Home‎ > ‎

Αφύπνιση

ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Αλήθεια

Άμεση Δημοκρατία   (βλέπε τόν φάκελο : Άμεση Δημοκρατία καί ΑΔΕ)

Ανθελληνισμός 

Γής, ελληνική, ιδιοκτησία                [ βλέπε τόν φάκελο : Ελληνική Γής – ΑΔΕ ]

Γλώσσα (Αφ. – Ιδ.)  [ Επίσης βλέπε τόν φάκελο : Γλώσσα ]

Διαφθορά (Αφ. – Ιδ.)            [Επίσης βλέπε τόν φάκελο : Διαφθορά ]

Εκκλησία τού Δήμου (Αφ. – Ιδ.)

Εκλογές         [ βλέπε : Κυβερνητικά – Εκλογές - Αφύπνιση ]

Εκπαίδευση              [ βλέπε τόν φάκελο : Εκπαίδευση – Παιδεία ]

Ενεργητισμός, Ενεργός Πολίτης    [ βλέπε τόν φάκελο : ΕΝΕΡΓΗΤΙΣΜΟΣ – Β ]

Εργασιακά      [ βλέπε : Κυβερνητικά – Εργασιακά (Αφύπνιση) ]

Ηθική                          [ βλέπε τόν φάκελο : Ηθική ]

Θέμις (Αφ. – Ιδ.)         [ Επίσης βλέπε τόν φάκελο : 40-Θέμις ]

Θρησκείες                  [ βλ. : Ωμέγα – ω ]

Κοινό Αγαθό (Αφ. – Ιδ.)

Κοινωνιολογία          [  βλέπε τόν φάκελο : Κοινωνιολογία  ]

Κόμματα                     [ βλέπε τούς φακέλους : Άμεση Δημοκρατία καί ΑΔΕ - Σχόλια, Κριτική …&

                           Κυβερνητικά - Κόμματα (Αφύπνιση) ]

Κυβερνητικά  [ βλέπε τόν φάκελο : Κυβερνητικά – Αφύπνιση ]

Λαθρομετανάστες

Λεξικό τής Παραπληροφόρησης                [ βλέπε τόν φάκελο : Παραπληροφόρηση –  

                                                                  Προπαγάνδα ]

ΜΜΕ   [ βλέπε τόν φάκελο : ΜΜΕ  ]

Οικολογία                  [ βλέπε τόν φάκελο : Οικολογία ]

Οικονομία, Οικονομικά        [ βλέπε τόν φάκελο : Οικονομία – ΑΔΕ ]

Ομογενείς – Απόδημος Ελληνισμός

Ορισμοί

Παιδεία           [ βλέπε τόν φάκελο : Παραπληροφόρηση – Προπαγάνδα Εκπαίδευση – Παιδεία ]

Παραπληροφόρηση                         [ βλέπε τόν φάκελο : Παραπληροφόρηση – Προπαγάνδα & στόν

                                            φάκελο : ΜΜΕ – Β à ΜΜΕ – Προπαγάνδα – Παραπληροφόρηση ]

Πνευματικά Δικαιώματα       [ βλέπε τόν φάκελο : Κυβερνητικά - Πνευματικά Δικαιώματα

                                              (Αφύπνιση) ]

Προσωπικά Δεδομένα         [ βλέπε τόν φάκελο : Κυβερνητικά - Προσωπικά Δεδομένα

                                              (Αφύπνιση) ]

Πολέμιοι τής γνώσης

Πολιτικά                     [ βλέπε τόν φάκελο : Πολιτικά – ΑΔΕ ]

Πολιτισμός    [ βλέπε τόν φάκελο : Πολιτισμός ]

Προπαγάνδα   [ βλέπε τόν φάκελο : Παραπληροφόρηση – Προπαγάνδα & στόν φάκελο :

                           ΜΜΕ – Β à ΜΜΕ – Προπαγάνδα – Παραπληροφόρηση ]

Συνείδηση

Συνωμοσία    [ βλέπε τόν φάκελο : Παραπληροφόρηση – Προπαγάνδα à Συνωμοσιολογία ]

Υπερπληθυσμός (Αφ. – Ιδ.)

 

            ****************************************************************************

Εισαγωγή

            Τό άδειο κεφάλι τρέφει διαβόλους καί σωτήρες άρχοντες. Όποιος δέν σκέπτεται θά πεινάσει πολλές φορές, καί όποιος πεινάει βιάζεται νά παραδοθεί. ( ΣΕΚ.)

Ο άνθρωπος «πρόβατο» πιστεύει ότι : α)- είναι λογικώς δεκτό η οικονομία τής χώρας του ν’ ανθεί ενώ η ανεργία αυξάνεται ραγδαία καί τό βιοτικό επίπεδο τής μεγάλης πλειοψηφίας μειώνεται, β)- τά κόμματα που έχουν καταστρέψει τήν χώρα, μπορούν νά τήν σώσουν από τήν απόλυτη υποδούλωση σέ ανθελληνικά συμφέροντα, γ)- οι πλούσιοι υψηλόβαθμοι ιεράρχες, τά πλούσια ιδρύματα καί μοναστήρια τής εκκλησίας του αγωνίζονται γιά τήν σωτηρία τής ψυχής του.

Ήτοι, όχι μόνο πάσχουν από α-νοσο-γνωσία, αλλά ούτε θέλουν νά ξέρουν ότι νοσούν, ή ενδιαφέρονται γιά τήν κατάλληλη θεραπεία.

Όταν δέ, η ικανότητα μας νά κατασκευάζουμε παραμυθολογία ξεπερνάει τήν επιθυμία μας γιά τήν εύρεση τής αλήθειας τότε η πραγματικότητα κατοικεί στήν σπηλιά του Πλάτωνα.

 

            Οι σκληρές εποχές γεννούν τήν σκληρή γλώσσα ώστε νά επιτευχθεί η απαραίτητη αφύπνιση καί κινητοποίηση τού λαού. Γι’ αυτό, όταν ένας Έλλην που αγωνίζεται γιά τό κοινό καλό, μάς παρακινεί μέ τήν ενοχλητική γλώσσα τής αληθείας ν’ αφυπνιστούμε καί νά ενεργοποιηθούμε, ας μήν αισθανόμαστε προσβλημένοι, αλλά ας ακούσουμε καί ας στοχαστούμε τι έχει νά μάς πεί.

 

-- Όταν ο λαός τών ΗΠΑ μάθει νά θέτει τά σωστά ερωτήματα, άνθρωποι σάν τόν N. Chomsky δέν θά χρειάζεται ν’ αφιερώνουν μία ζωή στήν έρευνα, στήν συγγραφή βιβλίων καί σέ διαλέξεις ανά τόν κόσμο πρός αφύπνιση μας.

 

Δέν μας αρέσει νά μας λένε ψέματα, αλλά είμαστε όμως πνευματικώς ικανοί ν’ αντιμετωπίσουμε αλήθειες που γκρεμίζουν τήν ψευδή πραγματικότητα μας;

Κατά κανόνα, εξαγριωνόμαστε όταν μάς «δουλεύει» κάποιος αμόρφωτος, ενώ αντιθέτως ο  πολιτικός, ο πανεπιστημιακός, ο κάθε «μεγαλόσχημος» που μας «δουλεύει» καθημερινά, μας προκαλεί είτε δέος ή φόβο. Είναι άξιο επιστημονικής έρευνας όμως τό πως κατόρθωσε ο πιό ηλίθιος καί επικίνδυνος πολιτισμός τού «εξ ανατολής φωτός» νά δουλεύει σχεδόν όλους τούς τού δυτικού πολιτισμού γιά περίπου 1600 χρόνια.

 

How many ways are there to slowly kill yourself ? You don’t have to bother because the society we are born in takes care of that even before we’re born : neurotic smoking, alcoholic parents, breathing CO and CO2, drinking chlorine, and being taught how to be a sociopath through the practice of religious dogma : the “other” is evil, the Pope is infallible, exploit the earth, , ….

So we celebrate our birthday once a year and every day we lead a life which celebrates our sub-human existence, that is, we celebrate death.

 

Η τύχη ευνοεί τό προετοιμασμένο μυαλό καί η Μούσα κατοικεί στό ανήσυχο μυαλό : Π.χ.1 : Στήν πολιτική, ένα έθνος αντίπαλο ή ανταγωνιστικό έχοντας τό πάνω χέρι παραβιάζει τά ανθρώπινα δικαιώματα τών Ελλήνων ή τό διεθνές δίκαιο. Η κυβέρνηση μου είναι έτοιμη γιά τέτοιου είδους οικονομικό ή πολιτισμικό «πόλεμο» καί επιτίθεται χρησιμοποιώντας τήν ευαισθησία τών άλλων εθνών καί τόν καταστατικό χάρτη ορισμένων διεθνών οργανισμών.

Π.χ.2 : Στήν επιστήμη μία τυχαία ανακάλυψη γίνεται αντιληπτή χάρις στό εξειδικευμένο μάτι τού επιστήμονα ( κοίτα : Ιατρική : φάρμακα κατά τού καρκίνου, …)

Π.χ.3 : Στήν προσωπική μας ζωή (επαγγελματική σταδιοδρομία, φιλίες, σύντροφοι, …), η τυχαία συνάντηση μας μέ τό σωστό άτομο δέν πάει χαμένη όταν ήμαστε ικανοί ν’ αναγνωρίζουμε αυτό τό οποίο αναζητούμε…

 

--Ένα αντιδημοκρατικό καθεστώς παραμένει στήν εξουσία διότι πρωτίστως ελέγχει τό Υπ· Παιδείας καί συνεργάζεται ιδιοτελώς μέ τήν εκκλησιαστική εξουσία καί μέ τά ιδιωτικά ΜΜΕ.

 

 

Αλήθεια

Η Αλήθεια κατά τού Ψευδούς

-- soc myth : when you become convinced of the truthfulness, the power and the inherent right of an idea or myth (such as : What can I do? My vote won’t make any difference. If I donate my house to X monastery, I’ll go to heaven, …), then the idea / myth is animated by your own “real” world of paralogue.

-- προβλέπω : Η κάθε ορθή, ισχύουσα, χρήσιμη επιστημονική θεωρία έχει τήν δύναμη τής πρόβλεψης : Α + Β ουσία = Γ ουσία à παρελθόν + παρόν à μέλλον χωρίς μαγικές παρεμβολές.

   προφητεύω : Οι μάγοι / προφήτες έχουν φυτέψει (παρελθόν) τό Α εις Χ μέρος · σου λένε (παρόν) ότι αύριο (μέλλον) θά βρεθεί τό Α εις τό Χ μέρος.

            Όταν αξιολογούμε τό έργο οιουδήποτε θρησκευτικού ηγέτου, ιδρυτού μίας θρησκείας καί σημαντικού προσώπου (πολιτικού, φιλοσόφου, … ), οφείλουμε νά προβληματιστούμε επί τών ερωτημάτων που δέν έθιξαν καί επί τών έργων που δέν εκτελέστηκαν από αυτούς, άν καί αποτελούσαν ή αποτελούν βασικά θεωρήματα τής κοσμοθεωρίας τους.

Παράδειγμα 1ον : Τό ΠΑΣΟΚ καί η ΝΔ διακηρύττουν ότι είναι δημοκρατικά κόμματα. Εάν όντως αυτή είναι η κομματική τους ιδεολογία, γιατί δέν έχουν διεξάγει ούτε ένα δημοψήφισμα ;

Παράδειγμα 2ον : Γιατί ο παντοδύναμος καί παντογνώστης θεός, Ι. Χριστός, δέν κήρυξε τόν αληθή λόγο του εκτός τών συνόρων τής πατρίδος τού εκλεκτού λαού τού θεού-πατρός του ; Γιατί δέν πέταξε μέσα σέ χιλιοστά δευτερολέπτου έως τά Πανεπιστήμια τών Αθηνών όπου θά μπορούσε ν’ αποστομώσει τούς ‘’φαύλους’’ Έλληνες φιλοσόφους καί ‘’δαιμονισμένους’’ μαθηματικούς ;

Πάντοτε ελέγχουμε καί εκτιμούμε αυτά που δέν μάς είπαν καί αυτά που δέν έπραξαν.

