Παγκοσμιοποίηση

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ (τού Νεο-φιλελευθερισμού)

Ι Εισαγωγή

Αργεντινή

Γεωργία 

Εφιάλτες τών ΗΠΑ

Κέρδη :

Παγκόσμιος Τράπεζα (ΠΤ): Κέρδη κατά τού ανθρωπίνου είδους.

Νερό, ιδιωτικοποίηση : Βολιβία, Αργεντινή

Ορισμοί

Συμφωνίες, Συνθήκες ( Οικονομικές ) τού Νεοφιλελευθερισμού  

Συμφωνίες, Συνθήκες ( Οικονομικές ) :

Κολομβία, FTAA, FTA.

ΙΙ— ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ

Σχολές Σκέψης υπέρ καί κατά τού Αγγλοσαξονικού Νεοφιλελευθερισμού

Pax-Americana, Τά αγαθά  τής (ψευδο-)ελεύθερης αγοράς τής

ΙΙΙ— ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ

Εταιρείες

Ήθος,   Έθος,   Αντιδημοκράτης,   Αντι-οικολόγος,   Ασυνείδητος  

            κομπιναδόρος,   Ασυνείδητος κομπιναδόρος,   Εκβιαστής, Εργάτης,

            Παιδοκτόνος, Υλιστής,   Φράνκενσταϊν,   Ψεύτης,   Ψυχολογία τού φονιά.

Κυβέρνηση, εταιρείες στήν :

ΗΠΑ,

Πετρελαϊκές Εταιρείες, Bankers : The Worlds

                                                 Government,

Πολυεθνικές

Η Έκθεση τής Ψυχής τής Σύγχρονης Ανώνυμης ή Μετοχικής Εταιρείας, ΑΜΕ :

            Καθορίζοντας μία εταιρεία 

Δικαιώματα, δυνάμεις καί ευθύνες μίας εταιρείας

Επιδράσεις, Συνέπειες

Η Ηθική της νέας παγκόσμιας κυβέρνησης

Μια εναλλακτική λύση : η εταιρική δομή τής ΑΔΕ

IV— ΤΡΑΠΕΖΕΣ

ΠΤ, Παγκόσμια Τράπεζα :   Στρατηγική της

ΔΝΤ, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο : Σχέδιο βοήθειας καί στρατηγικής γιά : 

                                                            Εκουαδόρ,  Τανζανία

Παράκτιες Τράπεζες : Ελβετία

Ιωσηφιανή οικονομία : Η ΠΤ , το ΔΝΤ και ο Ιωσήφ τής Παλαιάς Διαθήκης.

Κρίσεις : Η Μεγάλη Ληστεία : Η κρίση τού 2006

 Ασυλία τους

Οι Μεγαλύτερες τού Κόσμου

V  ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ

VI— ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΑ

Η ADE κατά τού Εταιρικώς Προσανατολισμένου Φορολογικού Συστήματος τών  ΗΠΑ.

VII-- ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ

 

            ************************************************************************

Ι-

          Εισαγωγή

Οι ιθύνοντες τής εξουσιαστικής ολιγαρχίας καί οι μισθοφόροι συντονιστές τους, χάρις στό «γνωστό άγνωστο» ενιαίο μέτωπο τους, υπερασπίζονται μέ όλα τά αθέμιτα καί ανήθικα μέσα τήν ιδιωτικοποίηση τού κόσμου.

            Οι φασίστες κάθε απόχρωσης αρνούμενοι τήν ανθρώπινη ιδιότητα σέ κάποιες ομάδες καί εθνότητες τίς εξόντωναν μέ συστηματική γενοκτονία. Η δέ παγκοσμιοποίηση τού νεοφιλελευθερισμού επιτίθεται κατά όλης τής εργατικής τάξης τής ανθρωπότητος καί κατά τής μητέρας Φύσεως.

          Αργεντινή

 

          Γεωργία 

-- Ο Καναδάς παράγει 400% περισσότερο σίτο από αυτόν πού καταναλώνει.

-- Τό 50% καί τό 7,7% τού πληθυσμού τού πλανήτη καταναλώνει ρύζι καί καλαμπόκι αντιστοίχως επί καθημερινής βάσεως.

-- Η μεταλλαγμένη σόγια ευρίσκεται στά γλυκά, πατατάκια, ζωοτροφές, …

          Εφιάλτες τών ΗΠΑ

-- Μία ανεξάρτητη συμμαχία υπό σιιτική επιρροή, μέ μέλη τό Ιράκ, τό Ιράν καί τίς Αραβικές χώρες, θά μπορούσε ν’ αναπτύξει μείζονα ενεργειακά προγράμματα από κοινού μέ τήν Κίνα καί τήν Ινδία, συμμαχώντας ίσως καί μέ τό Ασιατικό Πλέγμα Ασφάλειας τής Ενέργειας, ή, ακόμα, καί μέ τόν Οργανισμό Συνεργασίας τής Σανγκάης.

Κατά μεγάλη πιθανότητα δέ, αυτή η θρησκευτική συμμαχία θά συνέδεε τήν τιμή τού πετρελαίου της μέ ποικιλία νομισμάτων, παύοντας νά εξαρτάται καί νά εκβιάζεται από τό αμερικανικό δολάριο.

 

          Κέρδη

            Παγκόσμιος Τράπεζα (ΠΤ) : Κέρδη κατά τού ανθρωπίνου είδους.

Profits against the human race.         

The World Government comprises: the mega translational corporations, with its Senate and Congress being their IFIs, WB, WTO, and IMF. Their agenda is not made public and the provisions of their schemes are not part of any debate by those nations most affected.

The so called G-5, who are supposed to have the welfare of all people in mind, have been dismantling their own domestic economies and casting whole segments of their national populations into increasing marginality and poverty.

Their sole concern is their relentless search for new commodities and new markets which guarantee them with higher profits.

The driving force of debt:

In 1970, developing countries owed $62 billion, and by 1996 the figure was over $2 trillion – an amount already collected in interest payments. But the big money stems from the “reforms” of the domestic economies, and from the “conditionalities” for new loans which are no more than the green light given to the IFIs by the Minion governments to loot their national wealth.

Increases in corporate assets entail global poverty, vast income inequality, disease and mortality, and environmental degradation.

So, remember that: 1)-The primary stated goal of the IFIs is to facilitate debt repayment and restore solvency by converting domestic production – starting with developing countries – to production of goods for export at low prices, entailing subsistence wages and state’s laws which annul the ones which pre-empt the migration of the state’s wealth to the coffers of foreign investors. 2)- our re-defined vocabulary – developing countries, reforms, conditionalities, structural adjustments, liberalization, competitiveness, … -- designate the plutocrats rapacious intentions for the wealth of our planet, and 3)- they have, at least, the US’s mighty army at their disposal to subdue the mavericks: activists, peoples or politicians who dare resist the IFI’s abattoir.

Mind you though that the US owes more than $7 trillion, and yet all these awe inspiring Institutions have not been able to draft and execute not even one remedial economic programme for US’s economy! Why? Because a bandit never robs his own safe.

Loans from the IFIs are not approved on the, even narrow, basis of the soundness of the investment scheme, but using a state’s debt as a sledgehammer for reforms, they blackmail the money-starved nation in compliance which entails the enactment of a range of economic measures which are advanced to the force of the “Law of the Land”: their exercise of formal jurisdiction over most aspects of state policy-making, seizure of monetary policy, and the repeal of minimum wage laws; a rapid reduction in state spending, subsidies, civil empoyment, and state subsidies for essential goods and services, the private looting of state-run enterprises, public lands and infrastructure.

The reformation of the tax structure, promising to promote productive re-investment of a % of profits, actually bankrupts low- / middle-level firms, which already have an expiration date due to the removal of customs barriers to competing low-cost imports.

Farcical bidding arrangements allocate huge construction projects to foreign firms which then subcontract the real work to the local firms which they initially undercut for a fraction of the price; to keep their minions (government officials, local and foreign associates) happy, they kick back to them huge fees for insurance and consulting.

Currency devaluation causes soaring prices for food, fuel, housing, medicine, transportation, and housing, resulting in billion-dollar profits for the transnational companies. And then, next in line are the stock market’s sages – the blue-blooded Harvard graduates – who, sporting $3,000 suits and with the prerogative to set the rules for international speculation, literally rig the betting system on the value of the currency, bonds and stocks: through their rigging of the stock market, they can precipitate an entire region into collapse with even a vague rumour …

Politicians who surrender their nation’s sovereignty and willingly acquiesce in the sell-out of their peoples’ well-being hold fast to their posts by suppressing all democratic practices and by resorting to repression through a firmly established police state, corporate owned mainstream media, a precarious job market, etc.

The Mafia-style acquisition of a state’s wealth breeds people with an insatiable drive and a formidable incentive for illicit financial transactions, trade in drugs, arms and money laundering, spewing of casinos ( with the ensuing prostitution market, sex-objects trafficking, … ) and all other forms of gambling – all being the necessary ingredients of a decadent society. These lucrative neo-liberal businesses further erode state sovereignty, run dry state assets, hasten the demise of the productive domestic economy, and ridicule all moral values prerequisite for the functioning of a civilized society.

