Peru deel 2

Trujillo,  Huaraz                                                                                                                   Ga verder naar deel 3

                                                                                                           Klik om terug te gaan naar mijn Homepage

Dag 7, donderdag 27 mei.

 
Vroeg opstaan, even ontbijten, en met de taxi naar het busstation. De bus vertrekt op tijd. De rit gaat eerst door
de bergen naar de kust, dezelfde weg als ik gekomen ben, en dan richting het oude zuiden.
De bus is erg comfortabel. Ik heb genoeg beenruimte, in tegenstelling tot de bus waarmee ik waar Cajamarca 
ben gereisd. Dat was een goedkope bus waar verder geen toeristen inzaten. Deze bus is 5 sol duurder, en is 
erg goed. 
Er zitten nog minsten 4 toeristen in de bus waaronder een stel uit Nederland. Die Nederlanders kom je ook 
overal tegen.
Maar de busreis verloopt goed, en om half vijf in de middag kom ik in Trujillo aan. Bij het busstation neem ik 
een taxi en zeg de chauffeur dat ik naar hotel Collonial wil. Hij vraagt of ik gereserveerd heb in ik zeg nee. 
Hij schudt zijn hoofd. Dat gaat niet lukken, zegt hij volgens mij, en hij vraagt om een ander hotel. Ik noem er 
nog een paar op uit de Lonely Planet en hij schudt steeds zijn hoofd: nee, nee, nee.
Maar hij zelf wel een adresje en laat mij een mooie folder zien. Dat zit er dus achter. Hij krijgt waarschijnlijk 
commissie als hij klanten bij dat hotel aflevert.
Ik wil dus naar mijn oorspronkelijke hotel, collonial, en hij blijft het afraden, maar gaat toch die kant op. 
Voor de zekerheid volg ik de route die hij rijdt maar even op mijn plattegrond.
Onderweg begint hij nog over van alles te praten en van alles te vragen. Ik heb er geen zin in en zeg steeds 
maar dat ik het niet begrijp. Jij spreekt ook niet veel Spaans zegt hij nog. 
Ik zeg nog maar een keer dat ik hem niet begrijp.
Bij het hotel aangekomen besluit ik dat ik maar eens geluk moet hebben en vraag in het engels om een kamer. 
De man antwoord netjes in het Engels, en er is nog wel een kamer vrij. 
De taxichauffeur druipt af en lacht als een boer met kiespijn.
 
Ik krijg meteen nog wat informatie over de stad en een waarschuwing over geld wisselen.
Ik boek meteen maar een tripje naar Chanchan en de tempels van de zon en de maan bij hem.
 
De kamer is goed, en het hotel is erg mooi. In koloniale stijl, en met een mooie binnenplaats.
Daarna even naar de bank om travellercheques te wisselen. Dit duurt erg lang vanwege alle formaliteiten, en
men moet bellen om te controleren of de cheques niet zijn gestolen. Maar het lukt allemaal. 
Dan nog even de Plaza bekijken (elke stad en dorp hier in Peru heeft een plein in het centrum waaraan meestal
de kerk staat. Dit heet de Plaza des Armas)
 
Dan even internetten, en nu ga ik een restaurantje zoeken want de lunch is er weer een bij in geschoten.
 
Trujillo is een grote stad aan de kust. Het is een mooie stad, met veel oude koloniale gebouwen en veel kerken. 
De plaza des armas is erg groot en mooi, met een grote gebeeldhouwde fontein in het midden.
Alleen het verkeer is een chaos. De straten staan vol luid claxonnerende taxi`s. Het valt dan ook niet mee de 
straat over te steken. Gelukkig stoppen ze wel voor een rood stoplicht. Maar als het licht weer groen wordt en
je bent nog 
aan het oversteken wordt je bijna overreden, en door een luid claxon concert de straat afgejaagd.
Er zijn veel restaurantjes, internetcafé’s, casino’s, en winkeltjes die kingkong verkopen.
 
Vrijdag 28 mei, dag 8
 
Ik slaap lang uit en sta pas om 8 uur buiten het hotel. Tot mijn grote verassing is het rustig op straat. Als ik 
verder de stad inloop zie ik dat bijna alle restaurantjes, internetzaakjes en winkels nog gesloten zijn. 
Blijkbaar begint men hier pas rond 9 uur wakker te worden.
Maar ik vindt een simpel restaurantje voor een ontbijtje. Er is geen menukaart, en ik bestel een kopje koffie, 
sinaasappelsap, en een broodje met jam. Dat kan ik in het Spaans.
Het restaurant is een betonnen zaaltje, met TL verluchting en een beetje gammele plastic tafels en stoelen.
Maar het ontbijt is goed, en goedkoop, ca 60 eurocent.
Daarna komt er iets meer leven in de stad en een half uurtje later hoor ik weer het gewone claxon concert.
 
