China, Tibet, Nepal

deel 1                                                                                                                                           sept/okt 2007


Peking, dag 1 t/m 6                                                                                                      Terug naar de hoofdpagina

                                                                                                                                                  Verder naar deel 2

Kaartje

Het nu al ruim anderhalf jaar geleden sinds de laatste grote reis. Dus het werd wel weer eens tijd.
Ik zal weer regelmatig proberen een verslag te sturen.

 

Deze keer ga ik naar China, Van Beijing in twee weken naar Tibet, twee weken in Tibet en dan nog even de grens naar Nepal over voor de terugvlucht.
De route staat in het plaatje hiernaast.

 

Dag 1 & 2

Ik ben inmiddels al in Beijing gearriveerd.

 

De vlucht verliep goed, en omdat ik in het vliegtuig twee stoelen tot mijn beschikking had, heb ik zelfs een beetje kunnen slapen.

 

Aankomst in Beijing was om 11.30 uur, en we werden opgewacht door de reisbegeleider voor de komende 4 weken.

Van het vliegveld naar het hotel was nog ca een uur rijden.

In het hotel eerst maar even gedoucht. Ik had wel de neiging om nog even een dutje te doen maar dat doe ik maar niet.

Met de hele groep gaan we naar een restaurantje om wat te drinken en wat dumplings te eten. Iedereen stelt zich even kort voor. Het is een grote groep, met 18 mensen. Een aantal is al eens eerder in China geweest. Maar voor sommigen is het eten met stokjes nieuw.

En dan begint het te regenen.

Het is inmiddels 4 uur, en we zouden nog even naar Tiananmen (het plein van de hemelse vrede) wandelen. Een paar mensen lopen even naar een supermarkt om paraplu's te kopen, en even later lopen we door de regen door de Hutongs. Dit zijn de oude wijken van Beijing, met kleine straatjes en huisjes. Leuk om doorheen te lopen. Veel Hutongs zijn, of worden nog gesloopt om plaats te maken voor nieuwe wegen en flats en kantoorgebouwen. Voor de bewoners is dat aan één kant wel fijn. Ze krijgen een moderne woning met stromend water, een eigen badkamer etc. Maar ze verliezen wel hun sociale structuur, en gezellige woonomgeving. Het wordt mij niet duidelijk of ze er wel gelukkig mee zijn.

 

Na een uurtje lopen komen we bij het plein waar het niet zo druk is, het regent nog steeds. We zijn toevallig net op tijd voor het strijken van de vlag en de ceremonie daaromheen, met marcherende soldaten etc.

We wandelen terug naar het hotel en zijn daar om ongeveer 19.00 uur terug.

 

We eten die avond nog een keer met de hele groep, bij hetzelfde restaurantje. De reisbegeleider komt hier vaker en we hebben veel plezier met de meisjes die bedienen, vooral als ze voordoen hoe je Peking eend moet eten.

Er komen weer veel verschillende gerechten op tafel. Het smaakt erg goed.

Dan weer door de regen terug naar het hotel. Iedereen is nu wel erg moe, en om 22.00 uur lig ik in bed. Ik slaap tot de volgende morgen 9.30 uur. Wel een paar keer wakker geweest maar goed uitgerust.

 

Dag 3

Vandaag ga ik alleen op pad. Het regent nog steeds.  :o(

Ik wandel door de  Hutongs, waar ik nu wat langer rondkijk. Omdat het regent zie je niet veel mensen. Ik loop door naar het plein van de hemelse vrede, en daarna de winkelstraat in. Ik ben eigenlijk op zoek naar een opticien omdat mijn bril gisteravond stuk is gegaan. Er is een schroefje los en het glas is eruit. Ik heb mijn oude bril gelukkig meegenomen zodat ik nog wel wat kan zien.

 

''s morgens zie je vaak bij winkels en bedrijven dat het hele personeel wordt toegesproken door de chef, vaak buiten op straat. Ik zie dat vandaag een paar keer. Soms doen ze ook een soort van ochtend gymnastiek.

