Centraal Azie

September 2005, groepsreis met Koning Aap 

 De andere delen:deel 2 China, deel 3 Kyrgizie, deel 4 Oezbekistan, deel 5 Turkmenistan

Terug naar het hoofdmenu: Home Page

 Deel 1 Kazachstan

In januari vallen de nieuwe reisgidsen weer in de bus. Hoewel ik al een idee heb voor mijn volgende reis kijk ik de gidsen wel door. Ook nu weer valt mijn oog op de plaatjes van de centraal Azië reizen door landen als Oezbekistan en Kirgizië. Al enkele jaren vallen deze reizen op naar landen waar je vaag wel eens van hebt gehoord maar waar ik toch niet zo veel van weet. Ik herinner me een wielrenner die uit Oezbekistan kwam, Abdoesjaparov volgens mij.

Ik besluit toch maar wat meer te leren over deze landen en bestel wat boeken, o.a. de reizen van Macro Polo.

En langzaam groeit het idee, nee beter het besef dat ik naar deze regio ga.

Dus de reisroutes van de reisorganisaties worden met elkaar vergeleken, en de lonely planet van deze regio besteld.

Na nog enkele weken vergelijken, en soms twijfelen wordt de knoop doorgehakt en boek ik de reis die vertrekt op 2 september. Het is een reis van 32 dagen en de route is als volgt:

Na het boeken krijg ik een stapel formulieren toegestuurd voor het aanvragen van de diverse visa. Voor ieder land is er één nodig, voor Oezbekistan krijgen we een groepsvisum.

Ik laat nog wat extra pasfoto’s maken, vul de formulieren in en stuur de hele stapel, met mijn paspoort aangetekend naar het visumburo, het zal allemaal wel goed komen.

Dan komt er een periode van voorbereiding. Eerste veel lezen, de lonely planet doorbladeren, zodat je een beetje weet wat er in de plaatsen die worden bezocht te zien is.

Nog wat inkopen, en de laatste dagen voor vertrek eens bedenken wat er allemaal mee moet. De reis is deels in hotels, deels kamperen, dus er moet van alles mee, er kan in deze periode wel eens regenen, dus daar ook rekening mee houden. Ik wil eigenlijk niet meer dan een kilo of twaalf meenemen. En als de rugzak gepakt is zit ik wel ongeveer op dat gewicht.

Ik heb nog lang getwijfeld of ik naast mijn nieuwe digitale camera ook nog mijn video camera meeneem. Meestal neem ik de video camera mee, en heb dan spijt dat de foto’s die ik daarmee kan maken van een matige kwaliteit zijn. Ik besluit alleen de fotocamera mee te nemen. Ik heb thuis nog video materiaal van 6 vakanties liggen dat nog met worden gemonteerd, en of dat er ooit van komt? Meestal is het zo dat als ik terug ben van een vakantie de foto’s nog wel enige aandacht krijgen, maar dan wordt de aandacht al snel op de volgende reis gericht.,

 

En dan eindelijk is er de dag van het vertrek.

 

Vrijdag ochtend wordt ik om 3 uur in de ochtend opgehaald door de schipholtaxi.
Dus om 2 uur opstaan, controleren of alle ramen en deuren dicht en op slot zijn, en het gas en water zijn afgesloten. Ik heb steeds de neiging te controleren of ik mijn ticket en paspoort heb, maar deze krijg ik pas op Schiphol.

 

De taxi is precies op tijd, en via Boxmeer en Eindhoven kwam ik al om 6 uur op Schiphol aan.
Na een tijdje zag ik nog wat mensen bij de incheckbalie wachten, die dus ook bij de groep bleken te horen. Om kwart over zeven kwam er iemand met de tickets en paspoorten voorzien van de nodige visa. Toch een goed gevoel dat alle reisdocumenten in orde zijn. De visa staan netjes in het paspoort, dit wordt weer een paspoort om te bewaren.