Then, the militarized, corrupt society and the spoils system are conducive to high levels of civil violence and bloody struggles between the multitudes of disenfranchised and the few privileged.

The plutocrats’ Jacobean economics – which have been deftly adapted in near lock step in almost 100 countries – are sustained wit the sophistication of their institutions, the array of technological and cognitive instruments, which have animated their pervasive myth of prosperity, growth and individual opportunity propagated by the corporate mainstream media and Hollywood.

But why would this new liberal capitalism want to destroy the foundations which could sustain them for many centuries and spoil the environment on which all life depends on? Because they can reap huge rewards and power NOW! They are the personification of proverbial invalidism and of all evil

-- Pax-Romana’s, Jenghiz Khan's, … , Hitler’s and Stalin’s combined. They embody the inconceivable selfishness which instinctively condemns even their own “offspring” to live in an inheritance of barbarism and explosive chaos.     

 

          Νερό, Ιδιωτικοποίηση

Privatization of the world’s water system

Bolivia

Argentina

Bolivia

In March 2000, 1000 executives and bureaucrats gathered in “The Hague” to review and refine a program (which long ago had been settled in far-flung “sectoral” meetings) to privatize the world’s systems. The WB and IMF justify the sell-offs by claiming that privateers are committed to deliver capital for desperately needed water system repairs and expansion. Actually, ICs have been concentrating, with low or no capital takeovers, in infrastructure where monopoly control virtually guarantees outsized profit. And that’s why the “Bank” has been attacking protests who are even against a project which itself had found dodgy and damaging to the peoples.

Since early 1980s, intestinal infection leading to diarrhoeal illness has been Bolivia’s number one disease and child killer, being the result of water hookups and of sanitation reaching only 31% of rural homes.

The new owners of Bolivia’s water system – International Waters, Ltd (I.W.L) of London – imposed a 35% hike in water prices. Actually, it was the construction giant Bechtel of San Francisco (B.S.F) which imposed the hike since it is the owner of the I.W.L – just like most of Britain’s multinationals are owned by a larger US corporation.

In April 2000, Oscar Olivera – a trade union official, with a coalition of 14 economists, parliamentarians, lawyers and community leaders – lead the Cochabamba protest, which claimed 6 dead, 175 injured after the military fired tear gas and then bullets at the demonstrators.

O.O and 17 of his colleagues, having accepted government invitation to discuss the I.W.L price hike, were arrested.

President Hugo Banzer declared a nationwide state of siege, setting curfews and abolishing civil liberties. { ADE: the government cannot abolish civil liberties, because they are not its own to abolish. }

The protest organizers knew that just across the border in Buenos Aires*, the region’s first privatization consortium: eliminated 7,500 workers, bled the system from lack of maintenance, raised prices, and thus repeating the story of virtually every water privatization from Philippines to East Anglia. *( the new owners include, notably, the WB itself).

On April 5, the President announced the cancellation of the water privatization (lie No.1) to quell the spreading of demonstrations.

On April 6, word leaded that I.W.L was back in the saddle, and people took to the streets again.

On April 10, the panicked government declared that the foreign consortium had abandoned their franchise (lie No.2), while the I.W.L CEO had only moved office to the La Paz hotel. We must remember that a politician’s salesmanship is appraised based on their mastery to deceive before and after election. à { ADE: politicians are accountable…, and non-tenured. }

On April 12, WB Director James Wolfensohn commented, “The riots on Bolivia, I am to say, are now quieting down”, while B.S.F issued a statement flatly denying that the upheaval had anything to do with its water price hikes, but rather with discontented drug-traffickers. The elite can misinform the people and bury a story since they own the media outlets à { ADE: MM }.

O.O’s 17 colleagues were banished to internal exile, and he flew to Washington to get a hearing “before” Wolfensohn. Did he? Guess.

Justification of “capitalism” is that investors, not customers, fund capital projects; the risk-takers, such as share-holders, then recover their outlay, with profit, when the project produces a product for sale. The I.W.L, though, raised prices to its captive customers to recover the cost of its huge Misicuni Dam project without having built the dam yet! And this is not the whole story: in July 1997, the WB’s technocrats laid out to the Bolivians the case against the building of a Misicuni Dam, devising a water plan costing 600% less, and which could be paid off without raising prices on customers. And the “story” gets even dirtier.

How much did I.W.L pay for the water system? It claimed that it had deposited $10 million (only?!!!) into a Citibank account in New York, but S. Soria – chairman of Cochabamba’s Council of Economics – found no evidence of its transfer to Bolivia; and L. Bredow’s investigation – the editor of Gente – revealed that “no money was shelled out by anybody”, since former Bolivian president, J. Pasamora – leader of a political party allied to Banzer – became a “silent” partner of I.W.L ( the usual buy-off of a politician).

Also, be aware that the global bandits roam the states’ coffers using alien names -- subsidiaries mainly. In this case, I.W.L Bolivian group is called Aquas de Tunari, and thus its London spokesperson, upon being confronted, could only exclaim in bewilderment, “How did you find out that I.W.L was involved in Cochabamba?”

CM’s response: from cover-up to disinformation.

The Bolivian story had all the ingredients for a seller sequel on the evening news: high-quality video footage of the military gunning down civilians; US and British corporations' involvement in a scandalous take-over and illicit acquisition of stock; a dramatic and bloody parallel to protests in Washington occurring on the very same day. And yet, you didn’t see it on your screens.

What does our “independent” mainstream media have to show?

The Guardian made an inaccurate and misleading brief mention: “Protests claim two lives.”

The Washington, as expected, buried the killings in paragraph 10 of the story on page 13 of the Style Section!

The Financial Times reporter makes no mention of the killings but, relying on his trained eye-sight and his cognitive function in deciphering hidden messages, documented the “faded portraits of Che Guevara and Fidel Castro” which hung on the wall of the protesters’ headquarters; and also picked up the (Bechtel Corp.) line that drug traffickers were somehow behind the water protests.

Bolivians themselves were also denied the full story: Gente’s publishers, admitting to threats of financial ruin… demanded that their editor should print a retraction…  And the “true” reporter, editor printed his resignation in disgust! How many such mainstream editors and journalists do you know in your country? In Greece, I have heard of only two! { ADE: MM }

 

Argentina

A French corp. picked up a big hunk of the water system and promptly raised charges in some towns by 400%.

 

          Ορισμοί 

Διόρθωση τιμών : Παράδειγμα 1ον : τό Χ κράτος ιδιωτικοποιεί τίς υπηρεσίες ύδρευσης του, καί ο νέος ιδιοκτήτης τού δημόσιου αγαθού, η ιδιωτική εταιρεία, αυξάνει υπέρογκα τήν χρέωση τών υπηρεσιών του, στερώντας κατ’ επέκταση τό νερό από τούς φτωχούς ενώ αφήνει τό δίκτυο νά καταρρέει.

 

          Συμφωνίες, Συνθήκες τού Νεο-φιλελευθερισμού

ALCA, Συμφωνία ελεύθερου εμπορίου στήν Αμερικανική ήπειρο

AMI, Πολυμερής συμφωνία γιά τίς επενδύσεις : Υπαγορεύθηκε από τίς κυριότερες υπερεθνικές εταιρείες τού κόσμου. Προβλέπει κυρίως ότι μία υπερεθνική εταιρεία μπορεί νά ζητήσει αποζημίωση μέ προσφυγή της σέ μία «διεθνή αρχή» (; !) γιά απόφαση οποιουδήποτε κυρίαρχου κράτους που τής προκαλεί τήν οιανδήποτε ζημία.

Η συμφωνία είχε συζητηθεί αρχικά στούς κόλπους τού ΟΟΣΑ.

GATS.

In March 2001, the WTO designed its post-democratic Magna Charta: Article VIA, the “Necessity Test”, of GATS, aspiring to create an elitist international secret fraternity with veto power over parliamentary and ministerial decisions of all nations which sign on to the GATS. The GATS Disputes panel decrees if a law or regulation is “more burdensome than necessary”, based on not whether measures and products – the “burdensome ones” – benefit the people, but whether they give the ICs free scope – the “necessary ones” – to manage our planet’s wealth as they see fit.

The Necessary Test had a trial run in N. America via inclusion in NAFTA which banned “trade restrictive rules”. And a real life example:

The state of California had banned a gasoline additive found to contaminate water supplies. The Canadian seller of the chemical accused California of failing the “Necessity Test”. The manufacturer of the pollutant proposed either to be indemnified with $976 million by the state of California for its market loss, or to dig up and reseal all petrol stations’ storage tanks, which of course would entail hiring a swarm of inspectors.

Every since the WB bank was founded, every treaty has not been about trade at all, but vehicles which eventually wiped away foreign and state restrictions on ICs – the “efficiency principle”.

Who has handed most of our planet on a silver platter to these anti-humanists? Our “democratically” elected representatives· our trade ministers who agreed in the course of secretive multilateral negotiations that the defence of “safeguarding the public interest” must be rejected. { ADE à We have to learn to govern ourselves, or we will either regress to another Dark Age or destroy our species for ever. }

Green-spirited anti-GATS protestors are either brushed off as picturesque characters or taste the fatherly stroke of our police state’s whip to knock the nonsense out of them.