Om half 11 ben ik weer bij het hotel omdat de tour naar de tempels van de zon en de maan daar vertrekt. Bij 
het hotel staat ook het Nederlandse stel van gisteren uit de bus te wachten. Ze zijn bezig met een rondreis 
door Midden- en Zuid-Amerika van 6 maanden. Ze zijn nu ongeveer op de helft en hebben al veel in 
Midden-Amerika gezien.
Ze zijn van plan ook de inca trail te gaan lopen, maar hebben nog niet geboekt. Ik raad ze aan dat maar snel 
te doen als ze nog over 3 of 4 weken willen gaan lopen. Ze waren van plan eerder te gaan, maar ik geef ze 
weinig kans. Alles is daar volgens mij al volgeboekt. Ze gaan ook mee op de tour.
Verder gaat een Zweeds meisje mee, zij heeft ca 8 weken in Cusco Spaanse les gevolgd, en wil nu nog iets van 
Peru zien. Ze staat te praten met een Nederlander die ze nog uit Cusco kent.
En er gaan nog 2 Australiërs mee (gepensioneerden) en 3 meisjes uit Arequippa.
 
Rond Trujillo zijn door verschillende beschavingen tempels gebouwd. 
Door de Moche, ca 600 na Chr., en de Chimu, ca 1300 na Chr.
Zoals hier gewoonlijk, werd gebruik gemaakt van gedroogde modder-stro blokken (adobe) voor de bouw. 
Omdat het hier toen nooit regende was dat erg duurzaam. 
Tegenwoordig regent het hier wel eens, om de zoveel jaren als gevolg van el niño.
Trujillo, en dus ook de tempels staan midden in een woestijnachtig gebied.
 
We gaan eerst naar de tempel van de 
zon en de maan, ca 1400 jaar oud.
Men is ooit begonnen met de bouw 
van een kleine tempel, maar daar is 
steeds een laag overheen gebouwd, 
zodat men een grotere tempel kreeg. 
Er zijn 6 lagen ontdekt. Archeologen 
zijn nog steeds bezig met het 
onderzoeken van de tempels. 
Berekend is dat er in totaal voor 1 
tempel 164 miljoen blokken zijn 
gebruikt.
 
Op iedere laag van de tempel zijn 
mooie structuren aangebracht in 
mooie kleuren. 
Omdat iedere nieuwe laag de vorige bedekte zijn deze kunstwerken verdwenen. Archeologen maken ze vrij,
 maar moeten dus door de bovenste lagen heen die daardoor dus verdwijnen.
Maar er is nu van iedere laag nog iets te zien.
 
We zien veel van de enorm grote tempel, en zien de onderzoekers aan het werk. Ze hebben nog veel te doen, 
want ze zijn pas met de eerste tempel bezig. Volgens de gids moeten we over 10 jaar zeker nog eens terug 
komen. 
Er zijn hier in de omgeving nog meer 
van dit soort tempels waar men 
helemaal nog niet aan begonnen is.
 
Om te lunchen gaan we terug naar de 
stad, en dan gaan we verder. 
We bezoeken nog een tempel, de 
regenboog tempel die al is onderzocht
en gedeeltelijk gerestaureerd.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Daarna naar het hoogtepunt van de dag, Chanchan:

Chanchan is een enorm groot complex 
van ca 700 jaar oud. Het is veroverd 
door de inca’s en geplunderd. ca 
40 jaar later hebben de Spanjaarden 
dat nog eens overgedaan. 
Ook dit complex is gebouwd met 
modderblokken. 
Nadat het is verlaten is het bedekt 
met een laag zand, en alles wat er 
nog bovenuitstak is door regen en 
wind grotendeels verdwenen.
Men is nu bezig het zand te 
verwijderen en alles wat daaronder 
vandaan komt is vrij goed bewaard
gebleven. 
 
Er zijn grote pleinen, huizen, paleizen
voorraadkamers, begraafplaatsen, 
en brede wegen gevonden. 
Alles is op zich ommuurd, dus ook de wegen enzo, en dan zijn gedeeltes per groep nog eens ommuurd en het 
geheel weer. 
Al met al een doolhof van muren en wegen en gebouwen. We lopen en een paar uur doorheen en hebben dan 
nog niet alles gezien. En dan te bedenken dat nog lang niet alles is uitgegraven. 
Op veel muren zijn figuren aangebracht, vissen, oorlogsscenes, dansers, religieuze, tekens etc.
Het is vooral indrukwekkend omdat het zo groot is.
Het doolhofkarakter had het voordeel dat de stad moeilijk was in te nemen door vijanden. De inca’s zijn 
echter niet de stad ingegaan maar hebben simpelweg de wateraanvoer afgesneden.
 