Bij het inchecken wordt nog eens gecontroleerd of ik de benodigde visa heb, en wordt mij een mooi plaatsje aan het raam beloofd voor beide vluchten.

Daarna door de douane, alles wordt gecontroleerd en als ik door het poortje loop gaat het alarm af. Ik weet meteen dat ik mijn riem af had moeten doen. Maar ik wordt grondig werd gefouilleerd en moet zelfs mijn schoenen uit doen. De schoenen gaan nog eens apart door de scanner, en dan mag ik toch door. Een van de groepsleden staat mij op te wachten, en we lopen richting de gate.

 Het vliegtuig naar Frankfurt vertrok op tijd en kwam op tijd aan. We hadden een uur om over te stappen, en al na 5 minuten zaten we bij de gate te wachten op de vlucht naar Almaty (het vroegere Alma Ata). Ik kreeg een plaatsje bij het raam, bij de nooduitgang. De plek naast mij bleef een lange tijd leeg, en er waren al verschillende mensen die bij de stewardessen de plaats wilden claimen. Want een plaats bij de nooduitgang heeft extra veel beenruimte. De stewardessen wisten eigenlijk niet wie er naast mij mocht komen zitten, maar de oplossing kwam toen er vlak voor vertrek nog iemand binnen kwam en naast mij kwam zitten. Een meisje uit Almaty.  De vlucht verliep goed, en ik heb veel geslapen.

Het vliegveld van Almaty is zeer modern en netjes. Na het invullen van de formuliertjes en een halfuurtje wachten bij de douane mochten we allemaal het land in. Toen lag de bagage al op de band, en konden we meteen door. Onze reisleidster stond ons daar al op te wachten met een bordje van koning Aap.

Toen de hele groep compleet was zijn we met een busje naar het hotel gereden. Toch weer een leuke ervaring, de eerster stappen in Kazakstan, een land waar ik me eigenlijk moeilijk een voorstelling van kon maken. Maar Almaty is een moderne grote stad met veel flats en kantoor gebouwen.

Toen we bij het hotel aankwamen was het bijna 12 uur ’s nachts plaatselijke tijd, 7 uur in de avond in Nederland.
Na een kort praatje van onze reisleidster ben ik de stad ingelopen om water te kopen. Maar daarvoor moesten we eerst geld wisselen. Ons hotel lag op 5 minuten lopen van de grote winkelstraat. Daar kwamen we nog wat anderen van de groep tegen die ook net hadden gewisseld.
Na het wisselen zijn we met z'n achten nog een pilsje gaan drinken op een terras.

 

Het was best gezellig, en om 3 uur 's nachts waren we weer terug in het hotel. Meteen de eerste dag al flink aan het stappen geweest dus, maar in Nederland was het pas 10 uur ’s avonds.

Het hotel zag er Russisch uit, lange gangen en op iedere verdieping een dame die de sleutels bewaarde.
De kamers waren vrij basic, en de badkamer was een rommeltje. Maar alles werkte.

De volgende ochtend was ik alweer om 8 uur op. Mijn kamergenoot sliep nog. Ik ben de stad ingelopen, waar het al druk was. Er zijn veel corrupte agenten die proberen je paspoort in handen te krijgen, of geld vragen voor een zogenaamde overtreding. Soms raak je zo je paspoort kwijt. Wij hebben hier niets van gemerkt. Er was wel veel politie/soldaten/bewaking op straat.

Er zijn in Almaty verschillende soorten mensen. Toen het nog Russisch was zijn er veel russen naar toe gekomen. Die zie je hier nog: blanke blonde mensen. Daarnaast de echte kazakken: die qua kleur en ogen meer op chinezen lijken.

Ik was om negen uur terug in het hotel voor het ontbijt. Het was een soort Russisch ontbijt, met een soort koude aardappel puree, koolsalade, ei en hard brood. Het werd geserveerd door een nogal nors kijkende jonge vrouw, in een niet zo gezellig restaurant.

