Verslag week 3
 

 

Donderdag 7 september 2006

HONTANAS - ITERO de la VEGA/20 km
We zijn reeds 2 weken onderweg, in onze normale leefwereld zouden dit 2 weken zijn van ontbering.
Geen radio, geen tv, geen krant, geen Humo, geen auto, geen computer...
Het lijkt alsof we niet weten wat er op de wereld gebeurt. We missen echter niets van dit alles.
We vinden het superluxe om deze tocht te kunnen ondernemen.
We zijn iedere dag buiten in de natuur en zijn steeds benieuwd waar we 's avonds zullen terecht komen.
Als uitgangspunt voor deze tocht hebben we geen regilieuze of spirituele redenen, wij zien het eerder als een sportieve uitdaging om Santiago te bereiken.
Gaandegeweg ervaren we dat dit meer dan louter wandelen is. We zijn iedere dag samen onderweg en hebben veel tijd om over alles eens na te denken en hebben mekaar nog steeds veel te vertellen.
We ontmoeten iedere dag pelgrims van over de hele wereld, elk met zijn eigen taal en gewoontes.
De eerste 2 dagen gingen door prachtige groene natuur, spijtig genoeg wel in de regen.
Vanaf de derde dag veranderde samen met het klimaat ook het landschap. Tot nu toe liepen we alle dagen in de brandende zon in een dor landschap, zonder veel bescherming.
Tot in Cirauqui zijn alle huizen en straten netjes onderhouden. Er is veel nieuwbouw en er lopen nog veel bouwprojecten, deze streek heeft zeker geen achterstand.
Vanaf Los Arcos verandert de toestand, vooral in de kleine dorpen; straten en huizen zijn veel minder onderhouden en er is veel verkrotting.
Ook gisterenavond in Hontanas, een klein dorpje in een afgelegen dal.
Vanaf de heuvel ziet het er kleurloos en verlaten uit. Eens je in het dorpje bent, sta je er versteld van dat er hier 2 refugio's, een hostal en een openlucht zwembad zijn.
In tegenstelling met de andere woningen zijn deze allemaal gerenoveerd en modern ingericht. Ze leven hier duidelijk van het pelgrimstoerisme.
De wandeling van vandaag begint gewoon langs de weg naar CASTOJERIZ, op 2 uur wandelen zien we nauwelijks 5 auto's voorbij rijden. Halverwege staat de ruïne van het klooster van SAN ANTON, de weg loopt er gewoon door. Vroeger zetten de monniken hier brood en wijn klaar voor de passerende pelgrims. Momenteel is hier een primitieve refugio in ondergebracht.
Castrojeriz is een groot dorp maar er staan hier veel bouwvallige huizen.
Via de brug over RIO OPDRILLA gaat het via een steil pad naar de heuvels van MOSTELARES. Grote stukken van de zuid-west flank zijn zwart geblakerd door een recente brand, zelfs de picknickplaats is gedeeltelijk vernield. Hierboven hebben we een schitterend uitzicht op het dal dat we gisteren en deze ochtend doorwandeld hebben.
Onze tocht gaat verder via een lange afdaling naar ITERO de la VEGA. We pauzeren even bij de FUENTE del PIOJO (bron van de luis) en steken verder een brug over die de grens vormt tussen de provincies BURGOS en PALENTIA. Na een half uur bereiken we Itero de la Vega waar we onze intrek nemen in een hostal.
Het is feest in het dorp maar de muzikale optredens beginnen maar om 22u30, voor ons veel te laat want we liggen om 21 u al in bed.


 