Na dit bezoek gaan we nog even naar 
een kustplaatsje aan de grote oceaan. 
Het is een mooi plaatsje waar veel 
toeristen verblijven die het in 
Trujillo te druk vinden. Men vist 
hier met traditioneel gemaakte 
bootjes van riet. 
We krijgen uitleg van iemand die 
dat soort bootjes maakt over hoe 
dat gaat, en hij laat het ook zien 
door een miniatuur bootje te maken.
Het is hier wel lekker aan de zee, 
en er is zelfs een strand.
 
 
 
 
 
 
Terug in Trujillo bekijk ik mijn mail, want ik het vanmorgen 5 hotels in Huaraz via mail gevraagd of ze 
kamers vrij hebben. Drie zitten vol en van de andere 2 kies ik één waar ik een kamer reserveer.
 
Hi Henk:
Thank you very much for your email.
We dont have a simple room, we have a double room with private bath, it 
costet USD 12.00 per night, and a dormitorio USD 5.00 per night. Please 
Confirmed.
Kind Regards.
Francisco.
Alojamiento Soledad.
 
 
>From: < >
>To: <ghsoledad@hotmail.com>
>Subject: Hotel room
>Date: Fri, 28 May 2004 16:01:11 +0200
>
>
>Good morning,
>
>I will be arriving in Huarez on sunday 30 may with the night bus from 
>Trujillo.
>Do you have a room available for 1 person, for 3 nights?
>How much does the room cost?
>Thank you for the information,
 
Dan ga ik meteen maar even een buskaartje regelen.
Bij het kopen van een buskaartje moet je naast naam ook leeftijd, en paspoortnummer opgeven. Ik 
overhandig de gegevens alvast aan de dame achter de balie, maar dat blijkt niet nodig. Al mijn gegevens 
staan al in de computer omdat ik al eerder met deze maatschappij heb gereisd.
 
Dan wat eten en naar bed.
 
Zaterdag 29 mei, dag 10 vandaag maar weer wat later opgestaan, en bij het hotel ontbeten. Nu even 
internetten. Hierna ga ik nog even wat van de stad bekijken, en later vandaag vertrek ik met de bus naar
Huaraz
 

Dag allemaal in Nederland.
Ik zie dat het daar met Pinksteren nog lekker weer was.

Dit wordt een lange mail, maar ik heb het in gedeeltes opgeschreven.

Zaterdag 29 mei, dag 9
Vandaag de stad Trujillo bekeken, dat betekent een aantal kerken, wat koloniale gebouwen en 2 musea.

In het archeologische museum is iets te zien over de oude culturen die hier vanaf 5000 v Chr. een rol van betekenis hebben gehad. Ik herken van alles van wat ik de afgelopen dagen heb gezien en gehoord van

de gidsen.
Het museum wordt ook bezocht door enkele klassen van een basisschool. De leraren vertellen bij iedere

vitrine iets, en de kinderen maken notities, foto´s en zelfs een aantal maken video.
De kinderen worden wel wat afgeleid door mijn afwezigheid, en ik probeer ze zo weinig mogelijk in de

weg te lopen. De kerken die ik bezoek zijn mooie katholieke kerken, maar niet meer bijzonder dan andere kerken die ik hier heb gezien.
Na de lunch loop ik het hotel uit en 4 schoolmeisjes vragen of ze mij mogen interviewen in het Engels, voor school. Dat mag, en ze stellen allerlei vragen, waar ik vandaan kom, wat ik graag eet, wat voor werk ik doe enzovoort.
Het hele gesprek wordt opgenomen, en er worden ook foto´s van gemaakt. Leuk hoor.

Daarna ben ik nog eventjes in een internetcafé om een hotel te regelen in Lima.

 

Dag Henk,

Reservatie op 2 juni is ok.

Als je aankomt mag je me steeds bellen vanuit de busterminal(2474085), als ik kan kom ik je dan ophalen. Dichtste busstation voor mij is Cruz del sur.

Groetjes

JP

Dag Jean-Paul en Maarten,

Indien mogelijk zou ik nog een keer bij jullie overnachten op 2 juni.
Ik kom 2 juni met de bus van Huaraz naar Lima.
De volgende dag, 3 juni vlieg ik naar Cusco, om 9 uur ´s ochtends.
Kan ik dan naar het vliegveld worden gebracht zodat ik daar om 7 uur ben?