The British Medical Association (BMA) dreads the day when GATS gains full control over Britain’s National Health Service, and openly mistrusts Pascal Larry’s assurances that, “interpretations of the rules” will not be settled by the GATS panel, and that all contradictory assertions are the product of “hysteria”.

And yet, GATS’s panel hearings are closed and its schemes become common Knowledge after their stranglehold on the working classes and pensioners has silenced most dissident voices and vanished all resistance movements.

But is there a possibility of our being hysterical and due to our temporary state of mental aberration, we obsessively mistrust our patriotic representatives?

In Febr. 24, 2001, the secret memo “Domestic Regulation: Necessity and Transparency was drafted by European Community’s “working party”. UK’s Trade Minister, D. Caborn, swore to his MPs that the above official and officious document recognizes the “sovereign right of government to regulate services… (to meet) national objectives”. The truth: D. Caborn’s proposals in the GATS memo concur with its rejection of a nation’s right to remove its rules from GATS jurisdiction, contemptuously attacking any nation which may dare question its transparency. [ So, owing to our ministers’ servility, the WTO is now applying its “Necessity Test” “horizontally”, i.e. to all services. ]

These are the same ministers who lost a $194 million judgment to the US over the sale of bananas, even though the plaintiff doesn’t even grow bananas! And who was really the plaintiff? Chiquita Banana Comp., which successfully proved that bananas are a service and not a product as Europe argued.

[ Again and again, let’s pay attention to their redefining of our vocabulary. ]

[ The EU is not a union of nations, but an economic scheme to plunder the majority of its citizenry and to exploit its illegal aliens. ]

ΟΟΣΑ

ΠΟΕ, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (WTO)

   Σύμφωνα μέ τήν κυβέρνηση Κλίντον καί τά ΜΜΕ της, η συμφωνία γιά τίς τηλεπικοινωνίες που επικύρωσε ο ΠΟΕ αποτελεί : ένα νέο εργαλείο γιά τήν άσκηση τής εξωτερικής πολιτικής, μιάς καί επιβάλλει σ’ άλλες χώρες νά προσαρμόσουν τούς νόμους καί τήν οικονομική πολιτική τους σύμφωνα μέ τίς απαιτήσεις τών αμερικανικών εταιρειών.

(David Sanger, NYT, 17 Φεβ· 1997).

   Η κυβέρνηση Κλίντον δήλωσε ότι «ο ΠΟΕ δέν έχει καμία αρμοδιότητα νά γνωμοδοτεί» γιά ένα ζήτημα που αφορά τήν εθνική ασφάλεια τής Αμερικής – συγκεκριμένα, γιά τήν ακύρωση τού εμπάργκο τών ΗΠΑ κατά τής Κούβας – καί δέν είναι σέ θέση «νά εξαναγκάσει τίς ΗΠΑ νά αλλάξουν τούς νόμους τους».

[ βλ. : WTO – TRIPS: Trade-Related Intellectual Property Rights. ]

The gospels of globalization apostles preach that the WTO is all about symbiosis of all nations through its judicious elimination of tariffs and trade barriers, which, when applied in the real world,

it becomes a powerful weapon in the hands of the ICs for the “privatization” of the nations tariff system, with conditionalities which benefit only its owners.

TRIPS has been the WTO’s penal system for prohibited importing and exporting, enabling the ICs to demand levies against nations which sell or buy products outside the zones which they have marked out by brand names and market segments.

TRIPS “seeks” to protect and compensate manufacturers for their risky investments and inventiveness, and this can only sound fair, and must be guarded as an imperative if we want to encourage new scientific breakthroughs and the production of goods which improve human condition.

But have all these corporations earned the patents – exclusive rights to certain products or methods? And should they be allowed to decide when and how to produce them, and how much they can charge for life-saving products?

Case study No.1:

A confidential official missive of the Office of the US Trade Representative in Geneva Threatened to keep Argentina on the “Section 301 Watch List” – a kind of death row for trading partners – unless it ended its mostly humanitarian commitment to free cross boarder trade in pharmaceuticals.

25.3 million Southern Africans are going to die unless they receive the drugs and treatment in time.

Brazil, India and Argentina can make the drugs dirt cheap, but the US, British and Swiss pharmaceutical giants didn’t approve any shipment from the “developing” countries. The US trade cops, led by Vice-President Al Gore and backed by Big Pharma, halted the life-saving shipment by taxing some of S. Africa’s imports to the US, while WTO, in show-trial in Geneva, threatened to starve Argentines – sending, at the same time, a message to Brazil and India.

But Gore’s Antuanettian let-the-Africans-eat-aspirin stance enraged gay-Americans, who managed to sully his merry TV image -- much needed for his presidential campaign. So, the President came to his rescue.

In July 2000, the N.Y Times reported that B. Clinton had saved Africa through his proposal to lend African nations $1 billion a year for AIDS drugs which the pharmaceutical company Glaxo had agreed to “give away” at 75% off its list price, on condition that S. Africa bought 100% of its medicine from the US and paid back all the cash at “commercial interest rates”.

The history of AZT: In 1964, Professor Jerome Horowitz synthesized AZT under a grant from the US government’s National Institutes of Health (NIH). Glaxo bought the formula to use on pet cats (à so much for inventiveness).

In 1984, an NIH lab discovered the HIV virus à Big Pharma (BPh) don’t spend money on discovering diseases, the taxpayers do. NIH spent millions inventing a method to test the ant-retrovirus drugs owned by the BPh. Tests showed that AZT killed the HIV virus but when the government asked the owner of the drug, Glaxo, to conduct lab tests on live virus, it refused.

NIH’s Dr.H. Mitsuya, combining brilliance, bravery and loads of public cash, performed the difficult proofs. In Febr.1985, Glaxo was asked to conduct human trials but refused while filing a patent in Britain (!) for its “discovery”, failing to mention the US government work.

Glaxo’s offer of $2 a day per patient is 75% off the price charged in the US and Europe, but still triple the cost of production, which means that Americans and Europeans pay about 1,000% over cost-price discrimination, monopolist’s blackmail explicitly protected by TRIPS.

TRIPS trade barriers have been sold in the West on the slick line that they protect “our” inventions from thieves. But the fact stands that Western patients have as much to lose as Africans from profit-oriented B.Ph protected by the new, unethical monopoly regime of thought ownership.

Case study No.2:

The American taxpayers paid for the discovery of Taxol and for its dose-related data, and yet – rather once again – they don’t own a patent on it. BristolMyers Squibb (BMS), having performed minor work which calculated dosage levels, holds the intellectual property rights on dose related data. Even without a patent, Britain’s data protection laws give BMS lock-up control in Taxol in the UK for ten years.

Taxol comes from the yew tree. [ Note: Western drug companies have decreed that rain forest plants are theirs for the taking and that they can patent them without paying royalties. ]

BMS obtained from Congress the exclusive right to harvest yew trees on US government lands without paying anything { ADE: land reform }.

In 1997, a London woman was dying of cancer; the NHS would not prescribe her Taxol because of its stratospheric cost, so she called the Consumer Project on Technology in Washington begging for the drug. After her family had faced bankruptcy, the company was shamed into offering the drug for free on condition that she moved to the US. But, according to her doctors it was already too late. It was long before the apartheid of property rights killed her.

[ When “Intellectual Property Rights” threatens US privileges, WTO’s rules don’t apply.

The US Congress voted America’s unilaterally exempting itself from TRIPS: US retailers will be free to import any cheap drugs they need from Mexico and Canada. ]

[ Monopoly, as B. Gates has demonstrated, forces new ideas and products to be developed through its channels, squeezes suppliers and fleeces its customers. ]

 

The Big Five record companies – soon to become four when Warner and EMI merge – distribute over 95% of all music CDs sold in the Western world. This musical OPEC, represented by the RIAA – Recording Industry Association of America – decides what we like to hear, its cost and outlet. On the other hand, illegal copying discourages qualitative innovation.

Under WTO and US law today, most products could never have made it on the market, as most of them have been built on ideas of others. Hypocrisy has been a main defence mechanism of every genteel landlord of fenced-in intellectual real estate in the battle field of the new imperial order of thought ownership; its award-winning performance hides their history of intellectual thievery – its new-age representative being MS-DOS and Windows* of Microsoft Corp. (*At the behest of Silicon Valley billionaire sponsors, the US Justice Department compelled Microsoft to divulge its proprietary codes and to license Windows software to them at a government-capped price.)

TRIPS is not about compensation for the creator, or remuneration for a state’s intellectual property and its nature’s gifts, but it’s all about corporate control. It exists to prevent free trade between nations by accommodating only the mega ICs.

It dictates, on penalty of sanctions, that all nations pass laws granting patents* on “life-forms” which threaten Gaia’s safe selection and evolution of healthy “fruits”, and which are often remakes of traditional genomes shoplifted from Third World forests. (*But when a nation, such as Thailand, registers traditional medicines as its nation’s intellectual property, the US Trade Representative berates them as pirates plundering nature’s bounty, and as irresponsible ignoramus who “hamper medical research”.)  

                  

[ If you’re still not convinced of the evilness of neo-liberal capitalism, please ponder on this: The world’s 300 richest people are worth more than the world’s poorest 3 billion PEOPLE – one man for 30,000,000 people: women, children, farmers, philosophers, scientists, …

If you had to choose between them, would you be caught in Victor Hugo’s ethical dilemma, or would you side with the 30 million? And please do it today àADE: Active citizen.