 

Αλήθεια – Ιδεολογία

Όταν ένα ψέμα γίνεται πιό ανθεκτικό ακόμη καί από αυτούς πού τό έχουν θεοποίηση, τότε η ανθρωπότης σίγουρα θά δημιουργεί νέους Μεσαίωνες.

Τήν προδοσία – όπως καί τό παράλογο τής παραμυθολογίας –  πολλοί τήν αγάπησαν, τόν δε προδότη ελάχιστοι – όπως καί τόν αληθή λόγο.          

--Η έρευνα γιά τήν ανακάλυψη τής αλήθειας αποτελεί τήν ευγενέστερη απασχόληση τού ανθρώπου · η δέ γνωστοποίηση της, ασχέτως τών δυσκολιών καί συνεπειών που μπορεί νά επιφέρει, είναι καθήκον μας.

 

 

Ανθελληνισμός

                                    Αρχαία Ελλάς

--Τά αρχαία ελληνικά μνημεία έχουν κατακρημνισθεί, οι χώροι τους οικειοποιηθεί καί κατασχεθεί, καί τά έργα τέχνης τους θρυμματιστεί από τούς Χριστιανούς. Αυτό δέ τό θεάρεστο έργο συνέχισαν καί συνεχίζουν οι ΛΕΑ* μέ τήν βοήθεια τών Ρωμιών πολιτικών. *( ΛΕΑ = Λευκοί Αμερικανοί καί Ευρωπαίοι).

                                    Γλώσσα

--Η Μάγια, τής εκπομπής τής ΝΕΤ «Ταξιδεύοντας μέ τήν Μάγια», τήν ημέρα τών γενεθλίων της βρίσκεται σέ ελληνική στρατιωτική βάση στό Αφγανιστάν. Γιά νά τήν ευχαριστήσουν οι αξιωματικοί, τής παρουσιάζουν δύο τούρτες μέ ζαχαρωτή απεικόνιση τήν ελληνικής σημαία καί τήν ευχή “Happy Birthday”.

                                    ΜΜΕ

 

-- Κούρος Γιάννης, Μαραθωνοδρόμος φαινόμενο : Στήν Ν.Υ έτρεξε 6 ημέρες μέ ύπνο 10-20λεπτά ανά 24 ώρες – από όταν φοιτητής κοιμότανε από μισή ως μία ώρα/ 24 ώρες. Τό περιοδικό Runner έγραψε : « …ο αθλητής τής χιλιετίας». Η ζωή του έχει γίνει ένας μύθος, ξένα πρωτοσέλιδα, Τ.Λ, βιβλία γιά τόν Αρ.1 τού κόσμου.

Τά ελληνικά ΜΜΕ δέν τόν προβάλλουν.

                                    Πολιτικοί

       Σέβεται η πλειοψηφία τών Ελλήνων πολιτικών, τής πλουτοκρατίας καί τών υψηλόβαθμων κρατικών λειτουργούν τόν ελληνικό πολιτισμό, τά έργα του καί τήν ιστορία του ; Ένα ελάχιστο μέρος αυτής.

Παράδειγμα 1ον : Ο Αχιλλέας Καραμανλής, θείος τού Πρωθυπουργού τής Ελλάδος, είναι ιδιοκτήτης τού Τύμβου τών Σαλαμινομάχων καί ζητά μερικές δεκάδες εκατομμύρια € από τό ελληνικό κράτος γιά νά τόν παραχωρήσει. Η ΑΔΕ δέν θά τού ζητήσει νά δωρίσει τόν εν λόγο αρχαιολογικό χώρο, αλλά θά τόν πάρει – όπως καί όλους τούς άλλους που βρίσκονται υπό κατοχή ιδιωτών – καί θά ερευνήσει εάν έχει υποστεί φθορές όσο αυτός εκμεταλλεύετο από τόν Α.Κ.

Παράδειγμα 2ον : Ο Γ. Παπανδρέου – πρόεδρος τού ΠΑΣΟΚ, 2005 – κατέθεσε στεφάνι στό μνημείο τού Κεμάλ Ατατούρκ. Γνωρίζει τήν νεότερη ελληνική ιστορία ; Εάν τήν γνωρίζει, η προαναφερθείσα πράξις του δέν ακυρώνει ότι αντιπροσωπεύει ο ελληνικός πολιτισμός καί τά πιστεύω όλων τών λαών που τρέφουν ένα στοιχειώδη σεβασμό γιά τά θύματα τών βαρβάρων ;

-- Τριήμερη εορτή στό Ναύπλιο γιά τήν ανακήρυξη της ως «πρωτεύουσα τής Γαλλίας». Η Γαλλία που οργάνωσε τήν σφαγή τών Πελοποννησίων κατά τήν επανάσταση τού ’21, καί που βοήθησαν τούς Τούρκους νά εξαλείψουν τόν ελληνικό πληθυσμό τής Μ. Ασίας. Γιά άλλη μία φορά οι εντολοδότες πολιτικοί μας, όχι μόνον δέν ζητούν από τούς σημερινούς «φίλους» μας ν’ αναγνωρίσουν τά εγκλήματα τους κατά τού ελληνισμού, αλλά αντιθέτως τούς τιμούν δουλοπρεπέστατα. 

 

Επίσης μελέτησε :

Τά άρθρα / εργασίες / πονήματα τής ΑΔΕ.

Τά βιβλία τού Κ. Σιμόπουλου : «Η λεηλασία καί καταστροφή τών ελληνικών αρχαιοτήτων», «Ξενοκρατία, μισελληνισμός καί υποτέλεια», «Η Διαφθορά τής εξουσίας».

Γ. Σιέττος : Ο ανθελληνισμός στά Πατερικά καί εκκλησιαστικά κείμενα.

G. Horton : Η μάστιγα τής Ασίας.

E.H. Bierstadt : Η μεγάλη προδοσία.

...., καί έργα τού Hollywood.

 

 

Γλώσσα – Αφύπνιση

[ Επίσης κοίτα τό άρθρο τής ΑΔΕ : ΓΛΩΣΣΑ : Η Ελληνική γλώσσα καί οι πολέμιοι της – Πολιτικοί, ΜΜΕ, Πανεπιστημιακοί, Δημόσια Πρόσωπα, ...]

Λόγος – Γλώσσα - Λέξεις

 «Μέ τίς λέξεις κυβερνάμε τούς ανθρώπους.», Disraeli.

«Η Γλώσσα είναι τό αίμα τής ψυχής.», Oliver Wendell Holnes.

 «Οι συλλαβές κυβερνούν τόν κόσμο.», Job 6:25.

«Οι λέξεις είναι η φωνή τής ψυχής.», Confucius.

 «Τό ανεξήγητο ξόρκι που παραμονεύει σέ μία συλλαβή.», Hawthorne.

 «Οι λέξεις είναι τό ένδυμα τής σκέψης.», Chesterfield.

 «Οι λέξεις είναι τό πιό ισχυρό ναρκωτικό που χρησιμοποιεί τό ανθρώπινο είδος.», Kipling.

 «Η χρήση τής σωστής λέξεως είναι πιό σημαντική από τήν σωστή επιχειρηματολογία.», Joseph Conrad.

 «Πόση δυνατή επιρροή σέ σωστά τοποθετημένες λέξεις.», Chapman.

 «Κυβερνάμε τούς ανθρώπους μέ λέξεις.», Napoleon.

«Λέξεις που μπορούν νά ζωντανέψουν καί περπατούν πάνω κάτω στίς καρδιές τών ανθρώπων.», British.

«Μία λέξη ταξιδεύει πιό μακριά από τόν άνθρωπο.», German.

«Η γλώσσα είναι τό αρχείο τής ιστορίας.», Emerson.

«Όσο ζεί η γλώσσα, τότε επίσης ζεί καί τό έθνος.», Τσεχική παροιμία. Αλλά ας μήν ξεχνάμε ότι ενώ η αρχαία εβραϊκή γλώσσα ήταν νεκρή, η θρησκεία τών Εβραίων ήτανε αυτό που κράτησε τό έθνος τους ζωντανό καί ενωμένο. Καί δέν πρέπει νά ξεχνάμε ότι «Θεοκρατικά έθνη/κράτη οδηγούνται από τήν θρησκευτική ‘’σκέψη’’ αντί από τόν ‘’Λόγο’’.», ΣΕΚ.

--Οι Εβραίοι ανέστησαν τήν αρχαία Εβραϊκή – μία γλώσσα χωρίς φωνήεντα, μέλλοντα καί απείρως πιό δύσκολη τής αρχαίας Ελληνικής. Πως καί είναι κάτι τέτοιο δυνατό; Είναι, διότι πάντοτε κρατούσαν ζωντανές τίς ρίζες που τούς συνέδεαν μέ τούς «προγόνους» τους · ο δέ Γιαχβέ έχει αποτελέσει τόν κύριο τους συνδετικό κρίκο μέ το (βάρβαρο) ηρωικό τους παρελθόν.

Εμείς οι νέο-Έλληνες, πότε θά ξαναζωντανέψουμε τίς ρίζες μας, εφ’ όσον καμαρώνουμε ότι είμαστε απόγονοι τού Ομήρου, ..., τού Περικλέους, ... ;

 

            Η ελληνική «φωνή» δώρισε καί συνεχίζει νά δωρίζει πολιτιστικές καί πολιτισμικές λέξεις-ένοιες στίς άλλες γλώσσες – όπως, δημοκρατία, ελεημοσύνη, οικολογία, πολιτική, κ.λπ. άλλες. Εμείς δέ, άν καί έχει επιστημονικώς αποδειχθεί ότι η γνώση καί ορθή χρήσης της συνεισφέρει στήν ορθή λειτουργία καί ανάπτυξη τού εγκεφάλου, ανεχόμαστε ν’ αντικαθιστούνται πολλές εκατοντάδες από αυτές μέ αυθαίρετους συνδυασμούς ηχητικών συλλαβισμών – όπως, ίματζ, μπρέικ, σπεκουλάρω, φρικάρω,…

Γιά νά καμαρώνετε ως κληρονόμοι τής γλώσσας μας, γιά νά βάζετε στήν θέση τους τούς υπερόπτες Ευρωπαίους, γιά νά μάθετε «αλήθειες» (ιστορικές, επιστημονικές**, ... ) μέσα από τήν ετυμολογία τών ελληνικών λέξεων, γιά νά συνεισφέρετε στήν αφύπνιση τών συνανθρώπων μας προσφέροντας γνώσεις που θά φέρουν τό ανθρώπινο είδος κοντά* : αγοράστε, ως αρχή, τά δύο βιβλία τής Άννα Τζιροπούλου Ευσταθίου : Ό εν τη λέξει Λόγος & Πως η Ελληνική Γονιμοποίησε τόν Ευρωπαϊκό Λόγο – άν καί, δυστυχώς, οι εκδότες αυτών (Νέα Θέσις, Γεωργιάδη) τά προσφέρουν σέ αδικαιολόγητα υψηλές τιμές.

* (Μπρούνερ : «Μα πρόκειται γιά τήν γλώσσα τών προγόνων μας. Καί η επαφή μας μέ αυτούς θά βελτιώσει τόν πολιτισμό μας».)

** (Ο Ευρωπαίος δέν γνωρίζει τήν σχέση τών ριζών τών ελληνικής προελεύσεως λέξεων που χρησιμοποιεί μέ τήν επιστημονική γνώση που εμπεριέχεται εις αυτές.

Παράδειγμα : εν + κλίνω à in + clino à inclinare, inclinar, incliner, incline

                                        à clima, climat, climate.