 

In een zijstraatje van de winkelstraat eet ik iets in een klein restaurantje. Noodles met kip. Het is zo'n restaurant waar je in de keuken kunt kijken. De kok is op een hoog vuur aan het wokken en om de paar minuten is er een gerecht klaar. Als de smaak politie hier zou langskomen zou de keuken op tientallen punten worden afgekeurd, want het ziet en niet zo schoon uit. Maar het eten smaakt goed!

 

Even later loop ik langs een internet café waar ik even binnenloop om mail te checken.

 

Beijing is wel veranderd tov 2002 toen ik hier ook was. Ik zit trouwens in het zelfde hotel, dus ik weet nog ongeveer de weg door de Hutongs naar het centrum van de stad. De grote weg die ik toen ook wel eens nam is weg, en wordt omgebouwd tot een grote winkel boulevard.

Er is overal veel politie en veel soldaten. in 2002 werd nog een paar keer mijn paspoort gevraagd op straat, maar nu laten ze toeristen helemaal met rust.

Er wordt duidelijk veel minder gerocheld en gespuugd op straat. Af en toe hoor je nog wel eens maar 5 jaar geleden continu.

Verder wordt er veel gebouwd en gewerkt aan wegen pleinen en parken. Het is duidelijk dat Beijing er goed uit moet zien voor de olympische spelen.

Er zijn veel minder fietsers dan toen. Blijkbaar kunnen nu meer mensen een auto kopen. Het oversteken op straat is gemakkelijker dan toen. De meeste auto's stoppen nu voor een rood stoplicht!

Ik stak net nog de weg over terwijl het voetgangers licht op rood stond. Aan de overkant stond een politieman die iets uit zijn binnenzak haalde en naar mij toeliep. Ik dacht al aan een boete, maar het bleek dat hij mij ansichtkaarten wilde verkopen. Ze moeten blijkbaar nog wat bijverdienen. Ik zag er ook al een die lege plastiek flesjes uit de vuilnisbakken haalde!

Ik ga nog even naar het tiananmen plein.

Ondertussen is de zon doorgebroken en het is lekker weer!

Dat is toch het centrum van de stad waar altijd veel mensen zijn.

Ik ga even zitten op de rand van een groot standbeeld, want bankjes zijn hier niet. Er komt eerst een ouder stel naast me zitten die ik met Ni-Hao begroet. Na een tijdje zegt de vrouw tegen de man dat hij mij moet vragen waar ik vandaan kom, tenminste, dat denk ik. Hij vraagt me iets maar ja ik versta nog steeds geen chinees. Dus ik pak mijn vertaal boekje erbij en wijs aan " ik kom uit Nederland" Nou dat vinden ze leuk. Ze vertellen het meteen ook de mensen die naast hun zitten en de mensen die aan de andere kant van mij zitten. Ze willen nu het boekje zien en wijzen zinnen aan "hoe gaat het" enz. Ze blijken uit Beijing te komen. Maar verder komen we toch niet met het gesprek. Later komt er een oude man in soort monnikskleed, maar dan groen, naast me zitten. Hij geeft me wat vruchtjes, waar ik er wat van proef. Ze zijn zo groot als druiven en smaken naar appel. Wel lekker.

 

Als ik daar een uurtje met wat mensen heb gesproken is het alweer bijna 5 uur en het begint wat te waaien. Ik besluit maar even naar het hotel terug te wandelen om mijn fleece te halen.

Ik laat mijn rugzak maar achter in het hotel en neem alleen mijn kleine camera mee.

 

Die avond wandel ik naar de nacht markt. Dat is aan de andere kant van tiananmen dus toch wel ruim een uur lopen.

Ik loop langs een andere weg en kom nu opeens wel een opticien tegen, en later nog een. Maar ik heb nu mijn kapotte bril niet bij me. Morgen nog maar even terug naar hier.

 

De nacht markt is ook erg toeristisch geworden. De kraampjes zijn allemaal gelijk, van RVS met een plastik dakje in rood en wit erop.

