Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ - ΙΟΥΔΑΙΟΣ - ΑΦΡΙΚΑΝΟΣ ΩΡΟΣ / ΑΠΟΛΛΩΝ

 

ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΑΠΟΛΛΩΝ;




Η ίδια η Πυθία 

είπε 

πως ο Απόλλωνας
                                   
δεν γεννήθηκε 

στη Δήλο!





Η λατρεία του Απολλώνιου φοίνικα....
Ο καλλιτέχνης δεν είχε δει ποτέ αυτό το φυτό...
Γηγενής λατρεία. κατά τα άλλα...

 

Ο θεός λένε, γεννήθηκε κάτω από ένα φοίνικα στη Δήλο, ένα νησί που επέπλεε και σταθεροποιήθηκε για χάρη του. Ο Μύθος δεν ταιριάζει με το Ελληνικό φυσικό περιβάλλον. Το δέντρο δεν είναι αυτοφυές στην Ελλάδα, ούτε και καρποφορεί εδώ. Στη Δήλο οι Νάξιοι είχαν αφιερώσει ένα χάλκινο φοίνικα,[1] γιατί δεν υπήρχε πραγματικός. Φοίνικες βάζουμε στη Φάτνη του Εβραίου Θεού που τόσο απεχθάνονται οι θαυμαστές του Φοίβου! Η ίδια η Πυθία είπε πως ο Απόλλωνας δεν γεννήθηκε στη Δήλο! [2]  Ο Πλούταρχος προσθέτει πως ο θεός λέγεται: «Δήλιος δε και Φαναίος οις ήδη δηλούται και υποφαίνεται της αληθείας»[3] (γιατί φανερώνεται και δηλώνεται σε όσους πλησιάζουν την αλήθεια), δηλ. το επίθετο Δήλιος δεν σχετίζεται με την Δήλο, αλλά με την εκδήλωση του θεού.

               Ο Ηρόδοτος μας έδωσε τον γνήσιο μύθο της παιδικής ηλικίας του Απόλλωνα σε ένα νησί που έπλεε, όπως και η Δήλος, σύμφωνα με το Μύθο, αλλά με πραγματικούς φοίνικες, φυσικά στην… Αίγυπτο: (αποσπάσματα)

        «…το νησί που λέγεται Χέμμις. Βρίσκεται σε πλατιά, βαθιά λίμνη»… «και οι Αιγύπτιοι λένε ότι επιπλέει»… «πάνω του»… «πλήθος φοίνικες και άλλα δέντρα» … «Οι Αιγύπτιοι έχουν ένα Μύθο που εξηγεί πως το νησί άρχισε να επιπλέει»… «Η Λητώ» … «πήρε από την Ίσιδα τον Απόλλωνα, γιο του Όσιρι,» … «τον έσωσε από τον Τυφώνα» … «κρύβοντάς τον στο νησί» [4]

                                                                         Άστα να πάνε…            

Ευτυχώς όμως ήρθε ο Πλούταρχος, ένας ιερέας των Δελφών, και σα γνώστης του θέματος έβαλε τον παραμυθά Ηρόδοτο στη θέση του, δηλώνοντας πως αυτά δεν υποχρεούμεθα να τα πάρουμε και τοις μετρητοίς, αλλά με φιλοσοφική και ιεροπρεπή διάθεση... «μηδέν οίεσθαι τούτων λέγεσθαι γεγονός ούτω και πεπραγμένον /…/ δεχομένη παρά των εξηγουμένων τον μύθον οσίως και φιλοσόφως…»:

«Η Ρέα πλάγιασε κρυφά με τον Κρόνο, και όταν το έμαθε ο Ήλιος, την καταράστηκε να μην υπάρχει μήνας ούτε χρόνος για να γεννήσει» … «Τη δεύτερη μέρα γεννήθηκε ο Αρούηρις, που πρεσβύτερο  Ώρο αποκαλούν μερικοί»[5] … «λένε πως ο Όσιρις και ο Αρούηρις είναι παιδιά του Ήλιου» … «η Ίσις και ο Όσιρις, ερωτευμένοι μεταξύ τους, προτού ακόμα γεννηθούν, μέσα στο σκοτάδι της μητρικής κοιλιάς ενώθηκαν. Λένε μάλιστα ορισμένοι ότι έτσι γεννήθηκε ο Αρούηρις, που οι Αιγύπτιοι ονομάζουν πρεσβύτερο Ώρο, και οι Έλληνες Απόλλωνα» …«Στη συνέχεια ο Όσιρις επέστρεψε από τον Άδη και παρουσιάστηκε στον Ώρο» [δηλ. τον Απόλλωνα] «να τον προετοιμάσει και να τον εξασκήσει για τον αγώνα» [εναντίον του Τυφώνα που τον είχε  σκοτώσει] «συνεχώς πήγαιναν με το μέρος του Ώρου πολλοί, ακόμα και η παλλακίδα του Τυφώνα, η Θούηρις. [θηλυκός ιπποπόταμος] Κάποιο φίδι που την καταδίωκε, το έκαναν κομμάτια οι πολεμιστές του Ώρου» [να και ο Πύθωνας] … «Ο Τυφών παρέπεμψε το Ώρο» [Απόλλωνα] «σε δίκη, με την κατηγορία ότι ήταν νόθος, βοήθησε όμως ο Ερμής, και τελικά ο Ώρος κρίθηκε γνήσιος από τους θεούς» Τελικά παραδέχεται πως τον Ώρο-Απόλλωνα  «τον μεγάλωσε η Λητώ στα έλη που βρίσκονται στην περιοχή της Βούτου» [6]  [στην Αίγυπτο φυσικά, και στην ίδια περιοχή που αναφέρει και ο Ηρόδοτος] Μην ξεχνάμε πως ο Απόλλων είχε το επίθετο «Ελείτας» και η αδελφή του η Άρτεμη το επίθετο «Έλεια» που και τα δυο σημαίνουν «κάτοικοι των ελών».[7]

 Ο Πλούταρχος μάλλον πίστευε πως ο θεός γεννήθηκε στη… Βοιωτία! (Δήλος; τι είναι αυτό;) Υπήρχε και Μύθος πως ο θεός γεννήθηκε κοντά στην Έφεσο, όπου υπήρχαν όλα τα σχετικά με τη γέννα τοπωνύμια, όπως και στη Βοιωτία.[8]

                         Και οι δυο συγγραφείς δεν λένε «γεννήθηκε» αλλά «ανατράφηκε» για να μην έρθουν σε ευθεία αντίθεση με τον επικρατούντα Μύθο. Ο θεός, λοιπόν, γεννήθηκε στην Αίγυπτο, και επιβλήθηκε με στρατό. (δες κεφ. για τη σύγκρουση με τους Ήρωες) Δεν έγινε ο παράλογος εξαγνισμός για τη φιδοκτονία, όπως λένε οι Ελληνικοί Μύθοι, αλλά δικαστήριο για να κριθεί αν ήταν γνήσιος (ντόπιος;) θεός. Αυτοί είναι οι δήθεν  «εξαγνισμοί» που υποβλήθηκε. Οι Αιγύπτιοι τον λένε Ώρο, οι Έλληνες Απόλλωνα.. Αυτό μπορεί να σημαίνει πως δεν κατάγεται από καμιά από τις δυο χώρες… Ο Πλούταρχος και ο Ηρόδοτος, «οσίως και φιλοσόφως»  τα είπαν όλα.

                         Η πάλη Τυφώνα (=Σεθ, όφις) και Ώρου – Απόλλωνα, συνδυάζεται με τον πολιτικό-θρησκευτικό αγώνα στην Αίγυπτο, αλλά και στην Ελλάδα. Οι βασιλείς της Α΄ Δυναστείας επονομάζονταν Ώρος, (=Απόλλων) μερικοί της Β΄Δυναστείας Σεθ, (=Φίδι, Πύθων) και άλλοι Ώρος+Σεθ.  Υποθέτουμε πως αυτό συμβόλιζε τον εμφύλιο ανάμεσα στην  Άνω και Κάτω Αίγυπτο.[9] Η ίδια η φύση της λατρείας του Απόλλωνα συνδέεται με την κατάληψη της εξουσίας από τους οπαδούς του. «Ηγεμόνα, νομοθέτη και βασιλέα»[10] τον περιγράφουν. Ο χαρακτηρισμός του Σεθ – Τυφώνα – Όφεως ως εκφραστή του Κακού, είναι συκοφαντία των νικητών. Τα ίδια ειπώθηκαν και για τον Πύθωνα - Πυθία – Δελφύνη, τον αρχικό φύλακα του μαντείου της Πυθούς, που από Μαντείο της Γης έγινε Μαντείο του Απόλλωνα, και μετονομάστηκε σε «Δελφοί». Αυτά που έγιναν στην Αίγυπτο, μεταφέρθηκαν, μυθολογικά και πολιτικά, στην Ελλάδα.