Οι τέσσερες εποχές τού έτους οφείλονται στήν κλίση τής γής... «κίλιξ, τό επιλαχόν αυτώ κλίμα (τόπον), εκκάλεσε Κιλικίαν.» Φίλων, 70,8. )

 

-- Η ελίτ ορίζει τήν έννοια λέξεων πού αναφέρονται στά ανθρώπινα δικαιώματα καί τήν κοινωνική δικαιοσύνη καί υπερβατικότητα, μέ ερμηνείες πού προστατεύουν τά συμφέροντα τους. Τήν δέ συμπαράθεση ‘’ Άμεση Δημοκρατία’’ – πρός μεγάλη έκπληξη μας – δέν τήν έχουν κακοποιήσει ακόμη, καί γι’ αυτό τήν αποφεύγουν σάν τήν μαύρη πανούκλα.

 

Μελετώντας τά πιό δημοφιλή Αγγλοελληνικά λεξικά, δημιουργείται στόν αναγνώστη η εντύπωση ότι η ελληνική γλώσσα είναι πολύ φτωχή, διότι οι περισσότερες λέξεις τής αγγλικής μέ αφηρημένη έννοια αποδίδονται στήν ελληνική μέ φράσεις ή καί ολόκληρες προτάσεις αντί μέ τήν αντίστοιχη ελληνική λέξη. Αυτό δέ, δέν νομίζω ότι συμβαίνει ένεκα άγνοιας ή εχθρότητος τών μεταφραστών πρός τήν ελληνική, αλλά μάλλον διότι γνωρίζουν ότι οι χρήστες τών λεξικών των δέν γνωρίζουν τήν ελληνική σέ επαρκές επίπεδο. à [-- Μακ Ντόναλι (γλωσσολόγος καί ελληνίστρια) μέ τήν βοήθεια τών καθηγητών ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι, στό Πανεπιστήμιο Ίρμαϊν τής Καλιφόρνια, δημιούργησαν τό Η/Υ πρόγραμμα Ίβυκο, εις τό οποίο έχει καταχωρηθεί η αποθησαύριση τού πλούτου τής ελληνικής γλώσσας – εκατομμύρια ελληνικών λεκτικών τύπων, καί δεκάδες εκατομμύρια αυτών που συναντιόνται στίς άλλες γλώσσες – καί η ταξινόμηση 8.000 συγγραμμάτων περί τών 4.000 αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. ]

 

Η ελληνική γλώσσα γονιμοποίησε τόν Ευρωπαϊκό λόγο – καί όχι μόνο – αλλά οι σημερινοί ‘’κουλτουριάρηδες’’ (όπως αυτο-αποκαλούνται) χρησιμοποιούν αντιδάνεια καί ξένες λέξεις στόν γραπτό καί προφορικό τους λόγο.

Από τό 1996 έως καί τόν Φεβρ. τού 2007 περισσότερα από 180 αντιδάνεια καί ξένες λέξεις έχουν αντικαταστήσει ελληνικές λέξεις τού καθημερινού μας λόγου, καί άνω τών 400 … τής επιστημονικής ορολογίας. Από τό 2008, οι ανθέλληνες δρούν τελείως ανεξέλεγκτα...

Τό πόσο καραγκιόζηδες – επιπόλαιοι αντιγραφείς τής χαζοκουλτούρας – είναι η πλειοψηφία τών βουλευτών καί μεγαλοδημοσιογράφων μας, φαίνεται από τήν ταχύτητα καί επιμέλεια μέ τήν οποία αντικαθιστούν ελληνικές λέξεις μέ αντίστοιχες τής αγγλικής. à [ Τζόν Σκάλι, Πρόεδρος τής εταιρείας Η/Υ Apple : «Αποφασίσαμε νά προωθήσουμε το πρόγραμμα (Hellenic Quest) εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο  που θά τής επιτρέψει ν' αναπτύξει τήν δημιουργικότητά της, νά εισαγάγει  καινούριες ιδέες καί θά τής προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ' όσες ο  άνθρωπος μπορούσε ως τώρα νά ανακαλύψει».

Τό δέ CNN άρχισε νά διανέμει δωρεάν τό πρόγραμμα παγκοσμίως. ]

Γιά τά δέ ελληνικά ΜΜΕ ορισμός τής κακοκαιρίας είναι η βροχή κατά τούς μή καλοκαιρινούς μήνες – ήτοι, η βροχή, η ευλογία είναι ένα κακό / αρνητικό φυσικό φαινόμενο. Δηλαδή, δέν είναι ευτυχισμένοι που μπορούν καί αντικαθιστούν εκατοντάδες ελληνικές λέξεις μέ αγγλικές, αλλά καί σέ πολλές ελληνικές που χρησιμοποιούν αλλάζουν τήν έννοια τους. à [--Λέγεται ότι ομάδα γλωσσολόγων καί νευρολόγων τεκμηρίωσε ότι η Ελληνική γλώσσα ενισχύει τήν λογική αυξάνοντας ως συνέπεια τόν αριθμό τών σωστών αποφάσεων, προτάσεων καί καινοτομιών τών εργαζομένων. Πρός τούτο, τά ανώτερα στελέχη εταιρειών προτρέπονται ή υποχρεούνται νά μελετούν τήν αρχαία ελληνική. ]

{ Παράδειγμα τής γλώσσας τών προοδευτικών, κουλτουριάριδων καί πολιτικών τών σημερινών Ρωμιών : ‘’Φρικάρω όταν οι ριπόρτερς χωρίς μπρέϊκ σπεκουλάρουν γιά τά ντάουν τών ίμιτς τών σελέμπριτις καί εξιτάρουν λάϊβ τό σόκ τών στάρς καί τό πάζλ τών στόκ μπρόουκερς, τών τράβελ έϊτσεντς, τών ρίαλ εστέϊτ γιά τό φόλ τών στόκς….’’

 

Ερεθίσματα, Τροφή πρός Σκέψη

«Η γλώσσα τών Ελλήνων είναι η γλώσσα πού ομιλεί η φύση.»

Νοηματική γλώσσα : η γλώσσα στην οποία το σημαίνον, δηλαδή η λέξη,  και το σημαινόμενο, δηλαδή αυτό, που η λέξη εκφράζει (πράγμα, ιδέα, κατάσταση), έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση.

Ορέγω = απλώνω, εκτείνω, «ορέγω χείρα» à (Lat.) : rego (ευθύνω, διευθύνω) à (Eng.) : regent, regency, regime, regiment, region, registry, register, regulate, …, (Ger.) : Reich (κράτος), reich (πλούσιος) à rich (πλούσιος). Γιά άλλη μία φορά, η ιστορία καί ετυμολογία τών λέξεων μίας γλώσσας μαρτυρούν τήν ιστορία καί πολιτισμού τού λαού μέ τήν οποία τρέφει τόν νού του. [ Σύγκρινε τήν ανωτέρω έννοια μέ τό «εκτεινόμενο χέρι» τού Γιαχβέ καί τών προφητών του γιά έχει θετική έκβαση, η όποια προσπάθεια τους γιά τιμωρία, πόλεμο καί εμπλουτισμό τους.

-- Η ελληνική γλώσσα δημιουργήθηκε – μέσω τής διανοητικής ζύμωσης –  από νοήμονες ανθρώπους γιά τούς νοήμονες ανθρώπους, δηλαδή, τούς έχοντες τήν βασική, τουλάχιστον, κοινωνική παιδεία.

-- Δύναται δέ ένας μορφωμένος άνθρωπος νά δανειστεί 10 μέ 20 ελληνικές λέξεις καί βάσει τής εννοιολογίας αυτών νά οικοδομήσει μία νέα φιλοσοφική σχολή. Αυτό δέ είναι εφικτό διότι οι γεννήτορες τής ελληνικής γλώσσας δέν δόμησαν  τήν γλώσσα τους μέ τυχαίους ήχους, αλλά φθόγγο μέ φθόγγο αποδίδοντας τήν αληθινή φύση καί ουσία – τήν οντολογική πραγματικότητα – τών υλικών τής φύσεως καί τών διανοητικών λειτουργιών μας.

-- Ασφαλώς καί μπορείς νά εμβαθύνεις μέ τήν Αγγλική γλώσσα. Τό ερώτημα όμως είναι πότε θά συνέλθουμε, πότε θά αναδυθούμε (στά Αγγλικά : surface = υπό + πρόσωπο), διότι άλλο η άμιλλα καί άλλο emulation (μίμησις), άλλο ο πολιτισμός καί άλλο civilization (civil = πολιτικός, αστικός, δημόσιος, ευγενικός διότι έτσι απαιτείται). Δηλαδή, γιά νά δημιουργήσεις κλασσικά έργα τού νού, είναι πιό χρήσιμο νά «πολεμάς» μέ τούς 300 τού Λεωνίδα παρά μέ τά F-16 – δηλαδή, καλύτερα νά γνωρίζω 300 λέξεις σημασιολογίας παρά 3.000 λέξεις τυχαίας επιλογής.

Όταν ο μουσικός χτυπά μέ τά δάχτυλα του ένα : α)- άδειο τενεκέ, τότε παράγει ήχο ή θόρυβο, β)- καλοκουρδισμένο μουσικό όργανο, τότε παράγει μουσική.

Η Ελλάδα σήμερα είναι κάτι μεταξύ α) καί β), καί σίγουρα αρκετοί ισχυροί παράγοντες επιθυμούν η γλώσσα μας νά καταντήσει κάτι σάν ένα σύνολο τυμπάνων στά χέρια ενός εξάχρονου.

{ Η ΑΔΕ υποστηρίζει ότι ξένα ονόματα καί ονομασίες – όπως χωρών, εταιρειών, …

-- θά πρέπει νά αποδίδονται τουλάχιστον στήν Αγγλική (ώστε νά δυνάμεθα νά αναζητούμε πληροφορίες περί αυτών στό Διαδίκτυο) καί εάν είναι δυνατόν στήν ελληνική μέ τήν σωστή προφορά αυτών. }

-- Τό προεδρικό αεροπλάνο τής Γαλλίας γράφει στήν άτρακτο του Republic of France,  καί όχι «Δημοκρατία», ενώ όλοι οι πολιτικού τού «Ελεύθερου Κόσμου» υποστηρίζουν ότι τό πολιτικό τους σύστημα είναι αυτό τής δημοκρατίας.

 

-- άγαλμα à κάλλος à προκαλεί ευχαρίστηση.

-- έρως, ερωτώ, ερώτηση à ο Έλληνας επιστήμων ήτο ένας ερωτευμένος μέ τήν περιπέτεια τής αναζήτησης τών μυστικών καί τής αλήθειας τής φύσεως.

-- Αγωγός Μπουργάς (ετ· Πύργος) – Αλεξανδρούπολη.

-- Σόφια Βουλγαρίας : Από τόν ναό τής Αγίας Σοφίας που κτίστηκε εκεί.

-- Πυραμίς : πύρ + αμίς (δοχείο) à «δοχείο» μέ ενέργεια. Στήν δέ Αιγυπτιακή ονομάζετο μέ τήν έννοια τού «βουνού».

 

(-)

Α1. εφ· : 04-05-06 : « Συνεχίζεται τό ‘’σίριαλ’’ μέ τήν Εθνική Τράπεζα’’. à Η Ελλάδα γέννησε τό θέατρο, αλλά ακόμη καί άνθρωποι πού διακηρύσσουν ότι είναι υπέρμαχοι τού ελληνικού πολιτισμού χρησιμοποιούν αντιδάνεια αναφερόμενοι στήν ορολογία του.

Γλώσσα – Ιδεολογία

Στήν αρχαία Ελλάδα, οι τραγωδίες αποδίδοντο στήν καθαρεύουσα τής εποχής καί όχι στήν δημοτική.