Ook de kooplui zijn allemaal gelijk gekleed en hebben hetzelfde petje op. Op de markt is alleen eten te koop. Veel geroosterd vlees op spiesen, maar ook wel wat exotische dieren, zeepaardjes, oesters, paling, hert, zeester, slang, inktvis etc.

Ik eet een soort loempia die ter plekke wordt klaargemaakt met wat kip, en groente en flink gekruid natuurlijk. Het smaakt erg goed. Bij een ander kraampje koop ik wat dumplings, deeg balletjes gevuld met gekruid varkensvlees. Tot slot nog een paar oliebollen met banaan en ik het een goed diner gehad. Erg leuk en lekker zo op de markt.

 

Ik wandel terug via het plein en wordt onderweg weer aangesproken door studentes. Ze beweren student (kunsten) te zijn en je zo mee te lokken naar een kunstgalerij waar je dan bijna wordt gedwongen iets te kopen. In de lonely planet van 5 jaar geleden werd daar al voor gewaarschuwd. Dus ik maak wel een praatje maar als ze vragen of ik mee ga om hun kunst te bekijken zeg ik dat ik dat 5 jaar geleden al heb gezien. Toen waren ze meteen weg.

Op het plein is het gezellig, het is inmiddels al negen uur. Er lopen nu veel vlieger verkopers rond. Ze hebben vliegers met led lampjes erin. Een mooi gezicht al die gekleurde lampjes in de donkere lucht.

En via dezelfde weg loop ik terug richting hotel. Ik wordt op een gegeven moment door een heel klein meisje een winkeltje ingesleept. Toen ik hier eerder die dag voorbij kwam had ik gezegd dat ik later misschien nog wel even kwam kijken. En nu moest ik dan echt mee. De twee meisjes die de winkel bemannen vertellen dat ze de hele dag nog geen klant hebben gehad en dat ze nu echt iets willen verkopen. Ik koop dan maar een kleinigheid. Omdat ik het eigenlijk niet wilde kopen ding ik flink af en neem het uiteindelijk mee voor 25% van de vraagprijs.

 

Dan loop ik nog even een internet café in en dan terug naar het hotel. Het is dan al bijna 23.00 uur. Het was weer een lange dag.

 

Dag 4

De volgende ochtend, woensdag ben ik vroeg wakker, en om 7 uur sta ik klaar voor een nieuwe dag. Bijna de hele groep is nog vroeger vertrokken voor een bezoek aan de muur en het zomerpaleis. Ik ben daar 5 jaar geleden geweest, en heb besloten nu niet weer mee te gaan. Ik ga liever de stad in.

 

Ik loop vanuit het hotel naar de tempel van de hemel, op ca 2 km vanaf het hotel. Zo vroeg zijn daar veel mensen, vooral bejaarden, bezig met allerlei activiteiten: TaiChi, Stijldansen, oefeningen met zwaarden en stokken, tennissen, etc.

Erg leuk om te zien hoor. De mensen hier doen dat soort dingen gemakkelijker dan de Nederlanders. Iedereen is gewoon lekker bezig zonder zich iets aan te trekken wat een ander daar van denkt. Ik bezoek ook nog even de tempel zelf, nu ik er toch ben. Erg mooi .

Er zijn veel schoolklassen op bezoek, en toeristen zijn voor de kinderen interessanter dan de tempel.

Ik loop via het hotel richting centrum.

Onderweg ga ik nog even langs de opticien die ik gisteren heb gevonden. De juffrouw wordt erg zenuwachtig als ik haar in het engels aanspreek, en wil weglopen. Maar ik laat haar de kapotte bril zien en dan fleurt ze helemaal op. Dat kan ze wel even fiksen. Bij een tafeltje zoekt ze een passend schroefje en bij de 7e poging heeft ze die gevonden. De pootjes van de bril worden nog even rechtgezet, en de bril wordt gepoetst. Dan moet ik hem opzetten en ze kijkt of alles goed zit. De kosten van dit alles is 1 yuan, 10 eurocent dus. Dat valt nog wel mee.

