ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Κριτικός λόγος και πράξη για την κοινωνική χειραφέτηση

Για την αναβάθμιση της ατομικής και συλλογικής συνείδησης 




ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:
Το blog μας μεταφέρθηκε σε πλατφόρμα wordpress με τον ίδιο τίτλο. Πατήστε στο λινκ: ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ 3.





Το μπλογκ "Άμεσος Λόγος και Δράση 2" έχει κατέβει από το διαδίκτυο
Έχει ανέβει όλο το αρχείο των κειμένων  στη νέα μας σελίδα "ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ 2 - ΑΡΧΕΙΟ" (από τη διαχειριστική ομάδα)
                                      



  
                               ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ:



Ποια στάση τήρησε ο προοδευτικός και ο συντηρητικός πόλος στις πρόσφατες εξελίξεις


Στο νέο-συντηρητικό τόξο με την νεορθόδοξη αντίληψη που συνεχίζει να βάσει περιοριστικές και παρωχημένες ιδεολογικές ταμπέλες (αν και το ίδιο είναι ένας ιδεολογικός αχταρμάς με μόνο συνεκτικό στοιχείο τον εθνικισμό-λαϊκισμό) του τύπου δεξιοί, πουλημένοι, προσκυνημένοι, εθελόδουλοι κλπ., ανήκει το κυβερνητικό συνδικάτο αριστεράς-ακροδεξιάς που στα καθ’ ημάς στήριξε το «όχι» και ορισμένες συνιστώσες των παραδοσιακών αστικών κομμάτων.

Στο προοδευτικό-φιλελεύθερο (με την έννοια του πολιτικού φιλελευθερισμού) τόξο εντάσσονται κάποια νεοεμφανιζόμενα φιλελεύθερα-δημοκρατικά κόμματα με αντιλαϊκίστικη αντιεθνικιστική αντίληψη και λόγο έως το αναρχικό κίνημα-χώρο που αρνείται κάθε κρατισμό, αυταρχισμό, εθνική ή πατριωτική αναφορά, υπερασπίζεται την ελευθερία ατόμου αλλά και στην κοινωνική και πολιτική σφαίρα και φυσικά τον διεθνισμό. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δεν υπάρχουν αντιθέσεις και διαφοροποιήσεις στον λόγο και στις στρατηγικές-προτάγματα στο εσωτερικό του προοδευτικού χώρου. Ωστόσο συνιστά έναν διακριτό πόλο απέναντι στον άλλο διακριτό πόλο του εθνοκεντρισμού, του πατριωτικού λαϊκισμού, του φασισμού.

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ: Ποια στάση τήρησε ο προοδευτικός και ο συντηρητικός πόλος στις πρόσφατες εξελίξεις


Ο παρωχημένος διαχωρισμός «δεξιάς» και «αριστεράς»


Ζούμε στην εποχή της κατάρρευσης των παραδοσιακών ιδεολογιών, της παραδοσιακής δεξιάς και αριστεράς, του νεοφιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας. Ο βασικός λόγος είναι ότι απέτυχαν να διαχειριστούν τις ανάγκες της πλειοψηφίας των ανθρώπων και ιδιαίτερα των μη προνομιούχων. Απέτυχαν επίσης στη διαχείριση σοβαρών κρίσεων οικονομικών, κοινωνικών και πολεμικών συγκρούσεων. Ειδικότερα ο νεοφιλελευθερισμός μετά από τόσα χρόνια λιτότητας και έντασης της εκμετάλλευσης (μεγιστοποίηση της υπεραξίας) των εργαζομένων πνέει τα λοίσθια. Μαζί με αυτόν έχει χάσει την αίγλη της και η φιλελεύθερη παράδοση που στηριζόταν σε ιδέες περί δημοκρατίας, ελευθερίας του ατόμου, δικαιώματα, ανοχή στη διαφορετικότητα, διάλογο και αλληλοκατανόηση μεταξύ διαφορετικών αντιλήψεων, ιδεολογιών, νοοτροπιών. Το διαφωτιστικό πρότυπο-παράδοση του δυτικού μοντέλου περνάει σοβαρή κρίση ή/και καταρρέει, με λίγα λόγια...

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ: Ο παρωχημένος διαχωρισμός «δεξιάς» και «αριστεράς»

Ραφαηλίδης: Περί αναρχίας

«Στη φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία», «Η διαφορά μεταξύ αναρχίας και αναρχοαυτονομίας» και άλλα, σ’ ένα διαχρονικό κείμενο του Βασίλη Ραφαηλίδη.

Η αναρχία είναι μια κατάσταση φυσική. Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος δε μπορεί παρά να νιώθει άσχημα όταν κάποιος ή κάποιοι προσπαθούν να περιορίσουν τη φυσική για κάθε άνθρωπο τάση να φέρεται φυσικά. Η εξουσία είναι κάτι το παρά φύση. Στη φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία. Ηγέτης είναι αυτός που ηγείται, που προηγείται και δείχνει το δρόμο στους άλλους για να μη χαθούν. Το κριάρι δεν ασκεί εξουσία στο κοπάδι, απλώς ηγείται του κοπαδιού.

Μια μικρή ή μεγάλη ομάδα ανθρώπων εύκολα δέχεται ως φυσικό ηγέτη αυτόν που αναδεικνύεται φυσικά, μέσα από φυσικές, μη καταναγκαστικές, αυτόματες διαδικασίες. Οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν δεν το δείχνουν, πάντα δυσφορούν όταν ο ηγέτης έρχεται έτοιμος απέξω ή πέφτει με αλεξίπτωτο από πάνω.

Αναρχία, λοιπόν, είναι η άρνηση κάθε μορφής εξουσίας που δεν είναι φυσική και κοινά αποδεκτή από όλους και όχι μόνον από την πλειοψηφία. Η αναρχία πάει σταθερά κόντρα σε κάθε είδους αρχή, σε κάθε μορφή εξουσίας, θρησκευτική, πολιτική, κομματική...

Διαβάστε τη συνέχεια στη σελίδα  "ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ"



Paul Elyard, «Ελευθερία», 1945 (μετφρ.: Χαρτογράφος)

Κατηγορία: Μεταφραστικό Εργαστήρι, Ραδιόφωνο Ποιείν, καταχώρηση από: Σωτήρης Παστάκας

 

 

εδώΟ Gérard Philipe διαβάζει το ποίημα «Ελευθερία» του Πωλ Ελυάρ

 

Πάνω στα τετράδια του σχολείου
Στα θρανία μου και τα δένδρα
Πάνω στην άμμο και το χιόνι
Γράφω τ’ όνομά σου
Πάνω σ΄ όλες τις διαβασμένες σελίδες
Πάνω σ΄ όλες τις λευκές σελίδες
Στην πέτρα το αίμα το χαρτί τη στάχτη
Γράφω τ’ όνομά σου
Πάνω στις χρυσωμένες εικόνες
Στ΄ άρματα των πολεμιστών
Στην κορώνα των βασιλιάδων
Γράφω τ’ όνομά σου
Στη ζούγκλα και την έρημο
Στις φωλιές και τα σπαρτά
Στην ηχώ των παιδικών μου χρόνων
Γράφω τ’ όνομά σου ...

Ολόκληρο το ποίημα στη σελίδα "ΠΟΙΗΣΗ":


Το «πραξικόπημα», τα μίντια και η ευθύνη της συγκυβέρνησης (και της αριστεράς)

απο τη σελίδα "ΑΡΘΡΑ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ"

«Πραξικόπημα»;

Τις τελευταίες ώρες πολλοί μιλάνε για πραξικόπημα. Χωρίς να θέλω να κινδυνολογήσω, όλη αυτή η κουβέντα δεν κάνει καθόλου καλό στην πολιτική ζωή της χώρας. Στην καλύτερη περίπτωση συσκοτίζει τα πράγματα και δε βοηθάει σε μια νηφάλια και κριτική αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν ενσκήψει με ανυπολόγιστες επιπτώσεις. Τώρα, όσον αφορά τους σταλινοτραφείς (και σταλινοπαθείς) του ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορούν τους άλλους για πραξικόπημα με απίστευτη ελαφρότητα και απερισκεψία. Όμως, από την ψυχολογία ξέρουμε ότι όταν κατηγορείς τους άλλους για κάτι, αυτό το κάτι το έχεις ήδη εντάξει στο ρεπερτόριο της συμπεριφοράς σου. Αυτό που εκτυλίσσεται στα σίγουρα είναι η κοινοβουλευτική εκτροπή που επιδιώκουν οι της «αριστερής» πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί οι πολίτες δεν τους ψήφισαν για να επιβάλουν με ύπουλο τρόπο το καταστροφικό σχέδιό τους για δραχμή και GREXIT-άτακτη χρεοκοπία και καταστροφή. Γιατί είναι απάτη και παραφροσύνη να μιλάς για plan b σε μια χώρα χρεοκοπημένη, σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, σε μια χώρα χωρίς παραγωγή και εξαρτημένη από εισαγωγές. Απλούστατα, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Βρίσκεται μόνο στα φουρτουνιασμένα και φανατικά-δογματικά σταλινικά κεφάλια κάποιων.

Γιατί το διακύβευμα σήμερα είναι πολύ συγκεκριμένο: ή περιχαράκωση στο έθνος κράτος που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε έναν κόκκινο-φαιό ή φαιοκόκκινο ολοκληρωτισμό. Ή ο διεθνισμός που σημαίνει πάλη για κοινωνική ανατροπή του καπιταλισμού μέσα στην Ευρώπη-ευρωζώνη και κατ’ επέκταση παγκόσμια. Το να επιλέγεις να αποχωρήσεις, είναι παροπλισμός της επανάστασης, αναχωρητισμός. Η συμπεριφορά του κόσμου και της αριστεράς παραπέμπει σε ιλαροτραγωδία που γρήγορα όμως θα γίνει τραγωδία: το πραξικόπημα της ανεγκέφαλης λαϊκής και λαϊκίστικης έπαρσης και η δικτατορία του χυδαίου και της μετριότητας – η «κοινοτοπία του κακού» είτε της αριστεράς είτε της ακροδεξιάς. Ο καθένας αναλαμβάνει εδώ και τώρα τις ευθύνες του και στο μέλλον θα κριθεί από την ιστορία.

Τα μίντια της διαπλοκής και η συγκυβέρνηση

Με αφορμή το δημοψήφισμα οι συριζαίοι και διάφορα γκρουπούσκουλα άρχισαν σφοδρή επίθεση ενάντια σε επώνυμους δημοσιογράφους και στα ιδιωτικά ΜΜΕ που προπαγάνδισαν το ΝΑΙ. Η κίνηση αυτή δείχνει την αυταρχική στροφή της κυβέρνησης, μια ανησυχητική συμπεριφορά που σημαίνει τη σταλινοποίηση του κράτους και της πολιτικής λειτουργίας. Το ζήτημα σε καμιά περίπτωση δεν είναι εδώ η υπεράσπιση μεγαλοδημοσιογράφων και του ρόλου τους ως στυλοβάτες του συστήματος. Αλλά οι διώξεις και οι απειλές κατά προσώπων καλλιεργούν ένα κλίμα φόβου, λογοκρισίας και καταστολής κατά του τύπου, χαρακτηριστικό αυταρχικών και ολοκληρωτικών καθεστώτων. Η μπάλα θα πάρει στη συνέχεια και όποιους αντιστέκονται και διαφωνούν με την κυβέρνηση και την εξουσία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Πέρα όμως από το επικίνδυνο του πράγματος, οι πολιτικάντηδες των δύο μορφωμάτων της κυβέρνησης αποκαλύπτουν την υποκρισία τους. Υποκρισία η ο οποία έγκειται στο γεγονός ότι μέχρι πρότινος συνωστίζονταν στα κανάλια που τώρα βρίζουν και αναδείχθηκαν, έγιναν δημοφιλείς και τελικά πήραν την εξουσία χάρη στην προβολή τους από τα ιδιωτικά ΜΜΕ. Γιατί για να γίνει ένα «κόμμα» της τάξης του 3,5%  ένα κυβερνητικό σχήμα με εκλογικά ποσοστά που υπερβαίνουν το 30%, χρειάστηκε η επικοινωνιακή δεινότητα των στελεχών του και η συχνή παρουσία τους στη δημοσιότητα. Για να μην πούμε για τις τηλεπερσόνες που τους στήριξαν ανοικτά προπαγανδίζοντας τις θέσεις τους και προτρέποντας τον κόσμο να τους ψηφίσει, μέσα από το βήμα και την τεράστια επιρροή στον λαό που τους παρείχε η σατυρική ή δημοσιογραφική εκπομπή τους (χαρακτηριστική η περίπτωση του Λαζόπουλου). Τώρα όμως που εξασφάλισαν τα νώτα τους με το έλεγχο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης μπορούν άνετα να εξυβρίζουν και να επιτίθενται φραστικά και κατασταλτικά ενάντια στους σταρ της δημοσιογραφίας που τους στήριξαν και προώθησαν όλο το προηγούμενο διάστημα (ειδικά τον αγαπημένο τους Βαρουφάκη αλλά και πρωτοκλασάτα στελέχη, όπως Λαφαζάνης, Φίλης, Σκουρλέτης, αλλά και Ζωή, Αλέξης και λοιποί). 

Ας επικαλεστούμε τέλος ένα «συνωμοσιολογικό» σενάριο. Οι ιδιοκτήτες κάποιων ιδιωτικών καναλιών μήπως ανήκουν στο λόμπι της δραχμής; Και με την προβολή που πρόσφεραν στον ΣΥΡΙΖΑ από τη μια, και την αντιφατική κριτική που του ασκούσαν (όταν πήγαινε για συμβιβασμό τον κατηγορούσαν, όταν απομακρυνόταν πάλι του έκαναν κριτική από άλλη σκοπιά) από την άλλη, συνέβαλαν στο να οδηγηθεί τελικά στον εγκλωβισμό του σε μια αδιέξοδη και αλλοπρόσαλλη τακτική; Με αποτέλεσμα να συρθεί στο αδιέξοδο δημοψήφισμα και στην καταστροφή της οικονομίας και της διαπραγμάτευσης και φυσικά το να φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού, ένα χιλιοστό πριν περάσει η χώρα στην έρημο της δραχμής; Λέω, μήπως;  

Οι ευθύνες της κυβέρνησης

Κυβερνητικά στελέχη βγαίνουν στα μίντια και μας λένε ότι δεν φταίει η κυβέρνηση για τη σημερινή κατάσταση, για τα εκατομμύρια ανέργων και φτωχών, για τα χρέη και τη διαφθορά, γιατί ακόμη δεν έχει κυβερνήσει ουσιαστικά.

Αυτά είναι μόνο η μισή αλήθεια όμως. Η κυβέρνηση έχει συγκεκριμένες ευθύνες. Πρώτα απ’ όλα προεκλογικά όταν υποσχέθηκε λαγούς με πετραχήλια στον κόσμο δημιουργώντας ελπίδες και προσδοκίες που γρήγορα διαψεύστηκαν. Επιπλέον, αμέσως μετά τις εκλογές για να στηρίξουν το αριστερό-αντιμνημονιακό προφίλ της κυβέρνησης επέμειναν σε μια αδιέξοδη αρνητική στάση για μια συμφωνία, καταγγέλλοντας τα μνημόνια, ενώ τελικά κατέληξαν σε μια λάθος συμφωνία παράτασης χωρίς λύσεις και σε επιστροφή χρημάτων (κάπου 11,5 δις) που δικαιούνταν στην ΕΚΤ. Το πιο σημαντικό λάθος είναι ότι διόρισαν υπουργό και υπεύθυνο για τη διαπραγμάτευση τον ανεκδιήγητο Μπαρουφάκη, ο οποίος φάνηκε από την αρχή ότι δεν ήθελε συμφωνία, τα έκανε όλα μπάχαλο, ήταν άσχετος και στη διπλωματία, στο διάλογο, νάρκισσος και αλαζόνας. Και ροκάνιζε συνειδητά τον χρόνο, υποστηρίζοντας ότι αυτή είναι σοβαρή τακτική προς όφελος της ελληνικής πλευράς! Είτε άσχετος και χαζός είτε κομιστής συγκεκριμένων συμφερόντων, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. 