Οι Δήλιοι έλεγαν πως τα νερά του Ινωπού (ένα ρέμα στο νησί) έρχονταν από το Νείλο, υποθαλάσσια, επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά τον Ηρόδοτο.[11] Τα ίδια έλεγαν και οι Εβραίοι για τις πηγές της… Καπερναούμ, και το απόδειχναν κι όλας, γιατί εκεί ζούσε ένα Αιγυπτιακό ψάρι, ο Κορακίνος! [12] Στα Ευαγγέλια –εντελώς συμπτωματικά βέβαια- ο Ιησούς θεωρεί την Καπερναούμ «έως του ουρανού υψωθείσα», κάτι σαν την… Αστερία-Δήλο, ας πούμε, αλλά την καταριέται γιατί δεν τον πίστεψε. [13]

Και στην Ελλάδα ο θεός είχε το προσωνύμιο «Ώρος»,[14] και το επίθετο «Αιγύπτιος». Υπήρχε και το όνομα Ωραπόλλων.[15] Ο Ορφικός ύμνος στον Απόλλωνα, τον αποκαλεί «Μεμφίτη» [Αιγυπτιακή πόλη]. Η Αιγυπτιακή Σφίγγα, αφιέρωμα των Ναξίων, υψώνονταν πλάι στο ναό του θεού στους Δελφούς. Μπροστά στους ναούς τις βρίσκουμε και στην Αίγυπτο.  Στα Μέγαρα, ο θεός λατρεύονταν σε μορφή «λίθου σχήματος πυραμίδος».[16]

                         Στον Ψευδο-Καλλισθένη, ο Απόλλων ταυτίζεται με το μαντικό θεό  της Λιβυκής ερήμου, Αιγύπτιο Άμμωνα! (Αμμούν-Ρα,  Αμμων-Ζεύς) «σύμφωνα με το χρησμό που του έδωσε [του Μεγαλέξαντρου] ο Άμμωνας, ο δυνατότερος θεός, ΄΄ώ βασιλιά, μιλάει ο Φοίβος με τα κέρατα προβάτου΄΄…» [17] Είχε και το επίθετο «Κερασφόρος». Ο Άμμωνας είχε τέτοια κέρατα. Ας θυμηθούμε και τον Κάρνειο Απόλλωνα, τον θεό των βοσκών. (Για τις σχέση του Απόλλωνα με τη Λιβύη, δες και κεφ. για τις Σίβυλλες και το «Μαύρη ζωή») Αλλά και όταν οι Δελφοί ρωτήθηκαν για τη φύση του θεού, απάντησαν με έναν εθνικότατο χρησμό:

«Είναι ο Ήλιος, ο Ώρος, ο Όσιρις, είναι βασιλιάς,

 είναι ο γιος του Δία, ο Απόλλων…»[18]

Στην Επίδαυρο υπήρχε ιερό του Απόλλωνα, του Ασκληπιού (του γιου του δηλ.) και της Υγείας, που ονομάζονταν «Αιγύπτιοι» [19] Ο Ασκληπιός είχε ταυτιστεί με τον Αιγύπτιο Ιμχοτέπ και τον Φαραώ Τόσορθο, και ονομάζονταν «Ασκληπιός Ιμούθης»[20] Στα Μέγαρα, υπήρχε ξόανο του Πύθιου Απόλλωνα, από έβενο, που έμοιαζε Αιγυπτιακό.[21] «Όλοι οι παλιοί γλύπτες, και μάλιστα οι πιο ονομαστοί, εκπαιδεύτηκαν σε αυτούς» [τους Αιγύπτιους] «ο Τηλεκλής και ο Θεόδωρος, ας πούμε, οι γιοί του Ροίκου, που έφτιαξαν το ξόανο του Πύθιου Απόλλωνα για τους Σάμιους»[22]

Έχουμε και τον «Κυνήειο Απόλλωνα» ή «Κύννο», προστάτη των σκύλων. Ο σκύλος και το τσακάλι ήταν ιερά ζώα στην Αίγυπτο, όχι στην Ελλάδα. [23] Ο θεός είχε μεταμορφωθεί σε «σκύλακα» για να σπείρει τον Μάντη «τερατοσκόπο» Τελμησσό, απόγονο του Τρώα Αντήνορα.[24] Στην Αίγυπτο υπήρχαν και οι Λυκοπολίτες. Ο Δαναός, ερχόμενος από εκεί, καθιέρωσε τη λατρεία του «Λύκιου» Απόλλωνα…Κακοήθειες.

 

            Οι Ορφικοί υπαινίσσονταν πως ο Απόλλων ήταν αρχαιότερος από τον Δία! «Φοίβο Τιτάνα Ήλιο» τον αποκαλούσαν.[25] Τελικά, διατυπώθηκε η άποψη πως ο Απόλλων δεν είχε… γεννηθεί, ήταν «αΐδιος» (προαιώνιος) «και αγέννητος».[26] Έτσι ξεπεράστηκαν όλα τα προβλήματα, με τη μέθοδο του… Σολομώντα, και διαψεύστηκαν όλοι οι… Μύθοι για την γέννησή του!    Ουφ!

 

Ποια Δήλος;  Δήλος γιοκ!

 

Ο ιερέας των Δελφών Πλούταρχος, μας αποκαλύπτει, όπως είπαμε στην αρχή του κεφαλαίου, πως η Πυθία είπε στους κατοίκους της Δήλου να ανακαλύψουν πού πραγματικά γεννήθηκε ο θεός, συμπληρώνοντας πως μια κορώνη (κουρούνα) θα τους το αποκάλυπτε. (Κοράκια είχαν καθοδηγήσει τον Μεγαλέξαντρο μέσα στην Αιγυπτιακή έρημο προς το Μαντείο του Άμμωνα.[27]) Στη συνέχεια οι Δήλιοι συνάντησαν μια ταβερνιάρισσα στη Χαιρώνεια που την έλεγαν Κορώνη, και κατάλαβαν πως ο θεός γεννήθηκε στη Βοιωτία! [28]  Αυτά έγιναν κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο.

             Η υπόθεση θυμίζει ανέκδοτο, βέβαια… Αν δεν υπήρχαν τα άλλα στοιχεία, που έχουμε αναφέρει, θα μπορούσαμε να απορρίψουμε τον χρησμό, σαν προϊόν του ανταγωνισμού Δήλου – Δελφών, που πράγματι υπήρχε. Στην Τεγύρα της Βοιωτίας υπήρχε ένα ρέμα που λέγονταν Φοίνικας, έτσι είπαν πως εκεί γεννήθηκε ο θεός. Εκεί «συγκέντρωσαν» και όλα τα άλλα σχετικά τοπωνύμια.[29] Αν ο φοίνικας ήταν γηγενές δέντρο, αυτή η παραλλαγή δεν θα είχε δημιουργηθεί. Αν η παράδοση της γέννησης του θεού στη Δήλο ήταν αυθεντική, δεν θα υπήρχαν τόσες μυθολογικές αμφισβητήσεις, αλλά και μάλιστα επίσημες, από τους ίδιους τους Δελφούς!  Η Ελληνοποίηση του θεού συνεχίζονταν. Η Δήλος διεκδίκησε τη γέννηση του «Λυκηγενή» Απόλλωνα από τη Μικρά Ασία ή την Αίγυπτο, και εδώ, η  Βοιωτία διεκδικεί το ίδιο από τη Δήλο. Η πορεία του Ασιάτη θεού μπορεί να χαραχτεί στο χάρτη…

 

 

 

 

 

 

 

 

  Ο προφήτης Απαλιούνας Ηλίας

 

 

«Μελέτη πάντα καθαιρεί» [30]

 

Ο Απόλλων είχε το επίθετο «Ακερσεκόμης», με άκοπα μαλλιά, και ο προφήτης Ηλίας περιγράφεται ως «ανήρ δασύς», μαλλιαρός, στην Παλαιά Διαθήκη. Οι φανατικοί Εβραίοι, οι «Ζηλωτές», δεν κουρεύονταν, επίσης, σαν σημάδι αφιέρωσης στο Θεό... «…και τέξει υιόν και σίδηρος επί την κεφαλήν αυτού ουκ αναβήσεται, ότι ναζίρ Θεού έσται το παιδάριον από της κοιλίας…» [31] Οι Ναζίρ αφιέρωναν τα μαλλιά τους ως θυσία στο Θεό.[32] Και οι Έλληνες της ομηρικής εποχής είχαν το έθιμο να αφιερώνουν τα άκοπα μαλλιά τους στους θεούς – ποτάμια.[33] Το άκοπο αντρικό μαλλί, λοιπόν, ήταν και στους «δυο» πολιτισμούς, σημάδι αφιέρωσης στο θεό. Το έθιμο συνεχίζονταν στην Ελλάδα και την Ρωμαϊκή εποχή, αλλά είχε ξεπέσει. Ένας ιχθυέμπορος, πχ.: «είχε κόμη αφιερωμένη στο θεό, έλεγε, αλλά είχε στίγμα στο μέτωπο, και την είχε για παραπέτασμα».[34]  

Με τον απεικονιστικό συμβολισμό της αρχαίας τέχνης, ο Απόλλων δεν παριστάνεται αγένειος επειδή ξυρίζεται, αλλά γιατί είναι νεαρός. Έτσι, τα γένια του ηλικιωμένου Ηλία δεν είναι ουσιαστική διαφορά.

