Poemas para el CLUB "LENDO POESÍA"

http://www.galegos.info/ana-romani

Ana Romaní naceu en Noia en 1962. Escritora e xornalista, dende 1990 dirixe o programa "Diario Cultural" da Radio Galega, unha completa e puntual axenda cultural diaria con máis de 20 anos de traxectoria, recoñecido xa con diversos galardóns. É autora dos poemarios "Palabra de Mar" (1987), "Das últimas mareas" (1994), "Arden" (1998), "Love me tender. 24 Pezas mínimas para unha caixa de música" (2005) e o aínda recente "Estremas" (2010), co que conseguiu o Premio AELG 2011 de poesía. A súa obra está ademais recollida en diversos libros colectivos e antoloxías. Creou e participou en distintos proxectos artísticos interdisciplinares, entre eles "Son Delas" coordinado porUxía Senlle, "O outro extremo do paraíso" e "Lob*s" (1998) con Antón Lopo, "Estalactitas" (2002) con Anxos Romeo e Lupe Gómez, "Catro poetas suicidas. Intervención poética contra a levidade" (2002) en solitario, e "A voz e o poema. Os periplos de Avilés de Taramancos" (2003) con Anxo Quintela. Todos eles supoñían novas maneiras de achegar a palabra ao público a través da música ou da escena. Realizou a "Antoloxía de Antón Avilés de Taramancos" (2003). Ademais, cooordina e promove o volume de relatos "Narradio. 56 historias no ar" (2003) do "Diario Cultural" da Radio Galega e o "Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico" organizado pola Radio Galega e o Centro Dramático Galego dende o ano 2006. 

Palabra de Mar, (2007)
  • Das últimas mareas, (1994)
  • Arden, (1998)
  • Do diario da princesa, (2002)
  • love me tender, (2006)
  • polifonías : voces poéticas contra a violencia de xénero, (2006), (obra conxunta con varios autores)
  • X. Espazo para un signo, (2005), (obra conxunta de varios autores)
                                                             
                               (DE ESTREMAS)                           

                                                             Desde el desierto
                                                             Pues allí ha de nacer un clamor nuevo
                                                                                                 Jose Angel Valente
ESTE POEMA é unha mole oceánica
que con furia apaixonada escavo no deserto

                               -non a esculpo      desvéloa-

e o deserto estrema arqueada no horizonte

                                                          convexa

nada de soidade     baleiro ou intemperie
senón lucidez de fósiles amados
que na ausencia da súa celebran esta carne

                                  -a miña         o corpo que desato-

É carnica de corpos agrestes que poboan o meu labio
este poema
e o la bio memoria e voz que asi se precipita

                                  - o eu en vos destémese-

fala dos manglares   dos usos do poema   da rabia desatada

                   -A duna é esta nación de silice que nos move-

A sospeita abre un oco á túa beira
como sé so fose aire isto que rebenta
á de numero seriado
única voz
restos


Na sospeita non deambulo
deixo dicir
desato as trenzas das voces que me encarnan
e son todas
eu
                            e son a carne   os espellos
                            os nervios que desligan
                            o precepto do poema



E digo: ósos que acariño
fermosas osamentas ardidas no deserto
rede de poros      meus afectos
ámbar que atesoura a pulsión desta revolta
e vida que proclama
E se digo mineral ando nas raices
na cerna desta furia     na vida que resiste
                                vibratil e latente
nos fósiles da duna      

                        - esa nación de sílice-   

E non por iso sufro

Falo do clamor
e das marcas que nos corpos baleirados sela a reixa
falo do ruído o ruído o ruído  o ruído
e do pulo que latexa
no silencio de uadi al hitan
da furia celebrada
desta xubilosa mole oceanica que escavo
e se desvela
e é poema
DEMOSTRA IMPASIBLE QUE O CRISTAL
soporta o peso dos ollos que te observan atentos
son gardáns
                     amantes que vixian o que aman

A presión    amor
esa dureza de vidro que mantés na mirada


¿Autopoética?
Creación


Palabras de carne, ser nome e ser auga. Camiño que desenreda o novelo. Labirinto
preciso para un encontro. Palabras desde o silencio, para estar no mundo, fronte
ó mundo, na outra banda dos mundos. Tensar a voz. Contra a impiedade ser serpe,
cobra que se engule e se desliza e se reb(v)ela. Soñarse auga e cántara ó tempo.
Necesidade e coñecemento. Tal vez descrenza.