Το αποτέλεσμα ήταν να οδηγηθεί η διαπραγμάτευση σε αδιέξοδο και να καταρρεύσει. Και το ένα αδιέξοδο έφερνε το άλλο: δημοψήφισμα που γίνεται μετά τη λήξη του προγράμματος στήριξης που είχε συμφωνηθεί με τους δανειστές. Με αποτέλεσμα να κλείσουν οι τράπεζες και η οικονομία να πάθει ανεπανόρθωτη ζημιά, με συνέπεια το βιοτικό επίπεδο να πέσει δραματικά στο άμεσο μέλλον και η κοινωνία να εκπέσει σε ένα χαμηλότατο επίπεδο, σε τροχιά προς το άγνωστο και την καταστροφή. Πολύ πίσω από ό,τι είναι τώρα, και από πολλές γειτονικές χώρες με ήδη κακή θέση στην παγκόσμια οικονομία. Χάθηκαν πολλά δισεκατομμύρια από το ΑΕΠ αυτούς τους έξι μήνες και ακόμη πιο πολλά μετά το κλείσιμο των τραπεζών και τη στάση πληρωμών-χρεοκοπία.

Τέλος όλα τα παραπάνω πλαισιώνονται από μια αρνητική έως εχθρική στάση της κυβέρνησης προς την ηγεσία της Ευρώπης, πολιτική, κοινοβουλευτική και θεσμική. Γεγονός που δημιούργησε εξαρχής καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης από την πλευρά των εταίρων. Μάλιστα τα μαύρα σύννεφα συγκεντρώθηκαν άμα τη εμφανίσει της νέας κυβέρνησης στα διπλωματικά φόρα. Συγκεκριμένα η άρνηση της ελληνικής πλευράς να υπογράψει το έγγραφο την ΕΕ που αφορούσε στις κυρώσεις ενάντια στη Ρωσία. Η καλή μέρα φάνηκε λοιπόν από το πρωί, και οι ευρωπαίοι από τότε άρχισαν να κάνουν κακές σκέψεις για τα γεωπολιτικά συμφέροντα και στόχους της Ελλάδας, για το αν πατάει ανάμεσα σε δυο βάρκες, ή αν επιλέγει συγκεκριμένη πλευρά.

Εν κατακλείδι, η ελληνική συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει συγκεκριμένες ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση. Το κρίσιμο σημείο βέβαια εδώ είναι ότι οι ευθύνες αυτές είναι σοβαρές, με εξίσου σοβαρές επιπτώσεις στην οικονομία και κατ’ επέκταση στους προλετάριους και καταπιεσμένους.

Ααρών Τουμαϊνί

15/7/2015

Προσθήκη στο αρχικό κείμενο:

Η αριστερή άποψη που λέει να εκβιάσουμε την ιστορία και να κάνουμε σοσιαλισμό σε μια χώρα, αποχωρώντας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, εκτός από αφελής και ανόητη είναι και θεωρητικά ασυνεπής ως προς τη μαρξιανή θεωρία. Θυμίζει κάπως την αντίθεση του Μαρξ και των τότε μαρξιστών με το κίνημα των Λουδιτών. Παρά το ότι ο Μαρξ στο κεφάλαιο και σε άλλα κείμενά του καταδικάζει τη βαρβαρότητα των εργασιακών συνθηκών στη βιομηχανία, όπου ο εργάτης γίνεται εξάρτημα της μηχανής και τελικά ο ίδιος μια μηχανή, αποκτηνώνεται και εξαθλιώνεται, εντούτοις θεωρούσε σοβαρό λάθος την άρνηση και καταστροφή των μηχανών. Διότι το πρόβλημα δεν ήταν οι μηχανές αλλά ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής – οι μηχανές υπό άλλες προϋποθέσεις μπορούν να παίξουν ρόλο απελευθερωτικό για τον άνθρωπο.

Με όλα τα αρνητικά του, το εργοστάσιο ήταν το όχημα για την ενοποίηση, την ενδυνάμωση και τελικά την ταξική συνειδητοποίηση του προλεταριάτου, ώστε να μπορέσει να αντιπαλέψει τους κεφαλαιοκράτες και να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Αναλόγως το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση του «έξω από ΕΕ και ευρώ» των αριστερών. Κάθε ιστορική κίνηση που ενοποιεί τον κόσμο, ανοίγει νέες προοπτικές για τις κοινωνίες και για τους καταπιεσμένους. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση παίζει αντικειμενικά προοδευτικό ρόλο, συγχρονίζεται και συντονίζεται με την παράλληλη κίνηση για κοινωνική ανατροπή και επανάσταση, γιατί ενώνει σε μια κοινή μοίρα τα φτωχά και καταπιεσμένα στρώματα της Ευρώπης και κατ’ επέκταση του κόσμου όλου.

Τέλος η στάση αυτή της αριστεράς είναι καθαρά εθνικο-πατριωτική, άρα δεξιά-αντιδραστική. Γιατί αντί να κάνει οξεία κριτική και να αγωνίζεται ενάντια στο σάπιο εθνικό πολιτικό σύστημα και ενάντια στην ηθική, κοινωνική και πολιτισμική κρίση που μαστίζει τον «λαό», που και με δική της ευθύνη παρασύρεται σε έναν αδιέξοδο και αυτοκαταστροφικό ανορθολογισμό, νομιμοποιεί και αναβαπτίζει ή νεκρανασταίνει το παλιό αστικό, παρασιτικό καθεστώς που στηρίζεται στην οχλοκρατία και στην καταστροφή της συλλογικής-ταξικής συνείδησης.  

Ααρών Τουμαϊνί

15/7/2015

Η στάση Κωνσταντοπούλου και Βαρουφάκη…

Από τη σελίδα  - ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ιδού ο αντιγερμανισμός διά στόματος Ζωής και Γιάνη, ιδού ο εθνικοπατριωτικός λαϊκισμός της Κωνσταντοπούλου και του Βαρουφάκη, που υποθάλπουν τον εθνικισμό και τον φασίζοντα ιδεοληπτικό λόγο. Ο μεν Β(μπ)αρουφάκης «αίγινε λούης» (όπως εύστοχα καταγράφτηκε στα σόσιαλ μίντια), η συμπεριφορά του είναι σκέτος εφιάλτης.  αλήθεια, πώς μπορεί να χαρακτηριστεί ένα άτομο που όλο αυτό το διάστημα είχε τις τύχες της χώρας στα χέρια του, τις έπαιξε στα ζάρια με την ανώριμη, ανεύθυνη και αλαζονική συμπεριφορά του; (αντί να συζητά, έκανε στους άλλους μαθήματα και κηρύγματα, ενώ συχνά τους απήγγελλε και ποιήματα...)

Και αντί να είναι στη βουλή να στηρίξει ή να απαντήσει σε ερωτήσεις και επικρίσεις, αντί να λογοδοτήσει στο κοινοβούλιο για τις πράξεις του, (που σχεδόν σίγουρα δεν ήταν μόνο δικές του πρωτοβουλίες) έγινε λούης, την έκανε για ταξιδάκι στην Αίγινα.

Η ερώτησή μου απευθύνεται κυρίως σε όσους τον υποστήριζαν τυφλά και σε αυτούς που ακόμα και τώρα επιμένουν να μη βλέπουν την αλήθεια...

Η δε Κωνσταντοπούλου σε άλλον ένα νευρωσικό-παροξυσμικό επεισόδιο στη βουλή ξεδίπλωσε το εθνικιστικό παραλήρημά της. Εικόνες που περνούν από το μυαλό όπως κάτι ομιλίες σε εθνικές επετείους ή ακόμη χειρότερα ομιλίες που άνετα θα έλεγε οποιοδήποτε στέλεχος της ακροδεξιάς. Σίγουρα είχε αρχηγική εμφάνιση αλλά δεν είναι ξεκάθαρο σε ποιο κομματικό μηχανισμό. Η «διολίσθησή» της προς την ακροδεξιά (ίσως με αριστερό στιλ) είναι πιο πιθανή (ακούγεται άραγε γι’ αστείο;). Μιλάμε για ένα ανεκδιήγητο πρόσωπο ο ρόλος του οποίου στη βουλή συνιστά διαρκή κοινοβουλευτική εκτροπή. Και το οποίο με τη συμπεριφορά του έχει αναγάγει την ψυχική διαταραχή σε ιδεολογικό και πολιτικό πάθος.


… και οι συμμαχίες της ελληνικής πλευράς στο ευρωκοινοβούλιο


Οι Φιλελεύθεροι και οι Πράσινοι έκαναν σκληρή και πιο αριστερή κριτική από τον δήθεν αριστερό Τσίπρα (ο οποίος δεν έχει κάνει τίποτα μέχρι τώρα για να πλήξει με μεταρρυθμίσεις το σάπιο παλιό καθεστώς, το αντίθετο).


Ας αφεθώ λοιπόν στο κλίμα των ημερών και ας γίνω κι εγώ για λίγο λαϊκιστής:
 

Άσε τα παχιά και ωραία λόγια, τα πολλά μπλα-μλα Αλέξη, η πολιτική δεν είναι λόγια αλλά είναι πράξεις - και οι πράξεις (όσο και αν ωρύεσαι ότι είσαι αριστερός) οδηγούν σε συμμαχία με τους ακροδεξιούς εθνικιστές και φασίστες σε Ευρώπη και Ελλάδα. Άσε τα λόγια λοιπόν και πάρε αποφάσεις και μέτρα για να συγκρουστείς με τον εθνικό κορμό καπιταλιστών-γραφεικρατών-και πολιτικής διαφθοράς ή αλλιώς πήγαινε να κάνεις παρέα με τους συμμάχους σου τα εθνίκια που παίζουν το παιχνίδι των πάλαι ποτέ υπερδυνάμεων. Είναι τυχαίο που όλοι οι Ευρωπαίοι θέλουν να φύγει η Ελλάδα από την Ευρώπη; Είναι μόνο οικονομικοί λόγοι ή μήπως είναι κυρίως γεωπολιτικοί και θέλουν να προστατευτούν από τον ορατό κίνδυνο και η Ευρώπη να παραμείνει ενωμένη;
Όπως είπε με αυστηρό ύφος και η εκπρόσωπος των Πρασίνων: «δημοκρατία και Πούτιν δεν συνδυάζονται».

Ωραία λοιπόν – και λαοπλάνα – τα περί αριστεράς, υπερηφάνειας, τα περί δραχμής που θα καλυτερέψει τα πράγματα και άλλες αερολογίες που ρητορεύουν οι της αριστερής και ριζοσπαστικής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ. Πώς όμως θα κάνεις σοσιαλισμό ρε Αλέξη; Με τους πρασινοφρουρούς, τα λαμόγια και τους ακροδεξιούς; Με αυτή τη συνταγή, αυτό που σίγουρα θα καταφέρεις είναι ο εθνικοσοσιαλισμός. Το νου σου λοιπόν… Μπορεί να νομίζεις ότι επειδή έχεις πολιτική δύναμη χάρη στην πλειοψηφία του λαού, μπορείς να χειρίζεσαι τους εκ δεξιών σου παράγοντες. Δεν είναι όμως έτσι, δεν είναι ζήτημα ποσότητας αλλά ζήτημα ποιότητας. Έστω και τον μικρότερο χώρο και χρόνο να δίνεις στο φίδι με τα λόγια και τις πράξεις σου, το δυναμώνεις και θα γυρίσει να σε δαγκώσει.
Έχε υπόψη σου ότι ο «λαός» (αυτή η αόριστη έννοια που τη γεμίζεις ιδεολογικά με ό,τι θέλεις), έτσι όπως του έχεις φουσκώσει το θυμικό με μύθους και ελπίδες βρίσκεται σε παραλήρημα και θα πάει αμέσως στην πιο ακραία λύση. Ιδού η ιστορική στιγμή να δείξεις αν εκπροσωπείς τις νέες γενιές που έχουν σιχαθεί και θέλουν να συγκρουστούν με τη σάπια Ελλάδα, με τα ρουσφέτια, τα φακελάκια, τους μεγαλόσχημους καπιταλιστές, με το κρατικίστικο σύστημα που είναι αντανάκλαση του μέσου έλληνα, που έχει το φαντασιακό του μέσου δημόσιου υπαλλήλου που είναι βολεμένος και ζει σε βάρος των άλλων εργατών. Ή αλλιώς εκπροσωπείς τους μαθουσάλες του πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Άλλωστε έχεις πολλούς μαθουσάλες και στο κόμμα σου.

Η αφέλεια και η βλακεία πολλών οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ και πάρα πολλών (πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις) ψηφοφόρων του κάλπικου-μεταξικού ΟΧΙ είναι τόση που «θέλω να πιω όλο το Βόσπορο» για να την ξεπλύνω (
ο λαός απάντησε: θέλουμε τη μαμά Ευρώπη να μας χαρτζιλικώνει κι εμείς να το παίζουμε ανυπότακτοι, χωρίς καμιά υποχρέωση). Είτε χαζοί όμως είτε υπηρέτες σκοπιμοτήτων και συμφερόντων, η ευθύνη και η κατηγορία που θα εισπράξουν δε θα είναι η αφέλεια – είναι η πολιτική ευθύνη. Κι όμως, "ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις".


Γιατί απορούν κάποιοι με τους Γερμανούς;
Οι συμμετέχοντες στον αριστερο-δεξιό θίασο και πολλοί από το κοινό τους, μαζί με τους ακόμη περισσότερους θεατές των εθνικιστικού λαϊκισμού, απορούν και εξανίστανται για τη στάση των Γερμανών. «Άδικη» και «στυγνή» είναι μερικά από τα επίθετα με τα οποία τη χαρακτηρίζουν. Αυτό όμως επιβεβαιώνει τη χαμηλή στάθμη του κοινού αυτού. Τι άλλο περιμένουν όταν σύσσωμος ο ελληνικός λαός εξυβρίζει και εξευτελίζει τους Γερμανούς κατηγορώντας τους τη μια ως στυγνούς εκβιαστές και την άλλη ως εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας; Και τι χειρότερο από το να χαρακτηρίζεις τους Γερμανούς πολιτικούς αλλά και οποιονδήποτε απλό πολίτη της Γερμανίας ως ναζί και συνεχιστή των ειδεχθών και φριχτών έργων τους; Μιας χώρας που έχει κάνει φοβερή δουλειά στο θέμα της αντιναζιστικής και δημοκρατικής παιδείας, των ελευθεριών των δικαιωμάτων και γενικά για την αποφασιστικοποίηση-κάθαρση της κοινωνίας, σαν ασφαλιστικά μέτρα για να μην επαναληφτούν τέτοια φαινόμενα; Η αντίδραση της γερμανικής πολιτικής τάξης αλλά και του γερμανικού λαού που στην πλειονότητά του τάσσεται υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρώπη είναι απολύτως κατανοητή και λογική. Τα άλλα είναι λόγια της Χαλιμάς, δηλαδή των κρυφο- και εκκολαπτόμενων φασιστών, καθώς επίσης του (γενικά και αόριστα πάντα, δηλαδή διαταξικά) «ελληνικού λαού» που ερωτοτροπεί με τον φασίζοντα λαϊκισμό.  

