China, Tibet, Nepal

deel 5                                                                                                                                          sept/okt 2007


Zhangmu, grens en Kathmandu, Nepal; dag 26 t/m 30                                               Terug naar de hoofdpagina

Terug naar deel 4: Gyantse, Shigatse en Mount Everest

Dag 26

Het is dan donderdag, de dag waarop we weer verder gaan reizen.

We bekijken de zonsopkomst bij de berg. Wat weer mooie plaatjes oplevert. Het tentenkamp stat tussen bergen en blijft lang in de schaduw, en het blijft dus koud buiten. Op de tenten en auto's zit een laag rijp. Het heeft dus gevroren vannacht.

We eten nog een pannenkoek in de tent, maar ondertussen is men al begonnen met inpakken. Alle dekens, en huisraad wordt in zakken en kisten gedaan. Als we vertrekken zal ook deze tent worden afgebroken.

Om half tien vertrekken we dan en het is nog steeds erg koud, Er zit nog ijs op de autoramen. We nemen een andere weg dn bij de aankomst. Een pad / spoor over de hoogvlakte. Weer veel hobbelen en door elkaar schudden. We zien nog vaak de besneeuwde top van de Everest en van andere bergen in de Himalaya.

Weer een mooie tocht. We lunchen nog even in een Tibetaans restaurantje en komen dan weer op de friendship highway uit. En in de middag passeren we twee hoge passen op zo'n 5200 meter hoogte. Bij de laatste pas worden de gebedsvlaggen van onze reisleider, de "koning aap vlaggen" aan de hoge poort bevestigd. De reisbegeleider en een reisgenoot klimmen daarvoor in de poort. De vlaggen wapperen in de harde wind, de gebeden zullen dus wel op de plaats van bestemming komen.

Daarna dalen we flink af.

 

Maar even terug naar donderdag. We hadden de indrukwekkende grote berg, de Mount Everest gezien en rijden nog steeds is bergachtig gebied. Op de laatste hoge pas van 5000+ meters hebben we nog een keer goed uitzicht op de toppen van de Himalaya. We hebben hier erg veel geluk met het weer, het is steeds helder, ook toen we bij de Everest waren, waardoor we echt goed zicht hadden. Wel af en toe wat kleine wolkjes maar in de verte.

 

Na de (Tibetaanse) lunch rijden we weer verder en nu zetten we de afdaling in. De omgeving verandert langzaam. Eerst nog bergen met alleen wat mos en gras begroeiing en langzaam komen er nu struikjes en naaldbomen.

Het wordt ook bewolkter en af en toe mistig.

We rijden door kloven, langs steile berghellingen. Op een plek moeten we stoppen omdat er wegwerkzaamheden zijn. Ze zijn trouwens op heel veel plekken aan het werk aan de slechte weg. Hier is net een stuk rotswand opgeblazen en grote rotsblokken versperren het pad. Ze hebben net gaten geboord in de grootste rotsblokken en daar dynamiet ingedaan. We staan er vlak bij te kijken. Dan moet iedereen weg. De hele file auto's die nu staat te wachten moet een meter of 30 achteruit, dat gaat gepaard met veel getoeter en geregel, want niemand wil zijn plaatsje opgeven en veel chauffeurs proberen tijdens het gemanoeuvreer een plaatsje te winnen in de rij.

Maar dan komt het signaal van de explosie en er volgen 4 knallen. Daarna is de weg snel weer vrij en kunnen we door.

 

Als we in het plaatsje Nyalam aankomen moeten we wachten tot de weg verderop open gaat. Er wordt hier (al jaren) aan de weg gewerkt en overdag is de weg daarom afgesloten. 's Avonds mag verkeer in de richting van Nepal erdoor, en 's ochtends vroeg verkeer vanuit de andere richting.

Om 18.30 uur mogen we rijden.

Er wordt op vele plaatsen nog aan de weg gewerkt op dit traject van ca 70 km.

Groepjes van een man of tien zijn op diverse plaatsen bezig met het maken muurtjes om de afbrokkeling van de bergwand te voorkomen, maken van water afvoeren, verbreden van de weg, maken van betonnen blokken als vangrail etc. Veel werk wordt handmatig gedaan. Ze hebben wel grote betonmolens maar met kruiwagens wordt het naar de plaats van bestemming gebracht, Zo te zien zijn ze daar dagen mee bezig, want voor sommige bouwwerken is heel veel beton nodig.