Na het ontbijt zijn we met z'n vieren een wandeling door de stad gaan maken. Het was lekker weer, droog zonnig en ca 25 graden.
De wandeling, die in de lonely planet staat beschreven, ging langs allerlei monumenten en gebouwen voornamelijk uit de Russische tijd.

Er zijn in Almaty lage brede straten en lanen met veel bomen. Aan de zuidkant zijn besneeuwde bergtoppen te zien. We wilden met de kabelbaan naar een uitkijk punt boven de stad, maar de
kabelbaan was buiten werking. We hebben nog geprobeerd er met een taxi en lopend te komen, maar ze waren de wegen aan het repareren en we mochten er niet door.
We hebben de wandeling afgemaakt, langs regeringsgebouwen, theaters, beide met grote tuinen en fonteinen, en door parken.

In het laatste park staat nog één van de weinige oude gebouwen. Een kathedraal die in de Russische tijd was gebruikt als meer museum, maar nu weer zijn oríginele functie vervulde. We zijn binnen gelopen en
er was net een doopdienst aan de gang. Buiten, in het park, komen we een aantal bruidsparen tegen die foto- en videoreportages aan het maken waren. Er wordt hier vooral op zaterdagen getrouwd. De bruidsparen waren omringd door familie, en hoewel het bruidspaar zelf niet altijd zo gelukkig leek had de familie wel lol.

Daarna zijn we naar de bazaar en de supermarkt gegaan om wat proviand in te slaan, want deze avond gaan we Almaty alweer verlaten, met de trein. De supermarkt is best groot en er is veel keuze.

Na het kopen van noodle soep, thee zakjes, brood en wat te snacken was ik om half vier weer in het hotel. Ik ben daarna nog anderhalf uur op zoek geweest naar een internet café, maar ze waren allemaal gesloten, helaas. Ik was ondertussen toch wel moe geworden van de hele dag zo door de stad te lopen, en ben nog een half uurtje gaan liggen.

Om 6 uur zijn we met z’n allen wat gaan drinken en hebben we het voorstel rondje gedaan, waar iedereen even kort iets over zichzelf verteld.

 

 

Daarna zijn we met de hele groep bij een Koreaanse restaurant gaan eten hier konden we alvast weer oefenen in het eten met stokjes. Maar dat was ik nog niet verleerd.

Het eten was goed, en het was gezellig. Terug in het hotel nog even snel douchen, en inpakken, en om 10 uur in de avond vertrokken we naar het treinstation. De bagage werd achterin een busje gestopt en wat er achter niet meer inpaste werd in het gangpad gezet. Het busje zat dus stampvol.
De chauffeur reed hard, en onderweg schoot de achterdeur uit het slot en ging open. Iemand zag 2 rugzakken op de straat vallen. Iedereen riep de chauffeur toe te stoppen, en toen hij dat deed waren we al een flink eind verder.
De chauffeur en z'n maatje renden terug naar het kruispunt maar vonden maar 1 rugzak terug. Omstanders hadden gezien dat er een auto was gestopt en de andere rugzak was meegenomen.

We waren nog ruim op tijd voor de trein op het station.
Daar werden de plaatsen verdeeld, het waren 4 persoons-slaapcoupes, en we hadden plaatsen bij elkaar in de buurt, tenminste in dezelfde wagon.
Er lagen wel wat andere mensen tussen ons, en 1 van ons moest een coupe delen met 3 anderen. Ik heb me hier maar vrijwillig voor aangemeld, en ik bleek de coupe te moeten delen met een meisje uit
Almaty, een Kazakse zakenman en een Chinees.

In de coupe naast ons zat een stel jongens uit Oostenrijk waar ik even een praatje maakte. Ze waren vanuit Wenen naar hier gereist met de trein, en waren al een maand onderweg. De bedoeling was door te reizen naar Peking, en dan naar India en Bangladesh via Tibet en Nepal, indien mogelijk. Een van de jongens was geboren in Bangladesh.

De trein vertrok op tijd en na nog wat praten met reisgenoten was het bedtijd. Het was toen ook alweer 1 uur 's nachts.
Ik heb goed geslapen, tot 10 uur de volgende ochtend. Iedereen was laat op in mijn coupe.