Ανοίγουμε τόν ασκό τού Αιόλου, όταν ονομάζουμε εσφαλμένα τήν αληθινή ουσία τών φυσικών πραγμάτων / οντοτήτων / νόμων,...

Ο τίτλος τού βιβλίου «Τό τέλος τής Ιστορίας» καταργεί τόν ορισμό τής λέξεως ιστορία.

{ Η ΑΔΕ υποστηρίζει ότι ξένα ονόματα καί ονομασίες – όπως χωρών, εταιρειών, …

-- θά πρέπει νά αποδίδονται τουλάχιστον στήν Αγγλική (ώστε νά δυνάμεθα νά αναζητούμε πληροφορίες περί αυτών στό Διαδίκτυο) καί εάν είναι δυνατόν στήν ελληνική μέ τήν σωστή προφορά αυτών. }

-- Άσχημη είναι αυτή η γλώσσα μέ τήν οποία ούτε καί ο πιό χαρισματικός μελοποιός δέν δύναται νά δημιουργήσει όμορφα ακούσματα.

-- Οι Σουμέριοι έλεγαν ότι «οι λέξεις είναι η ανάσα τών θεών που κάνει τήν γή νά τρέμει» · ο δέ ελληνικός λόγος, όμως, είναι ο μόνος που καταλαβαίνει η φύση.

 

 

Διαφθορά – Αφύπνιση

[ Γιά τό ήθος καί έθος τών εταιρειών : βλέπε : Οικονομία – Εταιρείες ]

Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά σέ περισσότερα από $80 δις τά ποσά που διατίθενται ετησίως σέ συναλλαγές διαφθοράς. Οι δέ οικονομικές ζημιές εξαιτίας τών συμφωνιών μεταξύ τών δωροδοκούντων καί δωροληπτών (υπερτιμημένα τιμολόγια, σκόπιμη παραλαβή ελαττωματικών προϊόντων κτλ.) αυτές αγγίζουν εγγίζουν αστρονομικά ποσά. Πάντοτε όμως, τό κόστος τής διαφθοράς πληρώνουν οι απλοί πολίτες τών λαών καί κυρίως τών φτωχοτέρων.

Η τών δημοσιογράφων καί πολιτικών προσφυγή στήν ψευδολογία είναι θέμα επιβιώσεως τους – ήτοι, ή ψεύδονται καί παραπληροφορούν ή καταδικάζονται στήν ανωνυμία.

Η Ελλάδα (ο ελληνικός αρχαίος πολιτισμός, τό ελληνικό καλοκαίρι, τά αρχαία μνημεία…) «πουλάει» (όπως είπε καί ο Υπ· Τουρισμού), καί οι Έλληνες πολιτικοί (τά φερέφωνα τής πλουτοκρατίας) τήν ξεπουλάνε.

Διαφθορά, καταπολέμηση της – Ιδεολογία

Υλική διαφθορά : ο δωρολήπτης εισπράττει χρηματικό ποσό, ή υλικά αγαθά, ή εξυπηρέτηση που τού αποδίδει οικονομικό όφελος.

Πνευματική διαφθορά : ο δωρολήπτης είναι τό θύμα, καί ο δωροδοκών ο βιαστής.

Η μέθοδος τής διαφθοράς που αποτελεί τόν άγραφο νόμο στίς μεταξύ τών πολιτών συναλλαγές καί στίς μεταξύ αυτών καί τών δημοσίων υπηρεσιών, διαβιώνει όπως η Λερναία Ύδρα. Δηλαδή, είναι μάταιο νά πολεμάμε συγκεκριμένες επί μέρους μορφές/ συστήματα τής διαφθοράς. Είναι ορθολογικό καί αποτελεσματικό νά συγκεντρώνουμε τίς διορθωτικές ενέργειες μας στήν γενεσιουργό αιτία τού προβλήματος : αναξιοκρατία, χαμηλό βιοτικό επίπεδο, ανασφάλεια γιά τό παρόν καί τό μέλλον, στέρηση εθνικής υπερηφάνειας, ...

Ας αναλογιστούμε γιά λίγο : Πόσες ώρες εργάζεται ένας ιατρός τού ΙΚΑ, καί ποίος ο μισθός του; Πόσες δεκαετίες μελέτης απαιτούνται γιά νά γίνει ικανός χειρούργος καί τι έχει επενδύσει όλα αυτά τά χρόνια – έξοδα σπουδών, απώλεια εισοδήματος, στέρηση χρόνου διασκέδασης; Ποία η ψυχολογική κατάσταση τού ιατρού όταν γνωρίζει ότι πολλοί ανειδίκευτοι δημόσιοι υπάλληλοι «εισπράττουν» ποσό 3σιο έως καί 10σιο τού μισθού του ;

            Οπότε, όταν μιλάμε γιά κάθαρση μέ «σταυρό» τούς νόμους τής θεάς Νέμεσις, λαμβάνουμε υπόψη τίς πολιτισμικό-οικονομικές συνθήκες υπό τίς οποίες εκβιάζονταν νά λειτουργούν οι «τυχόν» παραβάτες βιοπαλαιστές, καί δέν θα επιτρέψουμε κοντά στά ξερά νά καούν καί τά χλωρά ώστε νά είμαστε απολύτως σίγουροι ότι θα «καθαρίσει» η χώρα μας, αλλά θά κυνηγήσουμε αμείλικτα τούς πλήρως ασυνείδητους, αντικοινωνικούς ληστές τών πολιτών καί τού κράτους μας.

                                    εφορία

φοροδιαφυγή, καταπολέμηση της

Η σημερινή εφορία λειτουργεί κυρίως ως μία ιδιωτική επιχείρηση ορισμένων βιομηχάνων, επιχειρηματιών, πολιτικών καί εκκλησιαστικών οίκων. Πως μπορούμε όμως νά δώσουμε μία «τελική λύση» στό υπάρχων καρκίνωμα τού σώματος τών εφοριακών. Το πρώτο βήμα γιά τήν θεραπεία του είναι τόσο απλό πού μαρτυρεί ακράδαντα τήν υποστήριξη τών διεφθαρμένων εφοριακών από διεφθαρμένους ανωτέρους τους, μεγαλο-επιχειρηματίες καί πολιτικούς.|à

Δημιουργούμε ανεξάρτητες ομάδες αποτελούμενες από εφοριακούς, ΑνΟμΕφ, μέ πείρα άνω τών 20 ετών καί τών οποίων τά περιουσιακά στοιχεία συμφωνούν μέ τό Πόθεν Έσχες τους. Δηλαδή, δημιουργούμε  ομάδες από εφοριακούς οι οποίοι έχουν ιδρώσει καί κοπιάσει γιά τό νόμιμο μεροκάματο τους, βλέποντας αλήτες συναδέλφους τους νά πλουτίζουν εις βάρος όλων μας.

Λόγω όμως τής ανθρώπινης φύσης μας, θά μπορούσε νά δημιουργηθεί ένα κλίμα εκδίκησης από μερικούς εξ’ αυτών. Γι’ αυτό, πρός αποφυγήν δημιουργίας αμείλικτων αυτο-ανακηρυσσόμενων δικαστών καί αδικίας μέσα από τήν αδικία, τά ευρήματα τους θα ελέγχονται από ομάδες αποτελούμενες από μεγάλο αριθμό νέων αποφοίτων τής Οικονομικής Σχολής, ΑπΟιΣχΕφ, δίνοντας έτσι τήν ευκαιρία στήν δεύτερη ομάδα, πρίν μολυνθούν καί αυτοί,  ν’ αποκτήσουν μία γρήγορη καί επί τής ουσίας εκπαίδευση, καί νά μάθουν : τίς αδυναμίες τών ισχυόντων νόμων ώστε αυτές νά εξαλειφθούν, τό διαδίκτυο τής φοροδιαφυγής, ότι η Νέμεσις τής ΑΔΕ δέν έχει ευνοούμενα «Γαλάζια» ή «Πράσινα» παιδιά ..., καί κυρίως ότι, άν καί νέοι, δέν μετράει μόνο η ψήφος τους αλλά ο υπεύθυνα τεκμηριωμένος λόγος τους.

Η δέ σύλληψη καί ποινική δίωξη τών χρηματιζομένων εφοριακών καί λογιστών, μάς οδηγεί ταχέως … στούς μεγαλο-φοροφυγάδες ! .

Κοίτα à Νέμεσις.

 

 

Εκκλησία τού Δήμου

Ισοκράτης (436 – 338) : «Η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη τό δικαίωμα τής ελευθερίας καί τής ισότητας, διότι έμαθε τούς πολίτες νά θεωρούν τήν αυθάδεια ως δικαίωμα, τήν παρανομία ως ελευθερία, τήν αναίδεια τού λόγου ως ισότητα καί τήν αναρχία ως ευδαιμονία».

Η αμοιβαία ανακάλυψη οδηγεί τούς περισσότερους ανθρώπους στό νά ενδιαφέρονται τόσο γιά τούς άλλους όσο καί γιά τόν εαυτόν τους, μέ αποτέλεσμα η προσωπική ζωή νά θεωρείται τό ίδιο σημαντική μέ τήν δημόσια καί τό νά φανείς χρήσιμος στόν πλησίον σου νά προσφέρει μία πιό βαθιά ευχαρίστηση από τό νά κυνηγάς συνεχώς τό προσωπικό σου συμφέρον.

Άν καί η τέχνη τής γνωριμίας βρίσκεται ακόμα στήν παιδική της ηλικία, η γνωριμία μέ μέλη τών περισσοτέρων κοινωνικών τάξεων καλλιεργεί ανθρώπους μέ εμπειρίες που ζωντανεύουν τήν επιθυμία τους γιά τήν μετουσίωσι τους στό νέο είδος τού πολιτικού ήρωα : αυτός που μπορεί νά δέχεται καί νά δίνει ανιδιοτελώς ώστε νά μέ κάνει πιό δραστήριο – καί αυτό διότι πλέον θαυμάζουμε αυτούς που ενθαρρύνουν παρά εκείνους που διατάζουν –  καί ως ο μεσολαβητής μου νά μου δείξει τόν δρόμο γιά νά μάθω ν’ αγκαλιάζω τό πραγματικό στόν τοπικό καί οικουμενικό χώρο.

Μαθαίνουμε νά προτιμούμε αυτόν που είναι πρόθυμος νά μας ακούσει καί νά μας ενθαρρύνει παρά τούς χαρισματικούς ρήτορες ή τούς επαναστάτες αρχηγούς που προσφέρουν υποσχέσεις που δέν πρόκειται ποτέ νά εκπληρώσουν.

Εκκλησία τού Δήμου – Ιδεολογία

Στίς σχέσεις μεταξύ τών ανθρώπων, τό χειρότερο που μπορεί νά συμβεί σέ κάποιον είναι νά εξαρτάται από τήν βούληση τού άλλου. (Rousseau Jean-Jacques)

Το αποκορύφωμα τής αθλιότητας είναι νά εξαρτάσαι από τήν βούληση τού άλλου.

 

Ένας ταοϊστικός ναός λειτουργούσε καί ως η κοινωνική καί πολιτιστική «Αγορά» τού Κινέζου : ο Ταοϊστής, Βουδιστής καί Κομφουκιανός Κινέζος συναντιότανε πολιτισμένα σέ αυτόν γιά νά συζητά θέματα που τόν απασχολούσαν · επίσης, εκεί έκαναν τίς συγκεντρώσεις τους οι θεατρικές, μουσικές, φιλανθρωπικές, σκακιστικές καί ιατρικές λέσχες, καί κάθε μία είχε τόν δικό της προστάτη θεό. Αυτό δέ τό υπερβατικό κοινωνικό στοιχείο τού πολιτισμού τους οφείλετο εις τό ότι δέν ήτο δέσμιοι μίας μοναδικής φιλοσοφίας – ένα άλλο κοινό σημείο μέ τούς αρχαίους Έλληνες.