Φασόλης Δημήτρης

10/7/2015

Οι έλληνες έχουν την «αριστερά» που τους ταιριάζει


απο τη σελίδα "ΑΡΘΡΑ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ"


Στο γνωστό απόφθεγμα "οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους ταιριάζουν" θα πρέπει να προστεθεί και η φράση "και την αριστερά που τους ταιριάζει"... Μια αριστερή κυβέρνηση που τα ’κανε πλακάκια με το αντίθετό της πολιτισμικά και ιδεολογικά κόμμα, τους σωβινιστές-εθνικιστές μούχλες συντηριλες ΑΝΕΛ και έχει πει μέχρι τώρα τόσα και περισσότερα ψέματα απ όσα οι προκάτοχοί τους λαμόγια εξουσιαστές. Ελπίδες και ψέματα ότι οι «στυγνοί τοκογλύφοι δανειστές» θα υποχωρήσουν, ότι όλα θα ’ναι καλύτερα αύριο, θα πάψει η λιτότητα, θα είμαστε υπερήφανοι και ανεξάρτητοι αν έρθουμε σε ρήξη με τους ευρωπαίους (δε θα εξαρτόμαστε από άλλες χώρες;) κλπ.

Εδώ όμως καταργείται και η κοινή λογική: δηλαδή αν βγούμε από την ΕΕ θα πάμε σε έναν άλλο χώρο, αντικαπιταλιστικό και σοσιαλιστικό; πάλι σε καπιταλιστικό περιβάλλον δε θα είμαστε; πιστεύει κανείς ότι μπορεί να γίνει "σοσιαλισμός σε μια χώρα", και μάλιστα απομονωμένη; δηλαδή με δραχμή δεν θα ναι πιο φτωχοί οι εργαζόμενοι, η αγοραστική τους αξία δε θα πέσει δραματικά; έχουμε τρελαθεί τελείως;

Και εντάξει, το ρισκάρουμε και λέμε όχι (σίγουρα για να γίνει αλλαγή υπάρχει το ρίσκο, ο κίνδυνος, και σίγουρα πρέπει οι καταπιεσμένοι να πουν ΟΧΙ στην εκμετάλλευση, στην καταπίεση-εξουσία, στη λιτότητα, τη φτώχεια και την ανεργία). Αλλά φτάνει από μόνο του το «όχι»; Δε φτάνει αν δεν αλλάξουμε πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μας, την παλιά νοοτροπία και συμπεριφορά μας: αν δεν συγκρουστούμε με τον ατομισμό, ωχαδερφισμό, το βόλεμα, τον κρατισμό-παρασιτισμό, τη διαφθορά και την κλοπή του δημόσιου πλούτου από δημόσια και ιδιωτικά λαμόγια, αν δεν δουλέψουμε στην πραγματική παραγωγή). Και τι σημαίνει το «όχι» και το «πάμε σε μια νέα πορεία, με δικά μας μέσα" (πολύ αόριστο αυτό, βέβαια), όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ;. Γιατί αυτή η "αριστερή" κυβέρνηση δεν έχει το θάρρος και την ειλικρίνεια να πει στον λαό για τα ρίσκα και τους κινδύνους μιας άλλης πορείας; ότι για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα η ζωή θα είναι πιο δύσκολη, πιο φτωχή απ ό,τι τώρα; πως για να αλλάξεις την κοινωνία, την οικονομία, την παραγωγή σε ένα δυσμενές και ανταγωνιστικό περιβάλλον θέλει θυσίες, υπομονή, ζόρια; δηλαδή ως δια μαγείας και εύκολα γίνονται όλα στα μυαλά τους; ή θέλουν τους ανθρώπους να ακλουθούν σαν πρόβατα σε ένα δρόμο χωρίς να έχουν επίγνωση και κρίση; πάνε καλά ή μας δουλεύουν; Πάει σε δημοψήφισμα χωρίς να εξηγήσει όλα αυτά στον λαό, χωρίς να πει τις σκληρές αλήθειες; Τότε μιλάμε για υφαρπαγή ψήφου.

Για να μην πούμε για το εκβιαστικό του πράγματος: δεν περίμεναν από τους στυγνούς τεχνοκράτες ότι θα κλείσουν τη στρόφιγγα της ρευστότητας; Το δημοψήφισμα έπρεπε να γίνει νωρίτερα, όχι τελευταία στιγμή, φέρνοντας τον λαό προ τετελεσμένων δυσμενών γεγονότων, δηλαδή χρεοκοπία. Το έκαναν από βλακία ή γιατί να πετύχουν τον πραγματικό πολιτικό τους στόχο, που δεν τολμούν να αποκαλύψουν στους πολίτες: την έξοδο από ευρώ και ΕΕ; (γιατί μόνο μέσω μιας χρεοκοπίας είναι δυνατή ή έξοδος της χώρας από ευρωζώνη και ΕΕ) Είναι τόσο κατώτεροι των περιστάσεων ή διέπονται από εξουσιομανία και ολοκληρωτισμό, χειραγωγώντας και εξαπατώντας επιτήδεια τον λαό; Το πιθανότερο είναι η χώρα να μπει σε ένα διεθνές πρόγραμμα ανθρωπιστικής βοήθειας, με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια!

Πρέπει να ξεκαθαρίσει η εξουσιαστική «αριστερά» τι θέλει να κάνει. Θέλει ρήξη με ΕΕ ή όχι; Θέλει ευρώ ή δραχμή; Η πράξη έδειξε ότι ένα μόρφωμα με τόσο πολλές αντιφατικές απόψεις, χωρίς σταθερή θέση για σοβαρά ζητήματα, δεν μπορεί να οδηγήσει τον λαό. Ενώ υποστηρίζουν υποτίθεται το ευρώ και τη δραχμή, ισχυρά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προωθούν υπόγεια του αντίθετο. Εξαπατούν δηλαδή, είναι κι αυτοί εξουσιαστικά τέρατα, όπως και οι προκάτοχοί τους. Θέλουν να δημιουργήσουν σοσιαλισμό κλειστό και περιχαρακωμένο; και πώς θα γίνει αυτό; λένε δεν θέλουμε λιτότητα και ανεργία. Όμως έξω από την ΕΕ θα υπάρχει χειρότερη λιτότητα (η λιτότητα δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό, μάλιστα χρειάζεται σε μια επανεκκίνηση, αρκεί να είναι για όλους), με υποτιμημένο νόμισμα, ενώ η ανεργία για αντιμετωπιστεί χρειάζεται ριζική αναδιάρθρωση της οικονομίας, πάταξη της παραοικονομίας, που αν γίνει, θα χρειαστεί πολύς καιρός. Μην περιμένουμε λοιπόν ότι θα ’ρθουν καλύτερες μέρες άμεσα. Ας σταματήσουν λοιπόν τις ψεύτικες υποσχέσεις και ας πουν την αλήθεια, επιτέλους!

Και τίθεται και ζήτημα ελευθερίας και δημοκρατίας: ποιο είναι το μοντέλο που προτείνουν; της Κούβας ή της Βενεζουέλας; (άλλο που να ξεφεύγει από το κλασικό καπιταλιστικό μοντέλο δεν υπάρχει). Αυτά τα καθεστώτα όμως και φτωχά είναι και δεν είναι δημοκρατικά: υπάρχει αυταρχισμός, λογοκρισία, καταστολή, ολοκληρωτισμός, κρατισμός. Και αν κρίνουμε από την "ανεξάρτητη" ΥΕΝΕΔ (ε, συγγνώμη, ΕΡΤ ήθελα να πω) μάλλον φαίνεται πού το πάνε... Χρειάζεται άλλο μοντέλο: αυτοδιεύθυνση, αυτοδιαχείριση, όχι συγκεντρωτική εξουσία αλλά αυτο-οργάνωση από τα κάτω, κομμουνισμός των ελεύθερων κοινοτήτων προς ένα ανώτερο πολιτισμό, υλικά και πνευματικά, αξιακά, ηθικά. Αυτό προϋποθέτει συνειδησιακή και πνευματική αναβάθμιση-αφύπνιση των ανθρώπων (δύσκολο για το μέσο άνθρωπο, ιδιαίτερα στον ελλαδικό χώρο).  

Επίσης, η επιλογή «έξω από το ευρώ» και ίσως την ΕΕ, δεν είναι ουδέτερη ταξικά: όλα τα λαμόγια που έβγαλαν έξω τα χρήματά τους θα κερδίσουν πολλαπλάσια, θα έρθουν εδώ και θα αγοράσουν τα πάντα. Το ίδιο ισχύει και για τους ξένους επενδυτές καπιταλιστές. Πώς θα αποτραπεί ένα ξεπούλημα της χώρας λοιπόν; Και πρέπει ο κόσμος να ξέρουμε και να είναι έτοιμος για μια πιθανή αποσταθεροποίηση γεωπολιτική, αφού η Ευρώπη σίγουρα θα αποσταθεροποιηθεί, νέοι παίχτες θα μπουν στη σκακιέρα, το περιβάλλον θα γίνει πιο ρευστό, με πιθανές εδαφικές διεκδικήσεις και ανταγωνισμούς. Ένα πόλεμος δεν είναι απίθανος, το αντίθετο. Ίσως η Ελλάδα γίνει ο δούρειος ίππος για μια πολεμική ανάφλεξη στην Ευρώπη, όχι συνειδητά αλλά γιατί σέρνεται ερήμην της προς τα εκεί, από «σκοτεινές» δυνάμεις. (Οι ίδιοι οι ευρωπαίοι ηγέτες και πολιτικοί φαίνεται να ότι δεν θέλουν ή δεν έχουν τη δεξιότητα να διαφυλάξουν την ειρήνη, μέσα από την πολιτική και κοινωνική ενοποίηση της Ευρώπης, οπότε παραιτούνται και αποδέχονται παθητικά την επερχόμενη τραγωδία – χάνεται σιγά-σιγά η αισιοδοξία για μια ειρηνική ευρωπαϊκή προοπτική.  Αυτό σίγουρα δε βοηθά για μια κοινωνική αλλαγή, αλλά περιχαρακώνει και συντηρητικοποιεί τον κόσμο. Απαιτείται λοιπόν εγρήγορση, γιατί από ευκαιρία μπορεί να γίνει τραγωδία και καταστροφή.

Τέλος, το να τα ρίχνουμε όλα στους «κακούς ξένους» είναι μονομερής-απλοϊκή και δογματική αντίληψη, είναι λαϊκίστικη νοοτροπία. Εξίσου, αν όχι περισσότερο, υπεύθυνο είναι το ελληνικό πολιτικό σύστημα, διαφθαρμένο, παρασιτικό, πελατειακό και η εγχώρια πολιτική και οικονομική ελίτ. Ευθύνες έχει και ο χύμα λαός που το στήριζε τόσα χρόνια. Έτσι, ανέκαθεν η Ελλάδα έπαιρνε πολλά δις δανικά από την ΕΕ, που σπαταλούνταν ασύστολα από το δημόσιο, από επιχειρηματίες που είχαν πελατειακές σχέσεις με κράτος-κυβερνήσεις, από τους αγρότες που έπαιρναν επιδοτήσεις και τα χάλαγαν σε διάφορα πολιτιστικά κέντρα της εθνικής οδού και σε μια χλιδάτη ζωή, από στελέχη του κρατικού μηχανισμού. Επίσης η ανωριμότητα των ελλήνων εκφραζόταν και στην αφερεγγυότητα των εκάστοτε κυβερνήσεων, που πάντα ξεγελούσαν τους εταίρους τους, αθετώντας κανόνες και υποσχέσεις. Εξ ου και η δυσπιστία των ευρωπαίων γραφειοκρατών προς το πολιτικό προσωπικό και τους γραφειοκράτες της Ελλάδας.

 Όπως δογματική-φανατική και ιδεοληπτική στάση είναι να χαρακτηρίζονται συλλήβδην όσοι υποστηρίζουν το ΝΑΙ ως υποταγμένοι, πουλημένοι κλπ. Το ζήτημα είναι ιδεολογικό, έχει να κάνει και με την Ευρωπαϊκή ιδέα, οπότε θεμιτή η ιδεολογική αντιπαράθεση αλλά όχι ο φανατισμός. Εξάλλου το ΟΧΙ υποστηρίζουν και ακροδεξιοί και ναζί. Τότε να λέμε ότι όλοι που υποστηρίζουν το ΟΧΙ είναι εθνικιστές και συντηρητικοί; Άτοπο, δεν είναι επιχειρήματα αυτά…

Το δημοψήφισμα (όπως και οι εκλογές) είναι μια παγίδα της αστικής δημοκρατίας. Διότι εγκλωβίζει τους ανθρώπους σε μια πράξη ανάθεσης στην όποια εξουσία, και δίνει την συγκατάθεσή του να διαχειριστεί η εκάστοτε κυβέρνηση το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ σε ένα τόσο σαθρό και γενικόλογο ερώτημα όπως αυτή θέλει και τη συμφέρει πολιτικά, αφού μπορεί να το ερμηνεύσει όπως τη βολεύει. Πάλι ο κόσμος άγεται και φέρεται, υπό εκβιαστικές μάλιστα συνθήκες, όπου η λογική και η ψυχραιμία δύσκολα πρυτανεύουν. Ειδικά η επικράτηση του ΟΧΙ, έχει νόημα μόνο αν αναπτυχθεί ένα αντικαπιταλιστικό ελευθεριακό κίνημα αυτοδιεύθυνσης-αυτοοργάνωσης από τα κάτω.

Λοιπόν, αν είναι να κάνουμε την υπέρβαση να την κάνουμε, αλλά αυτό σημαίνει να μην είμαστε πρόβατα, να ξεβολευτούμε και συνειδητά να αλλάξουμε τον εαυτό μας πρώτα απ' όλα και μετά την κοινωνία, με κατεύθυνση διεθνιστική, αλληλεγγύη, επικοινωνία και συνεργασία με τους άλλους λαούς και στόχο την ευρωπαϊκή και παγκόσμια κοινωνική αλλαγή, την ειρήνη και τον αντιπολεμικό αγώνα.

ΥΓ: Είναι μονομερής και απόλυτη η ανάλυση που λέει ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν να κρατήσουν πάση θυσία, γιατί θα έχει κόστος στην οικονομία της ευρωζώνης. Υπάρχει και η θέση που είναι εξίσου σοβαρή και ισχυρή που λέει πως όσο η ελλάδα παραμένει στην ευρωζώνη προκαλεί σοβαρές διαταραχές. Για αυτό είναι καλύτερα μια έξοδος, παρά τη βραχυχρόνια αστάθεια, την οποία θα διαδεχτεί μια μακροχρόνια σταθερότητα. Πολλές χώρες υποστηρίζουν τη δεύτερη θέση, ενώ ίσως από τις λίγες χώρες που αντιτάχθηκαν, τουλάχιστον μέχρι λίγο πριν, ήταν η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία.

Τα πράγματα πρέπει να παρουσιάζονται όπως είναι, κι όχι απλοϊκά. Η αλήθεια απελευθερώνει.     

