Oorzaak en logika

Wanneer er zich problemen voordoen in de wereld om ons heen zullen wij in het merendeel van de gevallen proberen deze problemen op te lossen door middel van logisch denken.

Onder logisch denken (juist redeneren) wordt in het algemeen ongeveer het zelfde verstaan. (Common sense). We kunnen zelfs stellen dat u pas echt iets begrijpt (of meent te begrijpen) als het vooreerst en alleer logisch is.

Er zijn ook andere vormen van (niet alledaags) denken zoals bijvoorbeeld intuïtief denken of lateraal denken. Echter, zeker in de reguliere geneeskunde staat het hanteren van de logische denkvorm centraal. Het logische denken (redeneren) wordt gebruikt om ziekteprocessen te begrijpen.

Het voert te ver om hier reeds onderscheid te maken tussen vormen van inductief en deductief denken die zich ook binnen de wetten van de logica voltrekken.

Indien de arts een logisch verhaal houdt over een ziekte kunt u het gevoel krijgen dat u er iets van begrijpt zonder dat u er iets van weet. Dit komt doordat er een gevoel van herkenning ontstaat vanwege de manier van redeneren die bekend voorkomt.

Als de arts uw hoofdpijn 'verklaart' door uit te leggen dat de hoofdpijn wordt veroorzaakt door een vernauwing van de bloedvaten dan klinkt dat gelijk logisch. Alhoewel er ook vormen van hoofdpijn zijn die worden veroorzaakt door verwijding van de bloedvaten zullen wij ons hier beperken tot het voorbeeld van uitleg zoals dat in de reguliere geneeskunde gangbaar is.

Ziekte is meestal een verontrustend verschijnsel. Vooral een acute ziekte, een ziekte die zich voor het eerst voordoet. Het is dan het meest 'logisch' om na te gaan wat voor ziekte het is (diagnose) en wat de oorzaak daarvan is. Indien de arts een diagnose stelt denkt de patiënt al snel dat de arts in ieder geval zal weten waarover zijn ziekte gaat.
Het is dan nog een kleine stap voor de arts om op grond van zijn anatomische en fysiologische kennis aannemelijk te maken dat hij weet waardoor de ziekte wordt veroorzaakt.


Tot nu toe zal het beschrevene u bekend voorkomen. U heeft een ziekte, of u voelt zich ziek, en u gaat naar de dokter. U hoopt dat de dokter weet wat u heeft.

Op dat moment ontstaan er een aantal mogelijkheden.
1. De arts zegt dat u zich niet druk moet maken omdat er niets (ernstigs) aan de hand is.
2. De arts laat een onderzoek doen in een laboratorium.
3. De arts gaat u een medicijn geven als vorm van een behandeling.
4. De arts gaat uitleggen wat de oorzaak van de ziekte is.
5. Als onderzoek niets uitwijst dan is er stress in het geding of 'het zit tussen de oren'.

Bij infectie ziekten is de verklaring direkt aannemelijk en logisch. Er is een virus, of er zijn bacteriën of een schimmel. Er is een (veronderstelde) oorzaak.

Bij ziekten van meer interne aard (asthma, migraine, arthrose) leidt dezelfde redenering ook tot een zogenaamde oorzaak, maar, het als oorzaak aangemerkte, betreft dan niet een ziektekiem (zoals bij de infectie-ziekten) maar altijd een ander (nieuw) ziekelijk verschijnsel.

Enkele voorbeelden van verklaring van ziekte.
Een hoofdpijn wordt verklaard door de vernauwde bloedvaten.
Koude handen komen door een slechte doorbloeding.
Tintelingen in de vingertoppen worden verklaard door een vernauwing van de schijven tussen de wervels in de halswervelkolom waardoor de zenuwen bekneld zijn.
Maagpijn wordt verklaard door teveel maagzuur.
Asthma wordt verklaard door allergie.
Suikerziekte wordt verklaard een gebrek aan Insuline.
Een depressie wordt verklaard door een gebrek aan bepaalde hersenhormonen.
Een kanker kan worden verklaard door uitzaaiing van elders.
Pijn in een gewricht wordt verklaard door een ontsteking.
Bloeding in het netvlies wordt veroorzaakt door een stollingsstoornis in het bloed.
Moeheid wordt verklaard door een laag Hemoglobine gehalte.


Wij kunnen deze rij eindeloos aanvullen. Wat bij al deze redeneringen opvalt is dat een ziekelijk verschijnsel altijd wordt verklaard door er een ander ziekelijk verschijnsel voor in de plaats te stellen.

Bij de reguliere medische redenering (biomedisch verklaringsmodel van ziekte) wordt echter niet duidelijk gemaakt wat dan weer de oorzaak is van dat ziekelijke verschijnsel waarvoor de verklaring geldt...

Natuurlijk strekt het tot voordeel dat deze wijze van redeneren een geruststellende invloed kan hebben (het klinkt immers zo logisch). Echter, wij moeten onder de meeste omstandigheden vaststellen dat er geen enkele echte verklaring wordt gegeven. Want voor ieder nieuw afwijkend gegeven kan men zich opnieuw de vraag stellen van wat de oorzaak is van dit ziekelijk verschijnsel.

Zonder twijfel heeft het reguliere model een nuttig effect als het gaat om het bereiken van inzicht in een ziekteproces. Vanaf het begin van de ontwikkeling van de geneeskunde is deze denkwijze mogelijk gemaakt door aanhoudende observatie en analyse. De reguliere geneeskunde dankt feitelijk al haar progressie aan deze wijze van analyseren en redeneren. Deze redeneringen hebben steeds nieuwe feiten en kennis en inzichten doen ontstaan.

