Home

In the name of God
     

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

                                                                                                                                                                                                                       

 

 

                                                                                                

سرآغاز                                                                                              

ای نام تو بهتــــــرین ســـــــرآغاز

     

بی‌ نام  تـــو  نامــه  کی  کنم  باز

ای یاد تـــــــــو مونس روانــــــــم

     

جز نام تـــــــو نیست بر زبانــــــــم

ای کار گشــــــای هر چه هستند

     

نام تو کلیـــــــد هر چـــــــه بستند

ای هیچ خطـــــــی نگشته ز اول

     

بــــــی ‌حجت  نام  تو مسجـــــــل

ای هست  کن  اساس  هستی

     

کوتـــــــه  ز درت  دراز  دستــــــی

ای خطبــــــــه تو تبــــــــارک الله

     

فیــــض تـــــــــو همیشه بارک الله

ای هفت عـــــــروس نه عمـــاری

     

بر درگــه تــــــو به پــــــــرده داری

ای هست نه بر طــــــریق چونی

     

دانای بــــــرونـــــــی و درونـــــــی

ای هــــــــرچه رمیده وارمیــــــده

     

در کــــــن فیـــــکون تو آفریـــــــده

ای واهب عقــــــل و باعث جـــان

     

با حکم تو هست و نیست یکسان

ای محـــــــرم عالــــــم تحیــــــــر

     

عالـــم ز تو هــم تهــی و هـم پـــر

ای تو به صفــــات خویش موصوف

     

ای نهــــی تو منکر امر معــــــروف

ای امــــــــر تو را نفاذ مطـــــــلق

     

وز امـــــــــر تــــــــو کائنات مشتق

ای مقصــــــد همــــت بلنــــــدان

     

مقصــــــــود  دل  نیازمنــــــــــدان

ای ســـــــرمه کش بلنــــــد بینان

     

در  بـــــــاز کـــــــن  درون  نشینان

ای بــــــــر ورق تو درس ایــــــــام

     

ز آغـــــــاز رسیده تا به انجــــــــام

صــــــاحب توئی آن دگر غــــلامند

     

سلطـــــــان توئی آن دگــر کدامند

راه تــــــــو به نـــــور لایزالــــــــی

     

از شـــرک و شریک هر دو خالـــی

در صنـــــــع تو کامد از عــدد بیش

     

عاجـــز شده عقـــــل علت اندیش

ترتیب جهــــــان چنانکــــه بایست

     

کـــــــردی به مثابتی که شایست

بر ابلق صبـــــــح و ادهــــــم شام

     

حکـــــــم تو زد این طـــــــویله بام

گــــر هفت گــــره به چــــرخ دادی

     

هفتــــاد گــــــــره بدو گشــــــادی

خــــــاکستری ار ز خــــاک سودی

     

صـــــــــد آینـــــــــه را بدان زدودی

بر هــــــر ورقـــــی که حرف راندی

     

نقش همــــــه در دو حرف خواندی

بی‌ کوه کنـــی ز کـــاف و نونـــــی

     

کـــــردی تــــو سپهــــــر بیستونی

هـــــر جا کـــــه خزینه شگرفست

     

قفلش به کلیـــــد این دو حرفست

حرفــــــی به غلط رهـــــــا نکردی

     

یک نکتــــــــه درو خطـــــــا نکردی

در عالـــــــم عالــــــــم آفـــــــریدن

     

بـــــــه زین نتوان رقـــــــم کشیدن

هــــــر دم نه بــــه حق دسترنجی

     

بخشــــــی به من خــــراب گنجی

گنــــــج توبــــه بذل کــــــــم نیاید

         

وز گنــــــــج کس این کــــــرم نیاید

از قسمت بندگــــــی و شاهــــی

     

دولت تو دهــــی بهر که خواهـــی

از آتش ظلـــــــم و دود مظلــــــوم

     

احوال همـــــــه تراست معلـــــوم

هــــــم قصــــــه نانموده دانــــــی

     

هــــــم نامـــــه نانوشته خوانـــی

عقــــل آبلــه پای و کـــــوی تاریک

     

وآنگاه رهــــــی چو مـــــوی باریک

توفیـــــــق تو گــــــر نه ره نمــــاید

     

این عقــــده به عقل کی گشـــاید

عقــــــل از در تـــــو بصــــــر فروزد

     

گـــــــــر پای درون نهـــــــد بسوزد

ای عقــــــــل مـــرا کفــــایت از تو

     

