Peru deel 1                                            Mei 2004

Lima, Chiclayo, Cajamarca                                                                                                     Ga verder naar deel 2

                                                                                                    Klik hier om terug te gaan naar mijn Homepage

Dit reisverslag is gemaakt met behulp van de e-mails die ik tijdens de reis heb verstuurd.

Er staan gedeeltes in in een ander lettertype, Courier, deze zijn door anderen geschreven, dit zijn bijv. reacties op de E-mails,

Het is inmiddels al weer meer dan vier maanden geleden, dus het werd voor mij weer eens tijd een reis te gaan maken. Peru deze keer.

Waarom weer naar Peru?
Ik heb in 1998 Peru al eens bezocht, maar toen vooral het zuiden. En één van de belangrijkste attracties in Peru, het lopen van de inca trail, heb ik toen niet gedaan.
Daarom deze keer eerst naar het noorden, en dan de inca trail en misschien nog een stukje van het zuiden.
Een andere reden is dat mijn jongste zus een paar maanden in Peru , in Cuzco, vrijwilligers werk doet. Ik ga haar na 2 weken reizen in het noorden opzoeken, en dan gaan we samen nog een stukje reizen.
Ik reis deze keer dus niet met een groepsreis, maar alleen. Vanuit Nederland heb ik een hotel geregeld voor de eerste twee nachten in Lima, en de vlucht daarna naar Chiclayo.

Dag 1.
Vrijdag 21 mei pas gisteren, maar het lijkt al weer veel langer geleden.
Mijn ouders hebben me naar schiphol gebracht, en om ca 10.30 uur vetrok ik richting Amerika.

Het eerste stuk van de reis duurt ca negen uur en gaar toch wel redelijk snel voorbij met een filmpje, af en toe wat eten, wat lezen en wat slapen. Als we aankomen verteld de purser nog even dat we speciale mensen aan boord hadden, soldaten uit Irak. De Amerikanen applaudisseren hier voor!?!
Dan landen in Atlanta in de VS waar ik moet overstappen.
Ik moet door de douane, krijg een visum in mijn mooie nieuwe, nog blanco paspoort gestempeld. Tijdens het stempelen worden opnames van mij gemaakt, wat ze tegenwoordig van alle bezoekers aan de states maken. Ik mag 90 dagen in de VS blijven, maar ben toch van plan drie uur later weer te vertrekken.

Mijn bagage wordt om veiligheids redenen (ik weet niet welke reden, maar de amerikanen zijn voorzichtig) niet automatisch doorgestuurd.

En dat blijkt toch minder leuke gevolgen te hebben. 

Ik vind mijn bagage op de band, en ga ermee door de douane. Daarna check ik de tas weer in,en de dame

zegt nog naar Peru? Ja zeg ik. Blijkbaar heeft ze dat toch niet goed begrepen.

Hierna nog 2 uurtjes wachten, en ik vlieg weer verder, Ik heb nu 2 plaatsen naast elkaar, dus kan breeduit zitten, en zelfs een aantal uurtjes slapen. De 6 uur vliegen zijn dus snel voorbij, en mooi op tijd, om 22.30 uur landen we in Peru.

Ik zou daar worden opgewacht door Jean Paul, de Belgische eigenaar van het hotel waar ik overnacht.
Bij de immigratie krijg ik een visum voor 90 dagen. (ik mag dus al  90 dagen in de VS en 90 dagen in Peru blijven. Helaas heb ik niet genoeg vakantiedagen voor een half jaar vakantie)
Dan naar de bagage band.
Ik wacht en wacht en wacht, en op een gegeven moment heeft iedereen zijn bagage en heeft het vliegveld al lang verlaten, maar ik sta daar nog. Bij een mannetje van de vliegmaatschappij geef ik dan mijn bagage maar als vermist op.
Na vele formulieren te hebben ingevuld is het inmiddels bijna middernacht, en ik hoop maar dat Jean Paul er nog staat!
Er wordt mij gezegd dat mijn bagage via de computer getraceerd is, en nog in Atlanta staat.
Mijn toch al niet al te hoge dunk van Amerikanen wordt nog verder verlaagd.
Maar men verzekert mij dat mijn bagage met de vlucht van morgen meekomt. Dat hoop ik dan maar. De bagage wordt dan waarschijnlijk midden in de nacht naar mijn hotel gebracht.