Met vriendelijke groet uit Trujillo,

Henk Baron

 

==========================
SAFE IN LIMA SAC

 

Als ik weg wil gaan wil de jongen die de boel daar regelt nog een praatje maken. Hij spreekt een beetje engels, en stelt heel veel vragen, natuurlijk waar ik vandaan kom, wat voor werk ik doe, hoe lang ik in Peru blijf, wat ik van Trujillo en van Peru vind.
Hij probeert steeds de vragen in het engels te stellen, maar moet vaak vragen wat een bepaald woord in het engels is aan zijn collega. Vaak versta ik dan het Spaans wel en antwoord alvast. Hij vindt dat ik toch wel goed Spaans spreek en versta. Ik mag nog wat opschrijven in een bezoekers schrift, in het Nederlands. We hebben lang staan praten in een mengeling van Engels en Spaans.

Daarna ben ik op de Plaza des Armas gaan zitten, waar ik meteen werd bezocht door schoenpoetsers, snoep verkopers en door mensen die iets verkochten voor een goed doel. Ik heb diverse doelen gesteund (hoop ik).
Er komen 2 meisjes naast me zitten die een praatje willen maken, na wat giechelen blijkt dat ze goed engels spreken. Ze komen uit Iquitos. Eén van de meisjes verteld dat ze 4 maanden geleden in Nederland is geweest, om haar zus te bezoeken. Nederland is volgens haar een erg mooi land.

Als ze zijn vertrokken komt er een groep militairen de Plaza op en gaan wat exercitie oefeningen doen. Daarna gaan ze naar een gebouw bij de Plaza en verschijnen later op het dak van dit gebouw. Er is een touw gespannen van het dak van dit gebouw naar het midden van de Plaza. Het is de bedoeling dat ze langs het touw naar beneden gaan. Het duurt nog zeker een uur voordat er echt wat actie komt, dus het leger werkt hier net als in Nederland.

Maar dan komt de eerste soldate aan een katrolletje naar beneden. Daar wordt ze opgevangen door 2 anderen. Er volgen nog een paar en enkele anderen gaan abseilen van het gebouw. Iedereen die beneden komt krijgt een applaus, want inmiddels is het plein volgestroomd met toeschouwers.

Ik ga mijn spullen inpakken en me klaar maken voor de reis, en om 8 uur verlaat ik het hotel.
Bij de busterminal ontmoet ik weer het Nederlandse stel, dat dezelfde nachtbus nemen.

Ze blijken van plan te zijn in Huaraz hetzelfde hotel te nemen dat ik ook het gereserveerd. Verder zijn er nog wat Amerikanen en veel Peruanen.
De busterminal is modern en werkt zo´n beetje als een vertrekhal van een vliegveld. Ik check mijn bagage in aan een balie en mag dan in de wachtkamer plaatsnemen. Dan wordt opgeroepen dat we mogen gaan instappen door deur nummer 1. Daar wordt het kaartje gecontroleerd, en iemand controleert met een apparaat of je geen wapens bij je hebt. In de bus worden de plaatsen aangewezen. Het gebeurt allemaal erg professioneel en geeft een veilig gevoel. In de bus krijgt iedereen een kussen en een deken.

Na vertrek krijgen we nog een broodje en een bekertje limonade, en dan begint de film. Ik ga wat achteroverliggen, en val al snel in slaap. Als ik om half twaalf wakker wordt is het stil in de bus, en koud. Ik gebruik mijn fleece en de deken om het weer warm te krijgen, en val weer in slaap. Regelmatig wordt ik wakker, en op een gegeven moment heeft men de kachel aangezet.

Het is ontzettend warm, dus ik pak mezelf weer een beetje uit.
Na regelmatig wat dommelen en wakker worden word ik om 5 uur wakker en het is weer erg koud in de bus. De kachel is uit, en we zitten al op 3 km hoogte. Daar is het koud ´s nachts. De ramen tochten behoorlijk. Ik pak me weer zoveel mogelijk in, maar blijf koud.

Zondag 30 mei, dag 10

Om 6 uur in de ochtend zijn we er.
Alle bagage verzamelt en we nemen met z´n drieën een taxi naar het hotel, waar we de eigenaar wakker bellen, en een kamer krijgen.
De eigenaar, Fransesco, wil nog van alles uitleggen maar ik wil eerst nog even gaan slapen. Ik duik meteen het bed in en wordt om half 10 pas weer wakker.
Even douchen en tassen uitpakken. Dan even in het hotel rondkijken, waar ik maar een trekking (wandeling) regel voor morgen. Met een gids naar een meertje in de buurt. Ik wil rustig aan lopen, want ik ben nog niet aan de hoogte van 3100 meter gewend. We zien morgen wel.