            Και οι δυο συχνάζουν σε βουνά, και κάθονται μπρος σε σπηλιές, όπου χρησμοδοτούσε και η Πυθία. Ο Απόλλων είχε και το επίθετο «Ορεσιφοίτης»,  κάτοικος των βουνών.

Ψωμί φέρνει ο κόρακας στον προφήτη, «Σιτάλκα» (ενισχυτή των  σιτηρών) φώναζαν τον Φοίβο. Οι κόρακες ήταν μαντικά πουλιά, ιερά ζώα του Απόλλωνα, εννοείται. [35]

Φυσικά ο Εβραίος προφήτης και ο Τρώας θεός διαθέτουν προφητικό χάρισμα, που προέρχεται από την κύρια θεότητα, τον Γιαχβέ-Δία.

           Επίσης, είναι και οι δυο εκδικητικοί απέναντι στους θρησκευτικούς τους αντιπάλους. Ο Ηλίας εξοντώνει τους ιερείς του Βαάλ, χωρίς προφανή λόγο, αφού είχε ήδη αποδείξει την δύναμη της πίστης του. Η βία του είναι τόσο παράλογη όσο και του Απόλλωνα, που σκοτώνει μέχρι και παιδάκια (της Νιόβης) ή μουσικούς και τοξότες που τον προκάλεσαν σε αγώνα.

Φυσικά, ούτε ο Απόλλων, ούτε ο Ηλίας πεθαίνουν. Ο προφήτης ανελήφθη στους ουρανούς πάνω σε ένα πύρινο άρμα… Το μόνο που δεν μοιράζονται είναι ο ερωτισμός του Φοίβου, ειδικά προς τα όμορφα αγοράκια, και η αγάπη του για τη μουσική. Η κλίση προς τα αγοράκια είναι γνήσια Ελληνική συνεισφορά στην παγκόσμια θρησκειολογία, η δε μουσική, όπως θα δούμε, είναι Μικρασιατική σφραγίδα…  

                Ο Ήλιος, που ταυτίζονταν συχνά με τον Απόλλωνα, είχε το ίδιο όνομα με τον Ηλία. Υπήρχε και το πιο «Εβραιοπρεπές» επίθετο (ή όνομα) Ελωαίος. «Ορκίζω φύσιν αυτοφυή, κράτιστον Αδωναίον, ορκίζω δύοντα και ανατέλλοντα Ελωαίον» [36]

              Ο Ηλίας είναι μια ανθρωποποιημένη ηλιακή θεότητα, που φαίνεται να προέρχεται από τον ίδιο τον Φοίβο γιατί εμφανίζεται σε νεότερη εποχή απ’ αυτόν, ή είναι δυο παραλλαγές μιας αρχικής χαμένης θεότητας, πράγμα πιθανότερο, γιατί ο Προφήτης έχει πύρινο άρμα, που στην Ελλάδα χρησιμοποιεί ο θεός Ήλιος, όχι ο Απόλλων, που όμως συγχέονταν ενίοτε. [37] Η λέξη Ήλ-ιος είναι συγγενής με τον Απόλλωνα, τον Ηλία, και καθετί που ανήκει στο Ισρα-ήλ. Η κατάληξη –ηλ στα Εβραϊκά ονόματα σημαίνει «του Θεού» Π. χ, Δαν (όνομα) Δαν-ιήλ = ο Δαν του Θεού.  Ηλ = Θεός = Ήλιος. Στα Σημιτικά, «Ελ» σημαίνει «θεός».[38] Η λέξη ταυτίστηκε με τον ήλιο, λόγω της αρχαιότατης ηλιολατρείας, που ανέβαζε το θεό-Ήλιο στην κορυφή των Πανθέων…

                Η γιορτή του Προφήτη και οι τελετές που τη συνοδεύουν είναι κατ’ εξοχήν Ηλιακές, και τοποθετούνται στην έναρξη του Ιερού Έτους των αρχαίων Αιγυπτίων. (αιωνία η μνήμη του μπάρμπα Ηρόδοτου)  Η λαϊκή αντίληψη για τον Ηλία είναι ότι καταδιώκει τον Δράκοντα (– Πύθωνα; βρε κάποιον μου θυμίζει) πάνω στο άρμα του και προκαλεί έτσι βροντές και αστραπές. [39]

 

Παράρτημα:

Παραθέτω ένα κείμενο που μνημονεύει ο Εβραίος Ιώσηπος, που φυσικά το διαψεύδει:

 

«Ο κάτοικος μιας πόλης των Ιδουμαίων[40] που την έλεγαν Δώρα, λάτρευε τον Απόλλωνα, και είχε, όπως λένε, το όνομα Ζάβιδος,[41] πήγε στους Ιουδαίους και τους υποσχέθηκε να τους παραδώσει τον Απόλλωνα, το θεό της πόλης, που θα επισκέπτονταν το Ναό μας» [το Ναό του Σολομώντα] «αν έφευγαν όλοι. Οι Ιουδαίοι τον πίστεψαν. Ο Ζάβιδος, λοιπόν, σκάρωσε μια ξύλινη κατασκευή, έβαλε μέσα τρεις σειρές λάμπες, και μπήκε μέσα. Έτσι ντυμένος περπάταγε, και από μακριά φαίνονταν σαν αστέρια που πέσανε στη γη. Έκπληκτοι από αυτό το παράξενο θέαμα, οι Ιουδαίοι έμειναν σε απόσταση, σιωπηλοί. Έτσι, ο Ζάβιδος μπήκε κρυφά στο ιερό, ξεκρέμασε το χρυσό κεφάλι του γαϊδάρου-γομαριού,[42] όπως το έλεγε στα αστεία, και εξαφανίστηκε σβέλτα πάλι προς τη Δώρα.»[43]

     

Απορία: Γιατί, στην κατασκευασμένη αυτή αφήγηση, που είχε σκοπό να αποδείξει ότι οι Εβραίοι λάτρευαν μια γαϊδαροκεφαλή, επιλέχτηκε ο Απόλλωνας και όχι άλλος θεός; Γιατί τον περίμεναν οι Ιουδαίοι; Ή είναι ψέμα και το ότι οι Άραβες Ιδουμαίοι λάτρευαν τον «Έλληνα» Φοίβο;

 

ΔΗΛΟΣ ΚΑΙ ΤΥΡΟΣ

 

Η λέξη «Αστήρ» υπάρχει σε όλες τις Δυτικές γλώσσες και προέρχεται από την θεά Ιστάρ – Αστάρτη, που σημαίνει «πρωινό άστρο» στα Εβραϊκά (Εσθήρ).[44] Για τους Έλληνες, η Αστερία ήταν μια Τιτανίδα, αδελφή της Λητώς, της μάνας του Απόλλωνα. Έκανε με τον Δία τον Τύριο Ηρακλή. (Μελκάρτ) Αυτός ανήκε στους Ιδαίους Δακτύλους, και λατρεύονταν στην Τύρο, όπως και στην Ελλάδα.[45]

               Λένε πως η Αστερία, για να αποφύγει το θεό μεταμορφώθηκε στο νησί της Δήλου, όπου γεννήθηκε ο Απόλλων.[46] Η Δήλος ονομάζονταν και Αστερία και Ορτυγία. Οι Φοίνικες θυσίαζαν ορτύκια στον Ηρακλή-Μελκάρτ, γιατί τον ανάστησε ένα ορτύκι όταν τον είχε σκοτώσει ο Τυφώνας (Σεθ) στη Λιβύη. Η Δήλος-Ορτυγία-Αστερία ήταν λένε, γεμάτη ορτύκια.