Τό κύριο μεταφυσικό δέλεαρ ήταν η «διανομή τού θυμιάματος», που τούς έδινε τήν αίσθηση ότι, ενώ ανήκαν σέ κοινότητες που υμνούσαν διαφορετικούς θεούς, συνέθεταν ένα επίσημο λαϊκό πολιτιστικό δίκτυο, εκ παραλλήλου μέ τήν κυβέρνηση αλλά ανεξάρτητα από αυτήν. Δηλαδή, κατά πάσα πιθανότητα, εάν δέν είχαν ανάγκη τού μεταφυσικού δέλεαρ γιά νά κοινωνούν – αφαιρώντας έτσι καί τήν μεταφυσική εξουσιοδότηση από τόν αυτοκράτορα ή άρχοντα τους –  ίσως νά είχαν κατορθώσει νά συναντιόνται καί σέ εκκλησίες τών δήμων τους ως μέλη τής άμεσης δημοκρατίας τους.

Αποτελεί θεμελιώδους σημασίας γιά τήν ανθρωπότητα σήμερα... νά κατανοήσει ότι η δημιουργία, η συγκρότηση καί λειτουργία ενός αληθώς ελεύθερου δημόσιου χώρου* δύναται νά υπάρξει μόνο μέσω τού κοινωνικού συμβολαίου τών πολιτών που εγγυάται τόν σεβασμό τους στήν εξουσία τής άμεσης δημοκρατίας Τους. Μόνο μέσω αυτού η δημόσια δραστηριότητα αποκτά νόημα ουσίας : τό κοινό καλό δέν καθορίζεται από τούς θέσφατους, αυτόκλητους σωτήρες-άρχοντες μας, αλλά από τόν πολίτη που εντάσσεται καί συμμετέχει στό κοινωνικό γίγνεσθαι μέσω τού δικού του δημοκρατικού πολιτεύεσθε ως πράξη συμβίωσης, τού από κοινού πολιτικού πράττειν τής διαβούλευσης καί έργων.

*(Εκκλησία τού Δήμου, δημοκρατικός ελεύθερος Τύπος καί ΜΜΕ, τά συμμετοχικά διαδραστικά μέσα τηλεπικοινωνίας, πλατείες, συνοικίες, δρόμοι, φυσικό περιβάλλον,  σχολεία, πανεπιστήμια, ...)

Σέ όλα τά άλλα πολιτικά συστήματα, ο αποκαλούμενος δημόσιος χώρος δέν αποτελεί τίποτα περισσότερο από ένα καλής συμπεριφοράς (τής αδαής μάζας)  επίδομα-δώρο τής ολιγαρχικής εξουσίας πρός αυτήν – μία κατασκευασμένη καί προγραμματισμένη ν’ ακυρωθεί ανά πάσα στιγμή, αυθαίρετη και παραχωρημένη ψευδαίσθηση τών ελευθεριών (δημοκρατικός Τύπος, εκλογές, ...). Γι’ αυτό καί ζούμε στά σύνορα μιάς χώρας που ονομάζεται Αποξένωση, στά όρια τής ανεκτικότητας, όπου η παραμικρή απόχρωση ελκύει καί συγχρόνως απωθεί, ενώ επιθυμούμε τήν ευυποληψία τής ελίτ καί τών στενών μας φίλων κομμισαρίων της – τήν ευυποληψία, αυτήν τήν δημόσια εικόνα που συντηρούν κρατώντας μας σέ απόσταση ώστε νά μήν δούμε τήν γύμνια τής ψυχής τους. Τό ζωντανό, φυσικό καί ηθικοπλαστικό θέατρο τής κοινωνικής αντι-αποξένωσης – ο ελεύθερος δημόσιος πολιτικός χώρος τής εκκλησίας τού δήμου, τό ασφαλές σχολείο τού γνώθι σαυτόν μέσω τού άλλου – σιωπά γιά πάρα πολλούς αιώνες. Γι’ αυτό, ενώ η ζωή είναι ότι πιο πραγματικό μπορεί νά υπάρξει, εμείς βιώνουμε επιβεβλημένα τήν πολιτική τών ολίγων ως ένα άλλο αφηρημένο θεωρητικό ιδεολόγημα τού εκάστοτε πολιτικού ψευδο-ηγέτη.

Η αρμονία μεταξύ μας επιτυγχάνεται μέ τήν θεραπεία τής συλλογικής μας αγωνίας μέσα από τήν πολιτική τής προσωπικής περιπέτειας που σκηνοθετείται από τήν δική μας προσπάθειας, τό δικό μας παράδειγμα ζωής υπερβατικών ιδεών που υλοποιούνται σέ κλασσικά έργα μίας ζωής γεμάτη νόημα. Χωρίς όμως τόν δημοκρατικό δημόσιο χώρο δράσεως μας, θά συνεχίσουμε νά εκτελούμε πειθήνια τόν ρόλο τού παρατηρητή τών γεγονότων.

Ανεκτικότητα σημαίνει νά αφήνει κανείς τούς άλλους ήσυχους. Κάστα, ή οικονομική τάξη, σημαίνει νά κρατιέται κανείς σέ απόσταση από τούς ανθρώπους που μπορεί νά τόν μολύνουν, νά μήν τρώει μαζί τους, νά μήν τούς παντρεύεται. Δηλαδή, δέν υπάρχει καί μεγάλη διαφορά μεταξύ αυτών τών δύο κοινωνικών κατασκευασμάτων, διότι καί οι δύο συντηρούν τήν κοινωνική αδικία καί οικονομική ένδεια. Αποτελούν ξεκάθαρα άλλα δύο θέσφατα πολιτισμικά σκουπίδια μέ τά οποία οι υπήκοοι τών σημερινών πολιτικών συστημάτων παραμένουν εντός τού επιτρεπτού πολιτικού τους χώρου.

Ο σημερινός υπήκοος / άτομο, ως ένα μόριο τού κοινωνικο-πολιτισμικού του περιβάλλοντος, απλώς συμμορφώνεται καί ακολουθεί, όπως τά σκουπίδια τά ωκεάνια ρεύματα, τό ισχύων ρεύμα / Zeitgeist τών θεσφάτων ιστορικών παραγόντων. Από τότε που σιώπησαν οι εκκλησίες τών δήμων, τήν μοναδική πραγματικότητα που μπορούσαν νά επινοήσουν οι φιλόσοφοι τής καθεστηκυίας τάξεως ήταν αυτό τού δόγματος τών κύκλων : η ανθρώπινη ιστορία αυτο-επαναλαμβάνεται σέ κύκλους γέννησης, ανάπτυξης, ωριμότητας, παρακμής καί θανάτου. Όμως, αυτές οι κυκλικές κινήσεις δύνανται νά εξηγήσουν μόνο τό τι. Ο ποιός, ως πρόσωπο καί όχι ως ένα καταναλωτικό άτομο / υπήκοος, δέν υφίσταται στήν διαλεκτική τους, διότι στίς δογματικές κοινωνικές φαντασιακές τους σημασίες*, ο φυσικός, ελεύθερος δημόσιος χώρος τής εκκλησίας τού δήμου τών πολιτών αποτελεί μία ιδιοτελής επιθυμία τής «αδαής μάζας» γιά νά σφετεριστεί τόν πλούτο τών αρίστων. Παράδοξο ή συνειδητή υποκρισία, διότι από ανέκαθεν γνωρίζουν ότι η διάκριση, η τελική επιτυχία καί η υπερβατική ευτυχία τής ανθρώπινης ψυχής εξαρτάται από τήν υποστήριξη τών κοινωνικο-πολιτισμικών τάσεων που συμμορφώνονται μέ τήν φυσική αρχή τής μετεξέλιξης τού συλλογικού ανθρωπίνου πνεύματος πρός τά πάνω. Τό φυσικό είναι η μετάλαξη, η φυσική εξέλιξη τού ανθρωπίνου είδους, η πνευματική μετεξέλιξη του : από τήν ομάδα τών μιτοχονδρίων που μοιραζόμαστε μεταξύ μας ως ανθρώπινο είδος έως τίς απρόβλεπτες, αλλά ουράνιες, μελωδικές συνθέσεις που απέχουν από τόν δογματικό κύκλο. Ήτοι, οι συντηρητές τών στατικών κύκλων είναι αυτοί που έχουν ιδιωτικοποιηθεί τόν φυσικό δημόσιο μας χώρο, τήν φιλοσοφια καί τά αγαθά τής επιστημονικής γνώσης, καί γι’ αυτό κινδυνεύουμε ν’ αφανιστούμε ως είδος. Στόν χώρο τής εκκλησίας τού δήμου δέν θριαμβεύει η ιδιοτελής ομάδα μέ τούς τοίχους τής ανεκτικότητας καί τών οικονομικών καστών, αλλά τό πρόσωπο καί τό κοινό καλό · που σημαίνει ότι η φιλοσοφία μας είναι έλλογη διότι είναι φυσική – εξελισσόμεθα μέ αρχή τήν διαβούλευση – καί ότι τά αγαθά τής επιστημονικής γνώσης υπηρετούν τό κοινό καλό διότι ανήκουν στό σύνολο καί όχι σέ μία ομάδα πρωτόγονων  ορέξεων.

Τά δημοφιλέστερα κομμάτια τού κλασικού ρεπερτορίου αποτελούνται από μουσικά θέματα που αντιτάσσονται στούς στυλιστικούς κανόνες τής εποχής τους. Αυτό τό φαινόμενο δέν περιορίζεται μόνο στήν μουσική. Οι διαπρεπέστεροι φιλόσοφοι τής δυτικής πνευματικής παράδοσης είναι εκείνοι που αρνήθηκαν νά συμμορφωθούν στίς κυρίαρχες απόψεις τής εποχής τους. Δηλαδή, γιά τά ελεύθερα πνεύματα, τό  περιβάλλον τους δέν δύναται νά καθορίσει τό πιο ουσιώδες συστατικό της ανθρώπινης ύπαρξης : τήν έμφυτη ανάγκη τής ψυχής μας γιά βελτίωση (μετάλαξη, εξέλιξη...) τών υπαρκτών καί τήν δημιουργία νέων ανώτερων μορφών πρός όφελος τών πολλών.

Οι κοινωνιολόγοι συχνά ισχυρίζονται ότι τά επιτεύγματα τού ανθρώπινου πολιτισμού εξαρτώνται από τήν απόκτηση υλικού πλούτου. Η Χρυσή Εποχή στήν Ελλάδα χρηματοδοτήθηκε σέ μεγάλο βαθμό από τήν αθηναϊκή ηγεμονία. Η Ιταλική Αναγέννηση χρηματοδοτήθηκε σέ μεγάλο βαθμόα από τούς τραπεζίτες τής Φλωρεντίας. Ωστόσο, αυτή η ερμηνεία δέν αποκλείει τό άτομο από τήν πολιτισμική εξίσωση. Οι άκαμπτοι οικονομικοί κανόνες δέν μπορούν νά εξηγήσουν τούς λόγους γιά τούς οποίους ορισμένα πνεύματα απογειώνονται δημιουργικά μόλις ξεπεράσουν τούς ελάχιστους όρους γιά τήν διάκριση που θέτει η υλική βάση. Η δέ διεργασία τής μίμησης καί τής άμιλλας δέν είναι παρά μία μόνο από τίς πολλές δυνάμεις που δίνουν τήν επιπλέον ώθηση. Στήν δέ εκκλησία τού δήμου, η άμιλλα καί τό κλέος τού απλού καί τού επιφανούς πολίτου θριαμβεύει.

