Ξηρά τροφή

 

 

 

Δεν υποτάσσεται το χάος σου λέω.

 

Η μικρή Αλίκη έκατσε κάτω κι έκλαψε

για πολλοστή φορά

μέσα στη χώρα των τραυμάτων.

 

Δεν νίκησε.

 

Τα όνειρα τρέχουν πάντα προς τα πίσω

να δείχνουν το πένθος.

 

Την κόλασή σου δεν θα την νικήσεις.

Όμως μπορείς να την κερδίσεις.

 

 

21/3/07

 
 
 
       ~////////////////~
 
 
 
 

Ένα πρωί

Βγήκα στην πόρτα του σπιτιού μου

Και έδωσα στον παλιατζή

Ό,τι είχα και δεν είχα

Λόγια παλιά

Και μισοφόρια τετριμμένα

Την πολυθρόνα του παππού

Τ’ αλφαβητάρι

Φωτογραφίες κίτρινες χλωμές

Κι εφημερίδες με ειδήσεις σκονισμένες

Μέχρι και την γραμμή της Μοίρας

Στην παλάμη μου που ήταν χαραγμένη

 

Κι έπειτα έφυγα

 

1998     
 
 
 
      ~////////////////~
 
 
 
 
Η γυναίκα του φλαμένκο 
 

Άγρια χτυπήματα του τακουνιού στο ξύλο

Συστρέφονταν ο χρόνος της

Αδιαπραγμάτευτος

Γύρω από άξονα αόρατο αφρίζοντας

Ασφυκτικός απ’ την πολλή ανάσα

Όχι σαν όλους τους χορούς

Όλο κρυφά μαχαίρια τούτος

Μα κρύβονταν τα αίματα

Στο πορφυρό φουστάνι

 

 

 

        ~////////////////~

 
 
 
 

Γδαρμένο τούτο το παντζούρι

σαν την πέτσα μου

απ’ τον καιρό

και πού οικονομίες να το φτιάξεις

-Ας είναι λες. Ως να πεθάνω θα κρατήσει

 

Κι έτσι καταλαβαίνεις τι ζωή τι θάνατος

και τι αέρας, φως, βροχή

και σε στερεύουν

 

27/1/08

 
 
 
      ~////////////////~
 
 
 

 

Πώς το ναυάγιο ν’ ανέβει απ’ το βυθό

μ’ όλα τα μπρούντζα του και τα φουγάρα

κι ανίκητο της πλώρης το λεπίδι;

 

Όταν μουσκέψει η περηφάνια

πράσινη γλίτσα μια για πάντα τη θαμπώνει

σκουριά στα στιβαρά φουγάρα

και η ορμή

στη σκοτεινή σιωπή της άμμου τσακισμένη

φωλιές ψαριών και φύκια.

 

Πώς ν’ ανεβεί στην επιφάνεια

Η περηφάνια πάλι

Όταν μουλιάσει ήττα;

 

9/2/08

 
 
        ~///////////////~
 
 
 
 
Θα πάω να βρω
εκείνο τ' άγριο πουλί

που έφαγε τα φτερά του

και κούρνιασε σε σπηλιά

κοιτάζοντας τον βράχο

 

Ίσως νάχει σκαλίσει

με το ράμφος του
τις απαντήσεις
 

1994    

 

 

 
 
     ~//////////////~
 
 
 
 

Σπιθαμή προς σπιθαμή

τις νύχτες σκάβοντας

κατάκοπη σκαπάνη

ένα κομμάτι πάπυρο

διέσωσα αμετάφραστο

και λίγη σκόνη…

 

2007

 
 
 
 
     ~/////////////~
 
 
 
 

Περνούσαν τα έτη σαν βουνά

Αργά παρήλαυναν εμπρός μας

Κι εμείς θυμάμαι τα κοιτούσαμε

Χειροκροτώντας τις πρωτοχρονιές

Με θαυμασμό ή ίσως από φόβο

Όμως εκείνα αδιαφορούσαν

Με το δίκιο τους

Γιατί αυτά ήταν τα έτη

Κι εμείς οι άνθρωποι

 

9/2/97

 

 

 

        ~//////////////~