A MIN QUE TANTO AMAS E DESTROZAS
veñen lentas as fías dos remorsos
enredar a culpas
Para a miña cotemplación
deitas o teu corpo de narciso
no alcatrán
e que pasen quilometros
por riba do teu peito de amante estrábico
Tanto te me entregas
a min
trabada estatua do pavor




QUE AMOR É TEU DOMINIO
aquí durmo     nos teus prados
suño
que un aire de azoteas borre
as toallas deste inverno     o seu bater mollado

e que descraves meu amigo desta boca
os anzois cos que me amas


OS LAGARTOS VIRONA PASAR
Observaron o seu lento caer ensimismado

Que estrañas formas perfila a dor
nos corpos exhaustos




Catro poemas
É unha planicie branca de códigos segredos,
un espacio aberto sen o pulso duro desa historia,
un terror que varre as buganvíleas amorosamente
amamantadas nos estíos. Non ten forma.
Nas esquinas máis rosadas a degraño,
bebo o zume gris da inexistencia, a calculada dor
da madeira que a tensa..
A planicie ábrese intacta e subvertida.
No seu van cada unha das estrelas, as da liña escura
difusa luz que cega, e as que curvan co seu olor
os rostros dos días. Nela as ondas que te axitan,
os versos que depredan, as erosións do tedio.
Nela as pantasmas e a ousadía e a boca que bebe
das cántaras de Abril tan docemente. Que calma
a da dúbida que abre os territorios brancos
amamantada. A que turba a liña das horas escondida.
E qué inmensa a sombra estendida en seda, os seus perfís
verquendo palabras e palabras e palabras.




Os soleados espacios da tarde calman esta hora,
a ela vos convoco que veñades pausar esa dor tan suave,
ese líquido leve que se desprende ó paso,
a apatía da auga ancorada nos seus ollas. Asistide así,
como eu agora, ó levedar do tempo demorado.
A viaxe foi o certeiro paso dos quilómetros,
anque o rostro doutras xeografías
mudase a ollada da que mira. O instante é así,
voluble abaneo do corazón a tantos metros de altura.
Unha bola branca e transparente, sobre esta mesa o mundo.
E son tan graves as palabras, estratexias de aves cegas
a bater contra as paredes.
Veña pois a tarde calmar esta hora,
o sol de Setembro momo, áspero tal vez para os petálos.
O vaso labio bebendo con ansia o levedar do tempo.



Que amenza e se abra o sol por esta fiestra,
que a calor de Setembro anegue cada oca desta casa,
os estíos son para o silencio, deixa que os días sedimenten,
os seus marcos delimitando o tempo. Que se encha da luz
que estremece, espellismos mesmo sobre as augas,
loulear no medio das mareas. Que devale así o verán,
atesourando aromas, episodios do tacto, rastros de nostalxia
ós que regresar coa memoria tamizada.
Que a voz tense só o labio exacto, o que nomea a luz
sen ser máis nada, nin auga, nin sal, luz
para as horas claras. Engólase con tonos graves a tarde,
a tarde que é branca. Que se calme o verbo,
que non ande con guirnaldas,
tan presuntuoso de palabras. Que só Setembro sexa
o sedimento.




As que teño son palabras
raras e extremas.
Zurcen os ocas
da sombra para desfacer tecendo.
Son palabras do sal,
da materia do abismo, da estirpe
sen lingua acalada,
son periféricas.
Carne dun carpo que ordeña
o leite excesivo da tena.
Por iso non nomean o mesmo,
por iso os acentos nas lindes,
o desexo do océano.
Son palabras do estigma, da negra,
dun territorio intacto aberto
nas inquisidoras estacións do silencio.