Daarna loop ik de stad in, op zoek naar de Plaza. Daar aangekomen blijkt er een drumband te spelen, en kinderen lopen in een optocht. Ik weet niet waar het over gaat, heeft het misschien iets met Pinksteren te maken?
Ik blijf even staan kijken.

Daarna nog wat rondkijken in de stad, en het archeologisch museum bezoeken.
Het museum is klein, er is wat aardewerk, en zelfs een paar mummies, De conservator is erg trots op zijn museum, en loopt continu tussen de bezoekers heen en weer om ze its te vertellen of iets aan te wijzen.
Bij het lopen in de stad merk ik nog steeds goed dat de hoogte hier 3100 meter is, ik moet het rustig aan doen.
Ik kom het nederlandse stel nog tegen, Ik vergeet steeds hun namen. Ze hebben van Fransisco gehoord dat ik morgen een wandeling ga doen, die volgens hen best zwaar is.

Om ca 5 uur begint het te waaien, en te regenen. Dus ik ga terug naar het hotel.
Ik hoor van Fransesco dat er morgen nog een Engelsman meegaat met de wandeling.
Hij zegt dat het weer niet normaal is voor deze tijd van het jaar. Het klimaat is ook hier echt aan het veranderen. Later ga ik nog wat eten, bij een Thais restaurant. De eigenaar komt uit Thailand, een plaatsje in de buurt van ChangMai. Daar ben ik dus wel eens in de buurt geweest. Het eten is echt Thais, en lekker. Het is pittig, dus een paar biertjes gaan er wel in bij het eten.

Ik ga vroeg naar bed, want morgen vertrek ik om 7 uur.

Maandag 31 mei, dag 11

Vanmorgen vroeg op, het is koud. Uit de douche krijg ik alleen koud water, dus die sla ik maar over.
Dan wat spullen bij elkaar zoeken.Ik neem ook maar een grote regencape mee, verder wat te eten, crackers, biscuitjes en chocola, voor de energie.

Want ontbijt is er rond deze tijd nog niet.
De gids zit al te wachten, en samen lopen we naar de plaats waar het locale busje vertrekt. Het minibusje staat al klaar, en ik mag voorin zitten. We pikken onderweg nog wat passagiers op en na een uurtje zijn we in Llupa, een klein plaatsje waar de wandeling begint.
In het dorpje ontmoeten we een oude boer die met zijn ezel een tijdje met ons meeloopt en een praatje maakt. De Engelsman die ook meeloopt, Anthony, spreekt helemaal geen Spaans. Hij komt uit Londen en is vrijdag in Peru aangekomen. Hij is dus nog minder aan de hoogte gewend dan ik. Hij is jaloers dat ik vier weken kan blijven, want in Engeland krijgt men niet zoveel vakantiedagen. Hij blijft maar 2 weken, en wil veel trekkings doen. Hij is een geoefende loper.
We lopen het dorpje uit op een zand pad dat behoorlijk omhoog gaat. Af en toe is er een stuk waar met rotsblokken een soort trap is gemaakt. Anthony en ik moeten regelmatig even rusten en uithijgen. Ik hoop dat het niet de hele weg zo veel omhoog gaat. Na veel hijgen en zweten komen we anderhalf uur later bij een groot hek met een bord waarop staat dat hier het natuurpark begint, en ook de eigenlijke wandeling. We zijn inmiddels al geklommen van 3300 meten naar 3700 meter, en ik heb het gevoel niet meer te kunnen klimmen. Tot mijn schrik zie ik op het bord staan dat het meer op een hoogte van 4450 meter ligt. Dat ga ik dus niet halen.
Maar toch gaan we maar op weg, na wat gegeten en gedronken te hebben.
Vooral met behulp van Dextro voor wat extra energie kom ik hijgend tot de 3800 meter op een pad dat behoorlijk omhoog loopt. Dan krijgen we een stuk dat veel steiler omhoog gaat en rotsachtig is. Op de kleine steentjes rol je soms weer een stukje naar beneden. Het is nu echt ploeteren voor iedere meter omhaag, en regelmatig nemen we een korte pauze van ca 1 tot 2 minuten om even weer op adem te komen.
Ik den k steeds dat ik het moet opgeven, maar langzaam komen we op 3900 meter, op 4000 meter en zelfs op 4100 meter. Dit heeft heel wat zweetdruppels gekost, en ik voel me echt heel moe. Ik weet niet hoe ik straks terug moet komen.
We rusten even wat langer en eten en drinken weer wat. De rugzak wordt gelukkig wat lichter.
Dan weer verder met onze strijd tegen de zwaartekracht. Op 4300 meter aangekomen is er een vlakte met recht voor ons een steile rotswand met rechts daarvan een snel stromend beekje. Eigenlijk is het een soort waterval want het water komt bijna recht naar benden. Er is hier een klein meertje en in de zon is het erg lekker. Tijd voor een wat langere rustpauze. De gids verteld dan dat we of via de rotswand of langs het beekje omhoog moeten. Langs het beekje moeten we over natte stenen en modder omhoog, wat zeker niet mee zal vallen. Langs de rotswand zullen we af en toe een stukje moeten bergbeklimmen. Het wordt de rotswand. Eerst is het nog lopen en een beetje klauteren, maar dan moeten we een stuk recht omhoog. Onze gids, die ook bergklimmer is doet het voor en wijst waar we handen en voeten moeten neerzetten. Het gaat vrij goed, maar langzaam. Dit kost veel energie.

