bewustzijn.( du sollst der werden der du bist: Nietzsche). Dit  gevoel van plezier klimt op van tijdelijk genot van het schone lichaam naar de aanblik van de schone vormen.
Op Eckart (13e eeuw!) wordt door Visser teruggegrepen in zijn overzicht van hoe de filosofie weer over ervaring leert en beschrijft die bovenstaande ervaring nu in een citaat van Eckhart

“dan pas heb ik echte vreugde , wanneer leed noch pijn die van me af kunnen nemen, want dan ben ik ingeplant in het goddelijke zijn waar geen plaats is voor leed”

(Volkommene Windstille der Seele (zegt Nietszche daarover).

N.B. God opgevat als het leven vanuit zijn eigen bestaansgrond . Verlaat je op het leven zoals dit vanuit zijn ondoorgrondelijke bestaansgrond leeft.. Elke poging tot fundering loslaten!

Wat is die bestaansgrond? Dat is zowel het leven zelf als ook ons intellect. Maar dan wel ‘intellect’ niet als het natuurlijk verstand, maar intellect dat zichzelf heeft gelouterd tot een staat van pure ontvankelijkheid. Intellect vertaald als vernunfticheit = vernemen. Ratio verneemt de werkelijkheid in het licht der universele begrippen. Maar daarmee is het vernemen noch niet uitgeput, het kan zich leeg maken en een worden met de godheid. Leeg maken= zich ontdoen van traditionele beelden. Het vernemen verneemt zichzelf, d.w.z. het vernemen verneemt de eenheid van het eigen met het goddelijk vernemen. Dat is een affectieve bewogenheid (is een transformatie van onbaatzuchtige liefde (eros wordt agapè; amor wordt caritas). Intellect is dus bij de Middeleeuwse Eckhart niet het productieve (functionele), maar ontvankelijkheid voor het zonder waarom van het zichzelf levende leven. 

Ten slotte wordt zo de innerlijkheid van de beleving in ons denken gerehabiliteerd. (het is 'omvangen worden', in ons gemoed, het plaatst ons weer in een natuurlijke staat, in de wijdte van de natuurlijke staat zonder waarom. Voor Visser openen zich hier de perspectieven voor een toekomstige spiritualiteit!


Theologie

Implicaties op Theologie:  Whiteheads opvattingen vanuit de quantumvisie)


  • Eigen ervaring van belang; God niet almachtig want kwantumwereld is wederkerig proces
  • Hokjesgeest uit den boze (islam, katholiek, heidens: onbelangrijk verschil);
  • Niet in de beginne maar ook nu actief en alles in stand houdend is 'god' (in de definitie van Whitehead).

Volgens Whitehead moet niet alleen het dualisme geest-materie doorbroken worden maar ook de oude splitsing tussen God en  wereld , of 'bovennatuur' en 'natuur'..
God is immers zelf ook een actuele entiteit. Het verschil tussen God en de wereld is echter wel, dat God een eeuwige actuele entiteit is, en de wereld slechts tijdelijk is. God verenigt twee verschillende polen in zich. Whitehead noemt deze twee polen de primordiale en de consequente natuur. De primordiale natuur omvat het actieve en creatieve aspect van God. De consequente natuur omvat het passieve en receptieve van God.
In zijn primordiale natuur beïnvloedt God het universum op een positieve manier. God doet dit nooit dwingend. Dat zou Hij zelfs niet eens kunnen. God is in deze opvatting namelijk niet almachtig, omdat de actuele entiteiten nooit totaal gedwongen kunnen worden. God kan de entiteiten echter wel lokken in de richting van het goede. Het doel hiervan is om een zo groot mogelijke harmonie te laten ontstaan. God is hierbij wel eeuwig, ongeschapen en onveranderlijk.
In zijn consequente natuur is God afhankelijk van de wereld. God redt het vergankelijke door het op te nemen in zijn eigen leven. God 'verliest niets dat behouden kan worden'. In tegenstelling tot zijn primordiale natuur, is Gods consequente natuur wel veranderlijk. Maar ze verlaat het oude niet, maar neemt het in liefde op. God beleeft de lijdenservaringen van de wereld mee. In die zin is Hij 'the fellow-sufferer who understands'
Het denken van Whitehead groeide na de Tweede Wereldoorlog onder impuls van Charles Hartshorne, John B. Cobb en David Ray Griffin uit tot een nieuwe theologische stroming, de procestheologie

Waarom zetten al die schitterende implicaties niet door in wetenschap en ons dagelijks leven. 