We dalen tot een hoogte van ca 750 meter en stijgen daarna weer iets. Aangekomen bij Zhangmu is de hoogte 2300 meter.

Zhangmu is een plaatsje tegen de Nepalese grens aan. Het is een weg die met haarspeld bochten afdaalt richting de grens. Aan die weg staan veel huizen, winkeltjes en handels maatschappijtjes. Langs de smalle weg staan overal geparkeerde vrachtwagens uit Nepal en China die wachten tot ze de grens over kunnen of net zijn aangekomen uit Nepal. Het is een ontzettende  verkeerschaos, omdat er nog steeds vrachtwagens door willen. We rijden niet sneller dan een paar meter per minuut en hebben absoluut geen zicht op wat er voor ons gebeurd.

Op een gegeven moment gaan we maar lopen, en bereiken dan snel het hotel aan de rand van het dorp, ca 20 meter van de grensovergang. En het begint te regenen. We gaan dan snel naar het restaurant om te eten. Na het bestellen zijn de landcruisers er, en dan moeten we eerst met de bagage aan het sjouwen. Terug in het restaurant is het eten al gekomen.
Na het eten naar de hotelkamer. Dit is niet zo'n goed hotel. Er is een gezamenlijke badkamer, met alleen een koude douche,. maar die is zo vies dat niemand hem wil gebruiken. De hotelkamers zijn klein, en de lakens op de bedden zijn erg vies.
Er is wel een thermoskan met heet water en een schaal, zodat ik me wel wat kan wassen op de kamer.

Dag 27

De volgende ochtend is het nog steeds dik bewolkt. We eten ontbijt en wisselen ondertussen ons chinees geld voor Nepaleese roepies, bij een van de vele geldwisselaars.
Dan lopen we naar de grens die pas over een uur, om 10.00 uur open gaat. we staan wel als eerste in de rij en kunnen onder een afdakje staan, want het regent alweer.
Op tijd gaat het hek open en er mogen 5 mensen naar binnen. Paspoort controle,. een stempeltje erin en we zijn erdoor. De landcruisers rijden er met onze bagage doorheen, en worden niet gecontroleerd.
Na de douane stappen we weer in de landcruisers want de grens is 8 km verderop. Via een slechte weg met haardspeld bochten dalen we af naar de rivier. Voor de grens staan veel vrachtwagens en ander verkeer zodat we het laatste stukje moeten lopen. We nemen afscheid van de chauffeurs en lopen over de friendship brug tussen Nepal en China. Als we foto's willen maken  worden we meteen tegengehouden door Chinese  mannetjes, terwijl we de brug al over zijn.
Dan door een hek en de Nepalese douane.
Daar is het weer een chaos. Veel toeristen met rugzakken in een kleine ruimte en iedereen moet een formuliertje invullen. Dan paspoort, formulier en foto inleveren bij de balie, da man checkt het en geeft het pakket door aan de volgende ambtenaar. Die zet er een stempel in en geeft het door. Een andere vult wat gegevens in en geeft het weer door. De laatste controleert alles en zet er een handtekening in. Dan krijgen we de paspoorten terug. Alles verloopt goed maar het duurt wel lang.
dan is het nog een twintig minuten lopen en daar staat een bus voor ons verdere vervoer. Maar we zijn in Nepal!
Het is warm, het regent, en het is erg groen, bananenbomen, veel bloemen, en veel water stroompjes en watervalletjes uit de bergen. Het lijkt een tropisch klimaat hier.
Dan gaan we onderweg naar Kathmandu.We rijden met de bus weer langs de rivier, en de weg is hier op veel plaatsen ook niet zo goed, soms wat asfalt en soms zand/grint.Twee mensen zitten op het dak van de bus, voor een beter uitzicht.

 
Het is een mooie omgeving, veel groen en veel water. Af en toe is er een kleine verkeersopstopping. Een keer omdat een bus voor ons zonder brandstof staat. Als we even gaan kijken zien we een aantal bussen waar geen mensen in zitten maar schapen!