Propias ás
para o perfil do espasmo
cando os labios se contraen
e estarrecen.
Inútiles palabras salgadas
arestas do pó
que bebo.
Setembro 1996
269


E soño fontes de palabras como auga

que abrollen precisas

cando regresas co teu cántaro

ao meu cuarto.



E SE FAGO da varanda unha estación
unha tregua no curso das idades
un balcón para o sosego -abaixo o río-
e caen as augas e liman os meus pés
a memoria do illamento
as sombras da meniña
Se suispendo mesmo o río
e paralizo as augas e miro os estandartes
coa calma de quen rozou o linde
o carambo ardido o iceberg
Se sento no beirado -abaixo a altura-
e pouso no horizonte este pasado
e observo o aire suspendido
arnés que colga a luz para eses ollos
Se fago balaustrada no devir
e cedo ao peitoril esta ansiedade
se son cantil e balda que se asoma
e cesa mesmo así a tapia co seu medo
Abrigo entón a luz na altura que me acolle
e son ese lugar da calma e do beirado
-colga a ponte do seu cansazo aquel andar-
Son un corpo que se expón ao sopro dese aire
e suspende así a mecánica do abismo esa vertixe
o sistema que a sustenta As idades abrigan
este esplendor de campos no horizonte
centeais e clamores e a garza que ensaia neles
a traxectoria limpa doutro voo
Desde aquí na varanda que se asoma
abrigo a expectativa

son xa unha nova estación


LOVE ME TENDER

FUGA

En fuga as horas silvestres     estes corpos     a súa razón
aquelas amadas que andaron descalzas á beira do mundo
esa morna conquista da lei que anaina e regula
a greta     o cáliz     o seu acre sabor a fogar
En fuga o meu corpo nas tripas da historia e os seus relatos 
ese amor que o fundou ecoico e romántico     a rosa     a súa espiña
a sombra delatada no rastro da usura e o capital
-tantas palabras que o uso nos rouba-   En fuga
como abellas exhaustas ao caer da tarde desprendidas do po
pole ou danza que algo reclama     Esta extenuación
Andaba coas puntas do pé     delicada non digo
senón crebada agarrada ao pánico
esta deformación que se impón a seres estraños
que perden o río a rima o rito o ricto
tímidas e extremadamente útiles de teceláns   En fuga
quen construía a casa as suás trampas as hedras
sen sonetos    os vermes no suco dos cotenos ese esforzo
que murmura debaixo dos cobertores cristal fráxil cristal

***

Chantado na costa do século ven di o teu novo nome
a deflagración que o incendia o caos no que se ordena
a paixón que o engastou sublimes plebeas dispostas ao tango
extraviadas en fuga coa dor da costela e este cansanzo
pois tanto Estado traga    regula a miña furia sen esplendor
agárrame as entrañas amor que desinstalo os teus dominos
así vaciada contemplo as túas gravuras as manchas que as
auxilian
qué proclaman di    qué protexen di    de qué se apiadan
como gardan os lindes dos seus hortos a consigna 
que repites    que atravesa    que instaura
cancións de mutiladas enfermas e cautivas que tanto Estado
absorbe
qué nos ata di nesta mudanza quen nos ata que vixía
a creba desas artesa as danzas insurrectas
as pezas liberadas na mecánica da fuga
esta condición de tránsito grávida e magmática que a  xerou


QUE O AMABA
que andaba polos seus pés
comendo cereixas
Que custodio
como se vela un morto
os seus labios
cando entra
e as mans en vendaval
prendidas da cerdeira
Que o amaba




O estramonio decapita a luz da garza 
o seu voo 
inflama o ventre elíptico da ave 
estrangula 
as bocas que o bico soñara
o ceo tamén era simulación
finximento da selvaxe hora da datura.