 

Ik loop door naar het metro station, koop een kaartje voor 3 yuan, en neem de metro richting de lama tempel. Ongeveer 12 stations verder. Ik moet dus goed opletten bij welk station we zijn. Gelukkig wordt dat steeds netjes in het engels omgeroepen, maar de namen die worden genoemd komen voor mij niet echt overeen met die op het kaartje.

Maar het lukt om bij het goede station uit te stappen. Ik loop eerst een stukje verder naar de Confusius tempel. Confusius (Kong Fu Zi) was een grote Chinese filosoof. Zijn leefregels zijn lang gebruikt door verschillende keizers. Ik heb er net nog een boek over gelezen. Wel interessant.

Maar bij zijn tempel is het rustig, er lopen maar een paar toeristen rond. Het is een groot complex met verschillende gebouwen, die momenteel worden gerestaureerd.

Ik vraag bij het meisje bij de infodesk (een houten tafeltje op het grasveld met een papiertje erop geplakt waar infodesk op staat geschreven) waarom er een tempel voor een filosoof is. Ze verteld dat de keizers hem zo wijs vonden dat ze hem na zijn dood wilden vereren. Verder zijn de gebouwen vroeger gebruikt als een college, waar de lessen van Confusius werden onderwezen.

 

Ik loop weer de straat op en wordt weer aangesproken door de Riskja rijder die mij een ritje door de buurt wil laten maken. Hij heeft vanmorgen al eerder een tijd staan zeuren. Maar dat vind ik toch wat te toeristisch.

Ik ga nu eerst de Lama tempel bekijken. Een boeddhistische tempel met veel gebouwen met grote beelden. Er wordt hier nog veel wierrook gebrand en de beelden worden aanbeden. Een tempel in bedrijf dus.

Maar er zijn meer toeristen dan boeddhisten. 5 jaar geleden was het hier volgens mij veel drukker. Ik zal de foto's eens vergelijken.

In mijn boekje over Beijing staat een wandeling vanaf deze tempel naar het meer bij Heiban park. Die ga ik lopen, ongeveer 4 km. Door HuTongs Dus weer veel van het "echte" leven gezien. De route voert ook langs de bell-tower en de drum-tower. Vroeger werden deze gebruikt om de tijd te "melden" door het bespelen van de grote trommels. 

Vanaf de torens heb je een uitzicht over de stad. Aan alle kanten zie je nu grote kantoorgebouwen en er wordt nog volop gebouwd.

 

Het is ondertussen al 15.00 uur , en ik begin toch honger te krijgen. Ik loop door een HuTong naar het meer en eet iets bij een restaurantje: Kip met zwarte bonen saus en fried rice (nasi)

De losse rijst is lastig te eten met stokjes. Maar door de stokjes op een kleine afstand van elkaar te houden kan er toch wel een behoorlijk hapje opgestapeld worden. De kip is op de Chinese manier in stukjes gehakt, met botjes erin dus. De wandel route is hier gestopt dus ik begin aan de volgende van 4 km.

 

Dan wandel ik langs het meer, hier worden mij regelmatig nek- en schouder massages aangeboden, en ik zie ook veel mensen die daar aan de waterkant even worden gemasseerd. En dan ga ik het Beihan park in. Het is ondertussen al 16.15 uur en volgens mijn boekje sluit het park over een half uur. Maar het is nog erg druk. Dit is weer een ontzettend groot park met vele Chinese gebouwtjes, theehuisjes, pagodes etc. Het meer, Noordzee meer heet het kan worden overgestoken met een veer. Aan de overkant is een grote witte stoepa op een berg, Erom heen veel gebouwen met Boeddha's enzo echt veel te veel om allemaal te bekijken. Bovendien worden mijn benen erg moe. Ik heb vandaag denk ik wel weer ruim 15 km gehaald en gisteren ook wel. Het wordt dus tijd om wat te gaan rusten. Bij de uitgang van het park neem ik een taxi. De man die de taxi's verdeeld vind dat ik beter nog even kan doorlopen tot voorbij de verboden stad en daar een taxi moet nemen. Er is nu erg veel verkeer waardoor de taxi rit niet rendabel is voor de chauffeurs omdat je per km betaald. Aan de andere kant van de verboden stad is het veel minder druk. Maar dat is nog wel een half uurtje lopen, en daar voel ik niet zoveel voor.