Ααρών Τουμαϊνί

1/7/2015


          Η αδιαπραγμάτευτη "κοινωνική αλλαγή"*
Το υπέρογκο χρέος που έχει συσσωρευτεί στις πλάτες των πολιτών, και, όπως πάντα, βαραίνει ανισομερώς τα πιο αδύναμα κοινωνικά και εργατικά στρώματα, υποθηκεύει το μέλλον της κοινωνίας και οικονομίας. Επίσης η συνεχιζόμενη σχετική λιτότητα (σχετική, με την έννοια ότι τους δημόσιους υπαλλήλους έχει πλήξει σημαντικά λιγότερο) και η ανεργία έχουν επίπτωση στην ψυχοκοινωνική λειτουργικότητα και δυναμική των υποκειμένων. Η υλική ζημιά, η πτώση του βιοτικού επιπέδου είναι σημαντική, ωστόσο όχι τόσο αν συγκριθεί με μεγέθη μιας πραγματικής ανθρωπιστικής κρίσης. Οπωσδήποτε δε είναι αναντίστοιχη με τη δραματική-τρομοκρατική εικόνα που παρουσιάζουν τα κανάλια (βέβαια έχουμε μάθει να κρίνουμε με τα στενά δικά μας κριτήρια, του δυτικού ανθρώπου δηλαδή, όπου η μείωση της καταναλωτικής δύναμης ή το να ζεις μόνο με τα απαραίτητα θεωρείται κάτι πρωτοφανές και τραγικό). Σίγουρα η καταναλωτική μανία έχει ανακοπεί, αν και δεν έχει σταματήσει τελείως (βοηθά η οικογένεια με γονείς στο δημόσιο, η σύνταξη των ηλικιωμένων, το μικρό ή μεγάλο κομπόδεμα, οι επίσημες και άτυπες υποδομές αλληλεγγύης). Αυτό βέβαια επέφερε καίριο πλήγμα στη μικρομεσαία τάξη (στην οποία ανήκει λόγω ατομιστικής στάσης, καταναλωτικής νοοτροπίας και βιοτικού επιπέδου μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης), στα διάφορα μαγαζιά και στους ελεύθερους επαγγελματίες, τάξη που από την άλλη μεριά βέβαια ήταν υπερδιογκωμένη, δείγμα μιας αντιπαραγωγικής μεταπρατικής οικονομίας. Οι πραγματικά φτωχοί παρέμειναν φτωχοί και κάποιοι σίγουρα εξαθλιώθηκαν ακόμη περισσότερο. Φυσικά, αφού συνεχίζεται η στασιμότητα της οικονομίας και της αγοράς, οι φτωχοί και οι εξαθλιωμένοι αυξάνονται μέρα με τη μέρα, και θα συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται. Το «χρέος» όμως είναι κοινωνικός πλούτος, «χαμένος» ή κλεμμένος, και πάντως σπαταλημένος, και υπ’ αυτήν την έννοια βαρύνει τα μέλη μιας «κοινωνίας» – είναι δηλαδή και ένα ηθικό και πολιτισμικό έλλειμμα. Από τη μια, γιατί οι εργαζόμενοι, οι πολίτες, οι «απλοί άνθρωποι» ανέχονταν ή/και επωφελούνταν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, το βόλεμα-μέσο, την ευημερία και «ανάπτυξη» με δανεικά, και τη διαφθορά (έστω και μόνο που ψήφιζαν τους εκάστοτε εξουσιαστές). Και από την άλλη, γιατί οι πλούσιοι, οι καπιταλιστές, οι γραφειοκράτες και η πολιτική ελίτ καρπώνονται τη μερίδα του λέοντος και σπαταλούν αυτόν τον πλούτο (τα μεγάλα λαμόγια). Επομένως, δεν πρόκειται να ξεφύγουμε από τα δεσμά μας, είτε με ευρώ είτε με δραχμή, αν δεν αναλάβουμε την ευθύνη, το χρέος (με την έννοια της ιστορικής αναγκαιότητας) να αλλάξουμε τον εαυτό μας και τον τρόπο σκέψης και ζωής μας, να πάμε ενάντια στο εγώ μας, να ξεβολευτούμε. Μόνο τότε έχει νόημα μια απάλειψη του χρέους, όταν επομένως δεσμευτούμε σε μια ριζική ανατροπή του σάπιου συστήματος, στην ανατροπή της μικροαστικής και εγωιστικής στάσης ζωής. Διαφορετικά θα ξαναδούμε το ίδιο έργο, το τέλμα, το πισωγύρισμα σε πολύ χειρότερο επίπεδο, θα αντιμετωπίσουμε κατάφατσα μια μεγάλη καταστροφή...Διαβάστε όλο το άρθρο:



Η μιζέρια των νοικοκυραίων

απο τη σελίδα "ΑΡΘΡΑ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ"


Δηλαδή των «ψηφοφόρων», «των πολιτών», του «λαού», των μικροαστών, με λίγα λόγια, όλων αυτών που στηρίζουν με τη στάση τους την εξουσία των ρόλων, των σχέσεων, των εννοιών-κατηγοριών όπως οι παραπάνω.

Ο κόσμος είναι εξοργισμένος και αρχίζει να διαμαρτύρεται, τουλάχιστον κατά τα λεγόμενα των καναλιών, για την μαζική παρουσία μεταναστών στα νησιά (η τελευταία είδηση αναφέρεται στη Μυτιλήνη) και στις παραλίες «τους», και το χειρότερο σε «τουριστική σεζόν»! Τι να πεις για αυτούς τους φιλήσυχους ανθρωπάκους, που μπορεί να οργίζονται ή ακόμη και να νιώθουν μίσος για το δράμα των συνανθρώπων τους. Δεν τους νοιάζουν οι ζωές των άλλων, μόνο η δική τους ησυχία και ζωούλα. Στην πραγματικότητα όμως, στο βάθος-βάθος, δεν τους νοιάζει ούτε η ίδια η δική τους ζωή, αφού δεν οργίζονται ούτε διαμαρτύρονται για τα εγκλήματα και τους θανάτους συνανθρώπων τους εργατών στην ίδια τους τη χώρα. Είναι παθητικοί και εγκλωβισμένοι στην εξουσία και στη ρουτίνα-μιζέρια της καθημερινότητας.

Εργάτες χάνουν τη ζωή τους κάθε τόσο στον βωμό του κέρδους των καπιταλιστών, όπως το τελευταίο εργατικό δυστύχημα στα διυλιστήρια στον Ασπρόπυργο. Αλλά και το τραγικό για τη δημόσια υγεία ατύχημα σε εργοστάσιο ανακύκλωσης, ένα μικρό Μποπάλ, με το τοξικό νέφος διοξινών και άλλων χημικών δηλητηρίων να απλώνεται από τον Ασπρόπυργο σε ολόκληρη την Αττική, απειλώντας άμεσα τις ζωές των κατοίκων, ιδιαίτερα των παιδιών, των αρρώστων, των ηλικιωμένων.  Οι συνέπειες θα είναι πιο βαριές για τις δυτικές συνοικίες, που δεκαετίες τώρα είναι η χαβούζα του λεκανοπεδίου.  Και δεν κάνουν τίποτε γι’ αυτό, μένουν μουγκοί, αυτό δεν τους πειράζει, δεν τους καίει, αλλά τους ενοχλεί και τους καίει το ότι δεκάδες μετανάστες στοιβάζονται σε άθλιες συνθήκες στη γειτονιά «τους», με το «επιχείρημα» ότι χάνουν την ησυχία τους, την ασφάλειά τους, υποβαθμίζεται η ζωή τους. Λες και ο τόπος είναι δικός τους, είναι ιδιοκτησία τους, λες και η γη ανήκει σε «μας» ή στους «άλλους», η θάλασσα είναι ιδιοκτησία κάποιων και τα σύνορα είναι φυσικές κατασκευές που ορίζουν ένα «ζωτικό χώρο», και όχι ανθρώπινες επινοήσεις, για να ορίζεται ο χώρος κυριαρχίας και εκμετάλλευσης από μια εξουσία.

Άραγε, νομίζουν ότι η «αριστερή» κυβέρνησή τους θα τιμωρήσει τους υπεύθυνους και θα πάρει μέτρα για να μην ξαναγίνουν εγκλήματα από τους εργοδότες κατά ζωών και κατά του περιβάλλοντος; Ή περιμένουν για άλλη μια φορά τα πιο προωθημένα και συνειδητά κομμάτια τις κοινωνίας, την ανυπότακτη νεολαία, τους αντιεξουσιαστές και τους αναρχικούς να βγάλουν το φίδι από την τρύπα; Να διαδηλώσουν και να διαμαρτυρηθούν ενάντια στο κέρδος και στην καταστροφή του περιβάλλοντος και της ζωής, όπως έγινε στο Τσερνόμπιλ το ’86; Μάλλον περιμένουν στωικά τον αργό θάνατό τους… Αν και, για να ’μαστε δίκαιοι, τελευταία κινητοποιούνται μερικές χιλιάδες στις πλατείες, γιατί θεωρούν ως πιο σημαντικό το οικονομικό πρόβλημα, την επιβίωση, την πολιτική διαχείριση της κρίσης, με τη στενή έννοια βέβαια.

Ίσως είναι σοφό να αναστοχαστούμε πάνω στις κλασικές κοινωνικές παρεμβάσεις, οι οποίες έτσι κι αλλιώς δεν πρέπει να γίνονται βεβιασμένα, ανακλαστικά και σπασμωδικά. Θα πρέπει να μεσολαβεί ένας εύλογος χρόνος, για να εκτιμηθούν το κλίμα στην κοινωνία, ιδιαίτερα στα πιο προωθημένα κομμάτια και το αντίκτυπο ενός γεγονότος ή συγκυρίας. Όταν μεσολαβεί ένα εύλογο χρονικό διάστημα ή και μια παύση, υπάρχει  το πλεονέκτημα ότι αναγκαστικά αποκαλύπτεται  το πραγματικό τέλμα και το κενό που βιώνει η κοινωνία. Έτσι, πιέζονται όλοι να προβληματιστούν με την κατάσταση, να την αποδεχτούν, να την κατανοήσουν και να πάρουν θέση. Να μην περιμένουν κάποιους σωτήρες να κάνουν αυτά που θα ’πρεπε να κάνουν οι ίδιοι οι καταπιεσμένοι, για να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Έχουμε σκεφτεί άραγε ότι οι διάφορες κινηματικές δράσεις μπορεί να λειτουργούν σαν άλλοθι και εκτόνωση των αντιδράσεων από τον κόσμο; Δεν είναι κακό λοιπόν να περιμένουμε για μια περίοδο, να σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε, να επιλέξουμε το κατάλληλο τάιμινγκ και τρόπους παρεμβάσεων, που να έχουν καταλυτική επίδραση στα κοινωνικά πράγματα.

Εφόσον γίνονται δράσεις, να είναι ξεκάθαρα τα κίνητρα που εκφράζουν μια νέα νοοτροπία: Ένα αντιεξουσιαστικό-αντι-ιεραρχικό κίνημα δεν μπορεί να καθοδηγεί ή να περιμένει να αντιδράσουν ως ακολουθητές ή μιμητές οι καταπιεσμένοι και οι εργαζόμενοι επειδή θα κάνει ακτιβίστικες ενέργειες και παρεμβάσεις. Στόχος είναι η συνειδησιακή αναβάθμιση, αυθόρμητη και αυτόνομη δράση των ανθρώπων. Αυτό θα καταδείξει και το συνειδησιακό επίπεδο του κόσμου, και θα μας βοηθήσει με νέα δεδομένα να βγάλουμε χρήσιμα και διδακτικά συμπεράσματα: δρούμε για την ελευθερία και την επανάσταση, γιατί εμείς είμαστε και νιώθουμε έτσι, κάνουμε κάτι επειδή το πιστεύουμε και είναι ο ίδιος ο εαυτός μας, το είναι μας, και όχι για να «σώσουμε την κοινωνία» ή να γίνουμε ήρωες. Κάνουμε ό,τι κάνουμε, με το όποιο κόστος, γιατί αυτή είναι η δική μας πραγματικότητα, η αξία και ουσία της ύπαρξης, η αξιοπρέπεια και το νόημα του ανθρώπου, της ζωής, η ελευθερία για την ελευθερία, η άρνηση της εξουσίας, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, η αναρχία. Και εννοούμε ως ισότιμους συντρόφους συναγωνιστές, μόνο αυτούς που συνειδητά και ελεύθερα συντάσσονται σε αυτόν τον αγώνα, όχι γιατί είναι ακολουθητές, μιμητές, ηγέτες ή από κάποιο ρηχό, υποκριτικό και επιπόλαιο ανθρωπιστικό και ηθικίστικο χρέος.  

Όσο για τις αποκεντρωμένες δράσεις, πιστεύω ότι είναι  λιγότερο αποτελεσματικές και πιο ευάλωτες. Άρα, τι νόημα έχουν;  Εκτός μόνο αν πηγάζουν πράγματι από την τοπική κοινωνία, και δεν γίνονται από «αλεξιπτωτιστές». Τα εγκλήματα των καπιταλιστών και η μόλυνση αφορούν όλους τους κατοίκους του λεκανοπεδίου και όχι μόνο μια περιοχή, οπότε προς τι ο τοπικισμός; Αφού ξέρουμε ότι προνομιακός μας χώρος είναι η μητρόπολη και λειτουργούμε καλύτερα εκεί. Η παρέμβαση στο κέντρο της μητρόπολης, εκεί που χτυπά η καρδιά της κοινωνίας, έχει πολύ πλατιά εμβέλεια, λειτουργεί καταλυτικά.

21/6/2015

Ααρών Τουμαϊνί




Εικονική αριστερά: δώρο η πραγματική δεξιά απο τη σελίδα "ΑΡΘΡΑ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ" Δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να δει ο κάθε λογικός άνθρωπος για να πέσουν οι αυταπάτες για αριστερή πολιτική και για «πρώτη φορά αριστερά», που «θα αλλάξει τη χώρα». Καμία ουσιαστική αλλαγή δεν έχει γίνει, όλες οι προεκλογικές εξαγγελίες πάρθηκαν πίσω με το καλημέρα. Οι ιδιωτικοποιήσεις συνεχίζονται, η λειτουργία της Eldorado Gold εκκρεμεί, οι μισθοί μένουν ως είχαν. Και πρόσφατα μάλλον γίναμε μάρτυρες και του πρώτου «σκανδάλου» της νέας κυβέρνησης: την «αναβάθμιση» των 5 αεροσκαφών Orion, με ανάθεση χωρίς διαγωνισμό σε αμερικανική εταιρεία, κόστους 500 εκ. Η κυβέρνηση το καταλαβαίνει ότι αρχίζει να ξεφτίζει η γυαλιστερή εικόνα της και γι’ αυτό το ’χει ρίξει στο θέαμα (α, και στη δημιουργική ασάφεια). Το είδος που προτιμάει είναι δραμεντί (δεν ξέρεις τι να κάνεις, να γελάς ή να κλαις).

Το θέαμα είναι αυτό που έχει μείνει από τη φούσκα της κυβερνώσας αριστεράς και εθνικόφρονος δεξιάς. Αυτό το είχαμε ζήσει από τις πρώτες ώρες που ανέλαβε την κρατική εξουσία, με το εικονικό στοιχείο να είναι το κύριο χαρακτηριστικό της πολιτικής της και της επικοινωνίας της. Πρόσφατα, το  έργο που άρχισε να παίζεται στις οθόνες μας είναι η εξεταστική επιτροπή για το χρέος. Εκεί (θα) κονταροχτυπιούνται οι μεγάλοι άντρες της πολιτικής (ενώ οι γυναίκες προσπαθούν να τους μοιάσουν) για το ποιος είναι ο πιο μάγκας και ποιος «σκόραρε» και την έφερε στον άλλο. Αυτό όμως είναι κλασική δεξιά και όχι αριστερή πρακτική: δηλαδή δεν φταίει το καπιταλιστικό σύστημα για τα προβλήματα και την κλοπή του δημόσιου πλούτου (βλέπε «σκάνδαλα») αλλά κάποιοι ανήθικοι κρατικοί λειτουργοί που πρέπει να τιμωρηθούν – άσχετα αν σχεδόν ποτέ δεν γίνεται ούτε αυτό. Προς διασκέδαση και ικανοποίηση του πολιτών-θεατών που το μόνο που τους προβληματίζει είναι σε ποιους θα αναθέσουν τη διαχείριση και τον έλεγχο της ζωής τους. Ανάθεση, ανάθεση, ανάθεση… η συνειδησιακή πανούκλα που αποβλακώνει την κοινωνία και την κάνει παθητική, αδιάφορη για τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα.