Η Φοινικική Τύρος ήταν χτισμένη σε ένα νησί κοντά στην ακτή, και είχε επίσης πάνω της ένα αστέρι! Σύμφωνα με την Φοινικική Μυθολογία, «η Αστάρτη βρήκε ένα πεφταστέρι, το πήρε και το αφιέρωσε στο άγιο νησί της Τύρου».[47] Ας προσθέσουμε πως πολιούχος της Τύρου ήταν ο Απόλλων. (Η… Φάτνη του… Απόλλωνα, που λέγαμε, με το αστεράκι από πάνω… καμία σχέση…)

Μ’ άλλα λόγια, Τύρος και Δήλος συνδέονται, ή μάλλον η Δήλος ήταν η ίδια η Τύρος. Η Τιτανίδα Αστερία που έγινε νησί, είναι παραλλαγή και προσωποποίηση του Φοινικικού Μύθου της «Αγίας Νήσου» με το αστέρι της. Σε νομίσματα της Τύρου διαβάζουμε, στα Ελληνικά (!) «Βύβλου ιεράς», «Τύρου ιεράς και ασύλου», «Τύρου ιεράς μητροπόλεως» (ήταν Μητρόπολη όχι μόνο της Καρχηδόνας, αλλά και της Βοιωτικής Θήβας, κατά τους ‘Έλληνες, αλλά και της Αθήνας, μια που η Αθηνά ήταν κόρη του Βαάλ – Κρόνου, κατά τους Φοίνικες!!! [48])

Δεν ήταν, βέβαια, μόνο οι Φοίνικες που θεωρούσαν την Τύρο «αγία».  Ο Μνησίμαχος έγραφε: «από άγια γη, την παραλιακή Συρία».[49] (δηλ. την Φοινίκη) Η Φοινίκη αναφέρεται ως «ιερά» σε πολλές άλλες περιπτώσεις από τους αρχαίους συγγραφείς, πχ. τον Αρχέστρατο.[50] Τα ίδια λέμε και σήμερα –τελείως συμπτωματικά, (…) για την ίδια περιοχή! Φυσικά, υπήρχε και Αιγύπτια Αστερία, κόρη του Δαναού, που και αυτός συνδέεται με τον Λύκιο θεό. (δες κεφ. «Που γεννήθηκε ο Απόλλων»)

                       Ο Φοίβος ήταν «πολιούχος» της Φοινικικής Τύρου, της πατρίδας του Κάδμου. Οι Τύριοι φοβήθηκαν πως ο θεός θα τους εγκατέλειπε κατά την πολιορκία της πόλης τους από τον Αλέξανδρο, και έδεσαν το άγαλμά του  με χρυσές αλυσίδες. [51]  Με την Αστερία/Δήλο, την Τύρο και το πεφταστέρι της συνδέεται η ακόλουθη αφήγηση: Κάποιος ήθελε να φέρει τη λατρεία του Απόλλωνα στους Εβραίους. (!) Κατασκεύασε λοιπόν, ένα ξύλινο σκελετό με λυχνάρια, που από μακριά έμοιαζε «σαν αστέρια που πέσανε στη γη».[52] Έτσι προώθησε την απάτη του, γιατί αυτή ήταν η εικόνα που είχαν οι Μεσανατολικοί λαοί για το θεό που γεννήθηκε στο νησί του Αστεριού. Για τους Φοίνικες, ο Απόλλων ήταν γιος του Κρόνου και αδελφός του «Διός Βήλου».[53] (του Βαάλ)

Ο Σέλευκος Α΄ ο Νικάνωρ βρήκε ένα βέλος στη Συρία, που απάνω έγραφε «Φοίβον». [54] Πίστεψαν πως το βέλος ήταν του ίδιου του Απόλλωνα, (αυτό σημαίνει πως οι Έλληνες γνώριζαν πως επρόκειτο για αγαπημένη περιοχή του θεού και πως είχε «ζήσει» εκεί) αλλά πιθανά ήταν κατάλοιπο ντόπιας αρχαιότατης λατρείας του. Ο Μυθικός Σύρος, σε άλλη παραλλαγή, δεν ήταν γιος του Αγήνορα, αλλά του Απόλλωνα και της Σινώπης, κόρης του Ασωπού.[55]

                        Στην Ταμασσό της Κύπρου, λατρεύονταν ο Απόλλων Ελείτας, (το όνομα προέρχεται από το έλος – εδώ) και ο ναός του είχε επιγραφές και στα Φοινικικά.[56] Ο Όμηρος ονομάζει την πόλη αλλόγλωσση, ξένη.[57] Το όνομα προέρχεται από την πόλη Χαμάθ. Και όμως, εκεί λατρεύονταν ο θεός. 

 

 

 

 

 


ΑΦΡΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ

                                          Μαύρη ζωή…

 

Η λατρεία του νέου θεού Ώρου-Απόλλωνα δεν εξαπλώθηκε μόνο Ανατολικά και Βόρεια της Αιγύπτου. Η ακτινοβολία του έφτασε και Νότια (Αιθιοπία) και Δυτικά της Αιγύπτου (Λιβύη). Φαίνεται πως οι έγχρωμοι πιστοί του Απόλλωνα εκεί, έπαιξαν ενεργό ρόλο στη διάδοση της λατρείας του στην Ελλάδα.

Ο Διόδωρος λέει πως οι Αιθίοπες ήταν οι πρώτοι άνθρωποι, και πρώτοι πίστεψαν και λάτρεψαν τους θεούς. «Λένε λοιπόν πως οι Αιθίοπες εμφανίστηκαν πρώτοι από όλους τους ανθρώπους» «από αυτούς πρώτους δείχτηκε πώς να τιμώνται οι θεοί και να γίνονται οι θυσίες, οι πομπές και οι πανηγύρεις και όσα άλλα με τα οποία οι άνθρωποι τιμάνε το θεό» Γι’ αυτό, λέει, και οι θεοί απολαμβάνουν ιδιαίτερα τις θυσίες των Αιθιόπων, μάρτυράς του ο Όμηρος στην Ιλιάδα! Η μεγαλύτερη δε απόδειξη της θεοσέβειάς τους, λέει ο Διόδωρος, είναι που οι θεοί δεν επέτρεψαν ποτέ να κατακτηθούν οι Αιθίοπες από ξένο κράτος.[58]

Ο Κύριος συμφωνεί απόλυτα με τους πιστούς των Ολύμπιων στο θέμα αυτό. Οι Αιθίοπες, αν και δεν φαίνονται για Εβραίοι με την πρώτη ματιά, είναι μολοντούτο αγαπημένοι του Κυρίου! «Μήπως δεν είσαστε για μένα ισάξιοι με τους Αιθίοπες, παιδιά του Ισραήλ; είπε ο Θεός.»[59] Για τους Αιθίοπες μιλά και αλλού η Βίβλος, με τα καλύτερα λόγια…[60] Οι Ιουδαίοι ιερείς θεωρούσαν τον αρχηγό τους, τον Μέμνονα, θαυματουργό. [61]

           Οι Έλληνες στην Τροία πολέμησαν εναντίον Αιθιόπων, που τους οδηγούσε ο Ημίθεος (όπως πίστευαν και οι Έλληνες, σε αρμονία με τους Εβραίους) Μέμνων. Η σύγκρουση αυτή ήταν από μόνη της ασέβεια, σύμφωνα με την εκτίμηση στην ευσέβεια των Αιθιόπων που δείχνει ο Όμηρος. Είναι άλλος ένας λόγος που όλοι οι Ομηρικοί Ήρωες ήταν καταραμένοι, και είχαν κακό τέλος. Η αλήθεια όμως είναι πως οι Μυκηναίοι Έλληνες την εποχή των Τρωικών δεν είχαν την ίδια θρησκεία με τους Αιθίοπες τους Εβραίους ή τους Τρώες. Σε αυτό το Ολύμπιο πνευματικό ύψος φτάσαμε αργότερα… 

Σύμφωνα με άλλο Μύθο, την καλλιέργεια της Ελιάς, την τυροκομία και την μελισσοκομία δίδαξε ο Αρισταίος, που ήταν γιος του Απόλλωνα και της Κυρήνης. Η κοπέλα ήταν… Ελληνικής καταγωγής (πάντα) αλλά ο θεός την γονιμοποίησε στην… Αφρική, στην γνωστή περιοχή της Κυρήνης, που έγινε Ελληνική αποικία αργότερα, στους ιστορικούς χρόνους. Ο Αρισταίος, ερχόμενος από την Αφρική στο Ελλάντα, πήγε στη γενιά του, τους μελάγχιμους: παντρεύτηκε την κόρη του Φοίνικα Κάδμου, την Αυτονόη.[62] Αυτονόητο… 



Ο Αντίνοος ως Αρισταίος, μια εντελώς ρομαντική απεικόνιση των Ρωμαϊκών χρόνων



                     Ο Αρισταίος έγινε και… Αρχιεπίσκοπος πάσης Ελλάδος. Σε περίοδο μεγάλου Λοιμού, πήγε στη Κέα, και θυσίασε υπέρ της σωτηρίας όλων των Ελλήνων. Ο λοιμός σταμάτησε! Κατόπιν επέστρεψε στη Λιβύη, πήγε στα Ιταλικά νησιά, όπου σκόρπισε τα φώτα του, και τελικά κατέληξε στη Θράκη, όπου πήρε ενεργό μέρος στα Διονυσιακά όργια. Κατόπιν εξαφανίστηκε, και γλυτώσαμε από αυτόν τον Αφρικανό μισιονάριο που μοίραζε σοκολάτες και καραμέλες στα άπλυτα λευκάκια (κατά το «μαυράκια») προσηλυτίζοντας τον αδαή  λευκό πληθυσμό της καθυστερημένης μας χώρας, που δεν παρέλειψε να τον λατρέψει μετά «αθανάτων τιμών» κατά τον Διόδωρο… Ο Παυσανίας τον αναφέρει σαν άνθρωπο που έγινε θεός (!) [63] Έχει ο καιρός γυρίσματα…