Ενώ τό 40% έως καί τό 60% τών σημερινών υπηκόων τών ‘’δημοκρατικών’’ κρατών δέν συμμετέχουν στίς εκλογές γιά τήν ανάδειξη τών εκπροσώπων τους, οι αρχαίοι Έλληνες υπέφεραν πολύ όταν τούς στερούσαν τά πολιτικά τους δικαιώματα. Όταν εξορίστηκε ο Μυτιληναίος ποιητής Αλκαίος, δέν παραπονέθηκε ότι τού έλειπε τό σπίτι ή τά κτήματα του, αλλά οι διάφορες σκηνές τής πολιτικής ζωής : «Ποθώ ν’ ακούσω, Αγησιλαΐδα, τόν κήρυκα νά καλεί τήν συνέλευση καί τήν Βουλή» (Αλκαίος, απ. 130). Η δυνατότητα εκφώνησης ενός λαμπρού λόγου που θά είχε απήχηση στήν συνέλευση τού λαού ήταν ένα δώρο τό οποίο μόνον η πόλις τους μέ τήν εκκλησία τού δήμου τής άμεσης δημοκρατίας Τους μπορούσε νά τούς προσφέρει, καί ένας τρόπος νά αποκτήσει κανείς κλέος μέ τήν τέχνη τού λόγου. Ο δέ Σόλων, ο Αθηναίος νομοθέτης, υποστήριξε ότι μία πόλις που διοικείται σωστά είναι η καλύτερη άμυνα ενάντια στήν αδικία, στήν διχόνοια καί στίς αναταραχές : «Χάρη σέ αυτήν όλα γίνονται σοφά καί τέλεια στόν κόσμο τών ανθρώπων». Καί εμείς πιστεύουμε ότι μόνο η Εκ· Δή· μπορεί νά εγγυηθεί ότι οι εκπρόσωποι καί τό δικαστικό σώμα τού λαού θά εκπροσωπούν τά συμφέροντα του καί όχι μίας ομάδος ιδίων συμφερόντων.

Ο στοχαστής, ο διανοούμενος, ο συγγραφέας ασκεί επίδραση – άλλοτε τεράστια ή μικρή, άλλοτε ευεργετική ή αρνητική – τουλάχιστον στήν κοινωνία του, μέ τόν λόγο, τό συγγραφικό έργο καί τίς πράξεις του. Η Εκ.Δη. σού στερεί τό σημερινό ισχύων «δικαίωμα» ν’ αποποιείσαι τής ευθύνης σου τού νά «ομιλείς», επιτρέποντας δουλικά στόν λόγο τού κάθε είδος «ειδικού» νά στερεοποιεί μέ τόν χρόνο βλαβερά ή καί τερατώδη «πολιτισμικά μιμίδια» / τερατώδεις ιδέες.

Η Εκ.Δη,, οι βάσεις καί τά λοιπά δημοκρατικά μέσα τής ΑΔΕ, ως δημοκρατικές διαδικασίες αποτελούν τόν κορμό τού δημοκρατικού καθεστώτος τής ΑΔΕ, αλλά μή στηριζόμενα στό αξίωμα περί τής ίσης ικανότητας όλων ν’ αναλάβουν δημόσια καθήκοντα, πρέπει νά επικεντρώνονται κυρίως στήν συλλογική ενσάρκωση τών στοιχείων τής παιδαγωγικής πολιτικής διαδικασίας, τής ενεργητικής παιδείας ώστε τό αξίωμα τής πολιτικής ισότητας νά εξυψώνει συνεχώς τήν δημοκρατία αντί νά τήν συντηρεί στατική που ισούται μέ υποβιβασμό της.

Ο πολιτικός πολίτης τής Εκ· Δή· Του δύναται νά παραμένει ένα ανθρώπινο πλάσμα μέ προσωπικότητα καί ατομικότητα όταν χρησιμοποιεί τόν δημόσιο χώρο της, εκτός τών άλλων, καί γιά τήν κατανόηση τού εαυτού του καί τής κοινωνικο-πολιτικής πνευματικής του ανάπτυξης μέσω τής ανακάλυψης καί τής θέλησης σου γιά εξύψωση τής υλικής καί πνευματικής ζωής τών συμπολιτών του. Καί επειδή όλοι μας είμαστε ηθοποιοί-ηθικοπλάστες, προτείνω νά ακονίσουμε αυτήν μας τήν τέχνη ανακαλύπτοντας έστω ένα μόνο κομμάτι τού κάθε άλλου μέσα μας. Σέ όσο υψηλότερο βαθμό δέ μία χώρα κοινωνεί μέ τίς δημοκρατικές αξίες τόσο περισσότερο εκτιμώνται οι επαγγελματίες ηθοποιοί διότι η ηθοποιία είναι καί ένα όργανο ελευθερίας που μάς βοηθά νά συνειδητοποιήσουμε ότι δέν είμαστε υποχρεωμένοι νά μένουμε φυλακισμένοι στόν ασφυκτικά στενό χώρο τού εαυτού μας, αλλά αντιθέτως ότι, κατανοώντας τούς άλλους, δημιουργούμε τήν ευκαιρία στόν εαυτό μας καί στούς άλλους νά ζήσουμε μία κατά πολύ ευτυχέστερη καί μέ νόημα ζωή.

Χωρίς λοιπόν αυτόν τόν υπερβατικό πολιτικό χώρο ως τήν ηθικοπλαστική σκηνή τού δήμου μας, είναι πολύ λίγα αυτά τά άτομα που μπορούν νά εξελίσσουν τήν προσωπικότητα τους διότι απλούστατα χωρίς τήν ουσιώδη πολιτική αλληλεπίδραση μέ τόν άλλον παραμένουμε ελλιπή ανθρώπινα όντα.

 

            Ιδέες οι οποίες σύμφωνα μέ τήν πρόθεση τού δημιουργού τους δέν αποτελούσαν παρά γενικές κατευθύνσεις, η εξουσιαστική πλουτοκρατία τής έχει μετατρέψει σέ απόλυτες καί απολιθωμένες : οι υγιείς ιδεολογίες μεταμορφώθηκαν σέ δόγματα, πετρώνοντας τήν περιέργεια που έπνεε ελεύθερα. Από εμάς εξαρτάται νά απελευθερωθούμε από τόν δογματικό ιστό τους καί  νά ανοίξουμε τίς πύλες τών εκκλησιών τών δήμων μας γιά  νά θρυμματίσουμε τά απολιθώματα μας καί νά οικοδομήσουμε τούς ναούς τού πολιτισμού.

Τό εκπαιδευτικό σύστημα τής πλουτοκρατίας υποχρεώνει τά νέα μυαλά νά αποστηθίζουν τά ονόματα νικηφόρων στρατηλατών αντί νά μελετούν τό μήνυμα λαμπρών συνομιλητών. Καί αυτό διότι η διαβούλευση καί ο αντίλογος κρατούν ζωντανή, ενεργή καί εξελισσόμενη τήν δημοκρατία. Ο δέ έλλογος, θέσμιος, ενεργός  πολίτης εκθέτει τό παράλογο όπως η μελωδία τόν θόρυβο. Οπότε οι εκκλησίες τών δήμων που δέν αναγνωρίζουν καί δέν αποβάλλουν τό παράλογο, καταδικάζουν τήν δημοκρατία σέ σίγουρο θάνατο.

Γι’ αυτό ας μετοικήσουμε ξανά στόν ελληνικό ιερό ναό τού διαλόγου γιά ν’ ανοικοδομήσουμε καί νά ζωντανέψουμε τήν Αγορά τής Δημοκρατίας σέ μία καινοτόμο Αγορά τής ανθρωπότητος. Ο δημιουργικός αρχιμάγειρας μέ τήν κάθε ευκαιρία καινοτομεί : ανακαλύπτει στίς τροφές χαρακτηριστικά που ουδείς είχε αντιληφθεί, συνδυάζει συστατικά που ποτέ δέν είχαν βρεθεί μαζί / συνδυαστεί, καί οι δέ έξυπνοι συνδαιτυμόνες αποβάλλουν τόν φόβο τους γιά τά παράξενα φαγητά καί τά «ξένα σώματα». Μέσα δέ από τήν διαβούλευση, οι απλοί μάγειροι μαθαίνουν νά γίνονται αρχιμάγειροι. Καί επειδή σήμερα η επαγγελματική εκπαίδευση δέν ικανοποιεί ούτε τίς οικονομικές ούτε τίς πνευματικές ανάγκες τών συνανθρώπων μας – απλών ή ευφυών – ο καιρός έχει ωριμάσει γιά τήν ίδρυση τού Πανεπιστημίου τής Ανθρωπότητος, όπου όλες οι γενιές θά μπορούν ν’ ανταλλάσουν πολιτισμικές αξίες καί νά προτάσσουν ιδέες / προγράμματα ώστε οι ελπίδες μας... νά μήν παραμένουν στό πρώτο πεδίο τού οράματος.

Πρός τούτο, η ΑΔΕ λειτουργεί : 1)- τήν Εκκλησία Δήμου τής Ανθρωπότητος (τών ΣυνΑνθρώπων μας), ΕκΔηΑ. Οι αρχαίοι Έλληνες οργάνωναν καί διεξήγαγαν Ολυμπιακούς Αγώνες γιά ξένους αθλητές. Η ΑΔΕ θά διεξάγει τούς Ολυμπιακούς Αγώνες τής πολιτικής τέχνης μέσω τής ΕκΔηΑ.

α)- Συμμετέχουν : α1)- εκπρόσωποι τών εκκλησιών τών δήμων Ελλάδος, β2)- πολίτες από όλα τά κράτη, ηλικίας άνω τού 21 ετών, ανεξαρτήτου πολιτικής ιδεολογίας, θρησκείας ή μορφωτικού επιπέδου.

β)- Συμμετέχουν διά μέσω κληρώσεως : αυτοπροσώπως, ή μέσω τών ΣυΔιΜεΤηΕπ.

γ)- Δικαιώματα τους : γ1)- παρουσίαση κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικής φύσεως πρόταση πρός ψήφιση, γ2)- σχόλια / κριτική επί ψηφισμάτων τών εκκλησιών δήμων Ελλάδος, καί ψήφισμα υπέρ ή κατά αυτών.

δ)- Σκοπός : ΣΚΕΨΟΥ...

2)- τήν Εκκλησία Δήμου τών Νέων τής Ανθρωπότητος, ΕκΔηΝεΑ. Απαρτίζεται από μέλη ηλικίας από 17 έως καί 21 ετών, καί λειτουργεί όπως η ΕκΔηΑ.

   Μέσα στίς εκκλησίες δήμου τής ανθρωπότητος δίνουμε τόν λόγο στίς αναμνήσεις καί εμπειρίες όλης τήν ανθρωπότητος – η μεγάλη κληρονομιά μας – ώστε νά μήν μένουμε φυλακισμένοι στά στενά σύνορα τής κοινότητας μας όπου αναγνωρίζουμε τά ήδη γνωστά, καί όπου αναζητούμε αυτό τό μικρό, τό ιδιοτελές που όντως ή φανταστικά στερούμεθα. Μέσα σέ αυτές θά βιώσουμε τήν δημιουργική δύναμη τής αλληλεπίδρασης μέ τόν κάθε μοναδικό άλλο – τήν πηγή έμπνευσης καί θάρρους νά δραπετεύουμε συνεχώς από τίς στάσιμες ιδεολογίες καί ιδεολογήματα.

Γι’ αυτό καί πιστεύουμε ότι οι ανωτέρω «εκκλησίες» τής ανθρωπότητος, σέ λίγο χρονικό διάστημα από τήν λειτουργία τους, αυτόβουλα (χωρίς κρατική υποστήριξη), θά δημιουργήσουν πολιτικο-οικονομικώς ανεξάρτητες νέες / συμπληρωματικές Εκκλησίες τής Ανθρωπότητος – όπως, η Εκκλησία Δήμου Πολιτισμού / Βιοφιλίας / Γυναικών / Θρησκειών ... τής Ανθρωπότητος.