Hierover schreef Rony Desmet een prachtig leerzaam  artikel. Meer

Universeel bewustzijn

en waarom ik mijn brein niet ben

Waarom ben ik mijn brein niet?
Ons mysterieuze universum weerspiegelt de al even mysterieuze structuur van ons brein. Recente Neurowetenschap stelt dat ons brein weliswaar informatie door geeft zoals in een boek informatie ‘zit’ , maar dat wij zelf met ons bewustzijn nodig zijn om de informatie uit het boek en het brein te halen. En zij vraagt zich bovendien af waar die mogelijkheid van ons bewustzijn om informatie te decoderen vandaan komt. Onze hersens zijn als een prisma waarin licht‘ zit’, dat niet het prisma maar wijzelf waarnemen. Hoe komt het dat wij die informatie tot ons kunnen nemen? Veel prominente neuroscientisten stellen zich die vraag niet. Alle mentale functies zijn voor hen puur mechanisch en gebaseerd op de lokale functies  van specifieke gebieden in ons brein. Voor hen zijn we wezens zonder ziel, niet meer dan een verzameling neuronen. De ziel is voor Crick (1995) een groep neuronen die gelokaliseerd zijn in de prefrontale kwab van ons brein. Je zou hem kunnen vragen dat als hij met zijn vrouw naar bed gaat, of daar dan alleen een zak neuronen ligt. (zie de beschouwingen en boeken van Marjan Slob hierover op mijn hoofdweb terug).

Een nieuwe metafoor zou het oude verhaal van de paradijstuin op de eerste scheppingsdagen kunnen vervangen door een beeld van de ingebouwde scheppingskracht van ons heelal en onze mogelijke invloed daarop.

 

Alle mensen beschikken over

een universeel bewustzijn,

dat onafhankelijk is van de cultuur en de tijd waarin zij leven. In de meest recente wetenschap staat dit universeel bewustzijn in het centrum van de belangstelling.
Hieronder volgt  korte samenvatting. Deze samenvatting is als een rondgang door mijn huis, daar waar ik mij thuis bij voel (zie tekening hiernaast; uitleg volgt).

Het quantummodel is een nieuwe visie op de werkelijkheid die voldoet aan wetenschappelijke standaarden, verschijnselen beter verklaart en implicaties heeft op alle gebieden zoals filosofie,theologie, psychotherapie en ons dagelijks leven.
De werkelijkheid wordt gezien als een proces waar een impliciete orde aan ten grondslag ligt en die naar heelheid streeft .
(Kwanten die in een onderliggend proces samenhangen, veranderen van golf naar deeltje en andersom en die elkaar zelf ook op grote afstand beïnvloeden. Materie die wij waarnemen is in feite één grote kolkende beweging van elkaar beïnvloedende trillingsgolven die komen en gaan en onze waarneming beïnvloedt die golven ook nog.

‘ Dingen, objecten’ zijn niet afzonderlijke essenties, maar projecties (afspiegelingen) van een dieperliggende eenheid. Het zijn externe manifestaties, van een relatieve zelfstandigheid in een lagere dimensie (dan de onderliggende diepste dimensie) .
Op zichzelf is deze visie van samenhang zo oud als de wereld zelf, maar bij het ontstaan van de westerse wetenschap na de M.E. verwaarloosd (Newtons model van afzonderlijke hemellichamen verabsoluterend en die je met een sterrenkijker ver buiten jou kunt bestuderen.

Ons bewustzijn is  een actief gebeuren, het is een werkwoord.

Ons bewustzijn is geen abstracte substantie, maar ontstaat door de wisselwerking met de omgeving buiten ons, als we ons daar tenminste voor open stellen. We lopen stuk op solipsisme, alleen omdat we bewustzijn als een eigenschap van ons lichaam-geest zien terwijl in feite ons eigen lichaam, onze gevoelens en onze gedachten objecten zijn die in ons bewustzijn verschijnen. Van die verschijnselen kunnen we ons min of meer bewust zijn, en meer als we ons ervoor open stellen.
En er is dan ook nog de mogelijkheid om te reageren op wat zich aan ons voordoet en we bewust van worden. Volgens sommige wetenschappers zijn we op een moment in de geschiedenis beland waarin het mogelijk is geworden om de loop van de evolutie verder zelf mee te bepalen, daar zouden we nu voldoende voor zijn toegerust. Dan scheppen we mee (zie mijn boek : Woorden voor ons binnenste)


De ontwikkeling van ons bewustzijn 

(een holografisch frame)

(samenvatting van The Holographic Pinciple and the Evoluiton of Consciousness. Mark Germine. Institute for Psychosciense)

De totaliteit van het universum die (als informatie) opgeslagen ligt in de mens ontwikkelt deze steeds verder in de loop der eeuwen’. (Teilhard de Chardin).