                         Όπως αναφέρει ο Πολέμων, στο Άργος καλλιεργήθηκε το πρώτα το στάρι, με σπόρο που ήρθε από τη Λιβύη. Ένας κάμπος ονομάζονταν «Λιβυκόν πεδίον» και η Δήμητρα είχε την επωνυμία «Λιβύα».[64]

Σμύρνη ήταν το όνομα μιας Αμαζόνας που κατέκτησε την πόλη.[65] Η Σαμοθράκη, η Μυτιλήνη, κλπ. ονομάστηκαν έτσι από την Αφρικανή Αμαζόνα Μυρίνα. (είναι μάλλον η ίδια Σμύρνη, γιατί: «Μυρίνα η παρά τισί Σμύρνα λεγομένη».[66]) Η Αφρικανή αυτή, ξεκινώντας από την περιοχή του Άτλαντα (Β.Δ. Αφρική) εκστράτευσε μέχρι τη Μικρά Ασία, όπου θεμελίωσε πολλές πόλεις. Συμμετείχε ενεργά στην αρχή της ίδρυσης των Μυστηρίων της Σαμοθράκης, ιδρύοντας εκεί βωμούς. Στη συνέχεια, η Μητέρα των θεών (η Κυβέλη) ευχαριστημένη από το έργο της Μυρίνας, έστειλε εκεί τους Κορύβαντες, και ίδρυσε τα Μυστήρια. Η Μυρίνα σκοτώθηκε στη μάχη, από Θράκες και Σκύθες. [67]  Αυτές οι Αμαζόνες δεν έχουν σχέση με τις γνωστότερες Αμαζόνες του Πόντου.  Μια πόλη της Μικράς Ασίας, όπου πέθανε ο Αννίβας, ονομάζονταν Λίβυσσα. [68](Αφρικανή) Και οι Γοργόνες βρίσκονταν στην Αφρική: «Τίθρασος ποταμός, ή τόπος Λιβύης, ένθα αι Γοργόνες διέτριβον».[69]

                 Κάποιος Αφρικανός Σειρίτης ύμνησε πρώτος την Κυβέλη, εφευρίσκοντας την τέχνη του αυλού. «Λίβυν δε τον αυλόν προσαγορεύουσιν οι ποιηταί» «επειδή Σειρίτης δοκεί πρώτος ευρείν την αυλητικήν, Λίβυς ων των νομάδων, ος και κατηύλισεν τα μητρώα πρώτος»[70] («μητρώα» είναι τα αρμόζοντα στην Μητέρα των θεών, Κυβέλη) Η σύνδεση της Αφρικής με την «Ιδαία» Τρωική θεά, δικαιολογεί την συμμαχία Αιθιόπων – Τροίας, και σημαδεύει την Φοινίκη και το Ισραήλ σαν συνδετικό κρίκο ανάμεσά τους…

                          Ο γιος και η εγγονή της Κυβέλης, ο Δίας και η Αθηνά, χρησιμοποιούσαν την Αιγίδα, μια θαυματουργή δερμάτινη ασπίδα-μανδύα. «Αιγίς: το δέρμα που φοράνε οι Λίβυοι».[71] «…το ρούχο και τις αιγίδες των αγαλμάτων της Αθηνάς τα φτιάξανε οι Έλληνες» [εμπνευσμένοι] «από τους Λίβυους. Παρεκτός που το ρούχο των Λίβυων είναι δερμάτινο, και τα κρόσσια δεν είναι φίδια, αλλά από λουριά, κατά τα άλλα, όλα ίδια είναι…».[72] Αναφέρεται και «σπολάς Λίβυσσα» (είδος ρούχου). [73]

                  Οι κάτοικοι της Δυτικής Αφρικής, που βρέχονταν από τον Ατλαντικό Ωκεανό, ισχυρίζονταν πως οι θεοί του Ολύμπου κατάγονταν από εκεί. Σε αυτό, όπως λέει ο Διόδωρος, συμφωνεί και ο Όμηρος, μια που αποκαλεί τον Ωκεανό: πατέρα των Θεών, «…στης πολυτρόφας γης την άκρη» [«πείρατα γαίης»] «και στον Ωκεανό, τον γεννήτορα των θεών και τη μάνα τους Τηθύ…»[74] Τότε πίστευαν πως ένας Ωκεανός τριγύριζε όλη τη γη. Αλλά Ωκεανός ήταν και το παλιότερο όνομα του Νείλου, που πίστευαν πως πήγαζε από τον Ωκεανό που τριγύριζε όλη τη Γη. [75] Άρα, οι θεοί μπορεί να μην γεννήθηκαν στη δυτική Αφρική, αλλά κοντά στο Νείλο, «στα πέρατα της γης» =Αιθιοπία, και όχι στην Αίγυπτο.                      

            Ας μείνουμε στον Όμηρο. Μιλάει η θεά Ίρις: «Θα πάω πίσω στα ρέματα του Ωκεανού, στη γη των Αιθιόπων,» [=Αφρική] «όπου κάνουν πλούσιες θυσίες στους αθάνατους, για να πάρω και εγώ το μερτικό μου από τις θυσίες» [76]  

             Κατά την διάρκεια των 51 ημερών που καλύπτει η αφήγηση της Ιλιάδας, οι Ολύμπιοι παρουσιάζονται να πηγαίνουν ομαδικά στην Αιθιοπία τουλάχιστο δυο φορές, δηλαδή συχνότερα από μια φορά το μήνα. Μπορούμε, συνεπώς, να κρίνουμε πως οι Ολύμπιοι, στην Ιλιάδα, κάθονται στον Όλυμπο[77]μόνο και μόνο γιατί υπάρχει η έκτακτη περίσταση του Τρωικού πολέμου, στον οποίο αποφάσισαν να αναμιχθούν… Η μόνιμη διαμονή τους θα έπρεπε να είναι στην Αιθιοπία, αφού αδυνατούν να την εγκαταλείψουν έστω και προσωρινά, ακόμα και λόγω ανωτέρας βίας!

 Την πρώτη φορά, ο Δίας (αν όχι όλοι οι θεοί) μένει εκεί για 12 μέρες! (μπορεί και 14) [78] Στους Αιθίοπες  πηγαίνει και ο Ποσειδώνας, στην Οδύσσεια, για να απολαύσει τις θυσίες που του έκαναν.[79] 

Ο Δίας δεν πήγαινε στην Αιθιοπία μόνο για να δεχτεί θυσίες: «Μυθολογείται για το σμίξιμο του Δία και της Ήρας, και τον πηγαιμό του στην Αιθιοπία (γιατί, κάθε χρόνο στους Αιγύπτιους ο ναός του Δία (;) περνά τον ποταμό προς τη Λιβύη και επιστρέφει μετά από μερικές μέρες, σαν να έρχονταν ο θεός από την Αιθιοπία) και στο σμίξιμο αυτών των θεών, καταστολίζουν οι ιερείς με διάφορα  λουλούδια ένα βουνό, στα πανηγύρια των ναών, όταν επιστρέφουν και οι δύο»[80]

                    Στην περιγραφή του σμιξίματος των ίδιων θεών στην Ιλιάδα, έχουμε πάλι το ίδιο μοτίβο, ένα βουνό (την Τρωική Ίδη) και λουλούδια να φυτρώνουν και να ανθίζουν την ώρα της ερωτικής πράξης. Ο Όμηρος προσθέτει και ένα χρυσό σύννεφο που ρίχνει χρυσές ψιχάλες, αλλά μόνο για να κρύψει το ζευγάρι από τα αδιάκριτα μάτια.[81] Πρόκειται, καθαρά, για τον ίδιο τρόπο ζευγαρώματος. Περισσότερες λεπτομέρειες δεν διαθέτουμε. Ο Ποιητής αφήνει τη φαντασία μας να οργιάσει. («Αραπίνες λάγνες ερωτιάρες…» προσαγόρευσε ένας σύγχρονος Ομηρικός Ποιητής…)

Λουλούδια, που μάλιστα άνθιζαν συνέχεια, μνημονεύονται σε έναν Αιγυπτιακό ναό στην Τίνδο. Εκεί έγινε «θεών ομήγυρις» και άφησαν και τα λουλούδια.[82]