                 (inédito)

El estramonio decapita la luz de la garza
su vuelo
inflama el vientre elíptico del ave
estrangula
las bocas que el labio soñara
el cielo era también simulación
fingimiento de la salvaje hora de la datura
      (inédito)



E
U
Letra: Ana romani
Música: Joaquín Lera 


Eu xa naveguei a sombra

xa fun do silencio
tiven o rostro como palidez de trigo
nesta cela de Abella sen reino e sen veleno


Eu xa nadei á contra
pechada a luz nun sillón de paisaxes abismais
A fiesta era estremo

e na razón invalidei a lóxica
Labio agostado que quixo auga e foi cántara de sedes

Xa non evito a sombra
aprendo o seu nome 
e bebo




Doce metros de océanos 

Doce metros de océanos estiñan
nun fluír incesante de ruídos minerais
acuosas estancias filamentos
na dentición de leite
Desvelo fría
esta condición de estrañamento
Procedo dun triángulo de furias abatidas
nos mares tropicais do estraperlo
Perdín nalgún lugar
a fonte dos aceites os aromas que alimento
e é por iso que resolta
devolvo ó malecón o seu dilema:
son eu a monstra
o ámbar
eu a rede.



Xunto á tarde hai algo que salta
unha memoria breve quizais auga
as gamelas en domingo desasidas
Hai algo que reclama
a extensión do plancto
os pes de chapapote
Como se fose
Como se algo tivera sido


Luces ANA ROMANÍ Poeta e directora do 'Diario Cultural' da Radio Galega

"Concibo a poesía como capaz de conmover, de interrogar, de incordiar"


DANIEL SALGADO 25/02/2011


 

Ana Romaní escribiu un libro "sen contemplacións". Así cualifica Estremas (Galaxia, 2010), un monllo de poemas arrepostos contra "un tempo de abatemento" e a súa quinta incursión no xénero. "Escribín, conscientemente, sen mesura, sen corrección, sen compracencia", di a poeta. Romaní (Noia, 1962) creou e dirixe o Diario Cultural da Radio Galega dende 1990, cando había tres anos que publicara Palabra de mar, a súa estrea como poeta.

"Estremas' escribino cuestionando o previsíbel do meu universo de poeta"

"Non son consciente de relacións xeracionais, todos os tempos están neste"




Pregunta. Estremas é o seu libro máis revoltado...

Resposta. Si, hai furia, hai rabia, hai alarido. Vexo o libro como un animal ferido que fala dese corpo individual e dese corpo colectivo despezado, abandonado á intemperie, á súa sorte. É algo que estrala en furia e tamén en tenrura. A tenrura de acoller a dor, individual e colectiva. E ten moito de exploración.

P. E por que xusto neste tempo escribe unha obra así?

R. Porque vivimos tempos durísimos e asistimos a unha serie de fracturas, de crebas, que nos levan a un lugar de abatemento, de cansazo, de sensentido. Como se fósemos corpos políticos exhaustos. Estremas é unha rebelión fronte a esa trama e a ese confinamento. O libro indaga neses dicursos e na posición dende onde participamos. Tamén fala do movemento, da acción.

P. Estremas está escrito contra algo?

R. Non contra algo, senón contra unha circunstancia e contra unha percepción de inmobilismo. Non identifica culpábeis, pero si fala dunha responsabilidade histórica e social da que participamos todas.

P. Antes refería que os seus poemas tamén falan do movemento. Pode un poema incitar á acción?

R. Si. O poema conmove, move. Dende o máis persoal, que é onde radica todo cambio e toda capacidade de transformación. Transformar o persoal, o máis próximo, e iso impregna o colectivo. O libro e o poema sitúanse nese ámbito. Concibo a poesía na súa capaciade de conmover, de cuestionar, de interrogar, de incordiar, de molestar. E ao mesmo tempo de acoller. E o texto poético ten unha responsabilidade política, igual que calquera outro texto literario.

