Essays

In Ons Erfdeel, mei 2015, p. 153 - 155:

Blijven kijken. De verzamelde kunstbeschouwingen van Bernard Dewulf.

'Toewijdingen brengt talrijke beschouwingen bijeen die Bernard Dewulf in twee decennia heeft geschreven.
Wat ze verbindt: de lust.
Zoals daar zijn: kijklust, leeslust, denklust, formuleringslust.
"De zucht van de essayist", zegt Willem Jan Otten, ook essayist, "gaat gepaard met het verlangen om gedachten te delen, te ontlokken en te genereren. Het is de voortzetting van de voortplanting met andere middelen."
Het lijkt me op het lijf van Bernard Dewulf geschreven ...'

*

In Kunsttijdschrift Vlaanderen, december 2014:

Zo ritselt wat volbracht is. Over Arpaïs du bois.

'De Belgische Arpaïs du bois (1973) heeft iets met 'de dag' en ze heeft iets met 'het boek'. Haar beeldend werk zijn sporen die ze na wil laten. Zoals je een trui breit voor iemand.

Op de tentoonstelling Oorlog en trauma in het Gentse Museum Dr. Guislain verbaast het me niet in een uitstalkast tekeningen te zien van Arpaïs du bois. Ik herken ze meteen. Het moet zowat tien jaar geleden zijn. Lusteloos liep ik langs imposante uitgaven in een kunstboekenwinkel totdat een 'boekje' op een tafel mijn blik vasthield. Titel: Histoire. ...'

*

In Kunsttijdschrift Vlaanderen, Maart 2014:

Om dingen heel te houden. Over Johan Tahon.

Hoewel Johan Tahon vindt dat hij als beeldend kunstenaar een nuttige schakel is in de maatschappij, voelt hij zich toch onaangepast in de wereld, alsof de aarde niet zijn planeet is. Zijn grootste liefde en interesse gaat uit naar de lagen van de ziel en naar het onderbewustzijn.

Midden jaren zeventig, vorige eeuw. Op een middelbare meisjesschool wordt een les godsdienst gewijd aan abortus. De pater-leraar, die in de ogen van de meisjes oeroud is, spreekt over de ziel van het nog niet geboren kind. Wat mag dat dan wel zijn, een ziel? vraagt plagerig een radde tong op de eerste bank. De man bloost, ademt traag uit, mompelt 'goede vraag' en zegt dat er geen bewijs is, maar dat ze bestaat de ziel, dat hij dat waarlijk gelooft. Waarna het meisje zich met een scorende knipoog omdraait naar de nu gniffelende bende.

Nu ik de middelbare leeftijd heb van de leraar toen, heb ik ervaren dat ...'


http://www.kunsttijdschriftvlaanderen.be/detail.aspx?ID=349


In Kunsttijdschrift Vlaanderen, september 2013:

'Dicht op de huid.
Over beeldend kunstenaar Elke Andreas Boon

'Wat me fascineert: het litteken, voor mij symbool voor actie. De wonde ontstaat uit actie, geneest tot litteken en mondt uit in actie.’

Aan het woord is audiovisueel kunstenaar Elke Andreas Boon. We zitten aan tafel bij haar thuis nabij de Gentse havenbuurt. Het is een warme namiddag in juli. De tuindeur staat wijd open. Af en toe waait een koel briesje aan ons voorbij. Naast haar op de tafel ligt iets wat lijkt op een door een bloedvlek bevuilde bandage.(...).


In Ons Erfdeel, februari 2013:

 'Het laatste voor de dood, Philip Vandenberg'.
Een beschouwing over de laatste werken van de beeldende kunstenaar Philip Vandenberg en diens atelier.


In Dansen tot na sluitingstijd. Het beste uit Poëzierapport, samengesteld door Philip Hoorne',
Van Gennep, Amsterdam, 2013:

Essays over gedichten van Charles Ducal en van Peter Theunynck.


In De Leeswolf, februari 2009, nr.1
'De macht van de afwezigheid



Woord en beeld, een liefdesverhaal (1)

Woord en beeld zijn minnaars. Men spreekt graag van zusterkunsten, die elkaar van oudsher, en in weerwil van hun verschillende aard, maar slecht kunnen missen. Wat is het dat ze al eeuwenlang bindt? Zijn woord en beeld op dezelfde leest geschoeid? En vertoont deze stokoude amourette vandaag nog een stoute kracht?'



Comments