Als ik op een gegeven moment omlaag kijk zie ik dat als mijn voet van de richel afschiet ik 10 meter naar beneden val. Ik kijk maar niet meer achterom, en klim verder. Na wat lijkt uren lang klimmen bereiken we hijgend de top, en zien we het meer.  We lopen naar een rots aan de rand van het meer en zijn beiden bekaf. Ik ga zitten en ben van plan minstens een half uur te blijven zitten. Anthony zegt: I would say it was worth the trouble, if I could f** talk. Hij is ook ademloos.
Na een kwartiertje zijn we weer wat bijgekomen en blijkt het 12 uur te zijn. We hebben ´maar´4 uur gelopen, en hoogte verschil van 1150 meter overbrugd. We zijn best wel trots dat we het hebben gehaald. Er is verder niemand bij het meer, en we horen alleen wat vogeltjes in de verte en het geluid van stromend water. Na lunch met biscuitjes chocola en chips maken we nog wat foto´s en lopen wat rond. Dan wordt het tijd weer terug te gaan. We lopen nu langs de beek naar beneden. Nou ja het is wat klimmen en glijden maar we komen weer op vlakte aan. Het ging gemakkelijker dan omhoog.

Daarna het rotspad weer terug. We komen voor het eerst vandaag toeristen tegen die dezelfde tocht maken. Ze vragen hoe het pad is, en wij vonden het niet gemakkelijk. Maar ze zien eruit als doorgewinterde bergbeklimmers, dus het zal wel meevallen. Ze hebben geen gids, dat hoeft hier ook niet, maar zonder gids was ik waarschijnlijk niet boven gekomen.
De weg terug is lang, het lijkt langer dan de heenreis. Ik verbaas me er nog steeds over dat ik hier langs helemaal naar boven ben gelopen.
Bij het hek van het park aangekomen rusten we nog even en gaan verder. Het laatste stuk lijkt veel langer dan op de heenweg, en de afdelingen begin ik nu goed te voelen in mijn benen. Ik krijg last van mijn voeten, maar strompel door.

Dan eindelijk bereiken we de bus.
Anthony en ik zijn het erover eens dat het een mooie tocht was, we zijn trots het gehaald te hebben maar het was een stuk zwaarder dan we van tevoren hadden gedacht.
Anthony gaat morgen een 2 daagse trekking doen, waar hij nu toch wel tegen op ziet. Ik denk dat ik morgen maar een rustdag inbouw.
Anthony is ook van plan volgende week naar Cusco te reizen om de Inca trail te doen, maar hij heeft nog niet gereserveerd. Hij weet dat alles tot half juli vol geboekt is daar, maar gaat het toch proberen te regelen. Misschien heeft hij geluk als er iemand uitvalt.

Met het busje gaan we terug naar het Huaraz, dan nog een stukje lopen, en naar het hotel.
Ik ga even een uurtje liggen en lekker douchen. Al was het douche water nog steeds niet echt warm.
Hierdoor knap ik weer wat op. Net op tijd komt Fransesco mijn inmiddels schone was brengen, waardoor ik gelukkig schone sokken aan kan doen.
Ik meld gelijk even dat de douche niet zo warm was. Hij verontschuldigt zich en verzekerd mij dat het morgen beter is.