Έτσι, οι σχετικά ελάχιστες περιγραφές «σμιξίματος» του βασιλικού θεϊκού ζεύγους στην Ελληνική Μυθολογία, που κάνουν τον Δία να φαίνεται ανάξιος σύζυγος που δεν φροντίζει την γυναίκα του, αλλά κυνηγά μόνο νεαρές θνητές, βρίσκουν μια «λογική» εξήγηση. Τα συζυγικά καθήκοντα είχαν άλλο τόπο εφαρμογής… 

 Το θέμα μπερδεύεται περισσότερο, γιατί μερικές Ινδικές φυλές με μαύρο χρώμα δέρματος ονομάζονταν και αυτοί Αιθίοπες και Πυγμαίοι από τον  ιστορικό Κτησία, τον Διόδωρο και από τον Όμηρο. Αυτοί συνδέονται επίσης με την Απολλώνια λατρεία, μια που αρχηγός ή βασιλιάς τους ήταν ο Τρώας Μέμνων, που τους οδήγησε στην Τροία για να πολεμήσουν τους Έλληνες από το Μεσοποταμιακό Ελάμ, όχι την Αφρική. (δες κεφ. για τους Έλυμους)

                         Αιθίοπες απεικονίστηκαν από τον Φειδία σε ένα άγαλμα της Νέμεσης που στήθηκε για τη νίκη στον… Μαραθώνα.[83] Η Νέμεσις ταυτίζονταν με την τρωική θεά Αδράστεια, και οι Αιθίοπες του… Μαραθώνα πρέπει να συνδέονται με τους Αιθίοπες του Μέμνονα. Προφανώς είχαν ενταχθεί στη λατρεία της Τρωικής Αδράστειας –δηλαδή της Νέμεσης- μετά τον πόλεμο, και η παρουσία τους ως συνοδοί της θεάς είχε καθιερωθεί σε κάθε αναπαράσταση. Ας το συνδυάσουμε και με την άποψη των Ελλήνων πως οι Αιθίοπες δεν είχαν κατακτηθεί ποτέ, λόγω της θεοσέβειάς τους.

Η εικόνα του ξένου ιδρυτή του Μαντείου των Δελφών απεικονίζεται πιθανά σε νομίσματα της πόλης που αποτυπώνουν την μορφή ενός Αιθίοπα! Πιστεύεται πως είναι ο Δελφός, ο βασιλιάς ή Ήρωας που ήταν άρχοντας όταν ιδρύθηκε το Μαντείο. Πρέπει και αυτός να συνδέεται με τους Αιθίοπες Μεμνονίδες, την Αδράστεια και τον προστάτη της Τροίας, τον Απόλλωνα.

Στους Δελφούς υπήρχε και άγαλμα του Λίβυου Σάρδου που εποίκισε τη Σαρδηνία, «γιου του Μακήρη που τον ονόμασαν Ηρακλή οι Λίβυοι και οι Αιγύπτιοι» [84] Ήταν ένας από τους πολλούς Ηρακλείς. Φαίνεται πως η λέξη «μάκαρ» (μακάριος, άγιος= Μακήρης) είναι Αφρικανική. Και η απολλώνια προφήτισσα Σίβυλλα είχε Λιβυκό όνομα. (δες στο αντίστοιχο κεφ.) Εκείνη την εποχή, με τη λέξη «Λιβύη» υποδήλωναν όλη την Αφρική.

Ακόμη, η Πυθία, μιλώντας στη θέση του Απόλλωνα, δήλωσε πως έχει πάει στη Λιβύη. [85]  Η φράση «μη ελθών ελθόντος» (:εσύ δεν πήγες, εγώ πήγα -στη Λιβύη – έτσι μεταφράζει ο Κάκτος) μπορεί να μεταφραστεί και: «εσύ δεν ήρθες από εκεί που έρχομαι» -τη Λιβύη. Είχε και το επίθετο «Λιβυστίνος», και τον ταύτιζαν με τον Λίβυο Άμμωνα…

Η Πυθία χρησιμοποίησε την Λιβυκή λέξη Βάττος (=βασιλιάς) σε ένα χρησμό.[86] Ο Απόλλων και η λατρεία του έφεραν τους πρώτους τουρίστες στην Ελλάδα! «Την Βοιωτίαν ένεκα χρηστηρίων πολύφωνον ούσαν» [87] (εξ αιτίας των Μαντείων η Βοιωτία ήταν πολύγλωσση) λέει με… υπερηφάνεια ο ιερέας των Δελφών Πλούταρχος!  Μοussaka. Rooms to let.  Έρχονταν και κάτι Υπερβόρειες…[88]

               Επίσης αναφέρει έναν «βάρβαρο άνδρα» (με την έννοια του «ξένου») που ζούσε στην Ερυθρά θάλασσα, ήταν «κάλλιστος», ο ομορφότερος άνθρωπος, έτρωγε μόνο έναν ειδικό καρπό μια φορά το μήνα,  έβλεπε σπανιότατα ανθρώπους, γιατί έκανε παρέα «με περιπλανώμενες νύμφες και δαίμονες (=κατώτερα πνεύματα)», μίλαγε πολλές γλώσσες, και ειδικά τα Δωρικά «σαν ποιητής» και όχι μόνο γνώριζε τον Απόλλωνα, τους Δελφούς, τον Πύθωνα, κλπ., αλλά και εξηγούσε τα πάντα γι’ αυτούς, και γενικότερα για το Σύμπαν…[89] Σώπα…  Λες να ήταν εκπρόσωπος της «προϊστορικής Μυκηναϊκής Αυτοκρατορίας»; Τότε γιατί αποκαλείται «βάρβαρος»; Θα πείτε πως δεν μπορεί να ήταν μαύρος και η Απολλώνια αισθητική να τον θεωρεί «κάλλιστο». Ο Ηρόδοτος όμως λέει: «Οι δε Αιθίοπες» … «λέγονται είναι μέγιστοι και κάλλιστοι ανθρώπων πάντων».[90] Κακοήθειες[91]

               Στην πόλη Έρυξ της Σικελίας υπήρχε μια εποχή που την ονόμαζαν «Αναγωγές» όπου έλεγαν η Αφροδίτη έφευγε για τη Λιβύη. [Αφρική] Μαζί της, έφευγαν και όλα τα περιστέρια! Η θεά και τα πουλιά της γύριζαν μετά από εννιά μέρες, με προπορευόμενο ένα περιστέρι που πέταγε μέσα στο ναό. Τότε άρχιζε ο καιρός των «Καταγωγίων», και άρχιζε να μυρίζει και ένα φυτό ονόματι  βούτυρον. [92]  

Αυτές οι αφηγήσεις φαίνεται να εμπνέονται από τα αποδημητικά πουλιά, γιατί αυτά ζευγαρώνουν μόνο σε συγκεκριμένο τόπο στη διαδρομή τους. Οι Ολύμπιοι ήρθαν σαν αυτά, από την Αίγυπτο, και έτσι έγινε η ταύτιση… Αυτό συμβολίζει την ξένη τους καταγωγή, γιατί το πέταγμα των πουλιών δεν τους βοηθά να ανέβουν στα ουράνια, αλλά να ταξιδεύουν. Ακόμα και ο Διονυσιακός Φαλλός παίρνει συχνά μορφή πουλιού  με κεφάλι ένα… πέος, όπως βλέπουμε σε μνημεία της Δήλου, π.χ. Και τα πουλιά γερανοί, που έρχονταν από το Νότο, συνδέθηκαν με τους… Αφρικανούς Ολύμπιους. Ένας από τους τυπικότερους χορούς των Ιώνων, ήταν ο χορός των Γερανών, που μιμούνταν τις κινήσεις του πουλιού, που πράγματι μοιάζει να χορεύει, σα μέρος των γενετήσιων συνηθειών του. Ο χορός συνόδευε την Απολλώνια λατρεία στη Δήλο, και εισάχθηκε, λένε από τον Θησέα όταν γύριζε από την Κρήτη (δηλ. από το Νότο) Ο χορός των Γερανών μπορεί και να είναι ντόπιας καταγωγής, προερχόμενος από τις μιμήσεις των ζώων που έκαναν οι πρωτόγονοι κυνηγοί, αλλά απέκτησε… Αφρικανικές Μυθολογικές ρίζες όταν συνδέθηκε με τον Ώρο - Απόλλωνα!