 

WTO : World Trade Organization.         ( Dec.2004 )

[ Επίσης βλ. : TRIPS ]

*TNC: transnational company. 

The neo-liberals’ free trade is a “casino economy” with the plutocrats being its owners.

Poverty is the greatest cause of suffering and premature death on earth. Every day, 24,000 children die from easily preventable disease; and over 40,000 women die or suffer from serious disability in pregnancy or childbirth because of lack of simple remedies and care.

The number of chronically hungry people in the world has been steadily increasing since the early 1990s. Since 2003, about 200 million children die each year from hunger related disease, 100 million children are living or working on the streets and 800 million people go to bed each night without the basic sustenance. About 10% of US households do not have access to enough food to meet their basic needs while the richest 5%of the US population own 82% of corporate stock, and control 57% of the net worth of all people in the US.

This is only part of the true picture revealed when we cut through the neo-liberals and their goons’ propaganda about the alleged unprecedented benefits of global free-trade.

Free-trade agreements have institutionalized a global government, an unaccountable system of transnational governance with an insatiable appetite for corporate profit and with complete disregard for social and ecological consequences. Its unelected trade bureaucrats, conferring in secrecy, are now empowered to dictate whether we can even pursue certain actions to prevent the destruction of our forestry or determine if carcinogenic pesticides can be banned from our food.

Most nation-states have lost their sovereignty, their political initiative and economic independence; they are just branches of transnational-corporations and run by bought-off politicians, who manage the interests of the market, police the masses, and firmly establish obligatory free-trade zones.

Their “new world order” heralds the glorious dawn of the rationalization of human endeavour and modernization of production. But reality speaks loud of a return to the unchecked – by any opposing ethical consideration or principles – barbarism of the beginnings of the plutocrats’ industrial revolution. The elite, actually, have waged war against free societies and human dignity: their weaponry is financial and their victims are both Gaia and people of any nationality who are starved, maimed or killed every moment. They are the true dragons who feed on all breathing beings and on Gaia’s guts, while with their proverbial blue-blooded complacency, they transcend themselves in Pluto’s ethereal palace.

From GATT to WTO: After W.W II a conducive to socio-economic justice debate was launched about the urgent need for the formation of an International Trade Organization (ITO) which would promote and safeguard global trade and investment institutions that could help generate full employment with workers’ rights protected around the globe, and protect nations against the “global cartels”. The US accepted only one element of ITO’s charter, namely GATT: the General Agreement on Tariffs and Trade with the aim of reducing national trade barriers and of stopping the competitive trade policies.

The WTO was established on 1 Jan.,1995 and, like the GATT, it is not a UN agency. Its proponents would dismiss any substantiated dissident voices as ill-informed doomsday prophesies. They guaranteed that the WTO would pose no threat to state sovereignty or to democratic, accountable policy-making. They were exuberant in their foreseeable economic gains worldwide: the US trade deficit would decrease by tens of billion dollars, L. American countries would boom, Asian growth would be unparalleled, democracy would flourish, etc., etc.

It has the authority to overrule or undermine international conventions, acts, treaties and agreements. It enforces the GATS (General Agreement on Trade in Services), TRIPS (the agreement of Trade-Related Intellectual Property Rights), and TRIMS (Trade-Related Investment Measures). Its provisions set limits on the strength of countries’ food safety laws and the comprehensiveness of product labelling policies; they forbid its member countries to ban products made with child labour, and they even regulate the expenditure of a state’s tax dollar – for instance, prohibiting environmental or human rights considerations in government purchasing decisions.

The WTO’s decision making is a documented Stalinistic process: a)- The judges who sit on its panels are appointed! (by whom? When you find out, please tell us.), b)- It operates in secret; their proceedings are not made public and they do not permit the testimony of any outside expertise or witnesses, c)- Only governments can bring a case to the trade panels. In theory, it is a “one-member country, one-vote” democracy, but in practice there has never been a vote in its existence.

d)- It allows nations to enact laws with the proviso that they do not abrogate its “laws”.

It exploits all developing countries and governs most developed ones. Developed countries, such as the US and Britain, once had enacted state laws which protected domestic industries from foreign competition until they could be internationally competitive. Today, this sound policy when it is pursued by developing countries is declared illegal and an anathema to democratic procedures.

Its charter reads that it must operate on a consensus basis, equal decision making for all. In practice, agreements are announced to the poor countries’ negotiators, who are not even invited to most of their closed door meetings; and thus, being too poor and weak to defend themselves, they give in to accommodating the wishes of our planet’s bandits.

While the richest 20% of the world’s population consume 86% of the world’s resources, in a developing country 80% of its population are farmers and breeders of animals, so one would think that if they don’t own a TV, at least they have food security and a decent family farmer income. But

WTO’s Agreement on Agriculture dictates that market forces should be allowed to dump heavily subsidized industrially produced food by rich countries into poor countries, and thus undermining local production. Not even Pax-Romana was so rapacious and savage. So, while farmers produce enough food to feed us all, corporate control of “food distribution” for profit compels 1 out of 7 people worldwide to suffer from chronic malnutrition.

The WTO vs. the environment: hard-won, sound local and national environmental protection laws are being dismantled by the WTO for being “barriers to trade”. Its very first panel ruled that a provision of US Clean Air Act, requiring the production of cleaner gasoline, was illegal; likewise for the provision of the Endangered Species aiming to protect sea turtles. It has been toiling with manifest pride at deregulating industries including logging, fishing, water industries, and energy distribution so as to irresponsibly further exploit natural resources.

WTO’s mission is to enforce: a)- the privatization of public services which can be turned into profitable businesses – health care, energy, water, education, … . b)- the sell-off and sell-out of all public assets to the *TNCs. Every activity is to run for TNCs’ profit rather than the public good; and this nightmare is already taking place around the globe. Moreover, note that the WTO’s GATS includes a list of 160 (!) “threatened” services, such as elder and child care, sewage, garbage, park maintenance, telecommunications, construction, banking, insurance, transportation, shipping, postal services, tourism, … .

Its fierce defence of TRIPs – patents, copyrights and trademarks – comes at the expense of health and human lives. The right to huge profits is valued higher than AID victims, etc.

The have been wreaking havoc to every socio-economic public activity and they will not stop till they have consummated their subjugation of main public interest needs to corporate interests.

Mildly put, the WTO is a trade liberalization juggernaut, and having been ceded imperial power, it has been functioning as the global government for the chief benefit of the TNCs.

Government ministers and their officials have conceded to conduct business at the WTO meetings under the gaze, rather supervision, of TNCs representatives, some of whom are part of the official delegations. In fact, WTO rules are written by and for TNCs, which by using the threat of WTO and IMF action have undermined consumer and environmental protections around the world, repealed rules and laws designed to benefit workers and the underprivileged, and ignored or annulled  international conventions promoting human rights and development in the world’s poorest countries.

G21 – a front against the WTO, led by Brazil, China and India – represents ½ of the world’s population and 2/3 of its farmers. Although G21 spans diverse interests (India, for instance, sees lowered tariffs on farm goods as a calamity, while Brazil being one of the leaders in food exports “naturally” supports it) they are hammering their message home: the most profligate agricultural subsidizers should cut subsidies and free farm trade. But, of course, the level of support given to farmers by the rich* countries of the OECD has remained more or less unchanged (at over $300 billion) for the past 15 years. *(including Greece in the club of rich countries is as pragmatic as Bush’s “willing” group in his fight against terrorism). So, while just the US farm bill has increased subsidies by $82 billion, the WTO draft declarations systematically ignore all concerns of the South. For instance, the outcry of cotton producing African countries was confronted with their “free” Ivy League expert advice: “Africans should abandon cotton production; and I add, with justifiable sarcasm I believe, that maybe they should learn how to fish or grow wheat in the Sahara desert.

And here are some data on the recent history of the US farm act on cotton subsidies to refute their scandalous argumentations on their free-trade: 2001, cost of production = $0.9313 / bushel, export price = $0.3968 / bushel à a dumping of $0.5345 / bushel; 2002, cotton’s world market price = $1.23 / kilo, the US government pays its farmers $1.57 / kilo; for their last crop, farmers (mostly giant corporations) received $3.9 billion in subsidies and thus doubled cotton exports to the detriment of the 250 million African cotton farmers’ livelihood and incomes.

Conclusion:

Well, WTO’s promises of establishing a virtual paradise on earth for all people have been put on hold from its foundation either to fight their cold war or terrorism, or the masses intransigence and ungratefulness (they’ve got to blame someone).

 

The impacts of neo-liberalism have not been studied and then dealt with by our “democratic” governments, nor have they been covered in the mainstream media because they are bought-off pawns in a global conspiracy. Today’s conquistadores measure progress by indicators of their own financial wealth. In contrast, we – the naïve, ordinary citizens – should measure progress in term of all the things that make life worth living: the health of our children, the quality of their education, the joy of their play, the beauty of poetry, the strength of morals, the safety of our streets and factories, our concern and compassion for the needy, our devotion to our country.