Vrijdag 8 september 2006

ITERO de la VEGA - VILLALCAZAR de SIRGA/26 km
Na een slechte nachtrust omwille van het feestlawaai in het dorp gaan we om 7u30 op pad. De eerste 2 uur lopen we terug via verharde wegen door de graanvelden in een heuvellandschap.
Je vraagt je af wat er gebeurt met de massa's pakken stro die hier te velde staan. We zien hier zeer weinig boerderijen en veestapels zijn nergens te bespeuren.
Zoals iedere morgen worden we ook nu regelmatig voorbijgestoken door snelstappende pelgrims. Dikwijls stellen we vast dat we 's avonds in dezelfde refugio overnachten. Als wij in de namiddag aankomen liggen ze reeds uitgeteld op bed.
In BOADILLA del CAMINO worden we door een medepelgrim er op attent gemaakt dat er even buiten de route een zeer gezellige refugio is. We besluiten om daar koffie te gaan drinken en hebben er spijt van dat we dat gisteren niet wisten. Het zou zeker de moeite geweest zijn om nog 2 uur verder te lopen, want de refugio heeft een mooie tuin met zwembad.
Als we onze tocht verder zetten lopen we algauw langs het CANAL de CASTILLA, het kanaal dient o.a voor de bevoorrading van de talrijke irrigatiekanalen in de velden.
In FROMISTA duikt het kanaal via een oud sluizensysteem 15 m dieper het zuidelijk dal in.
Onze tocht gaat verder westwaarts naar VILLALCAZAR, 13 km lang via een verhard pad naast de autoweg.
Dit is geen prettig wandelen, zeker niet in de brandende zon.
Totaal uitgeput bereiken we om 16u30 de refugio die ook nog volzet is.
Zonder aarzelen stappen we binnen in  het naastgelegen hostal, voor 26 euro hebben we een opgemaakt bed en kunnen we lekker genieten van een ligbad.

 

Zaterdag 9 september 2006

VILLALCAZAR de SIRGA - CALZADILLA de la CUEZA/22 km
Na een goede nachtrust reeds om 6u30 op pad. Het is nog donker maar dat geeft niet, er is toch niets te zien, de eerste 6 km lopen we terug op een pad naast de autoweg.
Om 7u30 komen we aan in CARRION de los CONDES en nemen ontbijt op het terras van de eerste bar die we tegenkomen. Het terras zit al vol met pelgrims.
Eergisteren hebben we de inhoud van onze rugzak eens kritisch bekeken en stellen vast dat we teveel bagage meehebben, alles tesamen ongeveer 3 kg. Dit gewicht slepen we iedere dag nodeloos mee en we hebben beslist het met de post terug te sturen naar huis als we daar de gelegenheid toe krijgen, je vindt niet in alle dorpen een postkantoor.
Gisteren in Fromista was er een maar het was wegens feest in het dorp gesloten.
Hier in Carrion de los Condes passeren we het postkantoor maar het gaat pas om 9u30 open.
We zullen de ballast dus nog moeten meedragen tot dinsdag, dan komen we aan in Leon.
Als we Carrion de los Condes verlaten, komen we in een heel ander landschap terecht, het lijkt wel groen Vlaanderen. Totaal vlak, veel bomen en bossen en de graanvelden krijgen gezelschap van mais- en bietenvelden. Na een uur wandelen wijzigdt het landschap terug in open vlakten, het lijken wel de Zeeuwse polders.
Tijdens een rustpauze komen 2 Vlamingen voorbij, ze zijn aangenaam verrast andere Vlamingen te ontmoeten en dan nog uit het dorp van Eddy Wally. Wauw,  geweldig!
Ze vertellen ons dat ze met een groep van 38 zijn en dat ze gedeeltes van de camino lopen en zetten hun tocht verder. Een tijdje later passeren terug 2 mensen van dezelfde groep en wij spreken ook hen aan.
Ze vertellen ons dat ze aan een georganiseerde reis deelnemen, ingericht door NEOS, en zijn met de bus vanuit België naar hier gekomen.
We vertellen hen over ons bagageprobleem en ze verwijzen ons door naar reisleider Willy.
Op het einde van de wandeling treffen we Willy en de buschauffeur aan en leggen hen ons probleem uit.
Ze zijn onmiddellijk bereidt om onze bagage mee te nemen met de bus.
Na het uitwisselen van de adressen nemen we afscheid en bedanken de reisleider en de buschauffeur van autocarbedrijf SERCU uit Roeselaere voor hun hulp.
Er wacht ons nog een tweede meevaller, bij de inschrijving in de refugio zien we dat hier een tuin is met zwembad. De ideale manier om alle spieren eens te ontspannen.

 



Zondag 10 september 2006

CALZADILLA de la CUEZA - CALZADA del COTO/26 km
Gisteren tijdens het avondeten barstte er een hevig onweer los, het kan hier dus toch regenen.
Voor ons geen probleem, we zitten met ongeveer 40 pelgrims op restaurant en krijgen zoals gewoonlijk een pelgrimsmenu.
Dankzij het onweer van gisteren is het deze morgen heerlijk wandelweer, het wordt echter terug een wandeling die grotendeels langs de N120 loopt. Gelukkig is het zondag en is er weinig verkeer. 
Tijdens de rustpauze maken we kennis met 3 jongeren uit Zottegem, en Frans en Ingrid komen ook voorbij gelopen. Het gebeurt regelmatig dat je mekaar een paar dagen niet ziet om dan 's avonds terug in dezelfde refugio te overnachten.
Om 13 u bereiken we SAHAGUN, in een oude kerk is een zeer moderne refugio ingericht, doch we besluiten nog 6 km verder te wandelen tot in CALZADA del COTO.
Deze refugio ligt 10 minuten van de camino weg, als we daar aankomen zijn er slechts 2 pelgrims aanwezig, later komen er nog 2 Amerikaanse broers bij.
Er zijn 26 bedden en we zijn slechts met 6, plaats genoeg dus.