P. O libro conmove o individuo, pero, ao mesmo tempo, Estremas trata do colectivo, do nós, de maneira descarnada.

R. É un nós que se explora. Non fala dende a condición absoluta, nin dende a certeza, nin dende ningún dogma. É un nós que se cuestiona a si mesmo. Nese nós hai unha voz que fala en feminino, que parte da experiencia das mulleres, ese xénero sen historia, sen dereitos, que ten a experiencia da usurpación do corpo, da linguaxe.

P. Malia a esa incerteza en que se move, a utopía aparece de maneira explícita.

R. No libro hai un movemento, dende a exploración dun lugar á necesidade de vivir unha nova estación, máis que de construír nada en concreto. Ao cabo, é un libro moi esperanzado. Os momentos iniciais, máis duros, sobre as osamentas, é como se fosen o percorrido necesario para chegar á tenrura, ao soño, á utopía, ao val.

P. Aínda que ese desprazamento existe, no longo poema Eu vinas rebentar as ponte, situado no comezo, concéntrase, dalgún xeito, todo o libro.

R. Eu non sabía que estaba escribindo un libro: comecei a escribir ese poema que nin sequera sabía que era un poema. Abrochou, medrou, e ese poema demandoume certa responsabilidade no exercicio da escrita.

P. Que lugar ocupa en Estremas?

R. É a xénese do libro, unha espiral da que xurdiron todos os poemas, atravesado de liñas de tensión. Fala a un tempo dende o persoal e o íntimo e dende discursos teóricos sobre o cambio de século. Foise desvelando e eu tiña a sensación de certo compromiso con ese texto, de non condicionalo con preceptos. O libro vivino como un proceso en que quixen facer un exercicio de liberdade na medida do posible. Como se necesitase non condicionar o poema coas miñas propias inercias como escritora.

P. Por que a natureza ten tanta presenza na súa obra?

R. Porque somos natureza.

P. Esa consideración non se arrisca a ser reaccionaria?

R. Non, porque somos corpo. Corpo político, pero corpo. Hai unha construción, pero vivimos dende a carne. As mulleres vivimos moito tempo sen corpo: os nosos corpos foron construídos, obxectualizados. Para min, a natureza significa apropiarse dun territorio dende outro lugar e con outras premisas. A natureza como liberación.

P. En certa poesía galega, a natureza é esencia inmutábel, ao cabo, conservadora.

R. Pero eu concíboa como un lugar de tránsito. Non somos materiais que reafirmen esencias nin nada preexistente; son naturezas en tránsito, á procura do lugar. Non é paisaxe, senón construción, proceso. No libro, as naturezas contrapóñense, son diferentes: irtas serras e toxeiras fronte a cítricos estados de labor.

P. Por que. á hora de escribir, concede tanta centralidade ao mecanismo do símbolo?

R. É unha maneira de me expresar, unha síntese que dá lugar e que non é pechada, que abre. Preocúpame moito o discurso pechado e creo que o símbolo xera apertura, dá lugar a lecturas diversas. E ademais mudan, son símbolos que sendo o mesmo mudan a significación, do que falan.

P. En Estremas perde peso a simboloxía marítima que empregaba en obras anteriores.

R. É un libro escrito contra o previsíbel do meu universo. Cuestionándoo. Cando escribía, dicíame "non máis mar". E logo aparece.

P. Si, pero de maneira diferente. As osamentas das baleas non son as baleas.

R. É a súa memoria, o rastro.

P. Certa crítica confunde a literatura escrita por mulleres coa literatura feminista. Pero si hai unha literatura feminista politicamente progresista é a súa. Amólaa esa etiqueta?

R. Si hai moita confusión. Unha cousa é o que escriben as mulleres, outra o texto literario feminista. Pero creo que todo texto literario é ideolóxico, político. Entón, poderiamos catalogar os textos en función dese discurso. Mais hai categorías que se usan só coa literatura das mulleres e iso non me gusta, situar categorías só con respecto á literatura que fan as mulleres.