We stoppen af en toe om een foto te maken, ook bij een hoge brug waar je kunt bunji jumpen, maar er gebeurd nu niets. Dus ik spring vandaag niet, al was dat natuurlijk wel weer leuk geweest.
Rond 12 uur stopen we bij een restaurant om een Nepaleese lunch te eten. Na de lunch rijden we weer verder en ik klim ook op het dak van de bus waar we nu al met z'n zevenen zitten. Hiervandaan heb je een mooi uitzicht en we worden enthousiast begroet door dakzitters van tegemoet komende bussen. Zij zitten er alleen omdat er geen plaats meer is in hun bus.
We zien veel rijstvelden en de rijst wordt ook geoogst. Wat dorpjes, veel koeien, en geld inzamelingen.
Af en toe wordt de weg versperd door een touw of stenen en wat jeugd vraagt dan om geld voor een goed doel als een voetbal club, de bouw van een tempel ofzo. Soms zijn het ook Maoïstische groeperingen. Je mag door na een kleine donatie, al weet de chauffeur de meeste keren de mensen om te praten zodat hij niets hoeft te betalen. Bij weigering kan er soms met stenen worden gegooid of wordt zijn bus de volgende keer harder aangepakt.
Vlak voor Kathmandu begint het plots hard te regenen dus we haasten ons in de bus te komen.
Dan rijden we de chaos van Kathmandu binnen. Veel verkeer, veel getoeter, veel fietsen en fietstaxi's smalle straten, met veel verkopers langs de kant. Overal lawaai en mensen.

 
Maar we bereiken ons hotel door deze gezellige chaos. Het is dan ongeveer 16.00 uur en ik ga eerst douchen, daar ben ik wel dringend aan toe na de laatste dagen. Dan even de stad in, naar Thamal, het toeristische centrum van de stad met veel winkels, restaurants en kleine internet cafeetjes.
Om 7 uur gaan we met een deel van de groep uit eten, en het is gezellig. We hebben de klok 2 uur en een kwartier terug gezet naar Nepaleese tijd, en om 11 uur 's avonds hebben we dus een erg lange dag gehad. Naar het hotel en slapen dus.

 

 

Dag 28

De volgende ochtend, zaterdag ben ik om 8 uur weer op. De laatste echte dag van de reis, want zondag om 10.30 vertrekken we richting vliegveld. We zijn maandag om 9.05 in de ochtend op schiphol, een lange reis dus!

Ik was gebleven bij zaterdag.

Ik loop nog een keer naar thamal, de toeristen wijk voor een ontbijtje. Ik ga langzaam weer over naar westers voedsel. Het is 9 uur in de ochtend maar voor mijn gevoel is het al 12 uur, ik zit nog een beetje op Chinese tijd.

Na het ontbijt ga ik nog een keer naar het winkeltje waar ik gisteren een mooi schilderijtje zag. Maar het winkeltje blijkt vandaag gesloten te zijn. Het regent een klein beetje, vrijwel niet genoeg om nat van te worden. Via kleine straatjes, waar ik nog veel kleine tempeltjes en stoepa’s zie, loop ik naar het Durbar square. Een plein met veel tempels etc in Neplese en Indiase stijlen.Voor het plein moeten buitenlanders 200 roepies entree betalen. Lokale bevolking kan er gewoon over lopen.

Er zijn weer veel souvenir verkopers en veel gidsen die zich aanbieden. Ik neem een gids voor een uur, voor 5 euro, en hij vertelt veel over de verschillende gebouwen voor Shiva, Vishnu en de andere hindoeïstische goden.

In het paleisje woont de levende godin. Hiervoor wordt een meisje van 4-6 jaar gekozen als ze speciale kenmerken vertoont en met een bepaald sterrenbeeld. Ze woont dan in dat paleis, gescheiden van haar ouders en wordt als een godin behandeld. Als ze volwassen wordt kan ze geen godin meer zijn en wordt een andere gezocht. Ze laat zich soms 's morgens en 's avonds even zien, maar ik krijg haar niet te zien. Op het plein zijn mannen gekleed als heilige mannen, met beschilderde gezichten en bijbehorende haardracht. Ik krijg het gevoel dat ze niet echt heilige mannen zijn, want ze willen alleen maar dat je een foto van ze maakt en ze daarvoor betaald. Dat doe ik maar niet.

 

Verder dwaal ik nog wat door de stad. Een verkoper komt me een beeldje van een olifant aanbieden, helemaal handgemaakt. Hij vraagt er 4000 roepie voor, ca 45 euro. Ik wil het helemaal niet en biedt voor de lol maar 500. Hij kijkt zwaar beledigt en laat alle details zien en benadrukt nog eens dat het handgemaakt is. an vraagt hij 3500, uiterste prijs zegt ie.