 

Η Εκκλησία Δήμου τών Αθηναίων δημοκρατών

            Ο Περικλής εγκωμιάζει τήν αγάπη τής δημοκρατίας γιά τίς αντιπαραθέσεις καί τόν διάλογο. Η ελευθερία τού λόγου, δικαίωμα όλων τών πολιτών, ήταν τό έμβλημα της καί αυτή η ελευθερία αποτελούσε αντικείμενο εμπαιγμού, όχι μόνο από τούς αριστοκράτες – οι οποίοι πίστευαν ότι δικαίωμα λόγου θά έπρεπε νά έχουν μόνον όσοι είχαν τήν πολιτική παράδοση στό αίμα τους ή μορφώθηκαν σύμφωνα μέ τούς τύπους – αλλά καί από τούς θαυμαστές τής Σπάρτης, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονταν διά βοής.

Όμως ο πολιτικός άνδρας Περικλής βρίσκεται δεκάδες αιώνες μπροστά από τής εποχή του, δηλώνοντας : «Εμείς πιστεύουμε πως ο λόγος δέν βλάπτει τό έργο. Αντίθετα, πιστεύουμε πως βλαβερό είναι τό νά αποφασίζει κανείς χωρίς νά έχει προηγουμένως φωτιστεί μέ τόν λόγο. Διαφέρουμε από τούς άλλους καί σέ τούτο. Είμαστε τολμηροί, καί όμως ζυγίζουμε καλά τήν κάθε επιχείρηση μας, ενώ τούς άλλους η άγνοια τούς κάνει θρασείς καί η γνώμη αναποφάσιστους. Εκείνοι πρέπει νά κρίνονται γενναιότεροι, όσοι ξέρουν καλά ποιό είναι τό ευχάριστο καί ποιό τό φοβερό καί όμως δέν προσπαθούν νά αποφύγουν τόν κίνδυνο.» (Θουκ· 2.40.3)

            Χωρίς τόν λόγο καί τήν ελευθερία τού λόγου δέν υπάρχει δημοκρατικός πολιτικός λόγος διότι είναι αδύνατον νά λειτουργήσει η Εκκλησία τού Δήμου.

            Άν κάποιος πολίτης παρακολουθούσε τίς μισές από τίς ελάχιστες δυνατές ετήσιες συνελεύσεις, θά άκουγε, παρ’ όλα αυτά, περί τά είκοσι ζεύγη λόγων γιά μία ποικιλία θεμάτων, τούς οποίους θά είχαν εκφωνήσει οι ικανότεροι άνθρωποι τής πόλης του, κυρίως εκλεγμένοι άρχοντες ή τέως εκλεγέντες αξιωματούχοι, πολιτικοί ηγέτες όλων τών παρατάξεων καί ένας αριθμός σημαντικός αριθμός ειδικών. Συν τοίς άλλοις, αυτοί ήταν πραγματικοί αγώνες λόγων κατά τούς οποίους δέν ήταν δυνατόν νά αρκεστεί κανείς στίς σημειώσεις του · οι ομιλητές έπρεπε αυτοσχεδιάζοντας νά απαντούν σέ σκληρά ερωτήματα καί επιχειρήματα τής αντίθετης πλευράς · καί δέν επρόκειτο γιά ανεύθυνες γνώμες, αλλά γιά σοβαρές συζητήσεις, οι οποίες κατέληγαν άμεσα σέ ψηφίσματα που είχαν τεράστια σημασία γιά τούς ρήτορες καί τό ακροατήριο τους. Άν κάθε παριστάμενος στήν Εκκλησία τού Δήμου είχε ακούσει τέτοιες συζητήσεις επί δέκα χρόνια μόνον κατά μέσο όρο, οι εμπειρίες αυτές, από μόνες τους, αναγκαστικά θά είχαν διαμορφώσει ένα αξιόλογο σώμα ψηφοφόρων, τό οποίο κατά πάσα πιθανότητα θά ήταν πολύ πιο φωτισμένο καί καλλιεργημένο από οποιανδήποτε ανάλογη ομάδα πολιτών στήν Ιστορία. Επιπλέον, κάθε χρόνο πεντακόσιοι Αθηναίοι υπηρετούσαν στήν Βουλή, όπου καθημερινά αποκόμιζαν εμπειρίες στήν διαχείριση τών αθηναϊκών πολιτικών θεμάτων, από τά πιο τετριμμένα έως τά πιο σοβαρά, ετοιμάζοντας προσχέδια νόμων τά οποία χρησίμευαν ως βάση γιά τίς συζητήσεις καί τά ψηφίσματα τής Εκκλησίας τού Δήμου. Συνεπώς, σέ κάθε συνεδρίαση τής Εκ· Δη· χιλιάδες από τούς παρισταμένους, ίσως οι περισσότεροι, είχαν στό ενεργητικό τους μία ανάλογη προϋπηρεσία στήν Βουλή. Υπό τό φώς μίας τέτοιας εμπειρίας, η άποψη ότι οι αποφάσεις λαμβάνονταν από ένα πλήθος αδαών δέν πείθει καθόλου.

Τά στοιχεία δείχνουν ότι υπήρχαν εντυπωσιακά ισχυροί παράγοντες οι οποίοι ανάγκαζαν έναν άπειρο, ελλιπώς ενημερωμένο καί αμόρφωτο άνδρα νά διστάσει πολύ προτού πάρει τόν λόγο.

Στίς συνελεύσεις της, η ατμόσφαιρα δέν ήταν πάντοτε ήρεμη και κόσμια. Ας μήν ξεχνούμε τήν απειλή τού Δικαιόπολη : «Ήρθα νά φωνάξω, νά διακόψω καί νά βρίσω τούς ομιλητές», ή τόν Πλάτωνα που μάς περιγράφει πως οι Αθηναίοι γελούσαν εις βάρος τών ομιλητών, τούς έβαζαν τίς φωνές καί τούς ανάγκαζαν νά φύγουν, όταν θεωρούσαν ότι τούς έλειπε η απαιτούμενη πείρα. Καί μόνον αυτοί οι άτυποι ανασταλτικοί παράγοντες περιόριζαν αισθητά τόν αριθμό τών ομιλητών. Υπήρχε όμως καί ένα τυπικό τέχνασμα που τούς παρότρυνε νά σκεφτούν προτού πάρουν τόν λόγο. Κάποια στιγμή, ίσως καί όσο ζούσε ο Περικλής, σίγουρα όμως σέ διάστημα τό πολύ 15 χρόνων από τόν θάνατο του, οι Αθηναίοι εισήγαγαν μία διαδικασία η οποία λεγόταν γραφή παρανόμων καί είχε τήν ισχύ νά μετατρέψει τά μέλη της σέ θεματοφύλακες τού πολιτεύματος. Κάθε πολίτης είχε δικαίωμα νά αντιτεθεί σέ μία πρόταση που διατυπωνόταν στήν Βουλή ή στήν Εκ· Δη· , άν ισχυριζόταν ότι ερχόταν σέ αντίφαση μέ έναν ήδη υπάρχοντα νόμο. Αυτό σταματούσε οποιαδήποτε ενέργεια σχετική μέ τήν πρόταση ή, άν η πρόταση είχε ήδη εγκριθεί, η εφαρμογή της παρέμενε σέ εκκρεμότητα. Στήν συνέχεια ο εισηγητής της οδηγούνταν ενώπιον τού λαϊκού δικαστηρίου. Άν κρινόταν ένοχος, η πρόταση του απορριπτόταν καί στόν ίδιο επιβαλλόταν πρόστιμο. Μέ τρείς τέτοιες καταδικαστικές αποφάσεις ο εισηγητής έχανε τά πολιτικά του δικαιώματα. Άρα, οι προσδοκίες τής Εκ· Δη· καί οι διαδικασίες τίς οποίες τηρούσε καθιστούν τελείως απίθανο τό ενδεχόμενο νά έπαιζαν σημαντικό ρόλο στίς συνεδριάσεις της άτομα ανίκανα καί αδαή.

            Οι Αθηναίοι πολίτες ζούσαν ως αντάρτες : δέν δέχονταν τήν μοίρα τους, τά έβαζαν ακόμα καί μέ τούς θεούς τους · ήταν τολμηροί ταξιδιώτες, καινοτόμοι εξερευνητές τής ανθρώπινης ουσίας, τού τι εστί τό όν καί τού τι δίνει νόημα σέ αυτό. Η Ιθάκη τους εβρίσκετο στήν Αγορά, στήν Εκ· Δή· τους όπου κοινωνούσαν ως ανθρώπινα όντα μέ τούς συνανθρώπους τους.

Δύο χιλιάδες μετά, διανοούμενοι τής Δύσης καί Ανατολής συνέχιζαν νά χάνονται στό προσωπικό τους ταξίδι τής αναζήτησης τής δική τους Ιθάκης.

Ο Κινέζος συγγραφεύς Τού Λούγκ, σύγχρονος τού Σαίξπηρ, προσπάθησε νά μαντέψει μόνος του – μιάς καί δέν μπορούσε νά βιώσει τό ερώτημα του μέσω τής αλληλεπίδρασης σέ έναν δημοκρατικό δημόσιο χώρο – τό ως που μπορεί νά οδηγήσει έναν άνθρωπο η απόρριψη τής συνηθισμένης ζωής του. ‘’Τά Ταξίδια τού Μίνγκ Λιάο Τσού’’ διηγούνται τήν ιστορία ενός ανθρώπου κουρασμένου από «τήν επιθυμία τής κατοχής καί από τόν φόβο τής απώλειας», από τήν υποκρισία καί από τήν ανικανότητα τών ανθρώπων νά μιλήσουν ανοιχτά, «κι ας έχουν τόσα νά πούν ο ένας στόν άλλον», ενός ανθρώπου που ένιωθε «σάν θηρίο στό κλουβί», σέ σημείο που «νά μήν μπορεί νά κουνηθεί ούτε γιά νά ξυθεί όταν τόν ενοχλεί τό δάγκωμα μιάς ψείρας». Έτσι, ελπίζοντας «νά ελευθερώσει τήν καρδιά καί τήν θέληση του φεύγει γιά ταξίδι στήν χώρα τής Ανεμελιάς.» Μαζί του πείρε μόνο εκατό κέρματα καί, κάθε φορά που ένα δώρο μεγάλωνε τήν περιουσία του, τό χάριζε στούς φτωχούς. Γι’ αυτόν τό ταξίδι, είναι ένας τρόπος γιά ν’ αλλάξει ζωή, νά ξεφύγει από «τόν πλούτο, τήν δύναμη καί τίς δόξες αυτού τού κόσμου, που μέσα τους πνίγεται κανείς τόσο εύκολα», νά πάψει νά νοιάζεται γιά τό αύριο. Άν τόν βρεί κακό θά πεθάνει, αλλιώς θά συνεχίσει τό δρόμο του. Στόχος του είναι νά κάνει τό πνεύμα του άτρωτο στίς τραγωδίες τής ζωής, νά μάθει νά συνομιλεί μέ τήν φύση, νά μπορεί νά βρίσκει τήν ευτυχία μετρώντας γιά μία  ολόκληρη ημέρα ύπερους λουλουδιών. Αυτά είναι οι αδελφές ψυχές γι’ αυτόν καί όχι οι άνθρωποι. Μ’ αυτά δέν νιώθει μόνος. Όταν βρεί τήν πραγματική γαλήνη τής ψυχής, τότε θά μπορεί νά γυρίσει στήν πατρίδα του, νά φτιάξει μία καλύβα καί νά μήν ξαναφύγει.