Ik heb de hele dag geen echte maaltijd gehad, alleen een paar snacks en vind dat ik maar een moet gaan eten. Ik loop (met enige moeite) naar een restaurantje en bestel wat te eten. Maar ik krijg bijna geen hap door mijn keel. Met moeite krijg ik nog niet de helft op. Blijkbaar ben ik zelfs te moe om te eten.
Dan maar terug naar het hotel, en nog wat lezen en slapen.

Dinsdag 1 juni, dag 12

Ik slaap lang en doe het rustig aan. De douche is warm vanochtend.
Ik ontbijt bij een Bistro, waarvan de eigenaar een Zwitser is. Ik heb nu wel honger, en het ontbijt is erg goed, zeker het beste ontbijt van deze vakantie.
Ik bestel een fruitsalade (tegen de adviezen van de GGD in), pannenkoeken en sinaasappelsap. Het sapje is uiteraard vers geperst. De fruitsalade is een schaal vol meloen, papaja, mandarijn, druiven, mango en kiwi. Fruit is hier zoveel lekkerder dan in Nederland!
De pannenkoeken met honing en poedersuiker smaken ook erg goed.
Ik besluit hier morgen weer te ontbijten.

Het is inmiddels al 10 uur in de ochtend en ik ga een busticket regelen naar Lima voor morgen.
Dat is zo geregeld, alleen het bus bedrijf zit aan de andere kant van de stad. Een stukje lopen dus. Ondanks

de lange wandeling van gisteren gaat dat goed.
Daarna even internetten.

Ik weet nog niet wat ik vanmiddag verder ga doen, maar dat horen jullie nog wel.

Groeten,

Henk

 

Hoi Henk,

Jeetje, ik ben OOK trots op je; WAT een prestatie; EN, ik ben jaloers; ik had ZO meegewild besef ik...........wauw, wat klinkt dit allemaal geweldig!!

Ben je al eens in Nepal geweest; kun je na dit OOK makkelijk aan; zou je OOK heel mooi vinden; maar waar praat ik in godsnaam over: je zit nu in Peru!!!!!!!!!!!!!! Geniet ervan, Nederlander met je 4 weken vakantie; je zult die man vast niet verteld hebben, dat je pas terug was uit Ethiopië?!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Henk, ik GENIET van je reisverslagen!!!!!!!!!! NOg heel veel plezier, dan hebben WIJ het ook!!

Hola Amigos
 
Bedankt voor jullie reacties!
 
Dinsdag 1 juni, dag 12
 
Ik heb vandaag een rustdag, na de zware inspanning van gisteren. Volgens mij is de tocht van gisteren 
zwaarder dan de zwaarste etappe van  Inca trail, die een hoogte van max ca 4200 meter bereikt. Dus dat 
moet gaan lukken.
En Wilma, ik denk dat ik in Cusco de wandeling naar sexy woman wel aankan hoor.
 
Huaraz is veel meer een toeristisch stadje dan de andere steden die ik heb bezocht. Er zijn hier veel meer 
toeristen, restaurantjes, winkels, reisburotjes enzo. De stad is omringd door hoge bergtoppen, waarvan er 
veel met sneeuw zijn bedekt.
 
Backpackers, rugzak toeristen, zijn rare mensen. Als je ze tegen komt in de stad, kijken ze snel de andere 
kant op, laat staan dat ze groeten. Het lijken echte individualisten, of nemen in ieder geval die houding aan. 
Ze stralen uit datze het wel alleen aan kunnen, geen hulp nodig hebben, en eigenlijk op plaatsen willen zijn 
waar geen andere toeristen zijn.
Maar als je toch in contact komt, bv in het hotel of busstation, praten ze aan een stuk door. Dan worden 
reiservaringen uitgewisseld, tips voor bezoekjes, restaurants en hotels gedeeld.
En als je ze dan later tegenkomt worden er altijd een paar woorden gewisseld.
 
Vanmiddag ben ik naar Wilcahuaín 
geweest, een ruïne van ca 900 jaar
oud ca 8 km hiervandaan. 
Ik heb, heel decadent, een taxi 
daar naartoe genomen.
De taxichauffeur was een erg aardige
 man die wel een praatje wilde maken.
En dat ging in het Spaans met een 
beetje handen en voeten best wel 
goed.
Hij zei dat er twee ruïnes waren 
waarvan er één te bezoeken was.
 