Dan maar naar de uitgang waar ik wordt opgewacht door een inmiddels toch zenuwachtig geworden Jean Paul. Hij heeft lang moeten wachten, maar is gelukkig gebleven. Hij heeft voor mij een vliegticket naar Chiclayo geregeld en verteld me dat ik zondagochtend om 6.30 uur al vertrek. We discuseren nog even of het goed komt met de bagage, want als ik al om 4 uur moet vertrekken kan het zijn dat de bagage nog niet bij het hotel is gearriveerd. Jean Paul gaat morgen bellen om te proberen het te regelen.
Bij het hotel aangekomen is het inmiddels 1 uur, en na inchecken ga ik snel naar bed.

Dag 2
Ondanks alles slaap ik goed, en om 8 uur zit ik met 2 andere hotelgasten aan het ontbijt.

Na het ontbijt regel ik met JP nog even een vliegticket van Lima naar Cusco, waar ik over 2 weken naar toe vlieg. Ik vlieg om 9 uur s ochtends, en weet nog niet hoe ik dan van Huarez naar het vliegveld in Lima moet komen. Dat zie ik dan wel weer.
Jean Paul probeert een paar keer te bellen over mijn bagage maar krijgt steeds een antwoord apparaat.
Zoals al eerder afgesproken vertrek ik om 10 uur met een gids voor een tochtje door de stad. De gids blijkt de vriendin van Jean Paul te zijn, en we blijken met z’n tweeën te gaan.
We maken een wandeling door het
oude centrum van de stad, rond de plaza des armes en ik krijg veel informatie over Peru.
We bezoeken het San Fransisco
klooster, het postkantoor, de rivier en een uitzicht punt over de stad.
Het klooster had ik al een keer
gezien maar was toch wel leuk omweer eens te zien.
Het postkantoor is een oud
karakteristiek gebouw, de rivier is door te weinig regen in de Andes bijna droog.

Het uitzicht punt over de stad is wel mooi, maar de lucht is niet helder, dus niet zoveel te zien.
Ondertussen vertelt de gids, een
meisje van 26 jaar, veel over de stad, over Peru, en over zichzelf.
We praten ook veel over reizen en
daar heb ik ook wel iets over te vertellen.

De dag vliegt voorbij, en om 4 uur in de middag zijn we met een collectievo (soort deel-taxi) weer terug bij het hotel.  

Jean Paul verteld dat hij over mijn bagage heeft gebeld, en dat het waarschijnlijk goed komt. Men gaat proberen om voor vier uur vannacht mijn bagage bij het hotel te brengen. Als dat niet lukt, zal het moeten worden doorgestuurd naar Chiclayo.
Ik hoop er nog steeds het beste van.

Het hotel staat in de wijk Barranco, en daar ga ik daarna maar eens rondkijken. Ik vindt een internetcafé, en daar ben ik nu.

Straks even wat eten, en dan vroeg naar bed, want morgen weer vroeg op voor nieuwe avonturen.

Dag 2, zaterdag

s Avonds terug in het hotel zijn een stel andere gasten hun verdere programma aan het 
plannen. Ze wilden eigenlijk de incatrail gaan lopen rond dezelfe tijd als wij dat gaan doen.
Maar het is hun niet gelukt, alles blijkt te zijn volgeboekt. Dus Wilma, je hebt onze trail 
mooi op tijd geboekt.
 
Ik laat mijn rekening opmaken, want als ik morgenochtend om 4.30 uur vertrek zal er 
niemand wakker zijn. Na het betalen regel ik voor de laatste nacht in Peru nog een 
overnachting in dit hotel, nou ja ik neem een optie.
 