جستن ز مـــــن و هـــــدایت از تو

مـــــــن بددل و راه بیمنــــــاکست

     

چون راهنمــــــا توئی چه باکست

عاجـــــــز شدم از گرانــــــی بــــار

     

طــــــاقت نه چگونه باشد این کار

می‌کوشـــم و در تنــم توان نیست

     

کازرم تــو هست باک از آن نیست

گـــر لطف کنـــی و گر کنی قهـــــر

     

پیش تو یکـــی است نوش یا زهـر

شک نیست در اینکــــه من اسیرم

     

کز لطــــــف زیم ز قهـــــر میـــــرم

یا شـــــربت لطــــــف دار پیشـــــم

     

یا قهـــــــر مکن به قهــــر خویشم

گر قهــــــــر سزای ماست آخـــــــر

     

هـــــم لطــــــف برای ماست آخـر

تا در نقســـــم عنایتــــــــی هست

     

فتـــــــراک تو کــی گذارم از دست

وآن دم کـــــــه نفس به آخـــــر آید

     

هــــــــم خطبــــــــه نام تو سراید

وآن لحظــــــه که مـــرگ را بسیجم

     

هــــــم نام تــــــو در حنوط پیچــم

چون گـــــــرد شود وجــــــود پستم

     

هـــــــرجا که روم تــــــو را پرستم

در عصمــــــت اینچنین حصــــــــاری

     

شیطــــــان رجیــــــم کیست باری

چون حــــــرز توام حمـــایل آمــــــود

     

سرهنگــــــی دیو کــــی کند سود

احــــــرام گـــــرفته‌ام به کــــــــویت

     

لبیـــــــک زنـــان بـــــه جستجویت

احـــــرام شکن بسی است زنهــــار

     

ز احـــــــرام شکستنم نگهـــــــدار

مــــن بیکس و رخنـــه ها نهانــــــی

     

هــــان ای کس بیکسان تو دانــی

چون نیست به جـــــز تو دستگیـــرم

     

هست از کــــــــرم تو ناگــــــــزیرم

یک  ذره  ز کیمیــــــــای اخــــــــلاص

     

گــــــر بر مس من زنی شوم خاص

آنجا که دهـــــــی ز لطـــــف یک تاب

     

زر گــــــردد خاک و دُر شــــــود آب

من گــــــر گهــــــــرم و گر سفالــــم

     

پیــــــــرایه  توست  روی مالـــــــم

از عطــــــــر تـــــــو لافـــــــد آستینم

     

گــــــــر عودم و گـــــــر درمنه اینم

پیش تــــــــو نه دین نه طـــــاعت آرم

     

افـــــــلاس تهــــــی شفــاعت آرم

تا غـــــــــرق نشد سفیـــــــنه در آب

     

رحمت کــــن و دستگیــــــر و دریاب

بـــــــــردار مـــــــرا کــــــــه اوفتــادم

     

وز مــــــــرکب جهــــل خود پیـــادم

هــــــــم تو به عنـــــــایت الهــــــــی

     

آنجا قدمـــــــم رسان که خواهـــی

از ظـــــــلمت خــــــود رهائیـــــــم ده

     

با نــــــــور خـــــــود آشنائیـــــم ده

تا چنـــــد مرا ز بیــــــــم و امیــــــــــد

       

پـــــــروانه دهـی به ماه و خورشید

تا کـــــــی به نیاز هــــــــر نوالـــــــــم

     

بــــــــر شاه و شبان کنی حوالـــم

از خـــــــوان تــو با نعیـــــــم‌تر چیست

     

وز حضــــــرت تو کریمــــــتر کیست

از خــــــــرمن  خویش  ده  زکاتــــــــم

     

منــــــویس بــــه این و آن براتـــــم

تا مزرعــــــــه چـــــو مــن خرابـــــــی

     

آبـــــــاد شود بــــــه خاک و آبــــی

خاکــــــــی ده از آستان خویشــــــــم

     

وابـــــــی که دغل بـــــــرد ز پیشم

روزی کــــــه مــــــرا ز من ستانــــــی

     

ضــــــایع مکن از من آنچـه مانـــــی

وآندم کـــــــه مرا به من دهـــــــی باز

     

یک  سـایه ز لطــــــــف  بر من انداز

آن سایــــــه نه کـــــز چراغ دور است

     

آن ســــایه که آن چــــراغ نـوراست

تا با تــــــــو چـــو سایه نور گــــــــردم

     

چون نـــــــور  ز سایه دور گـــــــردم

با هـــــــر کـــــه نفس بر آرم اینجــــــا

     