Το όλο σκηνικό λειτουργεί λοιπόν αποπροσανατολιστικά, καθώς τόσο για το χρέος όσο και για την κρίση ευθύνεται ο τρόπος που λειτουργεί το εγχώριο καπιταλιστικό σύστημα, σε σχέση βέβαια και με το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα. Η παρασιτική και αναχρονιστική αστική τάξη και η πολιτική κάστα που έχει την εξουσία, στηριζόμενη αλλά και εξαρτημένη από  πελατειακές σχέσεις, έχει οδηγήσει στον υπέρογκο δανεισμό, στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και στη χρεοκοπία του κράτους. Αυτός όμως είναι ο καπιταλισμός, και επειδή το πρόβλημα ανέκαθεν εντοπίζεται στη διαχείρισή του (καλή ή κακή) και στα πρόσωπα που την αναλαμβάνουν (ηθικά ή όχι, ικανά ή ανίκανα), διαιωνίζεται και διογκώνεται συνεχώς, με αποτέλεσμα να έχει γίνει κοινωνική και πολιτική παθογένεια, καρκίνωμα που θα οδηγήσει την κοινωνία σε αλληλοσπαραγμό και διάλυση.

Ο Σύριζα και οι «καμένοι» συνεργάτες του οδηγούν στην ανανέωση του πολιτικού συστήματος. Κάποια πρόσωπα θα στιγματιστούν ηθικά ή και θα ποινικοποιηθούν, για να ευχαριστηθεί ο κόσμος με την εξιλέωσή του. Κι μετά θα ’ναι όλα καλά, όλα θα λειτουργούν στην εντέλεια, ας έχουμε καπιταλισμό. Γιατί τώρα θα έχουμε καπιταλισμό με αριστερό πρόσωπο και με εθνική υπερηφάνεια και ικανοποίηση. Γιατί η γενναία και εθνικά υπερήφανη κυβέρνηση τα ’βαλε με τσαμπουκά και θάρρος με τους κακούς ξένους και με τους κακούς (ή απατεώνες) ντόπιους που παρά τον καπιταλισμό (που θα μπορούσε να λειτουργήσει υγειώς) αυτοί «έριξαν το (ελληνικό καπιταλιστικό) πλοίο στα βράχια»! Δεν εκπλήσσει καθόλου λοιπόν που η «αριστερή κυβέρνηση» δεν μιλά για καπιταλισμό και για το καθήκον να υπερβούν οι κοινωνίες το εκμεταλλευτικό-εξουσιαστικό σύστημα της αστικής τάξης.   

Πάντως, όπως έλεγε και ο Π Κονδύλης, για να υπάρξει ανάπτυξη, πρέπει να μειωθεί ο καταναλωτισμός, ιδιαίτερα όταν τα προϊόντα που καταναλώνονται δεν παράγονται στη χώρα αλλά εισάγονται, που σημαίνει ότι αυξάνεται ο δανεισμός και το χρέος, δηλαδή εκποιείται ο κοινωνικός πλούτος. Ανάπτυξη σημαίνει, κατά τον ίδιο, ότι πρέπει να υπάρξει συσσώρευση, εντατική εργασία και προσωρινή τουλάχιστον στέρηση. Αντίθετα ο δρόμος της βραχυπρόθεσμης ευημερίας είναι ο δρόμος του παρασιτισμού και της οικονομικής και παραγωγικής διάλυσης. Αυτά τα καυτά ζητήματα δεν τα θίγει η «αριστερή» κυβέρνηση, γιατί θα δυσαρεστήσει τους οπαδούς της, γιατί είναι λαϊκιστική και δεν θίγει τη ρίζα του καπιταλισμού.  Όπως δεν τολμά να κάνει αναδιανομή του πλούτου και να τα πάρει από τους πλούσιους. Μάλλον έχει μείνει στην εικονική «αριστερή» διακυβέρνηση.

Η διαχείριση και οργάνωση της εικόνας και του θεάματος από την κυβερνώσα αριστερά έχει αναβαθμιστεί επιστημονικά σε τέτοιο επίπεδο, που θυμίζει πολύ το «1984» του Όργουελ. Η πραγματικότητα βαφτίζεται αλλιώς, στο αντίθετό της, για να παραποιείται. Αρκεί να πάρουμε το όνομα της «Επιτροπής Αλήθειας» για το χρέος, ή τα τραγελαφικά «πρόγραμμα» και «θεσμοί». Τα νέα μέτρα κα το νέο μνημόνιο που ετοιμάζουν, το βαφτίζουν «σκληρή διαπραγμάτευση με απαραβίαστες κόκκινες γραμμές» από μια «αριστερή κυβέρνηση».  Ή, ακόμη, η «αριστερή μεταρρύθμιση» της παιδείας που καμία ουσιαστική αλλαγή, πόσο μάλλον ανατροπή, δεν φέρνει. Μια αριστερή κυβέρνηση είναι πολύ πιο αποτελεσματική στη χειραγώγηση των μαζών, γιατί ξέρει από πεζοδρόμιο και αγώνες. Έχει επιστημονικά εφόδια από τις κοινωνικές επιστήμες: ψυχολογία, κοινωνική ψυχολογία, κοινωνιολογία, επικοινωνία κλπ. Δεν εκπλήσσει επομένως το ότι στελέχη της δηλώνουν «αντιεξουσιαστές» ή «αναρχικοί»… βουλευτές και υπουργοί. Είναι στο στιλ τους να κάνουν το άσπρο μαύρο. Να μαγεύουν τα αποχαυνωμένα πλήθη, για να τους λατρεύουν σαν ήρωες που υπερασπίζονται τα «δίκαια του κοσμάκη».

Ιδού η νέα εξουσία: κυβερνά η εικονική αριστερά και η πραγματική εθνικόφρων υπερσυντηρητική δεξιά (οι εθνικιστικές ραδιουργίες του Καμμένου, όπως στον Εχίνο της Ξάνθης, που προκαλούν τα εθνικιστικά αντανακλαστικά και των γειτόνων είναι στην ημερήσια διάταξη). Αυτό είναι το οργουελικό μέλλον που ετοιμάζουν. Οι συνειρμοί που ακολουθούν είναι εύλογοι: σε λίγο θα μιλάμε για τη «φάρμα των ζώων», όπου «όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τ’ άλλα»…

Ααρών Τουμαϊνί

26/5/2015



Ο καπιταλισμός τρώει τα παιδιά του

Από τη σελίδα  - ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ(ή η παρακμή του δυτικού πολιτισμού είναι εδώ)Το αδιανόητα τραγικό γεγονός της πτώσης του αεροπλάνου στις γαλλικές Άλπεις, που κατά την επικρατούσα εικόνα το οδήγησε στη θανατηφόρα του πτώση ο συγκυβερνήτης του, μπορεί να αποδοθεί σε πολλούς και διάφορους παράγοντες. Η πιο ρεαλιστική προσέγγιση φαίνεται να είναι ότι ψυχολογικοί λόγοι οδήγησαν τον πιλότο στο απονενοημένο διάβημα που πήρε μαζί του στον θάνατο άλλους 149 συνανθρώπους του.

Αν και η ψυχολογική ερμηνεία που κυριαρχεί στα ΜΜΕ είναι αρκετά επιφανειακή, σίγουρα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Όπως επίσης δεν μπορεί να αποκλειστεί ακόμη και το ενδεχόμενο βλάβης. Πάντως οι απόψεις των ίδιων των πιλότων και των ενώσεών του για τις συνθήκες δουλειάς και συντήρησης των αεροπλάνων δεν πήραν την έκταση που έπρεπε, αλλά ακούγονταν σκόρπιες από δω κι από κει. Αν εστιάσουμε στις δηλώσεις έμπειρων πιλότων (βλ. πχ.χ. το ισχυρό συνδικάτο Vereinigung Cockpit) μπορούμε να φτιάξουμε κάπως το παζλ των αιτιών που προκαλούν αεροπορικά ατυχήματα-δυστυχήματα με αυξανόμενη συχνότητα σήμερα. Και αφορούν στο συνδυασμό και των δύο παραγόντων: συντήρηση αεροσκαφών και αύξηση των στρεσογόνων συνθηκών εργασίας.

Έχουν να κάνουν πρώτον με τον εξαντλητικό ανταγωνισμό των εταιρειών για κέρδος. Ανταγωνισμός που πιέζει μηχανές και ανθρώπους φτάνοντάς τους στα όριά τους. Αυτό δε σημαίνει ότι, τουλάχιστον στην Ευρώπη, η συντήρηση είναι ελλιπής. Είναι όμως τέτοια η ψυχολογική πίεση που ασκείται στους εργαζόμενους, πίεση για αύξηση της παραγωγικότητας, δηλαδή να βγάζουν τη δουλειά (π.χ. έλεγχος και συντήρηση ή επισκευή) σε όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο. Και το γενικότερο κλίμα πίεσης για οικονομία και μείωση του λειτουργικού κόστους, που δημιουργεί μάλλον ασφυκτικές συνθήκες οι οποίες έχουν επιπτώσεις στην ποιότητα εργασίας και στην ψυχολογική αντοχή των εργαζομένων. Όπως λένε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, εξαιτίας του ανταγωνισμού από τις εταιρείες χαμηλού κόστους, έχει αυξηθεί υπέρμετρα το ωράριο εργασίας των πιλότων, η εντατικοποίηση της εργασίας, η μείωση του μισθού και του κοινωνικού γοήτρου του επαγγέλματός τους. Το αποτέλεσμα είναι να απαξιώνεται σταδιακά το επάγγελμα του πιλότου και να πέφτει η ζήτησή του.

Συνάγεται από τα παραπάνω ότι μπορεί μεν να μην υπάρχει μια απτή και ορατή χαλάρωση των όρων ασφάλειας και πτώση των στάνταρντς ποιότητας των αεροσκαφών, ωστόσο η γενικότερη αύξηση της πίεσης πάνω σε μηχανές και ανθρώπους σίγουρα έχει επιφέρει την επιδείνωση των συνθηκών πτήσης και τελικά ασφάλειας των αεροσκαφών. Δεν μιλάμε με άλλα λόγια για κακούς καπιταλιστές, συνειδητά τουλάχιστον, αλλά για το «αδηφάγο ένστικτο» του καπιταλισμού και του καπιταλιστή ως συλλογικού υποκειμένου. Ένστικτο για αύξηση της παραγωγικότητας, της εντατικοποίησης της εργασίας και της εκμετάλλευσης, με στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Και όσο αφορά στον κάθε ατομικό καπιταλιστή, στόχος του είναι να ανταπεξέλθει στον ανταγωνισμό των άλλων κεφαλαιοκρατών. Δηλαδή να μειώσει τα λειτουργικά κόστη, για να επεκταθεί στην αγορά και να τη διεμβολίσει, αποσπώντας μεγαλύτερο μερίδιο από τη ζήτηση, να εξασφαλίσει αλλιώς όσο πιο μεγάλο κομμάτι της πίτας από τον ανταγωνιστή του.

Ο θάνατός σου η ζωή μου! Και στην περίπτωσή μας, να αυξήσει τις πτήσεις και τις συνδέσεις με περισσότερους προορισμούς και άρα τα εισιτήρια = έσοδά του. Τα πραγματικά στοιχεία δείχνουν ότι η στατιστική που λέει ότι το αεροπλάνο είναι το πιο ασφαλές μέσο μεταφοράς το τελευταίο 12μηνο έχει ανατραπεί αφού έχουν αυξηθεί δραματικά τα αεροπορικά δυστυχήματα.

Εκτός όμως από τα καθαρά οικονομικό παράγοντα, δηλαδή τις συνθήκες δουλειάς και συντήρησης των αεροσκαφών, υπάρχει και ο ηθικός και ψυχολογικός παράγοντας που παίρνει ιδιαίτερο περιεχόμενο στον καπιταλισμό. Λέγεται αλλοτρίωση και επιφέρει την παρακμή του ηθικού στοιχείου του ατόμου, την ανελευθερία και το υπαρξιακό κενό στον καπιταλισμό, που οδηγεί στην κατάρρευση του ατόμου, στην σύνθλιψη και ακύρωσή του. Η κατάθλιψη έτσι αποκτά κοινωνικές και φιλοσοφικές διαστάσεις. Όπως έλεγε και ο Καμύ, το μόνο φιλοσοφικό πρόβλημα είναι η αυτοκτονία. Έχει να κάνει με πολύ σκοτεινά και βαθιά πεδία του ανθρώπινου ψυχισμού και της ατομικής ύπαρξης, της ατομικότητας σε διαλεκτική σχέση με την κοινωνική διάρθρωση.    

Αν κα αυτό το σημείο φαίνεται να είναι αληθινό, ωστόσο μάλλον είμαστε μάρτυρες μιας εποχής όπου η άνοδος της υλικής ευμάρειας στον δυτικό πολιτισμό είναι αντιστρόφως ανάλογη με την υπαρξιακή, ψυχική και ηθική ευμάρεια και αρμονία του ανθρώπου. Όσο μεγαλύτερη η πρώτη, τόσο μειώνεται και συμπιέζεται η δεύτερη. Έτσι ο συνδυασμός δύσκολων οικονομικών συνθηκών, καταπιεστικών και στρεσογόνων εργασιακών συνθηκών μαζί με την υπαρξιακή ακύρωση και κατάπτωση του ατόμου, δημιουργεί αυτοκαταστροφικές τάσεις στους ανθρώπους. Τάσεις που μπορεί να αποκτούν και ιδεολογικό περίβλημα, π.χ. όλα είναι μάτοια, σάπιος ο κόσμος, ας καταστραφούν όλοι και όλα, και τα παρόμοια.

Ας μην ξεχνάμε και το ενδεχόμενο της τρομοκρατίας, το οποίο αν δεν ισχύει στο πρόσφατο συμβάν, ωστόσο δεν αποκλείεται σταδιακά να εντείνεται στα ίδια τα καπιταλιστικά κέντρα. Όχι από ισλαμιστές αλλά από ακροδεξιούς εξτρεμιστές. Σύμφωνα με τα δυτικά στερεότυπα αυτοκτονικές τρομοκρατικές ενέργειες γίνονται μόνο από μη δυτικούς. Ξεχνούν όμως ότι στη δύση υπάρχει η ακροδεξιά τρομοκρατία που στοχεύει σε τυφλές και μαζικές δολοφονίες ανθρώπων. Ενώ τελευταία φαίνεται να παίρνει και τη μορφή αυτοθυσίας ή αυτοκτονίας του δράστη, όπως δείχνουν διάφορα πρόσφατα περιστατικά επιθέσεων σε εβραίους ή τριτοκοσμικούς μετανάστες σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις. Οι ενέργειές αυτές σε κάποιες περιπτώσεις είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο του δράστη. Και πάντως πρόκειται για πράξεις υψηλού ρίσκου, σχεδόν αυθόρμητες και χωρίς κάποιο οργανωμένο σχέδιο, με μαγάλες απώλειες τόσο σε θύματα όσο και από τη μεριά του ή των θυτών. Η περίπτωση του Μπρέιβικ είναι τέτοια, με δηλωμένη την πρόθεσή του να πεθάνει, αν και τελικά δεν το επιχείρησε.