Er is een chauffeur voor mij geregeld. We maken ons nog even gezamenlijk zorgen over mijn
bagage, die nog steeds niet terug is, maar toch waarschijnlijk vannacht komt.
Nog even een douche met wat geleende spullen en ik ga vroeg naar bed, en val meteen in slaap.
 
Dag 3, zondag,
Om 1 uur wordt ik wakker, er zijn nieuwe gasten aangekomen, maar nog geen bagage. Om 
2 uur weer wakker, en het gepieker over de bagage neemt toe. 
Ik val nu ook niet meer in slaap.
En dan om 2.30 uur hoor ik Jean Paul door de intercom praten met de voordeur, en even 
later een klop op de deur: Henk je bagage is gearriveerd!
 
Hèhè een zucht van verlichting ik loop snel de trappen af naar de voordeur, en heb niet 
eens mijn bril opgezet. Op de straat staat een man met een wit bestelbusje, die vraagt 
om de formulieren, na overhandiging mag ik mijn tas aanwijzen, wat lastig gaat zonder 
bril , maar het is echt mijn tas.
 
Ik ga weer naar boven, JP wenst me nog een goede reis morgen en gaat weer slapen.
Mijn rugzak is onbeschadigd, en alles zit er nog in. Ik zie nu waarom het fout is gegaan, 
het bagage label is gescheurd en verkreukeld.
Ik zoek vast wat schone kleren op (eindelijk) en ga nog even slapen.
Om 4.15 sta ik op, en precies om 4.33 staat er vervoer voor mij klaar. Ik verlaat het hotel
dat verder nog in diepe rust is en naar het vliegveld. Het  is er druk en na de lange rijen bij
het inchecken, tax betalen, en door de scanner zit ik om 5.30 uur in de vertrekhal bij de 
gate. Ik heb mijn bagage die ik net weer 2 uur heb weer afgeven, met gemengde gevoelens.
 
De gate gaat worden gebruikt voor 2 vluchten, naar arequippa instappen om 6 uur, en naar 
Chiclayo waar ik heen ga om 6.20 instappen. Om 6 uur wordt omgeroepen dat Chiclayo
gangers bij de gate kunnen instappen. Verwarring alom. Iedereen voor de 2 vluchten 
probeert in te stappen, maat het blijkt toch om een wissel te gaan, en ik, en vele anderen 
die naar chiclayo gaan mogen het vliegtuig in.
Netjes op tijd vertrekt het vliegtuig, ik heb deze keer 3 stoelen voor mijzelf.
 
Aankomst op tijd en mijn rugzak ligt al snel op de band. 
Ik regel een taxi, en kies het eerste hotel uit de Lonely planet, hotel Paraiso.
Daar aangekomen check ik in en voor 8.30 uur ben ik gedouchd, eindelijk weer geschoren 
en heb schone kleren aan. Dan eerst maar iets regelen voor vandaag, het plan is naar Sipan
te gaan. 
Ik loop richting het centrum en de plaza des armas doet zijn naam eer aan. Er staat een 
uitgebreid army met allerlei wapens te marcheren, en onder toeziend oog wordt met alle 
eer en onder toezicht van een generaal ofzo de vlag gehesen. Ik blijf even kijken maar wil
dan door lopen. Ik wring mij achter de menigte toeschouwer langs, maar mag van el capitano
op een gegeven moment niet meer verder, dan maar terug en omlopen.
 