                 Είπαν πως η Γεράνα ήταν μια ιερή γυναίκα των Πυγμαίων που δεν παραδέχονταν την Ήρα και την Άρτεμη. Οι δυο θεές την έκαναν πουλί που οι Πυγμαίοι απεχθάνονται, γιατί τους τρώει τα σπαρτά. Και πάλι οι Ολύμπιοι επιβάλλονται με τη βία, ανατρέποντας τις παλιές λατρείες. Η Γεράνα ζευγάρωσε με τον Νεοδάμαντα και γέννησε την… χελώνα! [93] (κατά μια εκδοχή) Τα πουλιά αυτά, ήταν εξημερωμένα στην αρχαία Ελλάδα, και κυκλοφορούσαν ελεύθερα στα σπίτια.[94] Οι Έλληνες πίστευαν πως όλα τα πουλιά μπορούσαν να μιλάνε, και ήταν παλιότερα άνθρωποι.[95] Και το Μυθικό πουλί Φοίνικας, έμβλημα του Νεοελληνικού κράτους, (!) γεννιόταν και πέθαινε στην Αίγυπτο.[96] (που αλλού…)

Η πιθανότερη εξήγηση όλων αυτών, είναι πως οι Έλληνες, έχοντας αρχικά περιορισμένες γεωγραφικές γνώσεις, δεν μπορούσαν να κάνουν διαχωρισμό ανάμεσα στην Αιθιοπία, Λιβύη και Αίγυπτο. (Ας θυμηθούμε την περίπτωση του Γρίννου, που διατάχθηκε από τους Δελφούς να αποικίσει τη Λιβύη, και δεν ήξερε καν που πέφτει, ενώ ήταν βασιλιάς νησιού –της Θήρας, δηλαδή ναυτικός…) Οι Αιγυπτιακής προέλευσης Ολύμπιοι, θεωρήθηκαν γενικά νότιοι (Αφρικανοί) και η εισαγωγή τους στην Ελλάδα παραλληλίστηκε με τις αποδημίες των πουλιών.  Άλλωστε, ακόμα και ο Δίας μεταμορφώνονταν σε περιστέρι.[97]

Αποδημητικά πουλιά, περίεργα ζώα, νέοι θεοί… Η Λιβύη, η πατρίδα του Άμμωνα – Δία χαρακτηρίζονταν: «αεί Λιβύη φέρει τι καινόν» (πάντα έρχεται κάτι νέο από τη Λιβύη) λέει η παροιμία που διασώζει ο Αριστοτέλης.[98] Υπάρχει όμως και χειρότερη εκδοχή: «Αεί φέρει τι Λιβύη κακόν».[99] Οι Έλληνες δεν μπορούσαν να ταυτιστούν εύκολα με τη νέα τους θρησκεία…

 

Με αυτά και άλλα ανάλογα στοιχεία δημιουργήθηκε η θεωρία του «Αφροκεντρισμού» από μαύρους πανεπιστημιακούς στην Αμερική, δηλ. πως ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός προέρχεται από την Αφρική! (όχι, θα μας τη χάριζαν!) Φυσικά και έχουν δίκιο. Η κατάντια του αρχαίου πολιτισμού μας, από κει (την Αίγυπτο) προέρχεται… Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο, που λένε… Είναι άλλο ένα δώρο της Απολλώνιας λατρείας στην πατρίδα μας, που μόνο… καλά μας έχει προσφέρει.

 

Φυσικά από αυτό το (επιφανειακό) κομφούζιο δεν μπορούσαν να λείψουν οι Φοίνικες! (Δεν αποκαλούσαμε και συνεχίζουμε μέχρι σήμερα να αποκαλούμε την πατρίδα τους: «Άγιους Τόπους»-«Ιερά Φοινίκη»[100] για πλάκα) Μην ξεχνάμε πως είχαν περιπλεύσει την Αφρική, με τον Άννωνα.

Λένε επίσης, πως οι γείτονές τους, οι Χαναανίτες, όταν εκδιώχτηκαν από τους Εβραίους, δεν έγιναν δεκτοί στην Αίγυπτο, και κατέφυγαν «εις την των Άφρων χώραν» «αποδεχόμενοι τα ρούχα και τα ήθη» [της περιοχής] «και γράψανε σε πέτρινες πλάκες το λόγο που κατοίκησαν στην Αφρική από τη Γη Χαναάν, και βρίσκονται μέχρι τώρα τούτες οι πλάκες στη Νουμιδία, και έχουν ως εξής: εμείς είμαστε Χαναναίοι, που διώχτηκαν από τον Ιησού» [του Ναβί] «το ληστή». [101]

               Συνεπώς, η θρησκεία των Χαναναίων, που είχαν ανώτερο πολιτιστικό επίπεδο,  μεταδόθηκε στους Αιθίοπες, και γι’ αυτό έμοιαζε με την Ελληνική, που καθιερώθηκε επίσης από Φοίνικες… Γι’ αυτό και οι μαύροι «ιεραπόστολοι» που αναφέραμε, συνεννοήθηκαν μια χαρά με τους Έλληνες, τους Φρύγες, κλπ., γενικά με όσα μέρη είχαν υποστεί τον Φοινικικό αποικισμό.

 

Πάει και η θεωρία του Αφροκεντρισμού. Τόσο απλά, με δυο αράδες της επίφοβης Σούδας, ένα Βυζαντινό λεξικό, που όπως γράφει ο εκδότης του, «απευθύνεται στους πνευματικά αντικαθεστωτικούς»... Τιμή μου...

 

Τέλος φόρμας

 



[1] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, ΙΑ΄, 105, σελ. 248

[2] Πλούταρχος, Περί των εκλελειπότων χρηστηρίων, 5.

[3] Πλούταρχος, Περί του Ε του εν Δελφοίς

[4] Ηρόδοτος, «Ευτέρπη» 156. Ο Απόλλων, εδώ, ταυτίζεται με τον Ώρο. Είναι πολύ γοητευτική υπόθεση πως ο Ηρόδοτος άκουσε την Πυθία να  δίνει το χρησμό που αναφέραμε. Πάντως, οι ιστορικοί ισχυρίζονται πως πρέπει να πρόφτασε τον Πελοποννησιακό πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου δόθηκε ο χρησμός.

[5] Την εποχή του Πλούταρχου, ο νεότερος Ώρος λατρεύονταν στην Ελλάδα ως Αρποκράτης, με μορφή ανάπηρου παιδιού που είχε το δάχτυλο στο στόμα.

[6] Πλούταρχος, περί Ίσιδος και Οσίριδος, 12-19 και 38 (αποσπάσματα)

[7] Λεξικό Δημητράκου, λήμματα, ελείη, ελειήτης, έλειος, ελείτης, έλεια.

[8] Στράβων, 14, σελ.61-63.

[9] Ακαδημία Επιστημών ΕΣΣΔ, τομ. Α1, σελ 248-249.

[10] Ιουλιανού,  «Εις τους απαίδευτους κύνας», 8

[11] Παυσανίας, Κορινθιακά, 5, 3

[12] Ιώσηπος, Ιουδαϊκοί πόλεμοι, Γ΄, Χ, 8

[13] Καινή Διαθήκη, Κατά Ματθαίον, ΙΑ΄, 23

[14] Όσα επίθετα του Απόλλωνα αναφέρονται χωρίς παράθεση πηγής, προέρχονται από τον κατάλογο που παραθέτει ο Ι. Χαραλαμπόπουλος στο «Απολλώνεια Ηλιολατρεία», σελ.92-93.

[15] Σούδα, λήμμα «Ωραπόλλων»

[16] Εγκυκλοπαίδεια «Ελευθερουδάκη» λήμμα «Καρινός»

[17] «Κατά τον χρησμόν τον δοθέντα αυτώ υπό του Άμμωνος του πάντων δυναμικωτάτου θεού: ώ βασιλεύ, Φοίβος ο μηλόκερως αγορεύει…» Ψευδο-Καλλισθένης, Βίος Αλεξάνδρου του Μακεδόνος, 33, 1-2

[18]«Ήλιος, Ώρος, Όσιρις, άναξ Διός υιός Απόλλων…» Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Γ΄, ιβ΄, σελ 107

[19] Παυσανίας, Κορινθιακά, 27, 6

[20] Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη λήμμα «Ιμχοτέπ» και «Τόσορθος»

[21] Παυσανίας, Αττικά, 42, 5.

[22] «Πάντων δε των παλαιών αγαλματοποιών τους μάλιστα διωνομασμένους διατετριφέναι παρ’ αυτοίς» (στους Αιγύπτιους) «Τηλεκλέα και Θεόδωρον, τους Ροίκου μεν υιούς, κατασκευάσαντας δε τοις Σαμίοις το του Απόλλωνος του Πυθίου ξόανον» Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Ι, η΄.

[23] Πλούταρχος, Περί Ίσιδος και Οσίριδος, 44 και Σούδα, λήμμα «Κυνήειος»

[24] Σούδα, λήμμα «Τελμισσείς»

[25] Κάκτου, Ορφικά, τομ. Γ΄, σελ 149. Ι. Μαλάλας.

[26] Πλούταρχος, βίος Πελοπίδα, 16

[27] Διόδωρος Σικελιώτης, 17. 49,5

[28] Πλούταρχος, περί των εκλελειπότων χρηστηρίων, 5

[29] Πλούταρχος, βίος Πελοπίδα, 16

[30] Περίανδρος, κατά τον Κλήμη Αλεξανδρείας, «Στρωματείς», Α΄, XIV, σελ. 258.