Συμπερασματικά λοιπόν, η παρακμή του καπιταλιστικού τρόπου ζωής (ευμάρεια, καταναλωτισμός, ατομισμός, ανταγωνισμός, ανεργία, ένταση της εκμετάλλευσης, φτωχοποίηση, αλλοτρίωση, καταπίεση) δεν μπορεί πλέον να συγκρατήσει τους κοινωνικούς δεσμούς και θεσμούς στους οποίους στηριζόταν μέχρι τώρα. Περαιτέρω, έχει οδηγήσει σε ένα παρακμιακό ψυχολογικό κλίμα, άγχος, κατάθλιψη, φόβος και ανασφάλεια, εξαφάνιση της κοινωνικότητας και κοινότητας των ανθρώπων και μαζικής παράνοιας (επικράτηση δηλαδή του ανορθολογισμού στον τρόπο σκέψης, καθημερινών αποφάσεων, επιλογών και συμπεριφοράς των ανθρώπων). Όλα αυτά συνιστούν ένα «εκρηκτικό» μείγμα που θα πυροδοτεί  στο άμεσο και στο απώτερο μέλλον πράξεις απονενοημένες, αυτοκαταστροφικές, απεγνωσμένες, πράξεις ηχηρής διαμαρτυρίας, ξεσπάσματος και εξέγερσης ενάντια στην υπαρξιακή έρημο και ισοπέδωση του καπιταλισμού. Και είτε είναι ιδεολογικά και πολιτικά επενδυμένες είτε εκληλώνονται σαν ατομιστικές αυτοκαταστροφικές, πάντως συνδέονται άμεσα με την ηθική και υπαρξιακή παρακμή του ανθρώπου στον αδηφάγο καπιταλισμό-ζόμπι.  

11/4/2015

Δημήτρης Φασόλης


Το κόμμα κράτος του ΣΥΡΙΖΑ
 απο τη σελίδα "ΑΡΘΡΑ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ"


Στο ελλάντα, όπως όλοι ξέρουμε από παλιά, είναι έτσι φτιαγμένο το πολιτικό σύστημα που το κάθε κόμμα που κερδίζει στις εκλογές πρέπει να κατακτήσει το κράτος και να το κάνει όργανό του. Γιατί το κράτος ήταν πάντα στο ελλάντα τσιφλίκι των πολιτικών και ο κύριος εργοδότης, η ατμομηχανή της οικονομίας. Ενώ ο ιδιωτικός τομέας έρχεται σε δεύτερη μοίρα, με άθλιες συνθήκες δουλειάς και σε περιόδους κρίσης μαζικές απολύσεις και τρομακτικά υψηλή ανεργία. Και επειδή οι πολιτικοί παραδοσιακά προέρχονται από τζάκια και άρα στηρίζονται σε απαρχαιωμένες πελατειακές σχέσεις πατρωνίας, είναι λογικό ότι οποιαδήποτε ιδεολογία και αν πρεσβεύουν, ακολουθούν την ίδια πολιτική. Γιατί, στρατηγικός τους στόχος είναι η αναπαραγωγή της πολιτικής ολιγαρχίας και των εκμεταλλευτικών ιεραρχικών σχέσεων. Μέσα από την αναπαραγωγή της πολιτικής κάστας αναπαράγεται και η οικονομική κάστα, η ολιγαρχία του πλούτου, και τελικά η καπιταλιστική οικονομία. Η εγχώρια πολιτική αριστοκρατία ουσιαστικά φέρει μία και μόνο ιδεολογία και πρακτική, αυτή του εθνοκεντρισμού, της προσκόλλησης στην παράδοση και στις πατριαρχικές ιεραρχικές σχέσεις και νοοτροπίες. Συνεπώς, ανάμεσα στην εξουσία και το λαό υπάρχει στενή διασύνδεση ιδεολογική, αξιακή και συμφεροντολογική. Κυρίως η αλληλοεξάρτηση τοπικής κοινωνίας και πολιτικών είναι καθοριστική. Η προσκόλληση στο παρελθόν, ιδιαίτερα, έχει μεγάλη σημασία γιατί διαμορφώνει καθοριστικά όλη τη συμπεριφορά τόσο της αριστοκρατικής πολιτικής κάστας όσο και του λαού (της κοινωνίας).  Δεν ενδιαφέρει τους σκοπούς της ανάλυσής μας εδώ το ότι το εν λόγω παρελθόν είναι πλαστό και κατασκευασμένο. Σημασία έχει ότι ασκεί μεγάλη αίγλη και ιδεολογική ηγεμονία στο κοινωνικό σώμα. Η μυθολογία για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, που έδωσε τα φώτα του στην Ευρώπη, έδωσε τροφή στους σύγχρονους εθνικισμούς και στο ότι ένας ολόκληρος λαός επαναπαύεται στις δάφνες του «ένδοξου και ηρωικού παρελθόντος». Η «μεγάλη ιδέα» ταλάνισε και ταλανίζει τους κατοίκους στο ελλάντα, αυτή η νοσηρή νοσταλγία για τα εδάφη «ελληνικά» από πολύ παλιά, στη χρυσή εποχή των διαφόρων ελλήνων βασιλιάδων και αυτοκρατόρων.   Ωστόσο, το γεγονός ότι τα μέλη της εξουσιαστικής αριστοκρατίας διαφοροποιούνται πολιτικά δεν συνιστά αντίφαση, όπως ίσως δείχνει ότι είναι. Διαλέγουν όμως διαφορετικό ιδεολογικό και κομματικό στρατόπεδο όχι γιατί είναι γνήσιοι ιδεολόγοι, αλλά για να μοιράζεται το πολιτικό παιχνίδι, να γίνεται ανταγωνιστικό και πιστευτό. Μια που είναι τόσα πολλά τα λαμόγια της ελληνικής ελίτ, που δεν μπορούν να είναι όλα στην εξουσία. Έτσι παίζουν το παιχνίδι της ιδεολογικής πάλης για να εναλλάσσονται στην εξουσία και στην ιδιοποίηση του κράτους και του δημόσιου πλούτου για ίδιον όφελος. Γι’ αυτό εξάλλου παρατηρείται και το ιδιαίτερο φαινόμενο, μέχρι σήμερα, της μετακίνησης πολιτικών σε διαμετρικά αντίθετες παρατάξεις, από τη δεξιά (ή και ακροδεξιά) στη σοσιαλιστική έως και την αριστερά, και το αντίστροφο.Η πρακτική των πολιτικών στις βασικές της αρχές είναι απαράλλακτη, είτε είναι αριστεροί είτε δεξιοί. Μόνο στην επιφάνεια και στα προσχήματα υποτίθεται διαφέρουν. Για να σιγουρέψουν την εξουσία τους, τα κόμματα δημιουργούν ένα εφεδρικό κομματικό στρατό δημοσίων υπαλλήλων. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που και ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί λίγο λίγο το δικό του κομματικό κράτος. Ο Κατρούγκαλος, και όχι μόνο,  έχει αναλάβει τη δουλειά, την αποκατάσταση της εκλογικής πελατείας με διορισμούς, με το αζημίωτο φυσικά, γι’ αυτό και δεν του λέει κανείς τίποτα. Γιατί αυτός είναι ο στόχος τους, και είναι απροκάλυπτος. Να ανανεώσουν το καπιταλιστικό σύστημα με την κατάληψη του κράτους από το νέο κόμμα (που είναι ένα μείγμα από παλιά και νέα μέλη της πολιτικής αριστοκρατίας). Για να ελέγχουν τελικά έτσι ολόκληρη την κοινωνία. Και όταν το κάνουν αυτό, θα ανοίξει και ο δρόμος της δυναμικής καταστολής, όχι όπως τώρα που είναι καλυμμένος με έναν προοδευτικό μανδύα. Δηλαδή όσοι διαφωνούν με την εθνική συναίνεση θα διώκονται. Οι αντιφρονούντες που είναι ενάντια στον αριστερό ολοκληρωτισμό, δηλαδή τον καλυμμένο εθνικόφρονα δεξιό κομματικό μηχανισμό, και το κράτος του, θα είναι εχθροί, αποδιοπομπαίοι τράγοι που φταίνε για όλα τα δεινά. Δεν θα ήταν καθόλου άστοχο, έστω κι αν ακούγεται παράξενο, να πούμε ότι δεδομένου του πολιτικού συστήματος στο ελλάντα, που έχει άμεση σχέση με την απαρχαιωμένη κοινωνική οργάνωση και ιδεολογία, μεγάλο μέρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι στην πραγματικότητα δεξιοί (ή και ακροδεξιοί) που μασκαρεύτηκαν και κρύφτηκαν πίσω από την αριστερή μάσκα, για να πετύχουν τον σκοπό τους, την κατάληψη της εξουσίας και του κράτους. Γιατί οι κάστες στο ελλαδιστάν πρέπει να αναπαράγονται. Η κοινωνική αριστοκρατία που είχε πλούτο και εξουσία ήδη επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας, συνέχισε από την ίδρυση του ελληνικού κράτους-έθνους και εξακολουθεί και σήμερα να κυβερνά αυταρχικά, μαζί με τις όποιες νεοανερχόμενες κάστες. Και φυσικά όλα αυτά τα παράσιτα πρέπει να τρέφονται με δανεικά των ξένων, για να βολεύονται και αυτοί (με εξυπηρετήσεις, παραχώρηση φιλέτων κλπ.) και τα ντόπια λαμόγια. Ανέκαθεν η ντόπια αριστοκρατία στηριζόταν στις ξένες οικονομικές ολιγαρχίες και αστικές τάξεις, για να επιβιώσει. Πρόκειται για συμφωνία κυρίων και οι όποιες διαφωνίες είναι επιφανειακές. Ενώ όταν τη συνέφερε, άλλαζε απλά στρατόπεδο: π.χ. αντί για Ρωσία, Αγγλία ή Γαλλία και vise versa. Είτε σταλινικοί είτε εθνο-δεξιοί είναι το ίδιο και το αυτό. Γιατί είναι οι ίδιοι, η ίδια αριστοκρατική κάστα (οι ίδιες οικογένειες, ίδιοι πατριάρχες και ίδια σόγια) από παλιά, που συγχωνεύει και τις νέες εξουσιαστικές κάστες. Και τον ολοκληρωτισμό τους θα τον νιώσουμε στο πετσί μας, αν δεν αντιδράσουμε. 4/4/2014 Ααρών Τουμαϊνί                  

 

Αναδημοσίευση: 13/1/2015

Ο σχιζοειδής άνθρωπος του 21ου αιώνα

ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ 2 - ΑΡΧΕΙΟ


Cat's foot iron claw
Neuro-surgeons scream for more
At paranoia's poison door.
Twenty first century schizoid man.

Blood rack barbed wire
Polititians' funeral pyre
Innocents raped with napalm fire
Twenty first century schizoid man.

Death seed blind man's greed
Poets' starving children bleed
Nothing he's got he really needs
Twenty first century schizoid man.


Εκατό  χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το ξέσπασμα του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, το 1914. Ήταν ένας πόλεμος τόσο σκληρός και βίαιος που, έναν αιώνα μετά, ακόμα κι αν μεσολάβησε ένας ακόμη πιο φονικός Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος,  έχει αφήσει τα σημάδια του στη συλλογική μνήμη των κοινωνιών που τον βίωσαν. Από την απόσταση που πλέον μας χωρίζει από τότε, μπορούμε να πούμε πως ο πόλεμος αυτός αποτελεί μια κρίσιμη καμπή στην ανθρώπινη ιστορία καθώς με αυτόν, η ανθρωπότητα έκανε ένα «άλμα» όσον αφορά το επίπεδο σκληρότητας, βαναυσότητας και θηριωδίας στο οποίο μπορεί να φτάσει.

Δεν είναι μόνο ότι για πρώτη φορά ένας πόλεμος πήρε πραγματικά παγκόσμιες διαστάσεις με όλες τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής να εμπλέκονται σε αυτόν, ούτε ότι το τέλος του σηματοδότησε την κατάρρευση χιλιόχρονων Αυτοκρατοριών (Αυστροουγγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία) και την γέννηση καινούριων εθνών-κρατών. Αυτό που ήταν πρωτοφανές ήταν ότι η χρήση της τεχνολογίας τον κατέστησε– για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας – πραγματικά ολοκληρωτικό. Τα τανκς, τα αεροπλάνα, τα αέρια του χημικού πολέμου και αρκετές άλλες τεχνολογικές εφευρέσεις χρησιμοποιήθηκαν και δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά τότε, με τρομακτικές επιπτώσεις. Το σοκ από το μέγεθος της θηριωδίας που επέφερε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αποτυπώνεται έντονα στη λογοτεχνία, τη ζωγραφική, τις αφηγήσεις και τη συλλογική μνήμη των ανθρώπων που τον βίωσαν.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που είναι αξιοσημείωτο και αποκαλύπτεται από τις πρόσφατες έρευνες των ιστορικών που σκύβουν με νέο ενδιαφέρον να μελετήσουν ξανά την εποχή εκείνη. Είναι η εκπληκτική άγνοια, ανωριμότητα και απάθεια με τις οποίες ο κόσμος πορευόταν ολοταχώς προς την καταστροφή τις παραμονές της 28ης Ιουλίου 1914, ημέρας έναρξης του πολέμου. Δεν ήταν μόνο ότι η κοινή γνώμη – όλων των εμπλεκόμενων πλευρών – είχε παραπλανηθεί και είχε πιστέψει τις διαβεβαιώσεις ότι ο θρίαμβος είναι ζήτημα εβδομάδων. Προκύπτει τώρα, από την μελέτη των σχετικών πηγών, ότι και οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ιθύνοντες τελούσαν υπό καθεστώς τέτοιας (ηθελημένης;) άγνοιας των πραγματικών συνθηκών αλλά και των επιπτώσεων που θα επέφερε ο πόλεμος, που όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε «η Ευρώπη έμοιαζε να υπνοβατεί προς τον όλεθρο».

Σήμερα, έναν αιώνα μετά, τι μπορούμε να πούμε άραγε για την πορεία της ανθρωπότητας; Σε ένα σχετικό του άρθρο της 14/2/2014, (1) ο διάσημος θεωρητικός φυσικός και κοσμολόγος Στήβεν Χόκινγκ, με αφορμή το συνεχιζόμενο όνειδος του πολέμου της Συρίας, δίνει σαφή προειδοποίηση για το μέλλον της ανθρωπότητας: η καταστροφή είναι κοντά αν συνεχίσουμε να συνδυάζουμε την βαρβαρότητα του ανθρώπου των σπηλαίων με τα εκπληκτικά τεχνολογικά επιτεύγματα που έχουμε στη διάθεσή μας. Θέλοντας μάλιστα να τονίσει τη σοβαρότητα της κατάστασης, ξεκινά το άρθρο του παραθέτοντας την πεποίθηση του Αριστοτέλη ότι η ανθρωπότητα δεν έφτασε ποτέ σε μεγάλα επίπεδα ανάπτυξης εξ αιτίας του ότι, επανειλημμένα στο παρελθόν, πλημμύρες και άλλες φυσικές καταστροφές την γύρισαν πάλι πίσω απ’ όπου ξεκίνησε.