روزیش فــــــــروگــــــــذارم اینجــــــا

درهـــــای همـــــــه ز عهـــد خالیست

     

الا در تـــــــــو کـــــــــه لایـــزالیست

هـــــر عهــــــد که هست در حیاتست

     

عهـــــــد از پس مـــــرگ بی‌ثباتست

چون عهــــــــد تو هست جاودانـــــــی

     

یعنـــــــی که به مــــرگ و زندگانــی

چنــــدانکه قــــــرار عهـــــــد یابــــــــم

     

از عهــــــــد تـــــــو روی برنتابـــــــم

بـــــــــی‌یاد تــــــــوام نفس نیـــــــــاید

     

با  یاد تـــــــــو یاد کــــس نیـــــــــاید

اول کـــــــه نیافـــــــــریــــده بــــــــودم

     

وین  تعبیه‌هـــــــــا ندیـــده بــــــودم

کیمخت اگــــــــر از زمیـــــــم کـــــردی

     

با زاز زمیـــــــم ادیــــــــم کـــــــردی

بـــــــر صـــــــورت من ز روی هستـــی

     

آرایش آفــــــــــرین تـــــــو بستــــی

واکنون کـــــــه نشانه گاه جــــــــــودم

     

تا باز عـــــــــدم شـــود وجــــــــودم

هــــــــرجـــا کـــــــه نشاندیم نشستم

     

وآنجــــــــا که بریــــــم زیر دستـــــم

گــــــــــردیــــده رهیت مــــن در این راه

     

گــــــــه بر سر تخت و گــــه بن چاه

گــــــــر پیـــــر بــــــوم و گــــــر جوانـــم

     

ره مختـــــلف است و مـــن همانـــم

از حـــــــال به حــــــــال اگـــــر بگـــردم

     

هــــــــم بــــــــر رق اولین نــــــوردم

بـــــــــی‌ جاحتــــــم  آفـــــــــریدی  اول

     

آخــــــــر نگـــــــذاریـــــــم معطـــــل

گـــــــــر مرگ رسد چـــــــرا هراســـــم

     

کـــــان راه بــه تُست مــــی‌شناسم

این مــــــرگ نــــه، باغ و بـــــوستانست

     

کــــــو  راه  ســــــــرای دوستانست

تا چنـــــــد کنــــــم ز مــــــرگ فـــــــریاد

     

چون مــــــرگ ازوست مـــرگ من باد

گـــــر بنگــــــــرم آن چنان کــــه رایست

     

این مـــــــرگ نه مـــرگ نقل جایست

از خـــــــورد گهــــــــی به خوابگاهـــــی

     

وز خوابگهــــــی به بــــــزم شاهـــی

خوابــــــی کــــــه به بـــزم تست راهش

     

گــــــــردن نکشــــــم ز خوابگـــاهش

چون شوق تــــــو هست خانه خیــــــزم

     

خوش خسبــــــم و شادمانه خیـــزم

گــــــــر بنــــــــده نظامـــــــی از سر درد

     

در نظـــــــــم دعــــــا دلیریــــــی کرد

از بحــــــر تو بینـــــــم ابــــــر خیـــــــزش

     

گــــر قطــــره برون دهــــد مریــــزش

گـــــــر صـــــــد لغـــت از زبان گشــــــاید

     

در هـــــــر لغتــــــی تــــــــرا ستایــد

هــــــم در تو به صــــــد هـــــــزار تشویر

     

دارد  رقــــــم  هـــــــزار  تقصیـــــــــر

ور دم نــــــــزند چـــــــو تنــــــگ حـــالان

     

دانــــــــی کــــــــه لغــــت زبان لالان

گـــــــــــر تن حبشــــــی ســــرشته تست

     

ور خـــــــط ختنـــــی نبشتـــه تست

گـــــــر هـــــــر چه نبشته‌ای بشوئـــــی

     

شویــــــــم دهــــــن از زیاده گوئـــی

ور  بــــــــاز  بـــــــــه  داورم نشانــــــــی

     

ای  داور  داوران  تــــــــــو دانـــــــی

زان  پیش  کاجل فـــــــــرا رســـــــد تنگ

     

و ایام عنـــــــــان ستاند از چنـــــــگ

ره  بـــــــــاز  ده  از  ره  قبــــــــولــــــــــم

     

بـــــــــر روضــــــــه تربت رسولـــــــم

از: لیلی ومجنون نظامی گنجوی

Comments