Dus we komen tot een compromis: Ik betaal een vaste prijs van 50 yuan en de meter blijft uit.

Tot het hotel is het ongeveer 40 minuten. Daar rust ik eerst maar even uit.

 

Even lekker douchen en om 19.00 uur verlaat ik het  hotel weer. Ik heb besloten mijn vermoeide spieren maar eens te laten verwennen en een massage te nemen.

Dat kan vlak bij het hotel.

Ik heb wel eens gelezen dat een Chinese massage behoorlijk hardhandig is en dat klopt wel.

Ik moet eerst een pyjama aan doen en dan komt er iemand masseren. Hij begint bij het hoofd, en dat voelt wel lekker. Bij bepaalde plekken voel je meteen je lichaam, ontspannen. Bij de massage worden bepaalde punten op het lichaam behandeld, waar meridianen lopen. Dezelfde punten die ook bij acupunctuur en acupressuur worden gebruikt.

Maar dan de armen schouders rug en benen. De spieren worden hardhandig gekneed waarbij de masseur ook zijn ellebogen flink gebruikt. Soms wel wat pijnlijk. Vooral op schouderbladen en de bovenbenen worden de spieren flink bewerkt. En dat duurt een uurtje. Het voelt daarna wel goed hoor, alleen mijn schouderbladen en bovenbenen voel ik nog wel . En de masseur riep mij nog vrolijk na tot morgen. Ik denk het toch maar niet.

( het koste 200 yuan voor een uur)

Maar ik loop weer soepel en ga een internet café opzoeken.

 

Dag 5

Het is weer een mooie zonnige dag, met een strakblauwe hemel en een temperatuur van 27 graden.

 

Ik heb de mensen van de groep bijna niet meer gezien. Er zijn wel elke dag excursies georganiseerd, naar de acrobatiek show, de opera, de tempel van de hemel etc. Maar ik doe het toch liever in mijn eigen tempo, zonder aan een tijdschema vast te zitten.

 

Ik heb weer een internet cafe gevonden. De Chinese tekens voor internet café ken ik inmiddels, en dat is maar goed ook want ik heb er pas één gezien waar het in het engels op stond. De meeste internet plaatsen zijn op een bovenverdieping of kelder van een winkel.

Vaak moet je aan de achterkant via een trap ernaartoe. Dan kom je langs de achterkant van winkels en restaurant. Vaak een ongeloofelijk troep met veel vuilnis op straat.

 

In de HuTong eet ik bij een piepklein restaurantje dumplings als ontbijt. De pap die er normaal wordt gegeten neem ik niet, ziet er niet zo smakelijk uit.

Ik neem de metro richting westen om de “white cloud” tempel te gaan bezoeken. Als ik weer bovengronds kom bevind ik me in een buurt met grote glimmende kantoor gebouwen, brede wegen waar dure auto's overheen zoeven.

Ergens in deze wijk moet de tempel liggen.

Volgens het kaartje eerst rechtdoor, dan rechtdoor de brug over. Dat lukt en daar zie ik geen tempel. Even gevraagd aan een politie agente en het blijkt dat ik om het blok moet lopen, de ingang is daarachter.

Dat lukt, en even later sta ik binnen.

Het is een grote Taoïstische tempel, waar nog taoïstische monniken rondlopen. Ze hebben hun haar op oud Chinese wijze in een knotje boven op het hoofd en dragen zwart/witte kleding.

Maar hoe vriendelijk ik ze ook groet, niemand heeft zin om even een praatje te maken.

Er komen hier weer veel mensen om wierrook te branden, en er hangen dan ook echt grote witte wolken voor de tempels. Er zijn op dit complex ca 12 tempels, allemaal met verschillende figuren van goden die in de hemel zouden leven. Ik snap het weer niet helemaal want het Taoïsme is eigenlijk een filosofie, een levenswijze. Die wel erkent dat er een hemel is en dat er goden zijn maar om dan een taoïstische tempel te beginnen snap ik niet. Ik zal er nog eens iets over lezen.