Some sincere activists with vibrant optimism declare that as in the past we abolished slavery, child labour, the exclusion of women from voting, the 60-hour work week, now we can abolish neo-liberalism’s decrees, as long as we remember that “ no building is too tall for even the smallest dog to lift its leg on … “.

 As for a dog pissing on their skyscrapers, I don’t think they mind as long as all the suites are inhabited by them and we remain their pets. And as far as sending them to Hades’ inferno, we should first ask the following question: who elected this global government? We did. We have done it by allowing ourselves to be corrupted, to become gluttons, self-indulgent fools, believing that we are much more than a simple cell in the glorious, miracle-making body of our planet.

 

TRIPS, Trade-Related Intellectual Property Rights, Συμφωνία γιά τά Πνευματικά Δικαιώματα που αφορούν τό Εμπόριο : Δίνει τό δικαίωμα σέ ιδιωτικές (υπερεθνικές) εταιρείες νά κατοχυρώνουν ευρεσιτεχνίες (γιά μονοπωλιακή χρήση) σέ μικροοργανισμούς, φυτά καί ζώα.

 

          Συμφωνίες, Συνθήκες (Οικονομικές)

Κολομβία, FTAA, FTA.

                                               Dec.2004.                 Αγγλικά à Ελληνικά.

ΑΕΠ = ακαθάριστο εγχώριο προϊόν.

*ATPDEA = ειδική μεταχείριση γιά τίς χώρες τών Άνδεων.

* FTAA = περιοχή ελευθεροποίησης συναλλαγών (Βορείου καί Νοτίου) Αμερικής. Σχεδιάστηκε, ή τουλάχιστον συνελήφθη, κατά τήν διάρκεια προεδρίας τού G.H. Bush

-- ένα άτομο πιστό στήν εφαρμογή τών πολιτικών αξιωμάτων τού Henry Kissinger.

FTA = συμφωνία ελευθεροποίησης τών συναλλαγών.

ΔΝΤ, IMF = διεθνές νομισματικό ταμείο.

ΠΟΕ, WTO = Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου.

ΠΤ, WB = Παγκόσμια Τράπεζα.

** Ιακωβιανός = διαβάστε τό άρθρο ADE, «Η ΠΤ, τό ΔΝΤ καί ό Ιωσήφ τής Παλαιάς Διαθήκης. (Jacobeans)» ,ή τήν Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις 47: 13-25.

Φ.Π.Α = φόροι προστιθέμενης αξίας.

 

(Όταν βλέπετε τό όνομα "Κολομβία", αντικαταστήσετε το διανοητικά μέ τό όνομα τής χώρας σας, π.χ. Ελλάδα).

Νέο-φιλελεύθεροι τής Κολομβίας πού έχουν οδηγήσει (Δεκ. 2004) τούς μειονεκτούντες υπηκόους τους σέ μία οικονομική καταστροφή επιθυμούν νά επεκταθεί η πλουτοκρατική ημερήσια διάταξή τους μέ τήν υπογραφή τού "βελτιωμένου" FTAA * καί FTA *.

Στήν δεκαετία τού '90 Πρόεδροι Barco καί Gaviria¹ τήν Κολομβίας καί η πλειοψηφία τών ηγετών τής Λατινικής Αμερικής πού θέσπισαν τήν υιοθέτηση τής «Συναίνεσης τής Ουάσιγκτον» πού συντάχθηκε από τούς νέο-φιλελεύθερους θεωρητικούς, επέφερε τήν πρωτοφανή χειρότερη οικονομική κρίση : οι δριμύτατες δοκιμασίες πού επιβλήθηκαν στο 85% τών φτωχών, τό 60% τών μέσων κατηγοριών καί σέ πολλούς επιχειρηματίες είχαν (καί έχουν) μεσαιωνικά χαρακτηριστικά. ¹( Πριν ο πρώην νεοφιλελεύθερος Κολομβιανός Πρόεδρος Caesar Gaviria γίνει ένας άλλος εξαγορασμένος "πρίγκιπας" τής Ουάσιγκτον, ήταν ένας άγνωστος τρίτης κατηγορίας πολιτικός στήν πόλη Pereira.)

Οι θεμελιώδεις αιτίες αυτής τήν οικονομικής καί κοινωνικής καταστροφής είναι οι πολιτικές πού επιβάλλονται από τήν Ουάσιγκτον καί τό ΔΝΤ  πού απαιτούσαν /-ούν: α)- τήν αποκήρυξη τής κρατικής προστασίας τής εγχώριας βιομηχανίας καί  καλλιέργειας γιά νά προωθήσουν τόν ξένο ανταγωνισμό, β - συνολική ή σημαντική ιδιωτικοποίηση τών κρατικών κύριων περιουσιακών στοιχείων ( επιχειρήσεις καί οργανισμούς κοινής ωφέλειας...), γ) - το εθνικό καί ξένο οικονομικό κεφάλαιο νά έχει απόλυτη πρωτοβουλία κινήσεων ώστε νά μπορεί νά λεηλατήσει τόν πλούτο τού κράτους καί τών πολιτών του à (αποτέλεσμα): οι εισαγωγές είναι κατά πολύ μεγαλύτερες από τίς εξαγωγές à αφόρητο έλλειμμα.

Άν καί τό μέσο δασμολόγιο τών εισαγωγών καλλιέργειας καί κρέατος δέν μειώθηκε κάτω από 60% από τό 1990 έως τό 1999 καί η βιομηχανία είχε ακόμα  υψηλότερη  προστασία, α) - οι εισαγωγές γεωργικών προϊόντων αυξήθηκαν από 700,000 τόνους  (1990) έως καί 7 εκατομμύριο τόνους (2004) à απώλεια 880,000 εκταρίων εποχιακών συγκομιδών καί 150,000 θέσεων εργασίας, β) - οι υπερεθνικές εταιρίες καφέ, πού μειώνουν τήν τιμή αγοράς τού καφέ όποτε αυτές κρίνουν "σωστό", παράγουν τήν κρίση τού καφέ μέ συνέπεια τήν μείωση τών φυτεμένων περιοχών ώστε η παραγωγή νά πετσοκόβεται μέχρι καί 6 εκατομμύριο σάκους καφέ,

γ)- βιομηχανικές εταιρίες βαδίζουν προς τήν παντελή εκμηδένιση, .... à a+b+c παράγουν : 1)- ο αρνητικός εθνικός εμπορικός απολογισμός - 3,1 δισεκατομμύρια/έτος – ισούται μέ τήν  αύξηση τού εθνικού εξωτερικού χρέους, 2) - τό εθνικό ποσοστό αποταμίευσης από τό οποίο οι παραγωγικές επενδύσεις εξαρτώνται μειώθηκε κατά 50% από τό επίπεδο του 1990 à Έτσι, τό κράτος εκβιάζεται νά προσελκύει επενδυτές προσφέροντας τους πανύψηλα ποσοστά κέρδους καί  χορηγώντας τους πρόσβαση στούς φτηνούς φυσικούς πόρους, στίς δημόσιες υπηρεσίες καί στούς κρατικούς οικονομικούς τομείς. Τοιουτοτρόπως ο εφιάλτης παίρνει σάρκα καί οστά : τό δημόσιο καί ιδιωτικό εξωτερικό χρέος υπερδιπλασιάζεται σέ έξι έτη - από $17,3 δισεκατομμύρια (1900-1991) σέ $36,7 δισεκατομμύρια (1992-1998) -- καί τό 2001 έφθασε $39 δισεκατομμύρια. à  Μετάφραση τών ανωτέρω: τό κράτος δεν είναι κυρίαρχο αλλά μια «πόρνη» ιδιοκτησία τών διεθνικών τραπεζών. Έτσι τό "κράτος" αναγκάζεται: α)-  νά δανειστεί γιά νά πληρώσει τόν δεδουλευμένο τόκο τού χρέος του υπό τόν όρο ότι θά πωλεί τόν πλούτο του γιά 7-12% τής αξίας του, β)- νά κάνει ότι δέν βλέπει όταν τά επιτόκια εσωτερικού δανεισμού αυξάνονται  μέχρι τά επίπεδα τοκογλυφίας, γ) - νά αυξήσει τούς φόρους γιά τίς χαμηλότερες καί μεσαίες τάξεις, δ) - καί νά ιδιωτικοποιήσει τελικά τήν υγειονομική περίθαλψη, τά συνταξιοδοτικά ταμεία, καί όλες τίς κρατικές υπηρεσίες.

Αλλά ακόμα καί όταν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές ιδιωτικοποίησαν τά κεφάλαια κοινωνικής ασφάλισης (22 τρισεκατομμύριο πέσο), τό κράτος – δηλ. ο φορολογούμενος μέ τίς υπό συνεχή συρρίκνωση αμοιβές του -- επιβαρύνθηκε μέ τήν ευθύνη πληρωμής τών συντάξεων.