Alle tour en reisbureautjes zijn echter gesloten. Na wat verder in het stadje te hebben 
rondgekeken ga ik terug naar het hotel. Ik vraag de dames achter de balie of ze een tour 
kunnen regelen. Ik spreek geen Spaans, zij geen Engels, we verstaan elkaar niet, maar 
begrijpen elkaar na een tijdje wel, en ze gaan druk aan het bellen.
De gids die ze normaal gebruiken spreekt geen engels, maar ze weten toch iemand te vinden,
en ik wordt over 10 minuten opgehaald bij het hotel.
Snel even wat spullen bij elkaar en ca 3 kwartier later vertrekken we werkelijk.
Eerst naar de resten van de pyramides die met gedroogde modder (adobe) zijn gemaakt. 
Dat kan omdat het hier nooit regent. Ik kom er achter dat ik mijn camera wel heb 
meegenomen, maar er zit geen accu in, dus helaas geen foto’s. Er zijn hier onlangs veel 
opgravingen gedaan, gestart in 1987, waarbij het graf van de koning van Sipan is gevonden.
In een museum waar we daarna naar toe gaan liggen al de opgegraven schatten van goud, 
zilver en koper. 
De gids spreekt engels, maar het kost toch moeite zijn uitspraak te verstaan. Verder heeft
hij volgens mij dit verhaal al duizenden keren verteld, dus enig enthousiasme is niet te 
bespeuren. Ook mijn vragen worden met enige tegenzin beantwoord. Maar het is een mooi 
museum. Om 4 uur ben ik terug bij het hotel, en ik heb besloten morgen weer verder te 
reizen. Dus eerst naar het busstation om wat te regelen. Dit is a 30 minuten lopen. Daar 
shop ik wat rond bij de verschillende maatschappijen en besluit morgen om 12.30 uur te 
vertrekken naar Cajamarca voor 15 sol, ca 4 a 5 euro.
Weer met handen en voeten geregeld want engels spreken ze daar ook niet.
 
Het weer in Chiclayo is trouwens goed zonnetje schijnt en een graad of 25 - 
30 met een beetje wind.
 
Het is nu ongeveer 10 over negen in de ochtend. Vandaag ga ik een aantal attracties bekijken 
in Cajamarca. De meesten gaan officieel om 9 uur open dus ik heb zeker nog een half uur 
voordat ik ergens naar binnen kan.
 
Maar even terug:
 
Dag 3, zondag.
 
Na het regelen van de bus maar even iets eten. Ik heb honger en bestel een soepje en een 
hoofdmaaltijd. De soep blijkt echter een maaltijd op zich, dus ik moet wat laten staan. 
De ober lacht een beetje, die had het zeker al verwacht. Ik eet trouwens in een oud 
restaurant, met oude tafels en stoelen en oude obers, die meer naar de tv aan het kijken zijn (voetbal)
dan naar de klanten. Ik had bij het eten een vers ananassapje besteld, waarbij de ober me 
afkeurend aankeek. Later bestelde ik een biertje waardoor ik duidelijk weer in zijn achting 
steeg. Maar ik bestelde een klein flesje en geen halve liter, dat was weer iets minder.
 
Terug bij het hotel lacht de dame achter de balie me weer vriendelijk toe en heeft mijn 
sleutel al gepakt, ze kent met al.
 
Dag 4, maandag
 
Raar, ik heb het gevoel dat ik al weken op vakantie ben, terwijl ik pas vrijdag uit Nederland
ben vertrokken. Maar zoals Wilma al opmerkte, ik heb het vakantie gevoel al weer helemaal 
opgepakt.
 
Deze ochtend wandel ik nog even door Chiclayo, naar de kathedraal, die zo te zien nog niet 
zo oud is. Wat rondhangen op de Plaza des armas, waar ik natuurlijk wordt aangesproken 
door veel verkopers en schoenpoetsers.
Dan ga ik nog even naar de markt, een hele grote permanente markt met veel kraampjes erg
dicht bij elkaar.
Bij het gedeelte aangekomen waar ze medicinale kruiden enzo verkopen hebben ze ook 
verschillende gedroogde dieren en dier onderdelen. Niet zo extreem als in China, maar toch
leuk om te zien.
Bij een kraampje wordt ik geheimzinnig gevraagd even mee naar achteren te komen om wat
antiek te bekijken. Ik wurm mij door een ontzettend nauwe opening en kom in een heel klein
hokje terecht waar wat keramiek en bewerkte stenen liggen. Allemaal origineel wordt mij 
verzekerd. Dat mag ik dus niet kopen, ik kijk nog wat rond en ga weer. Bij de buren koop ik
een namaak bewerkte steen in de vorm van een duif.
 