Πορευόμαστε  λοιπόν στον 21ο αιώνα, ευρισκόμενοι ως είδος σε μια σχιζοειδή κατάσταση: από τη μια έχουμε την τεχνολογία και τη δύναμη που αυτή μας προσφέρει αλλά φαίνεται, από την άλλη, πως αυτή η ίδια η τεχνολογία χρησιμοποιείται μόνο ως το εξωτερικό, χρησιμοθηρικό περίβλημα μιας βαθύτερης γνώσης, της οποίας δεν έχουμε αποκτήσει ακόμη συνείδηση. Αντ’ αυτού, ως άλλοι υπνοβάτες έχουμε πιστέψει στις διαβεβαιώσεις ότι η τεχνολογία και οι εφαρμογές της θα μας προσφέρουν επ’ άπειρον  υλική ευημερία και πρόοδο ενώ ταυτόχρονα κλείνουμε σκανδαλωδώς τα μάτια μπροστά στην βαρβαρότητα ενάντια στην ανθρώπινη ζωή αλλά και στην ίδια τη φύση. Το γεγονός ότι ένας πόλεμος σαν αυτός της Συρίας αφήνει παγερά αδιάφορη την ανθρωπότητα, προοιωνίζεται ένα ζοφερό μέλλον όπου η ταχύτητα διάδοσης της πληροφορίας είναι αντιστρόφως ανάλογη της αυτοσυνειδησίας της ανθρωπότητας.

Αναρωτιέται λοιπόν εύλογα ο Χόκινγκ: «που είναι η συναισθηματική μας νοημοσύνη, το αίσθημα της συλλογικής δικαιοσύνης;». Αλλά όπως απαντούν οι  King Crimson (2) στο ομώνυμο τραγούδι, ο 21ος αιώνας θα είναι  ο αιώνας όπου «οι ποιητές πεινούν και τα παιδιά αιμορραγούν». 

 

(1) Washington Post, 14/2/2014

(2) 21st Century Schizoid Man, King Crimson: In The Court of the Crimson King (1969)

 

Θανάσης Χαλκιάς 


{18/2/2014}

 

10/1/2015

Μην αφήνεστεWon’t get fooled again (The Who)

ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ 2 - ΑΡΧΕΙΟ

[Στη μνήμη του Βασίλη Καραπλή και στους αγώνες του}



Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα

 

Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα
Τα γηρατειά πρέπει να καίνε και να παραληρούν στο δειλινό.
Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.
Οι σοφοί μαθαίνουν τελικά πως το σκοτάδι έχει δίκιο,
Γιατί οι λέξεις τους δεν έδωσαν ούτ’ έφεραν την αποκάλυψη, κι όμως
Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα.

Άνθρωποι καλοί, τελευταίος αποχαιρετισμός, φωνάζοντας πόσο φωτεινές
Οι εύθραυστες πράξεις τους ίσως θα χόρευαν σ’ έναν κόσμο αγάπης,
Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.

Άνθρωποι άγριοι που άρπαξαν και τραγούδησαν τον ήλιο που πετούσε,
Μαθαίνουν, αργά πια, πώς θρήνησαν σαν έφευγε,
Μην αφήνεστε σ’ αυτή την όμορφη νύχτα.

Άνθρωποι ανήσυχοι, κοντά στο θάνατο που βλέπουν θαμπωμένα
Μάτια τυφλά φλογίζονται
  σαν μετεωρόλιθοι μα είναι εύθυμα,
Οργιστείτε, οργιστείτε για το θάνατο της μέρας.

Και συ, πατέρα μου, εκεί πάνω στο θλιμμένο ύψος,
Καταράσου, ευλόγησε, εμένα τώρα με τα άγρια δάκρυα σου,
προσεύχομαι.
Μην αφήνεσαι σ’ αυτή την όμορφη νύχτα,
Οργήσου, οργήσου για το θάνατο της μέρας.

Ντίλαν Τόμας

 

(μετάφραση: Βίλκη Τσελεμέγκου-Αντωνιάδου)

 

Άννα Γκίκα : Πολύ ωραίο ποίημα με δυνατό μήνυμα νομίζω. Έτσι δεν είναι;

Δημήτρης Φασόλης : Ναι, με μια πρώτη ματιά μου φάνηκε ενδιαφέρον.

Θανάσης Χαλκιάς: Εντάξει,  δε λέω καλό είναι… αλλά δεν ξέρω αν περνάει μηνύματα κλπ. Είναι απλώς ένα ποίημα.

ΑΓ:  Τι εννοείς είναι απλά ένα ποίημα; Κάτι θέλει να πει αυτός που το ΄γραψε, έτσι δεν είναι;

ΘΧ: Σίγουρα, αλλά δεν ξέρω τι είναι αυτό και αν με αφορά. Θέλω να πω ότι αυτός ο Ντύλαν Τόμας πέθανε κάπου το 1950  νομίζω… οπότε τι σχέση μπορεί να έχει με το σήμερα;

ΔΦ: Εγώ πάντως δεν ξέρω τι σκεφτόταν το 1950 ο ποιητής. Ξέρω μόνο ό,τι διαβάζω κι αυτό το ποίημα μιλάει για οργή και παρακινεί ενάντια στον εφησυχασμό νομίζω.  Εσύ που λες ότι έχει δυνατό μήνυμα,  κάτι τέτοιο κατάλαβες και συ;

ΑΓ: Ναι, νομίζω αυτό μου έμεινε. Αφού το λέει και το ξαναλέει: «οργιστείτε… μην αφήνεστε… οργιστείτε».

ΘΧ: Λέει «οργιστείτε» αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί. Δεν μου φαίνεται και πολύ σίγουρος. Έχει μια απαισιοδοξία το ποίημα νομίζω.

ΑΓ: Απαισιοδοξία γιατί;

ΘΧ: Ε, αφού λέει πως οι σοφοί άνθρωποι τελικά ανακάλυψαν πως δεν έχουν δίκιο και οι άγριοι άνθρωποι τελικά θρηνούν όταν πέφτει ο ήλιος. Δεν είναι κάπως απαισιόδοξο;

ΔΦ: Συγνώμη ρε παιδιά, αυτοί οι άνθρωποι, οι σοφοί, οι καλοί κλπ, τι ρόλο παίζουν στο ποίημα;  Γιατί τους αναφέρει;

ΑΓ: Εγώ νομίζω μιλάει για τον απολογισμό που κάνει κάθε άνθρωπος στο τέλος της ζωής του και τη ματαιότητα μπροστά στο θάνατο. Οπότε αυτοί είναι οι διάφοροι τύποι ανθρώπων που συναντά κανείς στο πέρασμα της ζωής.

ΘΧ: Αν είναι έτσι, τότε επιβεβαιώνεται αυτό που λέω, ότι δηλαδή ο ποιητής τα΄ χει βάψει μαύρα μπροστά στο θάνατο και θέλει να το εκφράσει.  Ειλικρινά εμένα αυτό δεν με αφορά. Πιο πολύ με νοιάζει η σκληρή πραγματικότητα της τωρινής ζωής μου.

ΔΦ: Ένα λεπτό… αν ισχύει αυτό που λες τότε όταν λέει «αντισταθείτε», δεν μπορεί να εννοεί να αντισταθούμε στο θάνατο. Αυτό δεν στέκει. Κάτι άλλο εννοεί.

ΑΓ: Αφού το γράφει: «Μην αφήνεστε σ' αυτή την όμορφη νύχτα» και «μην αφήνεστε στο θάνατο της μέρας». Μάλλον το σκοτάδι και τη νύχτα δεν γουστάρει. Οπότε μάλλον δεν ισχύει αυτό που είπα πριν περί θανάτου και απολογισμού ζωής κλπ.

ΔΦ: Άρα, προτρέπει να αντισταθούμε ενάντια στο σκοτάδι – και μάλλον δεν εννοεί το πραγματικό σκοτάδι. Ίσως το λέει αλληγορικά.

ΘΧ: Αν με το σκοτάδι εννοεί τον σκοταδισμό στο μυαλό των ανθρώπων, την ανισότητα, την εκμετάλλευση, τότε μπορώ να βρω αντιστοιχία με την πραγματικότητα. Τώρα κάτι αρχίζει να μου λέει το ποίημα.

ΔΦ: Κι αυτοί οι άνθρωποι που αναφέρει, τώρα που το σκέφτομαι, ίσως αντιπροσωπεύουν διάφορους τρόπους αγώνα ενάντια στο σκοτάδι αυτό. Οι σοφοί με τη γνώση, οι καλοί με την αγάπη, οι άγριοι με τη βία.

ΑΓ: Πάντως όλοι αυτοί είναι σαν να ηττήθηκαν στο τέλος,  σαν να τους βάζει ο ποιητής να διαπιστώνουν ότι πάλεψαν μάταια.

ΔΦ: Ταυτόχρονα όμως λέει αντισταθείτε, μην τα παρατάτε. Αυτό ίσως είναι μια αντίφαση. Μυστήριοι αυτοί οι ποιητές. Δεν καταλαβαίνεις εύκολα τι λένε.

ΑΓ: Υπάρχει και η τελευταία στροφή, εκεί που απευθύνεται στον πατέρα του και του ζητάει να τον ευλογήσει.

ΔΦ: … ή να τον καταραστεί…

ΘΧ: …ή και τα δύο μαζί! Αυτό είναι πολύ περίεργο. Γιατί άραγε εκφράζεται έτσι;

ΑΓ: Σίγουρα πάντως κάτι που είναι κατάρα κι ευλογία μαζί πρέπει να είναι πολύ σημαντικό.

ΔΦ: Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω πώς κάτι μπορεί να είναι και τα δύο μαζί.

ΘΧ: Μπορεί να είναι μια πράξη με την οποία ρίχνεις κατάρα σε κάτι που καταδικάζεις και θες να καταστρέψεις και την ίδια στιγμή δίνεις ευλογία σε κάτι που θες να ξεκινήσεις, να δημιουργήσεις.

ΔΦ: Κι όλα αυτά τα κάνει η φιγούρα του πατέρα που ξαφνικά εμφανίζεται στο τέλος για να ρίξει άγρια δάκρυα. Μάλλον δεν μπαίνει τυχαία. Αλλά τι συμβολίζει;

ΑΓ: Μπορεί να μην συμβολίζει τίποτα και να είναι ο ίδιος ο πραγματικός του πατέρας. Πάντως ό, τι και να είναι μπαίνει στο μοναδικό σημείο του ποιήματος που μιλάει σε πρώτο πρόσωπο, σαν να σκέφτεται ο ποιητής μεγαλόφωνα για το τι πρέπει να κάνει.

ΘΧ: Ή μπορεί να αντιστοιχεί σε κάτι το ανώτερο ή σε κάτι ιερό από το οποίο να ζητάει βοήθεια, ίσως μια ανώτερη ιδέα από την οποία να ζητάει ή νομιμοποίηση ή κάτι τέτοιο.

ΔΦ: Άγρια δάκρυα, ανώτερη ιδέα, καταστροφή και δημιουργία… Και στο τέλος μιλάει πάλι για οργή και αντίσταση στο σκοτάδι. Εμένα μου φαίνεται ότι μπορεί να μιλάει τελικά για την Επανάσταση ως πράξη, ως συνείδηση ή όπως αλλιώς τη φαντάζεται κανείς. Τη μορφή της την αφήνει ανοικτή.

ΑΓ: Κι εμένα μου κολλάει αυτό. Ειδικά που έρχεται στο τέλος σαν λύτρωση μετά τις τόσες ακυρώσεις που περιέγραψε νωρίτερα.

ΘΧ: Τελικά αναθεωρώ: σίγουρα μιλάει και για τη ζωή όλων μας αυτό το ποίημα. Λοιπόν, πολύ μυστήρια τρένα τελικά αυτοί οι ποιητές… και τους είχα παρεξηγήσει.

 

Τέλος διαλόγου… 

 

22/2/2013

 

Won’t get fooled again (The Who)

Won’t get fooled again

 

We'll be fighting in the streets
With our children at our feet
And the morals that they worship will be gone
And the men who spurred us on
Sit in judgment of all wrong
They decide and the shotgun sings the song

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again

The change, it had to come
We knew it all along
We were liberated from the fold, that's all
And the world looks just the same
And history ain't changed
'Cause the banners, they are flown in the next war

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
No, no!

I'll move myself and my family aside
If we happen to be left half alive
I'll get all my papers and smile at the sky
Though I know that the hypnotized never lie
Do ya?

There's nothing in the streets
Looks any different to me
And the slogans are replaced, by-the-bye
And the parting on the left
Are now parting on the right
And the beards have all grown longer overnight

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again
No, no!

Yeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!

Meet the new boss,
Same as the old boss!

 

 

 

Δεν θα γελαστούμε ξανά

Θα πολεμάμε στους δρόμους
με τα παιδιά μας πάνω στους ώμους
κι η ηθική που λάτρεψαν θα χαθεί
κι όσοι μας κέντριζαν μαζί
θα δικαστούν για όλα τα λάθη αυτοί
ποινή θα βγει και το δίκαννο θα την πει

Καπέλο βγάζω στη νέα κατάσταση
υποκλίνομαι στην επανάσταση
χαμογελώ στην αλλαγή ολόγυρα
θα παίξω κιθάρα να βγάλει φωτιά
όπως άλλοτε ξανά
κι έπειτα θα προσευχηθώ γονατιστά
μη γελαστούμε ξανά
μη γελαστείτε ξανά

Η αλλαγή, έπρεπε να ‘ρθει
Το ξέραμε απ’ την αρχή
Απελευθερωθήκαμε απ’ το μαντρί, ως εκεί
και ο κόσμος ίδιος φαντάζει
και η ιστορία δεν αλλάζει
γιατί οι σημαίες ανεμίζουν για πόλεμο ξανά

Καπέλο βγάζω στη νέα κατάσταση
υποκλίνομαι στην επανάσταση
χαμογελώ στην αλλαγή ολόγυρα
θα παίξω κιθάρα να βγάλει φωτιά
όπως άλλοτε ξανά
κι έπειτα θα προσευχηθώ γονατιστά
μη γελαστούμε ξανά
μη γελαστείτε ξανά
Όχι, όχι, όχι, όχι!

Θα μετακομίσω κι η φαμίλια μου μαζί
αν συμβεί και μείνουμε μισοζωντανοί
θα βγάλω χαρτιά, θα το παίζουμε αδιάφοροι
ας ξέρω ότι ο υπνωτισμένος δεν μπορεί ψέμα να πει
Μπορεί;
Ωχ όχι!

Στους δρόμους δεν υπάρχει κατιτί
διαφορετικό απ’ όσα είχα δει
και τα σλόγκαν έχουν αλλαχτεί, παρεμπιπτόντως
κι όσοι είχαν τη χωρίστρα  αριστερά
τώρα την έχουν δεξιά
και τα μούσια όλα μακρύναν σε μια βραδιά

Καπέλο βγάζω στη νέα κατάσταση
υποκλινομαι στην επανάσταση
χαμογελώ στην αλλαγή ολόγυρα
θα παίξω κιθάρα να βγάλει φωτιά
όπως άλλοτε ξανά
κι έπειτα θα προσευχηθώ γονατιστά
μη γελαστούμε ξανά
μη γελαστείτε ξανά
Όχι, όχι, όχι, όχι!

Ναιεεεεεεεει!