Καί ενώ τά εισαγόμενα πτωματοβόρα όρνεα ξεκοκαλίζουν τόν εθνικό πλούτο, οι Υπουργοί καί τά  μέλη τού Κογκρέσου, εθισμένοι στήν δύναμη τής εξουσίας καί σέ ένα κόκαλο ή μια περιστασιακή μπριζόλα από τήν «τράπεζα τού ρωμαϊκού οργίου» τών πολυεθνικών, πωλούν μία κατεστραμμένη οικονομία ως υγιή στους ψηφοφόρους τους διογκώνοντας τήν αγοραστική δύναμη τών ατόμων μέσω τής ανεύθυνης πιστώσεως των, η οποία στήν συνέχεια τροφοδοτεί μια μεγάλη κερδοσκοπία ακινήτων περιουσιών, καί έτσι περισσότερο πληθωρισμό, οδηγώντας σέ περισσότερο δανεισμό...

Αλλά όταν η χώρα δεν έχει άλλο πλούτο γιά λεηλασία, πώς θά μπορέσουν οι βδέλλες τού ΔΝΤ καί τής ΠΤ νά συνεχίσουν νά ρουφούν τό αίμα τών ανθρώπων; Μέσω τού κρατικού "ανθρωπίνου δυναμικού". Τό κράτος καί οι γονείς ξοδεύουν χιλιάδες δολάρια γιά νά εκπαιδεύσουν καί νά αναθρέψουν τά παιδιά τους ώστε νά γίνουν παραγωγικά μέλη τής κοινωνίας τους. Αλλά εξ αιτίας τής υψηλής ανεργίας καί τών χαμηλών αμοιβών, εκατομμύρια Κολομβιανών έχουν αναγκαστεί νά μεταναστεύσουν ωφελώντας έτσι τίς πλουσιότερες χώρες πού τούς εκμεταλλεύονται μία άχρεη μεγάλης υποδύναμης μηχανή. Καί τώρα ιδού καί η ειρωνεία αυτού τού ανθρωπίνου δράματος: χάρις στά εμβάσματα δολαρίων από τούς Κολομβιανούς μετανάστες ($3 δισεκατομμύρια ετησίως), οι Κολομβιανοί νεoφιλελεύθεροι - τά τσιράκια τών φρικιών τού ΔΝΤ - μπορούν νά αντέξουν οικονομικά νά πληρώσουν τίς εισαγωγές καί τόν δεδουλευμένο τόκο τού εξωτερικού χρέους. Οπότε, παγκοσμιοποίηση = ένας στημένος αγώνας «καθαρόαιμων», ένας ευφημισμός γιά τήν αμερικανική κυριαρχία.

Τό πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης τής ΠΤ καί τού ΔΝΤ γιά μια "αναπτυσσόμενη χώρα" είναι μια μεταμφιεσμένη λεηλασία τού πλούτου τής χώρας από τούς «Αδιάφθορους» -- τούς αποφοίτους παγκοσμίου κύρους πανεπιστημίων, επαγγελματίες Jacobeans (Ιακωβηστές) *. "Διορίζουν" τούς βοηθούς¹ τους στήν ελίτ τής κυβέρνησης, η οποία θα υπογράψει τίς οδηγίες όλου τού ΔΝΤ à έτσι είναι σέ θέση νά απορροφούν τό νέκταρ αφήνοντας έναν αντικατοπτρισμό ίχνους σκόνης χρυσού στήν αιθέρια ιδεώδες ουτοπία. Μετά από τό "άνοιγμα" (αποκαλούμενο ως "η Νέα Εποχή") στήν νεοφιλελεύθερη δημοκρατία γιά όλα τά παγκοσμιοποιημένα κράτη, o εκβιασμός γίνεται άξεστος, αναίσχυντος, απάνθρωπος· τό δολάριο γίνεται η νέα προσομοίωση τού Θεού καί οι νέοι γαλαζοαίματοι πιστοί του είναι οι αξιόπιστοι πληβείοι του. Έτσι, αφού έχουν απομυζήσει τίς αποταμιεύσεις, υποδουλώσει τό εργατικό δυναμικό, καταστρέψει τήν εθνική παραγωγή αντικαθιστώντας την μέ τίς ανεξέλεγκτες ξένες εισαγωγές, η πίστωση καί οι ξένων συμφερόντων επενδύσεις οδηγούν μια χώρα στήν οικονομική υποδούλωση, πιθανή απώλεια εθνικής ταυτότητας, κτλ. – τά οποία όμως αφήνουν τούς πλουτοκράτες αδιάφορους.

Τό ΔΝΤ επιμένει στήν εφαρμογή τού "αποτυχημένου προτύπού του" επειδή η πολιτική του στοχεύει στήν ωφέλεια τών διεθνικών επιχειρήσεων μέσω τής αγοράς – δηλ. μέ εκβιαστικές πρακτικές – τών πλουσιοτέρων οικονομικών πηγών τής Κολομβίας αντί μίας συμβολικής τιμής καί μέ τό διπλασιασμό τού εξωτερικού χρέους της μέσα σέ 6 έτη χωρίς τίς μελλοντικές προοπτικές οικοδόμησης μίας ανεξάρτητης, παραγωγικής οικονομίας αλλά μάλλον μίας πού θα λειτουργεί μέ κύριο σκοπό τήν ετήσια καταβολή τού δεδουλευμένου τόκου... γιά όλη τήν αιωνιότητα.

Τό ΔΝΤ ξέρει ότι τά προϊόντα τής Κολομβίας δεν μπορούν νά ανταγωνιστούν τά εισαγόμενα επειδή οι ΗΠΑ - καί μερικές άλλες πλούσιες χώρες – παράγουν φθηνότερα προϊόντα σέ πολλούς τομείς χάρις τής μακροοικονομικής πολιτικής τους πού τούς επιτρέπει νά επιτύχουν τά πιό υψηλά επίπεδα συσσώρευσης κεφαλαίου, καί καλύτερες τεχνολογίες πού μεταφράζονται σέ περισσότερα ποιοτικά προϊόντα μέ χαμηλότερο κόστος.

Εκτός αυτού, οι αμερικανικοί παραγωγοί/ κατασκευαστές στηρίζονται στίς κρατικές επιχορηγήσεις, τήν ελεύθερη χρήση προϊόντων υψηλής τεχνολογίας απόρροια ερευνών επιδοτούμενες από τόν φορολογούμενο , καί στά πολλαπλάσια μετρά προστασίας ενάντια στίς ανταγωνιστικές εισαγωγές. Εντούτοις, όταν εφαρμόζονται τά ανωτέρω μέτρα καί οι πολιτικές από μια αναπτυσσόμενη χώρα, κατονομάζονται   σοσιαλιστικά, δηλ. οπίσθιες πολιτικές πού αξίζουν τήν οργή τής ΠΤ καί τού ΔΝΤ. Απόδειξη: οι αμερικανικές επιχορηγήσεις (προστατευτισμός) στούς αγρότες παραγωγούς έφθασαν τά $71,3 δισεκατομμύρια μεταξύ 2000 καί 2002, ευθυνόμενες γιά τό κατά πολύ "χαμηλότερο κόστος" τής αμερικανικής γεωργίας. Καί όμως, οι ΗΠΑ απαίτησαν/-ούν τό νέο πλαίσιο τής FTAA καί FTA – ήτοι, ελεύθερη πρόσβαση στίς αγορές, τήν μή κρατική επιδότηση εξαγομένων προϊόντων, καί καταστολή τών εσωτερικών επιχορηγήσεων γιά τούς αγρότες – νά μήν εφαρμοστεί στούς αμερικανικούς επιχειρηματίες.

Εκτός αυτού, οι ΗΠΑ μπορούν πάντα νά διαβουκολούν τούς κανόνες περί παραγωγής υγιεινών προϊόντων καί τούς υγειονομικούς περιορισμούς, αγνοώντας ακόμη καί τούς δικούς τους αυστηρούς κανόνες πού καθορίζουν τήν λειτουργία τού ΠΟΕ, γιά νά εμποδίσουν τήν εισαγωγή ξένων εμπορευμάτων πού βλάπτουν τά αμερικανικά συμφέροντα.

Τό 1990, η ήδη πιό προηγμένη σέ όλους τούς τομείς οικονομία τών ΗΠΑ επένδυσε $510 δισεκατομμύρια γιά τόν εξοπλισμό βιομηχανιών καί επιχειρήσεων καί γιά τήν δημιουργία νέων. Συγχρόνως, η Κολομβία δεν μπορούσε νά επενδύσει ούτε $1 δισεκατομμύριο γιά τήν αναβάθμιση τής βιομηχανίας ώστε νά μειώσει κάπως τόν ξένο ανταγωνισμό πού τό "άνοιγμα" θα έφερνε. Κάποιος θά μπορούσε νά σκεφτεί ότι οι Κολομβιανοί θά έπρεπε νά επικεντρωθούν στα τροπικά προϊόντα τους καί στό φθηνό εργατοδυναμικό τους· οι υπερεθνικές εταιρίες μπορούν πάντα νά μεταφέρουν τίς επιχειρήσεις τους στίς φτωχές, συνεργάσιμες τροπικές χώρες.