Daar aangekomen een kaartje gekocht
 voor 4 sol en ik er liep meteen een
 jongen mee die me wilde gidsen. 
Hij sprak een beetje engels dus
dat vond ik wel OK.
Het rechthoekige gebouw bestond uit 3 etages, waarin de maan en de zon werden aanbeden. Op de bovenste 
etage werden dieren geofferd, zoals Llama's en Vicuña's.
Het gebouw was opgebouwd uit grote stenen, maar tussen de stenen waren lagen leisteen aangebracht met 
een soort flexibel cement, gemaakt van oa zand en cactussap. 
Hierdoor waren de gebouwen aardbeving bestendig.
Het engels van mijn gids was niet zo goed, maar met af en toe een Spaans woord ertussen door ging het best
goed. 
Ik kon niet rechtop lopen in het gebouw en de deuropeningen waren maar 1 meter hoog. Hierdoor moesten de
mensen vroeger ook met gebogen hoofd, een teken van eerbied, naar binnen. 
In de muren van de verschillende verdieping waren kanalen aangebracht die met elkaar in verbinding 
stonden, zo kon men met elkaar communiceren op verschillende verdiepingen.
Op het terrein was nog een klein gebouwtje in dezelfde stijl gebouwd, waarin enkele mummies zijn 
gevonden. Deze mummies heb ik in het museum in Huaraz al gezien.
 
Toen de rondleiding klaar was wilde de gids natuurlijk een fooi. Ik gaf hem 3 sol, dat vond hij te weinig 
dus gaf ik ernog maar 1 bij. In totaal precies 1 euro dus.
 
Daarna met de taxi chauffeur nog 800 meter verder gereden naar de andere ruïnes. Deze waren gesloten, 
maar de buitenkant was wel goed te bekijken. 
Deze waren groter, maar niet meer origineel. Bij een aardbeving waren ze in elkaar gestort.
Op de terugweg vroeg de chauffeur of ik een omweg wilde maken langs een punt met een mooi uitzicht over
de stad. (uiteraard tegen extra betaling). Dat hebben we gedaan. 
Een paar foto’s gemaakt van de stad. En toen terug naar de stad. Onderweg kwamen we nog langs een 
nieuw dorp, met alleen nieuwe mooie huizen, en bij elk huis een grote 4WD auto. 
Er stond een groot hek om het dorp en dat werd goed bewaakt. Het bleek een dorp te zijn waar Canadese 
mijnwerkers wonen, die, als ik het goed verstond, een antimoon mijn exploiteren.
 
Terug in de stad ben ik op een terrasje een vers ananassapje gaan drinken.
 
Het avondeten bestond uit kip bij het restaurant Chez Pepe.
De kip had al een heel lang leven achter de rug. De kokkin zag eruit als een zwerver, maar het smaakte toch 
wel goed.
 
Woensdag 2 juni dag 13
 
Vanochtend begonnen met een (gelukkig) warme douche. Daarna en ontbijtje bij dezelfde bistro als gisteren,
weer erg goed.
Daarna naar "huis" en inpakken.
Het hotel waar ik zit is meer een huis, met een huiskamer, en een keuken die door iedereen mag worden 
gebruikt. Fransisco, en zijn vrouw runnen het hotel, en het zijn erg aardige en hulpvaardige mensen. 
Als ik ze tegen kom wordt ik altijd begroet, Hola Henk, como esta?.
Ik heb zelf een sleutel van het hek en de buitendeur en kan in en uit lopen wanneer ik wil.
Een goed onderkomen.
 
Maar om 10 uur ga ik uitchecken, de rekening betalen, afscheid nemen, en weg. Met een taxi naar de bus
terminal. Er zijn hier veel toeristen. Ik zit even te praten met een Peruaanse die haar engels wil oefenen, 
ze heet Annabella. 
Ze is bij haar moeder op bezoek geweest die in een bergdorpje in de buurt woont en is al sinds gisteravond 
onderweg.
Ze gaat naar Lima, waar ze met haar man woont.
Ze is aan het studeren voor onderwijzeres. We kletsen wat en het is snel 11 uur, vertrektijd.
Voor deze busreis wordt weer iedereen gecontroleerd op wapens, en het paspoort wordt gecheckt. 
Voor we vertrekken wordt er nog van iedereen een video opname gemaakt door iemand van de security.
De busreis is mooi, en gaat door een berglandschap. Tot we bij de kust komen, waar het weer woestijnachtig
is. Onderweg krijgen we 2 films te zien, de eerste de Lion King. Daarna mogen we Bingo spelen, dat is nog 
fouter dan een Opel Manta, dus ik doe maar mee. Ook goed om de Spaanse getallen te leren.
Ik win niet.
Dan nog een film en tegen 6 uur in de middag zijn we in Lima.

Ga verder naar deel 3

Klik om terug te gaan naar mijn Homepage