Dus ik loop maar weg en hij loopt me achterna steeds vragend om nog een bod. Maar ik blijf bij 500.

Hij daalt in prijs naarmate ik verder wegloop, 2000, 1500, 1000, en ik loop nog steeds door. Dan uiteindelijk mag ik het voor 500 hebben. Dus dan moet ik het wel kopen, want dat had ik geboden.

Later wordt eenzelfde beeld nog voor 400 aangeboden.

 

Ik koop nog een schilderijtje van het plein, ook flink afgedongen, voor de helft van de vraagprijs.

En dan terug naar het hotel om me klaar te maken voor het afscheidsdiner van vanavond.

 

We eten in een luxe restaurant, en om 10 uur ben ik weer in het hotel terug.

 

Dag 29

De volgende ochtend, zondag, ben ik weer vroeg wakker en om 7 uur loop ik al op straat op zoek naar een ontbijtje. Dan nog een laatste bezoekje aan durbar square, waar het alweer druk is. Nog even de sfeer proeven. Het is nog vroeg en de verkopers zijn nog niet klaar met hun kraampjes. De heilige mannen zitten nog niet op hun vaste stekjes. Er zijn wel veel Nepalezen in de tempels en aan het bidden voor de verschillende goden.

Ik koop nog een laatste souvenir, een T-shirt met de reisroute door Tibet erop.

 

En dan terug naar het hotel, nog even opfrissen en de rugzak inpakken.

 

Met de bus naar het vliegveld, waar we afscheid moeten nemen van onze reisbegeleider.

Er zijn hier een aantal strenge controles. Bij de deur moeten alle bagagestukken door de scanner en wij door een metaal detectie poortje. Ook wordt iedereen nog gefouilleerd.

Dan de belasting betalen en inchecken. De bagage wordt meteen doorgelabeld naar Amsterdam.

Dan door de paspoortcontrole, dat verloopt soepel.

De handbagage wordt gecheckt door de scanner en moet daarna nog worden opengemaakt en wordt doorzocht.

En zelf weer door een metaal detectie poortje.

Als we dan het vliegtuig in kunnen moeten we voor de trap naar binnen nog een keer de handbagage openmaken en die wordt gecontroleerd. En we worden nogmaals gefouilleerd.

Wat een strenge controle’s!

In het vliegtuig blijkt dat er nog iemand is met het zelfde stoelnummer als ik heb. Gelukkig is er nog een stoel vrij zodat iedereen mee kan.

Het is ca anderhalf uur vliegen naar Dehli.

Daar aangekomen worden we door een mevrouw opgevangen die onze namen en ticket en paspoort nummers noteert, en de label nummers van de bagage.

Dan mogen we in de hal van het vliegveld wachten. Daar is niet veel te doen, en met een groot deel van de groep gaan we in de business-class wachtkamer zitten. Dit kost ons wel 40 euro per persoon, maar er zijn lekkere stoelen en banken en bovendien mogen we de hele avond zoveel eten en drinken (gratis) als we willen.

We brengen daar ruim 6 uur door, en in de tussentijd worden onze paspoorten en tickets opgehaald door een mannetje van de vliegmaatschappij. Hij zorgt voor de instapkaarten.

Zo tegen half 12 in de avond mogen we met het mannetje mee, en we lopen naar een ruimte waar al onze bagage blijkt te liggen. Er komen nieuwe labels op, en we krijgen paspoorten en tickets terug en we krijgen de instapkaarten.

 

Dag 30

Dan door de controles voor de gate, er staan lange rijen.

De handbagage wordt gecheckt door de scanner en moet daarna nog worden opengemaakt en wordt doorzocht.

En zelf weer door een metaal detectie poortje.

Als we dan het vliegtuig in kunnen moeten we voor de trap naar binnen nog een keer de handbagage openmaken en die wordt gecontroleerd. En we worden nogmaals gefouilleerd.

Wat een strenge controle’s!

En op tijd, zo tegen 2 uur vliegen we richting Wenen.

Daar nog een uurtje wachten en door naar Schiphol.

Door een storing aan de bovenleiding zorgt de NS nog voor wat vertraging, maar maandagmiddag om 13.30 uur ben ik dan weer thuis.