P. A súa poesía é unha das que dialoga con Rosalía de maneira máis aguda. Hoxe Rosalía está ben lida?

R. Recoñezo ese diálogo. Rosalía non fai concesión ao concibir o texto poético. Esa ousadía, esa potencia, ese non asustarse, interésanme moito. Logo, claro, Rosalía foi tantas cousas... Cada tempo abre a lectura dunha Rosalía. É fascinante.

P. Superou os tópicos?

R. O texto poético é aberto, múltiple en si mesmo, e cada tempo precisa ler as obras de determinada maneira e é difícil que non haxa esas lecturas pechadas. É complexo transmitir a complexidade.

P. A súa obra, segundo a crítica, anticipou elementos de xeracións posteriores...

R. Resúltame dificílisimo ver iso. Síntome moi próxima a poéticas, non a xeracións. Non son moi consciente de relacións xeracionais, senón dun entramado de calquera tempo. Todos os tempos están neste e podo sentirme próxima a María Mariño e a Adrianne Rich e a Anna Ajhmátova.

P. A súa profesión como xornalista cultural, interfire na súa relación coa literatura?

R. Si. Ás veces é difícil substraerse a ese traballo diario cos materiais da cultura. E creo que para escribir hai que situarse fóra deses lugares. Tamén é certo que a miña paixón pola poesía como lectora afectan ao meu traballo diario.

P. É nos dous sentidos.

R. Si. Gústame traballar coa cultura, pero por outro lado ás veces é complexo escribir dende fóra e penso que é necesario facelo así.






DO DIARIO DA PRINCESA


                                                                           " Segundo as estimacións, entre un trinta e un
                                                                              cincuenta por cento das mulleres do planeta son
                                                                              golpeadas e humilladas polos seus compañeiros."
                                                                                             (La Voz de Galicia. 26. nov. 2000, páx 31)

1.

Que me amaba
que daría por min
que subtraería do seus ollos
o sol
para así iluminar o altar
no que me adora
que serían poucos os días
que puidese beber
sen esgotar a sede
cando nada se verque sen min
nos pradairos.


2.

Íalle todo en mirar
a calor do meu corpo
o seu corpo
o sempre posuído
no altar
como enfermos
e toda a enfermidade comigo
que tanto me ama
cando me ve fregando
as frías baldosas do noso amor
con lixivia


3.

A min que tanto amas e destrozas
veñen lentas as fías dos remorsos
enredar a culpa:
para a miña contemplación
deitas o teu corpo de narciso
no alcatrán
e que pasen quilómetros
por riba do teu peito de amante estrábico
Tanto te me entregas 
a min
trabada estatua do espanto 


4.

Que o alcatrán penetre 
soldada a dor
ós teus desexos

desexas

e faise en mín
a desolación


5.

Meu amante de alcatrán
tingue vermella a melena
dos días

peitéoos eu
devastada


6.

Desfaime as dobras
meu amor
de lixivia
que eu zurzo os ollos
para así non te ver

pois tanto te temo


7.

A min que tanto amas e destrozas
naceranme os labios
e será razón.





E soño fontes de palabras como auga

que abrollen precisas

cando regresas co teu cántaro

ao meu cuarto.




Camiñan descalzas polas rochas,

pantasmas de sal habitan as sombras,

saben que as últimas mareas

esqueceron na praia os restos do naufraxio.

As mulleres recollen cada noite

os tesouros de auga, líquidos e fráxiles,

rebélanse contra a Historia,

constrúen co mar as estatuas

que nunca permanezan.

As mulleres de sal, con argazos de sombras,

xorden das últimas mareas

e tecen tesouros de auga cada noite

contra a Historia.

Elas, que saben que o efémero permanece.