[31] Παλαιά Διαθήκη, Κριταί, ΙΓ΄, 5

[32] Ιώσηπος, Ιουδαϊκή αρχαιολογία, Δ΄, IV, 4. 

[33] Ιλιάδα, Ψ 140 κ. έ. Ο Αχιλλέας είχε «τάξει» τα μαλλιά του στον Σπερχειό.

[34] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, ΣΤ΄, 6, σελ. 25

[35] Ρισπέν, Μυθολογία κεφ. Απόλλων. Πλούταρχος, Περι του μη χραν έμμετρα νυν την Πυθίαν, 22. Κοράκια καθοδήγησαν και τον Αλέξανδρο μέσα από την έρημο, στο Μαντείο του Άμμωνα, στην Αίγυπτο (Διόδωρος Σικελιώτης, 17. 49,5) με τον οποίο ταυτίζονταν ο «μηλόκερως Φοίβος».

[36] Ορφικά τομ 4 σελ.172.

[37] Πλούταρχος, Περι του μη χραν έμμετρα νυν την Πυθίαν, 12

[38] Παγκόσμια ιστορία ΕΣΣΔ τομ. Α2 σελ. 635

[39] Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Ηλίας»

[40] Λαός Αραβικής καταγωγής και Εβραϊκής πίστης. Ο Ηρώδης ήταν Ιδουμαίος.

[41] Ζεβεδαίος < Ζεβούβ > Ζεύς = Μύγα… Ιερό ζωύφιο και του Απόλλωνα στο Άκτιο, όπου «προέθυον» στις μύγες πριν τη θυσία στο θεό.

[42] Οι εχθροί των Εβραίων έλεγαν πως μέσα στο Ναό λάτρευαν μια Γαϊδαροκεφαλή.

[43] Ιώσηπος, Λόγος Β΄, 9.

[44] Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Χαλδαίοι»

[45] Παυσανίας, Βοιωτικά, 27, 8.

[46] Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα Αστερία, και Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 9, 392, σελ.140, Απολλόδωρος Α΄, IV, 1.

[47] Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Α΄, ια΄, σελ. 41«Η δε Αστάρτη /…/ εύρεν αεροπετή αστέρα, ον και ανελομένη εν Τύρω τη αγία νήσω αφιέρωσεν»

[48] Ευβέβιου Καισαρείας, ευαγγελική προπαρασκευή, σελ. 41

[49] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Θ΄, 67, σελ. 196: «από γας αγίας, αλίας Συρίας».

[50] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Α΄, 52, σελ 154

[51] Διόδωρος Σικελιώτης, 17. 41, 7-8.

[52] Ιώσηπος, Λόγος Β΄, 9.

[53] Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Α΄, ια΄, σελ. 40

[54] Ρισπέν, Μυθολογία, τομ. Α σελ. 104.

[55] Διόδωρος Σικελιώτης,  Δ΄, 72, 2

[56] Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα Ταμασσός.

[57] Οδύσσεια, α 189, αν η ταύτιση είναι σωστή.

[58] «Αιθίοπας τοίνυν ιστορούσι πρώτους ανθρώπων απάντων είναι…» «παρ’ αυτοίς πρώτοις καταδειχθήναι θεούς τιμάν και θυσίας επιτελείν και πομπάς και πανηγύρεις και τάλλα δι ών άνθρωποι το θείον τιμώσι…» Διόδωρος Σικελιώτης, Γ΄, 2 Όταν όμως έλεγε τα ίδια ο Γεννάδιος Σχολάριος στην Άλωση της Πόλης, που κατ’ αυτόν έγινε για τις αμαρτίες των Χριστιανών και την απεμπόληση της Ορθόδοξης πίστης, οι Δυτικόφιλοι Αρχαιολάτρες Νεοπλατωνικοί (Ενωτικοί) τον θεωρήσανε θρησκόληπτο, προδότη, και εχθρό της κλασσικής αρχαιότητας!!! Η Εκκλησία κατηγορείται ως εχθρός της Ελλάδας μόνο όταν, και επειδή, ακολουθεί κατά γράμμα τα διδάγματα της αρχαιότητας…

[59] Παλαιά Διαθήκη, Αμώς, Η΄, 7 (Εβραϊκή παραλλαγή, μτφρ. Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας).

[60] Παλαιά Διαθήκη, παραλλαγή των Εβδομήκοντα, Αμώς, Η΄, 7, Ιερεμίας, ΚΗ΄, 27-28 και ΚΣΤ΄, 9-10

[61] Ιώσηπος, Ιουδαϊκοί πόλεμοι, βιβλίο Β΄, Χ, 2.

[62] Διόδωρος Σικελιώτης, Δ΄, 81-82

[63] Παυσανίας, Αρκαδικά, 2, 4.

[64] Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Λιβύη».

[65] Στράβων, 14, σελ. 45

[66] Γεωργίου Σύγγελου, χρονογραφία, σελ. 340

[67] Διόδωρος Σικελιώτης, Γ΄, 53-55

[68] Σούδα, λήμμα «Αννίβας»

[69] Σούδα, λήμμα «Γοργόνες Τιθράσιαι»

[70] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, τομ Ι4, 9, σελ. 37

[71] Σούδα, λήμμα «Αιγίς: ήν Λίβυες φορούσι δοράν»

[72] Ηρόδοτος, 4, 189.

[73] Σούδα, λήμμα «Σπολάς»

[74] «…πολυφόρβου πείρατα γαίης, Ωκεανόν τε, θεών γένεσιν, και μητέρα Τηθύν…» Διόδωρος Σικελιώτης, Γ΄, 56 και Ιλιάς, Ξ, 200-1

[75] Διόδωρος Σικελιώτης, Α΄, 12, Α΄,37, και Α΄, 19

[76] Ιλιάς, Ψ, 205

[77] Αλλού ο Όμηρος λέει πως ο Δίας κυβερνούσε από την Τρωική Ίδη. (Ιλιάδα Γ, 276)

[78] Ιλιάς, Ψ, 205  και Α 423.

[79] Οδύσσεια, α 22 κ. έ

[80] Διόδωρος Σικελιώτης, Α΄, β΄, 97 και Ευσέβιος Καισαρείας, Ευαγγελική προπαρασκευή, Γ΄, η΄, σελ. 379-380

[81] Ιλιάδα, Ξ, 329-352

[82] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, ΙΕ΄, 25, σελ. 82

[83] Παυσανίας, Αττικά, 33, 3

[84] Παυσανίας, Φωκικά, 17, 2 κ.έ.

[85] Πλούταρχος, περι του μη χραν έμμετρα νυν την Πυθίαν, 27

[86] Η λέξη σημαίνει «τραυλός» στα αρχαία Ελληνικά και «βασιλιάς» στα Λιβυκά. Η Πυθία είπε στον επονομασθέντα Βάττο, που ήταν τραυλός, πως θα βασιλέψει στη Λιβύη, κάνοντας λογοπαίγνιο με τις δυο έννοιες. Ηρόδοτος, Δ 155, και Πλούταρχος, περι του μη χραν έμμετρα νυν την Πυθίαν, 22

[87] Πλούταρχος, περί των εκλελειπότων χρηστηρίων, 5

[88] Κάνω χιούμορ. Κανείς Έλληνας δεν είχε δει ποτέ Υπερβόρειο, εκτός από τους αναφερόμενους σε Μύθους. Οι προσφορές τους έφταναν μέσω ενδιάμεσων λαών. Πιθανά δεν υπήρχαν.

[89] Πλούταρχος, περί των εκλελειπότων χρηστηρίων, 21 κ. ε.

[90] Ηρόδοτος, 3, 20

[91] Κακοήθη αποκάλεσε τον Ηρόδοτο ο Πλούταρχος, και έγραψε κοτζάμ βιβλίο, «Περί της Ηροδότου κακοηθείας». Φυσικά, αναφέρει χειρότερα από αυτόν! Ο Ψελλός εύχεται να μη καταντήσει σαν τον Ηρόδοτο, που γράφει όλα τα σκάνδαλα της εποχής του. Τελικά τον ξεπέρασε! Ελλάς η χώρα των θαυμάτων…

[92] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Θ΄, 51,σελ. 153, Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία XV, «περί περιστερών»

[93] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, 9, 393 σελ 146

[94] Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, λήμμα «Γερανός»

[95] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Θ΄, 45, σελ. 135 και 49, σελ. 147

[96] Σούδα, λήμμα «Φοίνιξ»

[97]  Για τον έρωτα  της Φθίας. Αιλιανός, Ποικίλη Ιστορία XV, «περί περιστερών»

[98] Αριστοτέλης, Των περί τα ζώα ιστοριών, 8, 28, 11.

[99] Σούδα, αντίστοιχο λήμμα.

[100] Αθήναιος, Δειπνοσοφισταί, Α΄, 52, σελ 154

[101] Σούδα, λήμμα «Χαναάν»