   Κατά τήν διάρκεια συνεδρίασης πού πραγματοποιήθηκε στό Μαϊάμι τό 2003, οι χώρες πού ενώθηκαν στό MERCOSUR αποφάσισαν κατά τών αδιαντροπιών αυτοκρατορικών όρων τών ΗΠΑ. Επέλεξαν μία συμφωνία πού θα ματαιώσει τήν Αμερικάνικη αρπακτική όρεξη γιά τομείς όπως τής γεωργίας, πνευματικής ιδιοκτησίας, καί γιά ανεξέλεγκτες ξένες επενδύσεις καί εξαγορά τού κρατικού πλούτου. Αλλά η κυβέρνηση τού Alvaro Uribe Valez - ένας πρωτοπόρος μεταξύ τών ενδοτικών ηγετών τής Λ. Αμερικής -- "αποφάσισε" νά υπογράψει συμφωνίες πού υπερβαίνουν, από τήν άποψη τήν πιθανής ζημίας στήν οικονομία τήν Κολομβίας, ακόμη καί αυτές τίς οικονομικές πολιτικές τού ΠΟΕ, καθιστώντας έτσι τό σύνταγμα τής χώρας του κενού νοήματος. Οι οικονομικοί σύμβουλοι τού Valez εκλογικεύουν αυτήν τήν πολιτική τους ισχυριζόμενοι ότι : "... είναι παράλογο νά καλλιεργούν σιτάρι επειδή "συμφέρει" νά αγοράζουν αυτόν πού τούς πωλούν οι Αμερικανοί (χάρις τών επιχορηγήσεων πρός τούς αγρότες τους)... τό ίδιο πράγμα ισχύει καί γιά τά περισσότερα δημητριακά".

Τοιουτοτρόπως, η μαριονέτα-κυβέρνησης τής Κολομβίας συμφώνησε νά καθιστήσει τήν χώρα τους ανίκανη νά παρέχει εγγυήσεις γιά τήν ασφαλή διατροφή τών πολιτών,  εκθέτοντας έτσι τό έθνους τους στόν απάνθρωπο εκβιασμό τών υπερεθνικών εταιριών. Είναι υποχρεωμένοι νά συναινούν μέ τούς σχεδιαστές τής "νέας εποχής" πού υποστηρίζουν ότι ένα έθνος ακολουθεί οπισθοδρομικό οικονομικό προγραμματισμό όταν επικεντρώνονται στήν αυτάρκη διατροφή του, ή όπως τό θέτουν αναμφίλεκτα, η βασική διατροφή ενός έθνους δεν πρέπει νά παραχθεί στό αντίστοιχο έθνος.

 

Καί τώρα ας ακούσουμε μία εμπειρογνωμονική συμβουλή από τό στόμα τού ιδίου τού αυτοκράτορα, G.W. Bush, ό οποίος ασκεί εξουσία σέ μία στρατιωτική ισχύ η οποία μπορεί νά τού εγγυηθεί τρόφιμα σέ περιόδους έκτακτής ανάγκης από τό 60% τής παραγωγικής γής τού πλανήτη μας : "... Μπορείτε νά φανταστείτε μία χώρα πού θά ήταν ανίκανη νά παράγει αρκετά τρόφιμα γιά νά ταΐσει τούς ανθρώπούς της; Θα ήταν ένα έθνος πού θα υπόκειντο στήν διεθνή πίεση... ένα έθνος σέ κίνδυνο... Όταν μιλάμε γιά τήν αμερικανική γεωργία, στήν πραγματικότητα μιλάμε γιά ένα ζήτημα εθνικής ασφάλειας ακριβώς όπως μέ τήν ελευθεροποιηση των συναλλαγών... ".

Τό τι αντιπροσωπεύει η "ελευθεροποιηση τών συναλλαγών" εξηγείται μέ εκπληκτικά εξαιρετική ευθύτητα από τούς υποστηρικτές της. Έτσι, τώρα ας ακούσουμε τόν Colin Powell: "Ο στόχος μας μέ τό FTAA είναι νά εγγυηθούμε στίς αμερικανικές επιχειρήσεις τόν έλεγχο μίας περιοχής πού ξεκινά από τόν αρκτικό Πόλο έως τήν Ανταρκτική, δηλ. ελεύθερη πρόσβαση σέ ολόκληρο τό ημισφαίριο χωρίς δυσκολίες ή εμπόδια γιά τά προϊόντα, τίς υπηρεσίες, τήν τεχνολογία καί τά κεφάλαια μας".

Οι Κολομβιανοί βιομήχανοι πού αυτήν τήν περίοδο (2004) εξάγουν στήν Κοινότητα τών Άνδεων θα χάσουν τούς πελάτες τους καί επίσης τό πλεονέκτημα τους στήν αμερικανική αγορά πού τούς παρέχεται από τήν συμφωνία ATPDEA *.

Οι πολυεθνικές πού λειτουργούν στήν Κολομβία απαιτούν από τούς maquila συνεργάτες τους νά δεχτούν τά πενιχρά κέρδη καί τίς βραχυπρόθεσμες συμβάσεις, καί νά υποβάλουν τούς εργαζομένους τους στίς κακοήθεις σχέσεις εργασίας. Αυτή δέ η μεταχείριση τών εργαζομένων, ενθυμίζουσα τήν φεουδαρχία, γίνεται ανεχτή συνήθως από τόν πιό οικονομικώς αδύνατο τομέα τού ενεργού πληθυσμού: ελεύθερες γυναίκες πού συντηρούν τήν οικογένεια τους. Διαβλέποντας τά υποκρυπτόμενα στήν μελέτη πού πραγματοποιήθηκε από τό Εθνικό Τμήμα Προγραμματισμού, γίνεται εμφανές ότι ο κύριος ωφελημένος είναι τό ξένο κεφάλαιο πού ανέρχεται μόνο σέ 0,4% τής ξένης άμεσης επένδυσης πού γίνεται στόν κόσμο ετησίως. Θα επενδύσουν περισσότερο δέ μόλις εξασφαλίσουν εγγυήσεις πού θά τούς επιτρέπουν νά έχουν τόν πλήρη έλεγχο τών επιχειρήσεων πού δέν έχουν καταστραφεί από τίς εισαγωγές -- όπως η υγεία, η εκπαίδευση, τό εμπόριο,  οι τηλεπικοινωνίες, οι δημόσιες υπηρεσίες καί οι πόροι χρηματοδότησης. Καί γιά τό προνόμιο τού θηράματος τους νά γίνονται μάρτυρες τής αρπαγής τών εθνικών παραγωγικών μέσων τους, οι επενδυτές απαιτούν κοινοβουλευτικούς νόμους πού θά θεσπίζουν τούς χαμηλότερους ή ανύπαρκτους φόρους, ιδιωτικά δικαστήρια έξω από τήν Κολομβία γιά νά λύσουν τίς συγκρούσεις μέ τό κράτος καί τά άτομα, καί  χαμηλό κόστος εργατικού προσωπικού  -- δηλ. πενιχρή αμοιβή καί σύνταξη, ουδεμία παροχή ή επίδομα, ή κάλυψη υγείας.                                            

Μεγάλα, επικίνδυνα ψέματα τών νεοφιλελευθέρων :    

Α - Τό ψέμα = Οι φτηνές, ανεξέλεγκτες εισαγωγές αυξάνουν τήν αγοραστική δύναμη τών φτωχών ανθρώπων καί είναι μόνο οι κατασκευαστές/οι παραγωγοί τού έθνους πού υφίστανται απώλεια κέρδους.

Η Αλήθεια = Η αγοραστική δύναμη ενός έθνους εξαρτάται από τό πλούτο του καί τό ποσοστό τής καλοπληρωμένης απασχόλησης. Όταν οι εισαγωγές δημιουργούν έλλειμμα τότε τό Φ.Π.Α * αυξάνεται – σύμφωνα δέ μέ τήν μελέτή NDP γιά τήν Κολομβία, αυτή η αύξηση θα είναι $590-806 εκατομμύρια/έτος. Μόνο όταν οι αριθμοί εξαγωγής μίας χώρας είναι υψηλότεροι από εκείνων τών εισαγωγών του μπορεί τό Φ.Π.Α νά ωφελήσει  ολόκληρο τό έθνος.

Β - Τό Ψέμα = οι χώρες αναπτύσσονται μέ τήν εξαγωγή. Αυτό μπορεί νά επεκταθεί: α)- Όλοι πού εργάζονται γιά τήν Microsoft τού Bill Gate είναι τουλάχιστον εκατομμυριούχοι, εκτός αν ο καθορισμός " η χώρα " = οι πλουτοκράτες,

β)- δεδομένου ότι οι αριθμοί εξαγωγής τής Κολομβίας (18% σχετικά μέ τό ΑΕΠ* της) είναι μεγαλύτεροι από εκείνους τής ΗΠΑ (10%) καί Ιαπωνίας (11%) τότε η Κολομβία πρέπει νά είναι πλουσιότερη από τίς ΗΠΑ ή τήν Ιαπωνία.

Η Αλήθεια = Η ερώτηση πρέπει νά είναι : ποίος ωφελείται από μία επιχειρησιακή συναλλαγή. Μερικές από τίς μεγαλύτερες εξαγωγέες χώρες στόν κόσμο είναι φτωχές χώρες τής Αφρικής - Αγκόλα 93%, ισημερινή Γουινέα 97%, κ.λπ....

Μεταξύ 1945 καί 1949, οι Κολομβιανές εξαγωγές αντιπροσώπευαν τό 21,6% τού ΑΕΠ αλλά η οικονομική κατάσταση τών πολιτών της ήταν χειρότερη ακόμη καί από τήν σημερνή.