Dan terug naar het hotel, inpakken uitchecken, de vriendelijke dame zwaait me nog even uit
en met de taxi naar het busstation.
Ik ga op een bankje zitten wachten en de dame die me het kaartje heeft verkocht komt naar
me toe om mijn bagage te labellen. Even later komt iemand mijn bagage ophalen. Ik loop er 
voor de zekerheid maar even achteraan. Maar mijn tas wordt netjes opgeborgen onder in de 
bus.
Ik heb een gereserveerde plaats aan 
het raam, aan de rechter kant van 
de bus. Iemand maakt mij duidelijk
 dat het uitzicht aan de linkerkant 
beter is en ik mag naar de 
linkerkant verhuizen.
De busreis duurt bijna 6 uur. 
Eerst door een woestijnachtig 
gebied naar het zuiden, dan de 
bergen in. Een heel mooi 
landschap, maar rond 4 uur begint 
het te regenen en rijden we in de 
wolken. De mist is erg dicht en de 
chauffeur past gelukkig zijn snelheid 
aan.
De plaatsen in de bus zijn wel wat krap voor mij, en als we aankomen ben ik wel wat stijf. Ik 
krijg mijn bagage, na controle van het label, en ga opzoek naar een taxi.
Na een paar meter lopen merk ik dat ik nu op een hoogte van 2700 meter ben en ik moet 
meteen wat rustiger aan doen.
Een taxi is snel gevonden, maar de chauffeur weet niet waar hotel Prado is. 
Hij vraagt nog wat andere chauffeurs, die het ook niet weten. In de LP staat het goed 
aangegeven en ik vertel hem waar hij ongeveer heen moet. Onderweg praten we nog wat, en al
is het Spaans ik vang af en toe een woord op van zijn vragen waardoor ik soms ook nog het 
goede antwoord geef. De chauffeur heeft daardoor de indruk dat ik Spaans spreek en begint
nu sneller en meer te praten. Ik moet afhaken en zeg dat ik geen Spaans spreek. Daar is hij
het niet mee eens en zegt dat ik muy bien Spaans spreek. 
In de buurt van het hotel vraagt hij nog een keer waar we moeten zijn, en dat blijkt een 
straatje verderop te zijn. 
Triomfantelijk wijst hij naar het hotel. Ik betaal en ga naar binnen. Ik regel een kamer, 
weer in het Spaans, en ga eerst maar even douchen. Dan even de stad in om wat te eten, en dan
slapen.
 
Nu is het dinsdag en ik ga eens de stad wat beter bekijken.
 
         Dag Jean-Paul
 
         Hierbij wil ik een kamer boeken voor mijzelf en mijn zus.
         We komen op 17 juni en blijven 1 nacht.
         Op 18 juni willen we graag naar het vliegveld worden gebracht, om 
         ca 9 uur moeten we daar zijn, we vliegen om 0.10 uur met Delta naar
         Atlanta.
         Verder wil mijn zus op 18 juni een city tour doen.
 
         Met vriendelijke groet uit Cajamarca,
         Henk Baron
 
 
         Dag Henk, ik hoop dat alles ok met je is. 
         Jullie reservaties op 17 juni staan genoteerd. Indien jullie een 
         pick up wensen in de busterminal gelieve de naam van de 
         busmaatschappij en de vermoedelijk aankomsttijd te laten weten. 
         De city tour en het brengen naar de luchthaven op 18 juni zijn 
         bevestigd. 
 
         Tot dan en goeie reis 
         Jean-Paul en Maarten
 
 
Hier weer een berichtje uit Peru.
Bedankt voor jullie reacties. Het is leuk wat berichtjes terug te krijgen.
 
Cajamarca, dag 5, dinsdag 25 mei
 
In Cajamarca hebben de Spanjaarden de laatste echte Inca koning, Atahualpa, gevangen 
gehouden en vermoord.
Ik heb vanmorgen het gebouwtje bezocht waar Atahualpa gevangen werd gehouden. Dit is het 
laatste inca bouwwerk in de stad. Het is gemaakt van
grote blokken steen met trapeziumvormige ramen. Het bouwwerkje is veel minder van kwaliteit
dan de inca bouwwerken in en rond Cuzco.
 