De medisch gangbare logische denkvorm gebruiken wij ook bij het oplossen van alle dagelijkse problemen. Bijvoorbeeld bij autopech. De auto wil niet starten. Logisch denken leidt in de richting van bijvoorbeeld een defecte accu, dynamo, of defecte stroomverdeler. Bij alle defecte apparaten (ziekten) leidt de reparatie (therapie) uiteindelijk tot vervanging van een onderdeel. In de geneeskunde zien wij dan ook de transplantatie als vorm van therapie, waarbij men dus een onderdeel vervangt. Het reguliere logisch denken leidt tot vervanging...

Hartkleppen, heupen, ooglenzen, op diverse terreinen levert het vervangen van onderdelen van het lichaam tot herstel van levensverrichtingen. Hoe behulpzaam ook, het vervangingsdenken is ook op te vatten als een schijngenezing, een kunstgreep.

Het medische reguliere oorzakelijk denken is de laatste decennia doorgestoomt tot de genetica. Bij veel chronische aandoeningen is de verwachting nu dat ook hier vervanging de oplossing kan bieden en wordt gentherapie (als ultieme vervanging) de nieuwste therapeutische belofte.

Terugkomend op bovenstaande biomedische redeneringen kan ons telkens weer duidelijk worden wat er in de geneeskunde gebeurt, namelijk (herhaling): dat ( chronische) ziekelijke verschijnselen worden verklaard vanuit een ander ziekelijk verschijnsel. (Symptoom).

Al met al probeert deze tekst u het volgende duidelijk te maken. Namelijk dat er globaal twee soorten ziekten zijn: infectie-ziekten en niet-infectie-ziekten.

De niet-infectie-ziekten zijn alle andere ziekten van bijvoorbeeld hoge bloeddruk tot hartkloppingen en hyperventilatie, van spierpijn tot rheuma tot kanker.

Bij infectie-ziekten leidt het logisch denken tot het bestrijden van een (ziekte) verwekker als oorzaak. Maar ook bij de niet-infectie-ziekten leidt het logisch denken tot het bestrijden van een 'verwekker', een (vermeende) oorzaak, namelijk het bestrijden van de via de logische denkvorm verkregen 'nieuwe ziekelijke afwijking'.

Het succes van het bestrijden van infectie-ziekten lijkt evident. Zonder antibiotica zou de geneeskunde in de huidige vorm zich nauwelijks hebben kunnen ontwikkelen. Het bestrijden van de overige ziekten is in veel mindere mate succesvol gebleken.

Let wel: de reguliere methode zoals boven uiteengezet blijkt kunstig in het uiteenrafelen van voorheen onbekende 'oorzaken' van ziekten. De bedoeling van dit schrijven is de beperking van de reguliere methode te doen inzien vooral waar het gaat om de behandeling van chronische ziekten.

Ik citeer uit Ziekte en Zorg, Inleiding in de medische sociologie door Dr. R.M. J. Scheepers en Dr. A.C. Nievaard: 'In de toptien van ziekten en aandoeningen die de lange periode van ongezondheid bepalen staan voor 1990 de volgende aandoeningen:
Gewrichtsslijtage (arthrose, rheumatoïde artritis)
CARA (longziekten, allergische asthmatische bronchitis e.d.)
Slechthorendheid
Constitutioneel eczeem
Depressie
Hartinfarct (Doorgemaakt)
Suikerziekte
Staar
Beroerte (Gevolgen van)
Dementie.


In de hedendaagse praktijk (nu in 2004) kunnen we aanvullen met: ADHD, Autisme, Oorsuizen (tinnitus), Hoge bloeddruk, Ziekte van Crohn, Candida, ME, MS, ALS, Fibromyalgie, Candida, Postviraal syndroom, CVS (chronisch vermoeidheid syndroom), Auto-immuun ziekten (Hashimoto, Waldenstrom, Wegener, Sjogren, Amyloidose, AIDS en Kanker.

Vele chronische ziekten worden dagelijks behandeld door de medicijnen steeds opnieuw in te nemen. Het zijn geen geneesmiddelen. Het zijn eerder zorgmiddelen.

De methode van het bestrijden van de oorzaak zoals dat bij de infectie-ziekten zo mooi succesvol lijkt blijkt bij de bestrijding van de 'oorzaak' van de chronische ziekten met beduidend minder succes te verlopen. Indien men de medicijnen weg laat blijkt de ziekte nog steeds aanwezig. De medicijnen helpen slechts tijdelijk.

Met andere woorden: de logische denkvorm en het zoeken naar een oorzaak is bij de behandeling van infectie-ziekten wel nuttig, maar bij de behandeling van andere chronische ziekten blijkt de toepassing van deze methode vooralsnog zeker beperkt en leidt in de praktijk tot chronische medicalisering.

Op grond van successen uit het verleden meent de reguliere geneeskunde het alleenrecht te bezitten op de behandeling van deze chronische aandoeningen in de toekomst. Andere genees-methoden moeten zichzelf eerst bewijzen. Terwijl de reguliere methode zelf geen enkele, of slechts een zeer beperkte oplossing kan bieden.

Samenvatting: 
Het reguliere oorzakelijk gerichte denken leidt in geval van chronische ziekten in de praktijk veelal tot chronische medicalisering of vervanging van onderdelen van het lichaam.

Mogelijk vraagt u zich af hoe een alternatieve therapie behandelt zonder in het doolhof van verklaringen te verdwalen. Hiertoe kunt u de samenvatting elders op deze site lezen.   
Of u kunt via e-mail een vraag stellen. Ook in het artikel: 'De toekomst van de alternatieve arts' wordt dit probleem beschreven.