 

Daarna met de metro helemaal naar het oosten van de stad, daar is nog een tempel, de Dongyeu tempel. Ik loop weer vol goede moed volgens het kaartje verder naar het oosten, maar na 20 minuten zie ik nog niets, terwijl de afstand ca 600 meter zou moeten zijn.

Ik ga maar eens vragen en dan blijk ik al veel te ver te zijn.

Mijn kaart is ook niet erg duidelijk. De tempel ligt een stuk van de straat af tussen de vele grote gebouwen. Ik zigzag wat door de straatjes en vraag op bijna iedere straathoek waar ik langs moet. Ik kom door een Russische wijk. Er lopen hier erg veel russen rond, opschriften op winkels en gebouwen zijn in het Russisch en er zijn tientallen winkels met bontjassen op een rij.

Ik wordt ook regelmatig in het Russisch aangesproken maar verder dan spasiba en nasdrovje gaat mijn Russisch niet meer.

Maar na een halfuurtje zigzaggen door die wijk kom ik dan toch bij de tempel. Eigenlijk lijkt deze erg veel op de andere tempels die ik al gezien heb. De kleuren, vormen en patronen zijn steeds gelijk, wel erg mooi, maar toch meer van hetzelfde. Wat wel opvallend is hier zijn de vele (rode) geluks amuletten die aan de hekjes, vooral in de buurt van een oude boom, zijn gehangen. 

Ik zit een uurtje mensen te kijken en kijk wat rond. Ze hebben hier vele delen van de hemel uitgebeeld in levensgrote poppen. Op de bordjes staat bv department of healing people waar poppen staan die er ziek uitzien en doktoren. Of bij department of punishment waar naast gewone mensen duivels met zwaarden en bijlen staan. Department of long life, department of evil spirits on earth en nog tientallen meer.

 

Dan met de metro richting centrum waar ik in een restaurantje wat eet. Wat weer typisch is voor hier is dat ze de vuilnis, in twee verroeste olievaten, dwars door het restaurant naar de straat brengen om te legen. Daarna weer terug met de lege vaten, met aangekoekte etensresten en bijbehorende stank, door het restaurant naar de keuken. Het blijft leuk !

 

Dan nog even naar Tiananmen, nu ik toch in de buurt ben.

Het grootste deel van het plein is afgesloten door het leger, er blijkt een buitenlandse president op bezoek te zijn.

Een groepje jonge mensen komt even een praatje maken, een man van 28 jaar die geschiedenisleraar is zegt hij, en nog twee meisjes die me iets jonger lijken. Ze zeggen uit Shanghai te komen, en voor 5 dagen in Beijing te zijn. We praten een tijdje en dan vragen ze of ik zin heb mee te gaan om thee te drinken. Dan vertrouw ik het helemaal niet meer. Hier ben ik voor gewaarschuwd. Als je mee gaat thee drinken gaan ze naar een speciaal theehuis, waar een thee ceremonie wordt gehouden. Als dan de rekening komt moet jij die betalen. Een toerist heeft laatst 1400 yuan, 140 euro moeten betalen. Daar trap ik dus niet in dankzij de waarschuwing van onze reisbegeleider.

Later praat ik nog met een man die goed engels spreekt. Hij weet niet welke president op bezoek is en vraagt het mij. Ik weet het ook niet. Ik maak hem een compliment over zijn goede engels. Hij verteld dat hij met pensioen is en iedere dag even naar het plein gaat. Hij blijkt prof te zijn geweest. In wiskunde op de universiteit van Beijing.

We praten nog een tijdje ook over wat voor werk ik doe.

Hij zegt dat als we 20 jaar geleden zo met elkaar hadden staan praten dat we beide zouden zijn opgepakt door de geheime politie. Hij is blij met de veranderingen, en met de verschillende nationaliteiten die hier nu op vakantie komen. Hij maakt zo graag een praatje met verschillende mensen.