Μετά από τήν υιοθετήσει τής συμφωνίας FTA μέ τήν Β. Αμερική, οι εξαγωγές τού Μεξικού αυξήθηκαν από $51,9 δισεκατομμύρια τό 1994 σέ 160,7 δισεκατομμύρια τό 2002, καί όμως οι Μεξικανοί έγιναν φτωχότεροι. Τά εταιρικά ΜΜΕ καί οι πολιτικοί διαφήμισαν τό Μεξικό ως απόδειξη καί παράδειγμα επιτυχίας τής πολιτικής τού «ελεύθερου εμπορίου» -- δηλ. τό όνειρο  κάθε ελεύθερου ανθρώπου, «ό γρήγορος εμπλουτισμός».

Οι FTAA καί FTA θέλουν νά μεταρρυθμίσουν τό σύστημα πνευματικής ιδιοκτησίας έτσι ώστε οι πολυεθνικές νά μπορούν νά εδραιώσουν τό μονοπώλιο τους καί έτσι νά μπορούν νά πωλούν μέ κέρδος καί άνω τού 1.000%  τού κόστους -- παραδείγματος χάριν, στήν περίπτωση τών φαρμακευτικών ειδών η αύξηση θα μπορούσε νά φθάσει τά $770 εκατομμύρια ετησίως στήν Κολομβία.

Έχει τεκμηριωθεί εκτενώς ότι ένας παράγων κλειδί γιά τήν συντήρηση μίας υγιούς οικονομίας είναι η επιφύλαξη ορισμένων τομέων οικονομικής δραστηριότητας γιά κρατική επένδυση καί ντόπιους επενδυτές (ADE: οικονομία, χρηματιστήριο). Οι νέες συνθήκες δεν θα ανεχτούν αυτό. Όχι μόνο θέλουν τήν απόλυτη ιδιωτικοποίηση... αλλά απαιτούν τό ψήφισμα περί διαφωνιών μεταξύ ατόμων ή κράτους καί τού ξένου κεφαλαίου νά μήν αποφασίζεται από τό δικαστικό σύστημα τής ενδιαφερομένης χώρας αλλά από διεθνή δικαστήρια διαιτησίας τών οποίων οι δικαστές θα διορίζονται από τούς πλουτοκράτες.

Η κρυμμένη ημερήσια διάταξή τους είναι η ολοκλήρωση τής επαναποίκισης τής Λατινικής Αμερικής : ο πλούτος κατατίθεται στίς αμερικανικές τράπεζες, καί οι φτωχοί νοτίως τού Τέξας «τά βολεύουν ή πεθαίνουν» . Οι μόνοι Λατίνο-Αμερικανοί πού έχουν τήν άδεια νά μεταναστεύσουν στήν "Νέα Ρώμη" είναι εκείνοι πού δέχονται τίς χειρότερες εργασίες καί τίς χαμηλότερες αμοιβές, μέ συνέπεια νά ωθούν πρός τά κάτω τούς όρους καί τίς αμοιβές εργασίας στίς ΗΠΑ (δεδομένου ότι τά χρήματα δέν αναγνωρίζουν κανέναν ηθικό Θεό) προσθέτοντας έτσι περισσότερα δισεκατομμύρια στούς ήδη ξεχειλίζοντες τραπεζικούς λογαριασμούς τών πλουτοκρατών. Συμπέρασμα: Είναι επιτακτικό νά μαθαίνουμε καί νά εκθέτουμε τά μέσα καί μεθόδους πού χρησιμοποιούν οι πλουτοκράτες γιά νά θεμελιώσουν τίς θεωρίες τους καί νά δικαιολογήσουν τίς πρακτικές πού εφαρμόζουν γιά νά εδραιώσουν τήν νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, καί έτσι νά είμαστε σέ θέση α) - έχοντας τήν απαραίτητη γνώση νά διακρίνουμε τά θύματα από τούς αληθινούς θύτες,

β) – νά σχεδιάσουμε μία εθνική στρατηγική μέ στόχο της τό όφελος ολοκλήρου τού πληθυσμού καί τήν καλλιέργεια τών ηθικώς καθοδηγουμένων οικονομικών καί πολιτιστικών σχέσεων μέ τ’ άλλα κράτη à (ADE).

Όταν ψηφίζουμε, είναι επιτακτικό νά θυμόμαστε ότι τό κλειδί γιά μία υγιή οικονομία είναι η ανάπτυξη μίας ισχυρής εσωτερικής αγοράς βασιζομένης στήν αυξανόμενη αγοραστική δύναμη τού πληθυσμού έτσι ώστε νά μπορεί νά υποστηρίζεται ένα ισχυρό παραγωγικό δίχτυο πού αφιερώνεται γιά τήν ικανοποίηση τής εθνικής κατανάλωσης καί τήν οικοδόμηση συνθηκών γιά τήν παραγωγή πλεοναζόντων προϊόντων πρός εξαγωγή. Αυτή δέ η οικονομική στρατηγική δέν πρέπει νά ερμηνευθεί ως ένα αυτάρκες οικονομικό σχέδιο πού απορρίπτει τίς διεθνείς οικονομικές σχέσεις. Ότι ή Κολομβία (ή οποιαδήποτε χώρα) δεν παράγει καί χρειάζεται γιά τήν εθνική ανάπτυξή της πρέπει νά εισαχθεί. Η ξένη επένδυση είναι περισσότερο από ευπρόσδεκτη εφόσον δημιουργεί αμοιβαία οφέλη καί σέβεται τήν εθνική κυριαρχία τής Κολομβίας.

Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι ένα σύστήνμα  μέ σύνθημα του « ό νικητής τά παίρνει όλα. Η δέ αληθινή σχέση μεταξύ τών κεφαλαιοκρατικών εθνών είναι ό άγριος ανταγωνισμός μέ τούς πολιτικούς νά διαπραγματεύονται τήν ευημερία τών λαών τους θέτοντας ως προτεραιότητα τό όφελος τών πολυεθνικών εταιριών.

Μια χώρα χωρίς μέλλον είναι καί θα είναι αυτή πού δένει τό πεπρωμένο της μέ τίς επιθυμίες τών χρηματο-αυτοκρατοριών τών πολυεθνικών.

 

ΙΙ— ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ [ βλέπε σχετικά άρθρα : (φάκελος) ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ –                                                                                                             ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ]

 

ΙΙΙ— ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ [ βλέπε σχετικά άρθρα : (φάκελος) ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ –                                                                                                                             ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ]

 

IV— ΤΡΑΠΕΖΕΣ [ βλέπε σχετικά άρθρα : (φάκελος) ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ –                                                                                                               ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ]

 

          V—  ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ

Μόνο τό 4% τών $, που συναλλάσσονται στό χρηματιστήριο, επενδύεται στίς επιχειρήσεις/βιομηχανίες που παράγουν τά αγαθά γιά τά οποία γίνονται οι χρηματιστηριακές συναλλαγές.

Παράδειγμα : Α= παραγωγός σιταριού, Β= αγοραστής, Προθεσμιακό Συμβόλαιο= ασφάλεια κατά κακοκαιρίας κ.τλ.

Οι κερδοσκόποι αγοράζουν τά προθεσμιακά συμβόλαια σέ χαμηλές τιμές καί τά πωλούν σέ υψηλές τιμές. Από τό 2006, επενδύουν δις σέ ΠΣ τροφίμων, ανεβάζοντας τίς τιμές ανά εξάμηνο. Τό πρώτο εξάμηνο αύξησαν τήν τιμή τού σίτου κατά 20%. Κατά τά έτη 2007-8, οι τιμές τροφίμων διπλασιάστηκαν.

 

 

VI— ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΑ [ βλέπε σχετικά άρθρα : (φάκελος) ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ –                                                                                                                      ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ]

 

          VII—ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ

            Οι βάρβαροι λαοί τής Δύσης εκπολιτίστηκαν λεηλατώντας τόν πλούτο τού Βυζαντίου. Ο καπιταλισμός τής στρατιωτικής λεηλασίας δέν είναι εφεύρεση τών σημερινών Αγγλοσαξόνων : τά πρωτεία κατέχουν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία καί οι πόλεις-ναυτικές δυνάμεις τής Ευρώπης, κυρίως, από τόν 11ον αιώνα. Η Βενετία τού 14ου αιώνα ήτο η Νέα Υόρκη τής εποχής της : τό κέντρο τού καπιταλισμού όπου αποφάσιζε τήν τύχη τών χωρών. Εκεί έρρεαν τά διαρπαχθέντα διαμάντια, χρυσός, έργα τέχνης καί χρήμα τού Βυζαντίου. Αλλά, τουλάχιστον, εν αντιθέσει μέ τούς Ρωμαίους, τά νέα ισχυρά Ευρωπαϊκά κράτη χρησιμοποίησαν μέρος αυτού τού πλούτου, καί μετέπειτα αυτού τής Αμερικανικής ηπείρου, γιά τήν μερική αναγέννηση τών ελληνικών αξιών καί τήν άνθηση τής επιστήμης.

 

 

Σπύρος Ε. Κουλουμπέρης

http://amesidemocratiaellenon.blogspot.com

adeepsilon@yahoo.gr

27440-26458

694-1569303

Comments