Daarna nog het  oude ziekenhuis bezocht dat door de Spanjaarden is gebouwd. 
Een aantal kerken en een museum met keramiek  en gebruiksvoorwerpen daterend van 
1000 v Chr. tot ca 100 jaar geleden.
Na de lunch ga ik even terug naar het hotel, maar ik mag niet meer naar binnen. 
Het is na 1 uur, en ik had volgens de man achter de balie moeten uitchecken voor 1 uur.
Een misverstand door mijn slechte Spaans. Ik kan regelen dat ik nog 2 dagen kan blijven, en 
na vooruitbetaling mag ik weer de kamer op.

 
S’middags  ga ik naar het uitzichtpunt om de stad van boven te bekijken. 
Dit is een heuvel in de stad die heilig was voor de inca´s. De heuvel is ca 
80 meter hoog (volgens mijn hoogte meter) en via trappen te beklimmen. Ik begin er vol goede
moed aan, maar merk al snel dat ik nog niet geacclimatiseerd ben. 
Door onderweg een keer of 4 te rusten haal ik de top, en heb een mooi uitzicht over de stad. 
Cajamarca is een stad met ca 110000 inwoners, het ligt op een hoogte van 2700 meter en is 
omringd door bergen.
 
Boven op de berg waar ik ben is de zgn. inca zetel, waarvandaan de inca (koning) zijn legers
kon inspecteren.
Ik wandel rustig terug naar de Plaza, hang daar nog wat rond. 
Ik regel een tripje voor morgen, om rondom de stad nog wat te bekijken.
 
Dan is het weer bedtijd.
 
Dag 6 woensdag 26 mei
 
Na een vroeg ontbijt ga ik eerst een bus regelen voor donderdag. Het busstation is aan de 
andere kant van het centrum en ca een halfuur lopen.
Daar regel ik een kaartje, en mag ik wederom zelf een plaatsje in de bus uitkiezen.
Ik betaal met een briefje van 50 sol, en zoals gewoonlijk levert dat weer wisselproblemen op. 
Na bij verschillende winkels te hebben gewisseld heeft de lokettiste het wisselgeld bij elkaar, 
en wil dan nog even een 20 sol biljet bij mij wisselen in 2 van 10.
Het lijkt even een grote wisseltruc te worden en biljetten wisselen snel van hand, maar het 
komt toch helemaal goed.
Er is hier trouwens wel vals geld in omloop, en het is altijd oppassen. Tot nu toe heb ik alleen
een valse 1 sol munt (ca 25 eurocent waard). Ik kan deze munt nergens meer kwijt want 
iedereen controleert.
 

Dan naar het reisbureautje 
en met een minibusje naar een 
inca aquaduct in de buurt. De inca´s
hebben in de bergen een water 
toevoer naar Cajamarca gemaakt 
om altijd vers water te hebben voor
 religieuze toepassingen. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
De kanalen zijn nog steeds in tact, maar zijn klein, 
ca 50 cm breed en diep.
De kanalen zijn in de rotsen uitgehakt 
of van opgestapelde rotsblokken gemaakt. Ze lopen 
een halve meter tot 1 meter per kilometer af.
Toch wel knap gemaakt dus.
 
De mini bus zit vol, met allerlei nationaliteiten.
 Ik had bij het boeken speciaal gevraagd om 
een engels sprekende gids. De gids begint echter
 in het Spaans, dus ik vraag of het in het engels
 kan worden herhaald. 
Iedereen in de bus blijkt engels te verstaan 
dus de gids gaat door in het Engels. Later bedankt
een Engelsman mij; hij verstaat ook geen Spaans.
We worden in de bergen op een hoogte van 3600
 meter afgezet, en lopen in 2,5 uur naar en langs de 
inca kanalen. De gids verteld heel veel over
de geschiedenis van Cajamrca en de inca´s,
en heeft duidelijk lol in zijn werk. Erg leuk.
 
De wandeling is zwaar, vooral de stijgende 
stukken, maar het gaat zelfs op deze hoogte al beter
dan gisteren. Een goede oefening voor de inca trail.
 