Het holografisch principe houdt in dat de informatie in een gebied in tijd en ruimte zich bevindt aan de oppervlakte van dat gebied. En dat betekent dat aan de oppervlakte van onze hersenen de aktuele info van het universum te vinden is: het  aktuele ' nu' .
In de diepere geneste lagen daaronder is de hele geschiedenis van het begin van het universum tot nu te vinden, alle informatie!  Onze info-opslag hangt niet af van de grootte (van bijv. de hersenen of microchips) maar van de ' oppervlakte' .
Hoe meer kronkelingen enz. hoe meer data-opslag is mogelijk (Bekenstein principe). Het kleinste opslagmedium is het quantum.
Ons bewustzijn heeft toegang tot die informatie zodat Universeel bewustzijn de tijdloze bron van actualiteit is in onze geest.

Naarmate we meer en gedetailleerder ervaren en daar bij stil staan, in het ' nu',  in die mate krijgen we meer Informatie! (oefeningen  om ons bewustzijn te vergroten en oefeningen om ons meer gewaar te worden)oefeningen voor bewustzijn zelf, wat het is

Ons brein bestaat uit een geneste hiërarchie van oppervlakten die gerangschikt zijn vanuit het meest elementaire: neuronen, groepen neuronen, het hele brein. De informatie van de geschiedenis vouwt zich vanuit de diepte steeds verder uit tot aan de oppervlakte. Dat is microgenese: het uitgroeien tot een mentale staat door een proces van ontwikkeling en evolutie. Vandaar ons vermogen tot ' herinnering'  (zelfs van vroegere levens) en tot toegang tot universele informatie, ook teruggaande in de tijd (vroegere nu's die toen aktueel waren).
Het Holografisch principe kan ons aldus helpen om de eenheid en de mechanismen uit te leggen van  waarneming, ervaring, geheugen en bewustzijn.

De vroegere neopositivistische visie heeft een enorme hokjesgeest veroorzaakt en verdeeldheid op alle fronten. Over alles kun je ruzie maken. In de quantumvisie is ruzie voorbij; de dingen zijn geen losse objecten meer waar je over van mening kunt verschillen. In de visie van de quantumwereld is er geen hokjesgeest meer en zijn de afzonderlijke aspecten van ons leven en de subdisciplines slechts relatief afhankelijk, ze zijn externalisaties of projecties van een dieperliggende onderliggende dimensie waar alles één is. Huis is nog een substantief, een ‘ding’; ‘THUIS’ is een er-varing voor iedereen anders, het hangt er maar vanaf vanuit welk perspectief je kijkt en er is daaromheen enkele aanleiding te verzinnen om over die subjectieve beleving ruzie te maken omdat het geen 'absolute waarheid' is en niemand die als zodanig als enige vaststaande waarheid kan claimen. Die ervaring kan geen ruzie en verdeeldheid veroorzaken. 

 


Literatuur

Het boek van David Bohm: heelheid en de impliciete orde.
Of een van de volgende artikelen:
**> The Holographic Principle Theory of Mind. Mark Germine.

Dyna psych > table of content
**> Consciousness and Quantum Mechanics. Thomas Caddy. Syntropy 2012 (1):
> 65-78 ISSN 1825-7968. jfcaddy@yahoo.co.uk

De link http://www.anthonyflood.com/griffinbohm.htm als uitleg van wat heelheid en fragmentatie precies zijn:From Physics and the Ultimate Significance of Time: Bohm, Prigogine, and Process Philosophy, edited by David Ray Griffin, Albany: The State University of New York Press, 1986, Chapter 9, 127-53.  This is a slightly revised version of what appeared in Zygon 20/2 (June, 1985), 165-191.
Bohm and Whitehead on Wholeness, Freedom, Causality, and Time
David Ray Griffin.

Terug naar mijn bronsite www.sommeling.net