Ιδού το νέο αφεντικό
Ίδιο με το παλιό αφεντικό

 

πηγή: 

 

 

 

Ένα τραγούδι που γράφτηκε στο γενικότερο εξεγερσιακό και αμφισβητησιακό κλίμα του Μάη του ’68, αντικυβερνητικό, αντιεξουσιαστικό, αντικρατικό. Σκληρή κριτική στις fake επαναστάσεις, που μόνο στα λόγια (και στα χρώματα) κάνουν κοινωνική αλλαγή και ανατροπή, στους γραφειοκράτες και στους ολοκληρωτισμούς, μαύρους ή κόκκινους, που το μόνο που κάνουν είναι να αλλάζουν ηγέτες και αφεντικά και στο τέλος όλα μένουν τα ίδια, άντε με διαφορετικό περιτύλιγμα. Στις ψευδοεπαναστάσεις, ειρηνικές ή βίαιες, που εκφυλίζονται εν τη γενέσει τους, γιατί περιείχαν εξαρχής τους όρους στρέβλωσής τους, θνησιγενείς και κενές περιεχομένου-νοήματος. Και τα πράγματα και οι άνθρωποι επιστρέφουν στο παλιό καθεστώς, στο παρελθόν, ίσως πιο πίσω από το σημείο που πριν βρίσκονταν. Και σπέρνουν την απογοήτευση, την παρακμή, συκοφαντούν την αλήθεια και την αναγκαιότητα της επανάστασης (και πρώτα απ’ όλα στο πνεύμα, στην ψυχή και στην καρδιά).

Σκληρή κριτική επίσης στις ιδεολογίες, στο σχολείο, στα ΜΜΕ («υπνωτισμένος») και στις θρησκείες, και γενικότερα σε ό,τι χειραγωγεί τον άνθρωπο. Κριτική στις ιδεοληψίες, στη νοοτροπία-ψυχολογία της μάζας: παρά το επαναστατικό κλίμα, το ξέσπασμα της επανάστασης, ο αφηγητής-κεντρικό πρόσωπο στο ποίημα κρατάει αποστάσεις, προσπαθεί να μην επηρεασθεί, να κρατήσει κριτική στάση, θέτει ερωτήματα, αμφισβητεί και ειρωνεύεται, συνεχίζει να κρατάει τις δικές του αξίες (παίζει κιθάρα όπως παλιά) θεωρώντας τις ίσως πιο γνήσιες και επαναστατικές, προσπαθεί να συνεχίσει να είναι ελεύθερος. Από την άλλη όμως, αφήνει και νύξεις ότι μια τέτοια στάση μπορεί να εκφυλιστεί ή να είναι δικαιολογία για την εξατομίκευση, το να κοιτάω μονάχα την οικογένειά μου και τον εαυτούλη μου.

Καλή συνέχεια…

30/11/2013

 

Δημήτρης Φασόλης

 

Θεματική: Ποίηση και πραγματική ζωή  

 

Αναδημοσίευση: 2/1/2015


Πρόσφατες ανακοινώσεις - Επιστήμη

  • ένα απόσπασμα από το «Είναι ενικό πληθυντικό», του Ζαν Λυκ Νανσύ   Το κείμενο που ακολουθεί πιο κάτω μέσα σε εισαγωγικά  είναι μετάφραση ενός αποσπάσματος από το βιβλίο του Ζαν Λυκ Νανσύ, «Είναι ενικό πληθυντικό» ( Être singulier pluriel).    O Νανσύ προσπαθεί να ...
    Αναρτήθηκε στις 21 Ιουλ 2014, 9:40 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
  • Τ’ άπλυτα της ελληνικής ιστορίας και η λογοτεχνική τους μπουγάδα Αντώνης ΛιάκοςΜε φρίκη τα διεθνή Μ.Μ.Ε. αναφέρονται στις ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων από φανατικούς εξτρεμιστές του Ισλάμ, στο Ιράκ, τις μέρες αυτές, ή στη Συρία, τους προηγούμενους μήνες ...
    Αναρτήθηκε στις 6 Ιουλ 2014, 3:25 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
  • Μάνος Δανέζης: Ζούμε σ’ ένα matrix… η ανατροπή είναι ζήτημα χρόνου Ο Μάνος Δανέζης είναι Επίκουρος καθηγητής Αστροφυσικής, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρα στον Τύπο, εκατοντάδες επιστημονικές εργασίες και διαθέτει ένα πλούσιο συγγραφικό έργο βιβλίων Φυσικής, Αστροφυσικής Ιστορίας και ...
    Αναρτήθηκε στις 7 Ιουν 2014, 4:26 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
  • 27 τρόποι με τους οποίους ο εγκέφαλός μας διαστρεβλώνει την πραγματικότητα Η γνώση που συγκεντρώνουμε από τις επιστημονικές μελέτες εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πως ερμηνεύουμε τα στοιχεία. Οι ερμηνείες, όμως, υπακούν στους ίδιους κανόνες που διέπουν τις αντιλήψεις μας ...
    Αναρτήθηκε στις 17 Μαΐ 2014, 11:12 π.μ. από το χρήστη Thanasis Chalkias
Εμφάνιση αναρτήσεων 1 - 4 από 4. Προβολή περισσότερων »

 

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ (ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ)

  • Οι κοινά αποδεκτές «σοφίες» που φυλακίζουν  αναδημοσίευση από anarchypress.wordpress.com  Συχνά λέγεται ότι οι ιδέες κυβερνούν τον κόσμο ή ότι αυτές καθορίζουν τις γενικότερες τάσεις που διαμορφώνονται στις κοινωνίες. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε μία τέτοια ...
    Αναρτήθηκε στις 27 Οκτ 2014, 3:07 μ.μ. από το χρήστη Thanasis Chalkias
  • ΑΥΤΟ (ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ…      [..."Κατ’ αρχήν η ελληνική οικονομία δεν είναι κατά καμμία έννοια παραγωγός (ως γνωστόν δεν παράγει ούτε οδοντογλυφίδες) αλλά επιδοτούμενη (από την Ε.Ε.) ή δανειζόμενη (από τις ξένες τράπεζες) νεόπλουτη ...
    Αναρτήθηκε στις 27 Οκτ 2014, 1:32 μ.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
  • Γάζα: μια επαρχία της ανθρώπινης απελπισίας Ο πραγματικός στόχος του Ισραήλ στη Γάζα; Να σκοτώσει Άραβες του Γκιντεόν Λεβύ μετάφραση: Μάνος Αυγερίδης  Την ώρα που έκλεινε η ύλη των «Ενθεμάτων», Παρασκευή πρωί, κλιμακωνόταν η επιχείρηση του ...
    Αναρτήθηκε στις 21 Ιουλ 2014, 2:34 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
  • Τ’ άπλυτα της ελληνικής ιστορίας και η λογοτεχνική τους μπουγάδα Αντώνης ΛιάκοςΜε φρίκη τα διεθνή Μ.Μ.Ε. αναφέρονται στις ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων από φανατικούς εξτρεμιστές του Ισλάμ, στο Ιράκ, τις μέρες αυτές, ή στη Συρία, τους προηγούμενους μήνες ...
    Αναρτήθηκε στις 6 Ιουλ 2014, 3:24 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
  • Untitled
    Αναρτήθηκε στις 6 Ιουλ 2014, 3:20 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
Εμφάνιση αναρτήσεων 1 - 5 από 16. Προβολή περισσότερων »


ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ (ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ)

  • Ποια στάση τήρησε ο προοδευτικός και ο συντηρητικός πόλος στις πρόσφατες εξελίξεις Στο νέο-συντηρητικό τόξο με την νεορθόδοξη αντίληψη που συνεχίζει να βάσει περιοριστικές και παρωχημένες ιδεολογικές ταμπέλες (αν και το ίδιο είναι ένας ιδεολογικός αχταρμάς με μόνο συνεκτικό στοιχείο τον ...
    Αναρτήθηκε στις 4 Αυγ 2015, 1:12 μ.μ. από το χρήστη ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
  • Ο παρωχημένος διαχωρισμός «δεξιάς» και «αριστεράς» Ζούμε στην εποχή της κατάρρευσης των παραδοσιακών ιδεολογιών, της παραδοσιακής δεξιάς και αριστεράς, του νεοφιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας. Ο βασικός λόγος είναι ότι απέτυχαν να διαχειριστούν τις ανάγκες της πλειοψηφίας ...
    Αναρτήθηκε στις 28 Ιουλ 2015, 12:30 π.μ. από το χρήστη ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
  • Η στάση Κωνσταντοπούλου και Βαρουφάκη… Ιδού ο αντιγερμανισμός διά στόματος Ζωής και Γιάνη, ιδού ο εθνικοπατριωτικός λαϊκισμός της Κωνσταντοπούλου και του Βαρουφάκη, που υποθάλπουν τον εθνικισμό και τον φασίζοντα ιδεοληπτικό λόγο. Ο μεν Β(μπ ...
    Αναρτήθηκε στις 12 Ιουλ 2015, 5:51 π.μ. από το χρήστη ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
  • Η αδιαπραγμάτευτη «κοινωνική αλλαγή»* Το υπέρογκο χρέος που έχει συσσωρευτεί στις πλάτες των πολιτών, και, όπως πάντα, βαραίνει ανισομερώς τα πιο αδύναμα κοινωνικά και εργατικά στρώματα, υποθηκεύει το μέλλον της κοινωνίας και οικονομίας. Επίσης ...
    Αναρτήθηκε στις 23 Ιουν 2015, 7:27 π.μ. από το χρήστη ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
  • Ο καπιταλισμός τρώει τα παιδιά του (ή η παρακμή του δυτικού πολιτισμού είναι εδώ)Το αδιανόητα τραγικό γεγονός της πτώσης του αεροπλάνου στις γαλλικές Άλπεις, που κατά την επικρατούσα εικόνα το οδήγησε στη θανατηφόρα του πτώση ...
    Αναρτήθηκε στις 11 Απρ 2015, 6:28 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
Εμφάνιση αναρτήσεων 1 - 5 από 8. Προβολή περισσότερων »


ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ -(ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ)

  • Ραφαηλίδης: Περί αναρχίας Ραφαηλίδης: Περί αναρχίας «Στη φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία», «Η διαφορά μεταξύ αναρχίας και αναρχοαυτονομίας» και άλλα, σ’ ένα διαχρονικό κείμενο του Βασίλη Ραφαηλίδη. Η αναρχία είναι μια κατάσταση ...
    Αναρτήθηκε στις 16 Ιουλ 2015, 12:56 μ.μ. από το χρήστη ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
  • Αυταρχικός και πειστικός λόγος Η συνείδηση του υποκειμένου, η ίδια η ιδεολογία του, συνδιαμορφώνει και συνδιαμορφώνεται από τους λόγους του «άλλου», διαμεσολαβείται δηλαδή από την γλώσσα, η οποία είναι φορέας ιδεολογίας, κοσμοθεώρησης. Οι «λόγοι ...
    Αναρτήθηκε στις 3 Αυγ 2014, 6:23 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
  • Οι λόγοι των «άλλων» Ο Μιχαήλ Μπαχτίν στο βιβλίο του «Προβλήματα λογοτεχνίας και αισθητικής», μεταξύ άλλων,  πραγματεύεται το ύφος του πεζού λόγου, το οποίο διαφέρει  ποιοτικά από το ύφος του ποιήματος. Όπως λέει, το ...
    Αναρτήθηκε στις 29 Ιουλ 2014, 7:27 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
  • Η επιθυμία για ελευθερία και η αντιστραμμένη της τάση (επιθυμία) για ανελευθερία     Σε έναν κόσμο που παλαντζάρει, καθώς τα θεμέλιά του τρίζουν επικίνδυνα και υποχωρούν (καταρρέουν), δύο αντίθετες τάσεις του ανθρώπου φαίνεται να συγκρούονται αμείλικτα: η επιθυμία για ελευθερία και η επιθυμία ...
    Αναρτήθηκε στις 29 Ιουλ 2014, 7:23 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
  • Στον λαβύρινθο της παρακμιακής ελληνικής πραγματικότητας Το εξουσιαστικό ταξικό σύστημα και η κυρίαρχη αστική-καπιταλιστική ιδεολογία παραμορφώνουν την πραγματικότητα στα μάτια των ανθρώπων, έτσι ώστε να αναπαράγεται η κυριαρχία και η εκμετάλλευση. Πέρα όμως από την ...
    Αναρτήθηκε στις 4 Μαΐ 2014, 4:09 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
Εμφάνιση αναρτήσεων 1 - 5 από 5. Προβολή περισσότερων »


Πρόσφατα άρθρα ‎(ΑΡΘΡΑ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ)‎

  • Το «πραξικόπημα», τα μίντια και η ευθύνη της συγκυβέρνησης (και της αριστεράς) «Πραξικόπημα»; Τις τελευταίες ώρες πολλοί μιλάνε για πραξικόπημα. Χωρίς να θέλω να κινδυνολογήσω, όλη αυτή η κουβέντα δεν κάνει καθόλου καλό στην πολιτική ζωή της χώρας. Στην καλύτερη περίπτωση συσκοτίζει ...
    Αναρτήθηκε στις 15 Ιουλ 2015, 8:35 π.μ. από το χρήστη ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
  • Οι έλληνες έχουν την «αριστερά» που τους ταιριάζει Στο γνωστό απόφθεγμα "οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους ταιριάζουν" θα πρέπει να προστεθεί και η φράση "και την αριστερά που τους ταιριάζει"... Μια αριστερή κυβέρνηση που τα ’κανε ...
    Αναρτήθηκε στις 1 Ιουλ 2015, 6:12 π.μ. από το χρήστη ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
  • Η μιζέρια των νοικοκυραίων Δηλαδή των «ψηφοφόρων», «των πολιτών», του «λαού», των μικροαστών, με λίγα λόγια, όλων αυτών που στηρίζουν με τη στάση τους την εξουσία των ρόλων, των σχέσεων, των εννοιών-κατηγοριών όπως ...
    Αναρτήθηκε στις 21 Ιουν 2015, 7:48 π.μ. από το χρήστη ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
  • Εικονική αριστερά: δώρο η πραγματική δεξιά Δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να δει ο κάθε λογικός άνθρωπος για να πέσουν οι αυταπάτες για αριστερή πολιτική και για «πρώτη φορά αριστερά», που «θα αλλάξει τη χώρα». Καμία ...
    Αναρτήθηκε στις 26 Μαΐ 2015, 10:11 π.μ. από το χρήστη ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
  • Το κόμμα κράτος του ΣΥΡΙΖΑ Στο ελλάντα, όπως όλοι ξέρουμε από παλιά, είναι έτσι φτιαγμένο το πολιτικό σύστημα που το κάθε κόμμα που κερδίζει στις εκλογές πρέπει να κατακτήσει το κράτος και να το κάνει ...
    Αναρτήθηκε στις 4 Απρ 2015, 1:32 μ.μ. από το χρήστη ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ
Εμφάνιση αναρτήσεων 1 - 5 από 22. Προβολή περισσότερων »


Πρόσφατες ανακοινώσεις (θέατρο)

  • «Μια αρχή…χωρίς αρχή» (θεατρική παράσταση) Η θεατρική ομάδα ΆΝΑΣΣΑ παρουσιάζει την παιδική θεατρική παράσταση «Μια αρχή…χωρίς αρχή» υπό την αιγίδα του Μουσείου Νεώτερης Κεραμικής Μάιος-Ιούνιος 2014     «Η φωνή της σιωπής ξετυλίγει σα κλωστή ...
    Αναρτήθηκε στις 26 Μαΐ 2014, 10:03 π.μ. από το χρήστη dimfa@hotmail.com
Εμφάνιση αναρτήσεων 1 - 1 από 1. Προβολή περισσότερων »



Comments