Ana Romaní, Camiñan descalzas polas rochas...Das últimas mareas, 1994.


http://www.prazadasletras.org/letras/autores/autor/44/ana-romani


NESE PUNTO XUSTO DA MAÑÁ


os vértigos do ser e a illa

na conciencia definitiva do po

Nese punto xusto da mañá

o corpo contraido,

as prazas que son aire,

as voces que non son aire,

as voces que non son, que se deforman,

os fios visibles do irreal.

E sabes que aí está, que se avén,

a parálise, e o espacio que se mingua,

a percepcion da luz e

os ollos que se pechan no tremor.

E abandónase o corpo ás distancias,

abandónase ó mundo que se perde

no suor fria de xestos como espasmos

e un medo antergo sobe desde o fondo

das entrañas da vida e instálase na túa voz.

Por isso trema, por iso o espello é irreal como as pantasmas

coma a fiestra que se pecha sobre un mundo que non hai.

Só os musculos do tronco que bloquean cada entrada de aire,

e bórranse os perfis do día e dos días que virán

e un pánico de veo cobre toda a pel que se conxela

que non sente qué sente, en tantas agullas

estala a razon.

E as fiesrtras da loucura no temor, e os dias sen luz que imaxinas,

ensimesmadas as horas no bater das augas contra a vida que non vives

alleada de ti, en ti perdida, nos labirintos do corpo somatizando

as sombras do leon.


E en ti tamén a calma.




LIQUIDA CAE A TARDE Ó RALENTI



                                             Estrema

                                             curvatura do silencio


                                              que se tensa



Un alfinete perfora a xema



                                              Manará

                                              das humidades lentas nos dias

                                              de maior



REGRESAR COMO ADENTRÁNDOSE DE NOVO POLOS BRAZOS

Descubertos,

regresar pel, audacia e cereixas, labios azul

sorprendéndome.

Para a viaxe poucas palabras, e o abano cruzando

Agosto nos teus dedos.

Terma desta saiba que enloquece cando pisas a luz

e me rodeas.

 


MEDRABAN GASAS NOS XERANIOS QUE A AVOA REGABA POR XULIO

NA CALOR


As azoteas deben ter pistilos ós que volverse abellas

cando nada nos recorde


dicia   e buscaba a auga

nos seus petos


As alturas arden un dia    e a vertixe anmudece

as nenas      E debandaba lenta o nobelo dos seus anos

onde eu non estivera


Os consellos das avoas son remorsos

tamen  elas debutan nas idades


E se non sabes correr

aprende o xeito das esposas cando van a guerra      teimudas

abrigan lagartos baixo chave       os lagartos da sua boca

candoi secos veñen eles dos seus dentros


Risoña avoa

que amosaba o seu arnal


Vivo en faiados alfombrados

de retais     Todas fomos ó corte       todas enfiamos

o destempo e as urxencias         desfás eses patróns e cae a luz

en pétalos cruzados       e todo se incomoda        e cae


O biso da avoa esvara como veo

pola pel das azoteas            xeranios

obviamente que ninguén  


restaurará     



NON ALIMENTO OUTRAS VIAXES, ESPERO

tan só que o nordés demore

nos teus ombros o aroma renovado

das cereixas. E que me comas

coa a voracidade dos boleros.



MIRÁBANNOS ÓS LABIOS E ASUSTÁBANSE


ésa é a leoa que vagabundea en circulos polares

a que brama en desvarío ártico a súa mudez

de minifundio


¿Cal a razon que se acompase ó incendio?