 

Maandag 11 september 2006

CALZADA del COTO - RELIEGOS/26 km

Deze nacht sliepen we in een gemeentelijke refugio gelegen op een sportterrein. Het gebouw lijkt veel op een lokaal van een jeugdvereniging en is primitief ingericht.
Er zijn 2 slaapzalen, 2 douches en er is zelfs een computer met internet, die echter niet werkt..
We hadden de slaapzaal volledig voor ons alleen en om een beetje af te koelen hadden we het schuifraam op een kier gezet. Om midderdnacht horen het raam open schuiven, als we opkijken zien we 2 jonge knapen aan de buitenzijde van het raam. Blijkbaar waren ze meer geschrokken dan wij want ze lopen vlug weg.
Om 4 u worden we gewekt door een regenbui zij het echter van korte duur. Vijf minuten later terug een korte regenbui, als we door het raam kijken zien we dat de automatische besproeiïngsinstalltie in werking is getreden.
Na een slechte nachtrust zijn we om 6u15 met een lege maag op pad. Na anderhalf uur bereiken we het eerste dorp BERCIANOS del REAL CAMINO. Beide bars en de tiende zijn gesloten, we moeten dus nog 2u15 verder wandelen tot in EL BURGO RANERO, waar we om 10 u aankomen.
Na bijna 4 uur wandelen kunnen we ontbijten.
Martine heeft terug veel last van de gevolgen van blaren op de kleine teen en gaat terug op de teva's.
Ik, Andre, heb na 18 wandeldagen voor het eerst blaren op beide hielen.
Het stappen gaat heel wat moeilijker en om 15 u bereiken we RELIEGOS.
De wandeling van vandaag was echt vervelend, 26 km langs de N120, volledig vlak en steeds rechtdoor.
Het wordt tijd dat er terug wat variatie komt.

 

Dinsdag 12 september 2006

RELIEGOS - LEON/23 km
We lopen nu al 4 dagen op een grintpad dat meestal parrallel loopt met de N120. Gelukkig passeren we af en toe een dorpje, dit breekt de eentonigheid.
In deze dorpen staan veel huizen die gebouwd zijn met adobe.
Adobe is een steen van leem die niet gebakken is maar aan de lucht gedroogd.
Recentere huizen zijn gebouwd met baksteen en nadien bepleisterd met leem vermengd met stro.
In sommige dorpen zie je "huizen" die in de heuvels zijn uitgegraven. Je ziet alleen een toegangsdeur, een schouw en een verluchtingspijp. Sommige huizen hebben elektriciteit en zelfs een TV antenne.
Vandaag gaan we naar LEON, een provinciestad met een mooie kathedraal. Het contrast met de kleine dorpjes kan niet groter.
We verkennen de stad en gaan langs bij een reisbureau om een vlucht te boeken van Santiago naar Madrid.
We overnachten in de refugio van de Zusters Benedictijnen, het is hier allemaal heel netjes maar het eten viel wat tegen.


 

Woensdag 13 september 2006 

LEON - SAN MARTIN del CAMINO/27km

We vertrekken om 7u15 en het duurt 1 uur voor we aan de rand van de stad  zijn.
Merkwaardig, maar tussen de talrijke nieuwbouwappartementen staan hier ook van die heuvelwoningen.
In VIRGEN del CAMINO hebben we de keuze om verder te wandelen langs de N120 ofwel om een omweg te maken langs VILLAR de MAZARIFE. Hier is slechts een refugio en dan nog zonder bedden maar met 20 matrassen, we verkiezen dus om verder te wandelen langs de N120.
Onderweg in VILLADANGES del PARAMO kopen we fruit van een mobiele winkel en zien we voor het eerst Spaanse koeien grazen in de weide.
Om 15u30 komen we aan in SAN MARTIN del CAMINO en schrijven in bij de gemeentelijke refugio.
Hier hebben ze ook internet via de satelliet doch het blijkt weer maar eens niet te werken.