 

Die avond maak ik nog even een wandeling in de buurt van het hotel. Ik koop een banaantje bij een klein fruitstalletje. Bij een supermarkt koop ik wat spullen voor de treinreis, een beker, theezakjes. Buiten, koop ik nog maar wat fruit bij een ander fruitstalletje die zijn hier heel veel. Ik moet toch voldoende vitamines binnenkrijgen.

 

Dag 6 

De volgende ochtend de spullen bij elkaar zoeken en inpakken. Maar eerst ga ik weer ontbijten bij het dumpling restaurantje. Hier zijn verder geen toeristen, alleen Chinezen die op weg naar het werk hier even ontbijten. Ik word al behandeld als een bekende, en krijg verschillende flessen met sausen die ik maar eens moet proberen. Leuk hoor, dit is echt genieten.

 

Toen ik een paar maanden geleden op vakantie was in Turkije hebben we daar twee Chinese meisjes ontmoet die in Engeland studeren. Een van hen, Runmei is nu ook in China, om haar familie te bezoeken. Ze zou misschien ook naar Beijing komen dan zou ik haar en haar man en dochter nog kunnen ontmoeten. Maar helaas is ze nog in Sjanghai.

 

Ik heb voor de rest van de dag een fiets gehuurd en ben lekker door Beijing gefietst. Vooral door de HuTongs, maar ook langs grote kantoor gebouwen en hotels die hier overal uit grond oprijzen.

Wel even wennen hoor, fietsen in Beijing. Maar er zijn bij de grote straten brede fietspaden. Alleen op kruisingen moet je goed uitkijken, want voorrang krijg je nooit.

Er zijn fietspaden aan beide kanten van de weg, Wat ook wel grappig is, is dat er veel mensen op het fietspad aan de verkeerde kant van de weg fietsen, soms is dat korter of gemakkelijker. Maar dan fietsen die fietsers aan de linkerkant. Daardoor had ik in het begin bijna een paar keer een botsing.

Maar dat went snel.

Ik heb zo lekker een paar uur gefietst en heb toen de fiets maar weer ingeleverd. De huur kost 0,5 yuan per uur, dus 5 eurocent per uur!

Bij het hotel zie ik de reisbegeleider weer die ik sinds de eerste dag niet meer heb gezien. Dus we praten even bij.

Daarna bij een klein restaurantje vlakbij het hotel gegeten, ze hadden een Engelstalige menulijst liggen, en de eerste twee gerechten die ik koos hadden ze niet. Dus heb ik haar maar laten aanwijzen wat er wel was. Kip met pinda's erg lekker!

Later begreep ik waarom de eerste twee gerechten niet te krijgen waren. Het is namelijk een restaurant van moslims en die gerechten bevatten varkensvlees.

 

Dan weer naar het hotel om de bagage te halen. Dan zie ik ook de rest van de groep weer. ik krijg wel veel opmerkingen. De meesten hebben mij niet meer gezien sinds de eerste dag: hebben we een nieuwe in de groep? Wie was jij ook al weer? En dat soort grappen.

 

Om 5 uur vertrekken we naar het station met een paar busjes.

De reis duurt ca 3 kwartier, want het is erg druk in het verkeer.

We komen aan bij de achterkant van het station, en moeten er eerst onderdoor en aan de voorkant kunnen we er dan in. Hier moet de bagage eerst door de scanner, en dan mogen we naar de wachtkamer.

We kunnen naar de softsleeper wachtkamer (een iets hogere klasse) waardoor we niet achter de hekken hoeven staan dringen. Jammer hè.

Maar als we na wat wachten het perron op mogen is het er nog niet erg druk en we vinden onze plekken snel. We liggen dan wel in de hardsleepers ( met 6 bedden per coupe tegen 4 bedden per coupé in de softsleeper. Er is nu geregeld dat er van de zes bedden twee leeg blijven zodat we wat extra ruimte hebben.

 

De trein is nog als vanouds, meteen komt er een Chinese man op bezoek om een praatje te maken, en ook een vrouw wil iets meer van ons weten.

 

De tijd vliegt voorbij en om ongeveer tien uur gaat het licht uit, en moeten we dus naar bed. Zo gaat dat in de treinen hier.