Baixaron por min as eguas desde o alto enlouquecidas

sen luz a s familias que esperan

tamen so talos dos amantes se impacientan




                     Os estados inclinados non toleran as garzas

                      na sua horizontalidade de aire hai algo que repele



Pero a felina non é nin do frio

só quebranto

un alarde de vontade que se enquista na daga


incomprensible e estraña




"Minteme

Que nada posúa do glaciar

tampouco a estrábica dor

instaurada"


Indague

como moldea o frio o seu corpo sedado

de que maneira se sobrevén o estigma

                                                                   galopando

e intente despois

o incendio na boca

que devasta





E ninguén quentaria as mans nas lapas


ártica           a          consciencia

        

                                                      e mutilada






AS NENAS 
ESTAN saltando á comba entre cereixas
poderia ser verán
un arco tensarse por dentro
e abismarse o ceo entre as mans
de repente




           O nome
            o enderezo
            aprender non



             A interdependencia
             foi un árduo quererse lentamente




BEBÍA DOS MALECÓNS


do cheiro espeso das gamelas
cando a auga abandona a ponte
e se retrae ó Traba


e soñaba argazos
langostas
e ollaba a Creba


e era a illa que se nega nos océanos



EU XA NAVEGUEI A SOMBRA


xa fun do silencio
e tiven o rostro como palidez de trigo
nesta cela de abella sen reino e sen veleno

Eu xa nedei á contra
pechada a luz nun sillón de paisaxes abismais
A fiestra era estremo

e na razon invalidei a lóxica
labio agostado que quixo auga e foi cántara de sedes

Xa non evito sombra
aprendo o seu nome
e bebo.




UN MEDRARSE DE ARCIVROS
se o suor enfria as mans
de medo


Facerse
ó pánico das azoteas

caer na sombra que atravesa
a fronte

por moito que navegues



TRAFEGANDO RONSEIS: Estremas

"Empecemos o ano con poesía, mellor, con poesía galega. A miña última lectura é Estremas,

de Ana Romaní. Unha ollada que nos devolve a case caída abismal, unha procura dende

o máis fondo ata chegar á beira. Porque vivimos na estrema, ou non. Porque vivimos no deserto,

e escollemos a devastación. Porque o estremos é o ruído e mantemos a calma."


Ana Romani é a nosa proxima guia, a nosa Beatriz, da súa man, da súa voz, das súas palabras,

percorreremos os circulos do silencio, da terra, do amor e da pena. todas as beiras

e as súas oceanicas cunchas.

Ana Romani es nuestra proxima Beatriz, de su mano, de su voz, de sus palabras,

recorreremos los circulos del silencio, de la tierra, del amor y de la pena. todas las orillas

y sus oceanicas conchas.


E SE FAGO da varanda unha estación

unha tregua no curso das idades

un balcón para o sosego -abaixo o río-

e caen as augas e liman os meus pés

a memoria do illamento

as sombras da meniña

Se suispendo mesmo o río

e paralizo as augas e miro os estandartes

coa calma de quen rozou o linde

o carambo ardido o iceberg

Se sento no beirado -abaixo a altura-

e pouso no horizonte este pasado

e observo o aire suspendido

arnés que colga a luz para eses ollos

Se fago balaustrada no devir

e cedo ao peitoril esta ansiedade

se son cantil e balda que se asoma

e cesa mesmo así a tapia co seu medo

Abrigo entón a luz na altura que me acolle

e son ese lugar da calma e do beirado

-colga a ponte do seu cansazo aquel andar-

Son un corpo que se expón ao sopro dese aire

e suspende así a mecánica do abismo esa vertixe

o sistema que a sustenta As idades abrigan

este esplendor de campos no horizonte

centeais e clamores e a garza que ensaia neles

a traxectoria limpa doutro voo

Desde aquí na varanda que se asoma

abrigo a expectativa


son xa unha nova estación





Muller, amiga,
quero ve-lo mar contigo polas fiestras abertas,
sulcar imaxes de gaivotas namoradas
e berrar pola vida,
nos límites mesmos da loucura,
nosa é a ternura,
este recuperar o verso e a historia,
a entraña do ser,
o misterio da silenciada rebeldía.
[Mujer, amiga, / quiero ver el mar contigo por las ventanas abiertas, / surcar imágenes
de gaviotas enamoradas y llamar a gritos por la vida, / en los mismos límites de la locura,
/ nuestra es la ternura, / este recuperar el verso y la historia, / la entraña del ser,
/ el misterio de la silenciada rebeldía].