Dan terug naar de stad, waar het zoals gewoonlijk, om 2 uur begint te regenen. Niet echt hard
maar toch.
 
Om half vier start de tweede tocht, naar Otuzco. Met hetzelfde minibusje, dezelfde gids, maar
andere toeristen.
O.a. een engelse student die al 9 maanden in Lima heeft gestudeerd en nu voordat hij teruggaat
naar Manchester een paar weken rondreist, en een Nederlands meisje dat na haar studie 4 
maanden rondreist in Zuid-Amerika. We wisselen wat reiservaringen uit.
 
In Otuzco zijn graven te zien van 
een cultuur die hier voor de inca´s
 leefden. Het zijn in de rotsen 
uitgehakte kamertjes van ca 60 cm in
 het vierkant, waar een lijk in zittende
 houding werd ingezet.
Hierin werden de lijken van de adel
 na hun dood in bewaard. 
Men geloofde dat na de dood de 
ziel naar de hemel ging, en daarna 
terugkwam om weer in het zelfde 
lichaam te komen. 
Het lichaam zou daarna weer 
doorleven. Men vond dus dat de 
begraven lijken niet dood waren 
maar wachtten op de terugkeer van 
de ziel. Toen de Spanjaarden 
kwamen en de graven leeghaalden, 
vooral voor het goud, werd er veel getreurd, want nu waren de begravenen echt dood.
 
Daarna hebben we nog een landbouw coöperatie bezocht, waar ze Nederlandse koeien hebben. 
Die schijnen hier goed te kunnen leven en geven veel melk. 
Er is dan ook een kaasmakerij in het complex. We mogen wat kaas proeven, en er zijn echt heel
lekkere kazen bij. Er wordt dan ook veel verkocht.
 
Dan is het alweer bijna 7 uur in de avond. Ik ga even wat eten, en daarna nog even internetten.
 
Morgen verder naar Trujillo, een busrit van ca 6 uur.
 
Ik was gebleven bij dag 6, woensag.
 
Nog even over de tochten die ik in de buurt van Cajamarca heb gemaakt:
De omgeving is schitterend, veel groen op de vlaktes, en veel akkertjes waar van alles op 
wordt verbouwd. Van bovenaf is dat een mooie lappendeken.
Op de berghellingen groeien hier en daar wat bomen, ca 10 jaar geleden waren de hellingen 
nog helemaal kaal, maar dankzij een boomplant project wordt alles groener.
Het is hier vaak bewolkt, maar in de ochtend is het vaak zonnig, een aangename temperatuur.
Zo rond 2 uur in de middag vaak een regenbuitje, en vaak om 6 of 7 uur in de avond nog eens. 
Maar de temperatuur blijft zo´n 22 graden.
 
Bij de eerste tocht, op een hoogte van 3600 meter, zoals ik eerder al vertelde, was het wel 
fris. In de bergen waaide een stevige wind, dus een fleece was wel nodig. (luchtdruk was 
660 mbar)
Tijdens de tocht moesten we door een grot. Deze grot, een soort natuurlijke tunnel was heel 
smal, liep omhoog, en beide wanden liepen schuin naar links. 
Ik moest daarbij nog regelmatig bukken om mijn hoofd niet te stoten. Veder was het in deze 
grot aardedonker. Dus op de tast moesten we ons door de nauwe scheve opening wurmen. Niet 
goed voor mensen met claustrofobie.
 
De mensen in Cajamarca zijn wel vriendelijk, maar afstandelijk. Volgens mij typisch mensen 
van de bergen, klein, taai en stug in de omgang.
Bij enkele toeristische highlights staan wat kraampjes die drankjes en souvenirs verkopen. 
Als je daar langs loopt wordt je niet aangesproken, de mensen kijken zelfs de andere kant op. 
Heel anders dan de opdringerige verkopers die je vaak tegenkomt.
Er zijn trouwens weinig toeristen in Cajamarca, ik kom er tenminste nauwelijks tegen.

 

Ga verder naar deel 2

Klik om terug te gaan naar mijn Homepage