Het meisje in mijn coupé was op weg naar China om Chinees te leren. Ze had al basiskennis chinees en engels geleerd op een instituut. We konden dus in het Engels met elkaar praten.
De man bleek zaken te gaan doen in China, hij verkocht "equipment" verder kon ze het niet vertalen.
De chinees was meestal in de coupe naast de onze waar z'n zoon lag.

Er is op de trein geen eten of drinken verkrijgbaar, alleen kokend water. Dus thee en noodle soep, met wat brood en kaas en fruit dat ik had meegenomen hielp mij de dag wel door.
Mijn coupé genoten hadden ook veel meegenomen, pannen met voedsel, vlees, brood, fruit, en nog veel meer. Genoeg voor wel 2 keer zoveel personen. Ik kreeg ook wat aangeboden.

Verder de hele dag wat rondgehangen, op de gang, en in de andere coupes, bij de reisgenoten.

Alle anderen in de groep hadden ook veel reiservaring, dus we hadden veel om over te praten. Daarnaast wat lezen en muziek luisteren.

 

Om vier uur in de (zondag)middag kwamen we aan bij een klein plaatsje bij de grens. We wisten al dat het oversteken van deze grens lang zou gaan duren. De treinreis tot hier door Kazakstan was vooral door steppeachtig gebied. Veel grote vlaktes met alleen een lage struik begroeiing groen /grijs van kleur. Een beetje troosteloos landschap, met af en toe wat bergen op de achtergrond. Verder is er eigenlijk niets te zien, af en toe een stadje of dorpje. Er komen allerlei geüniformeerde mensen de trein binnen. Ze gaan meteen naar de Chinese man die bij mij in de coupe zit. Er klopt iets niet met zijn uitreis visum, en er komen steeds van beambten langs die zijn paspoort willen zien en allerlei vragen stellen Ik versta er natuurlijk niets van. Blijkbaar staat de datum niet duidelijk ingevuld. Als de geüniformeerden zijn verdwenen vraagt de Chinees iedereen wat men denkt welke datum er staat.

Dan komt er iemand naar onze paspoorten kijken. We moeten formulieren invullen voor de douane. De formulieren zijn in het Russisch en Chinees. Moeilijk dus. Lydia (het Kazakse meisje) helpt me en als onze reisleidster langskomt om te helpen ben ik al klaar.

En weer later komt er een vrouwelijke douanier langs met twee hulpjes. Het is een jonge vrouw maar ze kijkt erg streng en is erg kortaf. Iedereen die in het gangpad staat moet weer netjes op z'n plaats gaan zitten. Ze vraagt om paspoorten en ik als enige versta het natuurlijk niet, dus wordt ze nogal boos. Maar ze neemt de paspoorten en de formuliertjes mee. Deze krijgen we terug na controle en stempelen.

 

De Oostenrijkse jongens naast ons moeten na veel heen en weer gepraat, waarbij onze reisleidster nog helpt, de trein verlaten. Hun visum klopt niet en ze moeten terug naar Almaty om een nieuw visum te halen. Ze balen, maar berusten. Dit soort dingen zijn te verwachten in deze landen.

Dan moet iedereen de trien uit, de bagage kunnen we laten staan. De wielen van de trein worden verwisseld want in China is de spoorbreedte anders. We lopen het dorp in. Dit is echt een naargeestig stoffig dorp. Vrijwel geen groen te zien, wegen zijn breed en niet geasfalteerd. Omdat het hier erg droog is leveren de hard rijdende auto’s veel stofwolken op. De meeste huizen zijn Russische kolossen van 2 of drie hoog. Erg grijs en functioneel gebouwd. Aan het eind van het dorp worden wat nieuwe huizen gebouwd met iets meer kleur en we zien zelfs een balkon en een serre. Noodgedwongen blijven we hier 2 uur rondhangen en om ca half zeven mogen we weer de trein in.