Δηλαδή, ο ήρωας του αποτελεί τήν προσωποποίηση τής πολιτισμικής ένδειας μέ τήν οποία ο ψυχισμός τού σημερινού ανθρώπου δυστυχώς ταυτίζεται : φεύγει, εγκαταλείπει τήν κοινωνία του αντί ν’ αγωνιστεί μαζί της... · διαιωνίζει τήν φτώχια μοιράζοντας τόν πλούτο του αντί νά δημιουργήσει συνθήκες που εξαλείφουν τήν φτώχεια · γίνεται άτρωτος ανακαλύπτοντας μία φύση που δέν συμπεριλαμβάνει τόν άνθρωπο · καί επιστρέφει γιά νά κάνει ότι θά μπορούσε νά έκανε χωρίς νά είχε ξεκινήσει τό ταξίδι τής Ιθάκης του. Κοινωνίες χωρίς τόν δημοκρατικό δημόσιο χώρο τής Αγοράς καί τής Εκ· Δή· γεννούν έναν πολιτισμό παρωδία, μία διακωμώδηση τού αληθινού ανθρώπινου τέλους.

Σήμερα ζούμε στόν κόσμο τής Διακήρυξης τών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων : λέξεις που δέν εξασφαλίζουν ούτε ένα από τά κύρια συστατικά που συνθέτουν τήν ελευθερία. Η ιστορία τής δουλείας μας διδάσκει ότι η ελευθερία δέν είναι απλώς ζήτημα δικαιωμάτων που πρέπει νά κατοχυρωθούν μέ νόμους, όσο απαραίτητη καί άν είναι η θεσμοθέτηση της. Ο νόμος σου επιτρέπει ν’ αγοράσεις τό μουσικό όργανο που επιθυμείς, αλλά εξαρτάται από σένα τό τί είδους δονήσεις θά μπορέσεις νά μοιραστείς. Η Εκ· Δή· σού παρέχει πολλά πρόθυμα ώτα γιά νά μπορέσουν οι ορθές καί καινοτόμες ιδέες σου νά μεταμορφωθούν σέ έργα, αλλά τό παρεχόμενο δικαίωμα σου νά κρίνεις, νά προτείνεις καί νά ζητάς σέ δεσμεύει ν’ αποκτήσεις τήν απαραίτητη πνευματική καλλιέργεια καί ικανότητα νά θέτεις τό κοινό καλό υπεράνω τού ιδίου συμφέροντος σου, διότι κυρίως από αυτήν τήν ανθρώπινη υπέρβαση πηγάζει η αλήθεια τής ανθρώπινης ελευθερίας που καλλιεργεί οργιωδώς τόν δημοκρατικό δημόσιο χώρο μας.

 [ Μελέτησε τούς νόμους καί όρους λειτουργίας τής Εκ· Δή· à Καταστατικό τής ΑΔΕ. ]

 

 

Θέμις

--Churchill : «Εάν θέλετε νά εξευτελίσετε έναν νόμο, δώστε τον στούς Έλληνες νά τόν εφαρμόσουν». Όντως, διότι ο Έλληνας δέν συμφώνησε ποτέ μέ τούς αποικιοκρατικούς νόμους τών Ευρωπαίων.

Θέμις – Ιδεολογία

            έδοξε τήν βουλή καί τώ δήμω

Ουδείς θεσμός δέν έμεινε καί ούτε πρόκειται νά μείνει τίμιος εάν η αρετή τής πολιτικής καί κοινωνικής παιδείας δέν αποτελέσει τό κινητήριο συστατικό τής ταυτότητος τού κάθε προσώπου που τού δίνεται η ευκαιρία νά τόν παραβιάσει.

Συλλογικά δέ, είναι έξυπνο νά φροντίζουμε αυτήν τήν αρετή σάν νά ήταν ένα ευαίσθητο, σπάνιο καί ζωτικής σημασίας λουλούδι που κινδυνεύει νά εκλείψει.

 

{ Ο αμερικανικός συγγραφέας H.D. Thoreau έγραψε: «... οι άνθρωποι έχουν καθήκον νά παραβιάζουν τούς νόμους  πού θεωρούν άδικους.» ADE à γιά νά αποφύγουμε τήν αναρχία καί τό χάος, αντί νά είμαστε υποχρεωμένοι νά παραβιάζουμε τούς νόμους τού κράτους, ως ενεργοί πολίτες οφείλουμε νά αναλάβουμε τήν ευθύνη σωστής επιλογής εκπροσώπων μας…} Π= 1

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΝΟΜΟΙ

-- νόμος : νέμω, νωμάω = διανέμω.   «από τού νέμειν τά ίσα πάσιν». «οι δέ νόμοι, πάσιν ίσον καί όμοιον, καί τούτο εστί νόμος (Δημοσθ. Κατά Αριστογ.Α,15)».   «Νόμους ανθρώποις αναγκαίον τίθεσθαι, καί ζήν κατά νόμους, ή μηδέν διαφέρειν τών αγριοτάτων θηρίων (Πλάτωνος Νόμοι Θ874). Ήτοι ό νόμος δέν αποδέχεται εξαιρέσεις. à νομίζω = ακολουθώ τούς νόμους : «νόμω τά νομιζόμενα νομίζεται (Πλάτ. Μίνως.)».   «Τίς ούν άρξει τού άρχοντος; Ό Νόμος ό πάντων βασιλεύς…(Πλούταρχος. Ηθικά 780Β)».   «Ελεύθεροι όντες (οι Σπαρτιάτες), ού πάντα ελεύθεροι εισί· έπεστι γάρ σφι δεσπότης νόμος, τόν υποδειμαίνουσι πολλώ έτι μάλλον ή οι σοί σέ. = Άν καί ελεύθεροι, δέν είναι απεριόριστα ελεύθεροι. Υπεράνω αυτών υπάρχει δεσπότης ό νόμος, τόν οποίον φοβούνται πολύ περισσότερο απ’ όσο φοβούνται οι δικοί σου εσένα. (Ηρόδοτος. Η’104)». Ο δέ νόμος έχει τεθεί υπό ανθρώπων.

νέμω, νόμος à η Νέμεσις = η τιμωρός τών μεγάλων εγκλημάτων, (Ζεύς Νεμέτωρ = ό εκδικητής). Η Νέμεσις παραγγέλλει «μηδέν υπέρ τό μέτρον» καί επεμβαίνει όπου διαπράττεται ύβρις (η πράξις η οποία υπερβαίνει τό μέτρον), διά νά αποκαταστήση τήν διαταραχθείσαν ισορροπίαν.

Οι δέ θεσμοί (τίθημι :τεθμός = θεσμός) είναι προαιώνιοι νόμοι ως θεσπισθέντες καί τεθέντες υπό τών θεών καί επιτροπεύονται υπό της Θέμιδος. Θέμις = η δικαιοσύνη προσωποποιημένη

θέμις (θέμιστος, θέμιστες…) = θεσμός, νόμος.      à

δίκη = (δείκνυμι à) τό ορθόν, τό σωστόν à απονέμει δικαιοσύνην. «Δικαιοσύνη, ότι επί τήν τού δικαίου συνέσει» Πλάτων. Κρατύλος 412.   «Δικαιοσύνη : άκρα αρετή, διανεμητική τών κατ’ αξίαν… Η ανισότης επί ίσων, αλλά καί η ισότης επί ανίσων, άκρα αδικία.» Αριστ· Ηθ. Νικ.

Οικονομική απάτη / κλοπές / ληστείες

            Ο «Α» αλήτης κλέβει τά 400 € : (α)- συνταξιούχου μέ τά οποία φυτοζωεί όλο τόν μήνα, (β)- από τά 1.500 € τού μηνιαίου εισοδήματος ενός εργαζόμενου οικογενειάρχη, (γ)- από τό 1 εκατομμύριο € ενός πλουσίου.

Ερώτηση : Θα πρέπει νά τιμωρηθεί ο «Α» αναλόγως μέ τήν ζημία τήν οποία προκαλεί ; |à

ο συνταξιούχος δέν έχει ούτε 1 € γιά τροφή, ο οικογενειάρχης δέν έχει νά πληρώσει τήν μηνιαία δόση τού αυτοκινήτου του, διότι πρώτα πρέπει νά θρέψει τά παιδιά του, ο δέ εκατομμυριούχος μάλλον θα θέλει τό πολύ νά τού ρίξει ένα βρομόξυλο …

Η ΑΔΕ θεωρεί ότι τό κράτος πρέπει νά λειτουργεί ως μία μεγάλη οικογένεια  |à όλα τά παιδία έχουν τό ίδιο μερίδιο τροφής, τίς ίδιες ευκαιρίες γιά μόρφωση, ιατρική περίθαλψη, … , καί τό κάθε μέλος δημιουργεί καί ανταμείβεται μέσα σέ ένα υγιές κλίμα ανταγωνισμού – όσο είναι δυνατόν σύμφωνα μέ τίς αρχές τής άμιλλας.

Όταν όμως ένας άσωτος υιός σπαταλάει τίς αποταμιεύσεις τής οικογένειας καταδικάζοντας σέ μία εξευτελιστική ύπαρξη, δέν θα πρέπει νά τιμωρηθεί αναλόγως όπως ο ανωτέρω ληστής τού συνταξιούχου ;

Επειδή η χώρα μας βρίσκεται στήν ίδια οικονομική απελπιστική κατάσταση μέ αυτήν τής οικογένειας τού ασώτου υιού, θα πρέπει νά έχουμε αυστηρότατους νόμους κατά τής διαφθοράς, καί όλοι οι «άσωτοι υιοί» (πολιτικοί, κρατικοί λειτουργοί, … ) νά τιμωρηθούν παραδειγματικώς |à κοίτα Νέμεσις, Σωφρονιστικά Ιδρύματα, …

Κάθαρσις

‘’Ουαί καί αλλοίμονο στόν λαό ο οποίος αφήνει ένα πολιτικό ‘λάθος’ ατιμώρητο.’’

{ Τα «Δρακόντεια Μέτρα» είναι απαραίτητα όταν η παρανομία – φακελάκι, γρηγορόσημο, φοροδιαφυγή , … -- θεωρείται απαραίτητη καί από τήν μεσαία καί από τήν κατώτερη τάξη γιά τήν επιβίωση τους. Οι χαμηλόμισθοι όμως «κλέβουν» τό κράτος γιά νά επιβιώσουν, οι δέ υψηλόμισθοι κλέβουν διότι δέν έχουν ούτε ήθος ούτε έθος έχοντας ως υπόδειγμα τούς «Άρχοντες μας», τούς «Πνευματικούς Ταγούς μας», τούς «Αλήτες τού Χρηματιστηρίου», καί τούς μεγαλο-επιχειρηματίες οι οποίοι θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας(;) τσεπώνοντας δεκάδες δις. €. Τα δέ επιβληθέντα στούς «Μεγάλους» πρόστιμα είτε δέν εισπράττονται είτε είναι τόσο μικρά ώστε ενθαρρύνουν τήν διαιώνιση τού παράνομου καί ανήθικου κέρδους. }

    Χωρίς τήν " Κάθαρση " – τήν παραδειγματική τιμωρία εκπροσώπων τού Ελληνικού λαού καί επιχειρηματιών οι οποίοι καταχράστηκαν τόν πλούτο της χώρας μας, υπονόμευσαν τήν ακεραιότητα Ελληνικού εδάφους ή δυσφήμισαν τήν χώρα μας – δέν δύναται νά δημιουργήσουμε μια κοινωνία μέ υγιή θεμέλια. |à

{ Στήν πολιτική τό ‘’λάθος’’ μπορεί νά καταδικάσει σέ εθνικό θάνατο ή παράλυση τήν παρούσα καί τίς επόμενες γενιές τού έθνους. Οπότε επιτάσσετε νά ορίσουμε τί είναι λάθος καί τί εγκληματική πράξη ή προδοσία στήν πολιτική. }

Κοινό Αγαθό 

-- Ζώα τού ίδιου είδους, καί χωρίς υψηλή νοημοσύνη, συνεργάζονται πολλές φορές μεταξύ τους μέ τρόπο ευφυή καί αφιλαυτία : οι νυχτερίδες βάμπιροι μοιράζονται τήν λεία τους μέ τίς όμοιες τους που δέν μπόρεσαν νά βρούν τροφή · σέ ορισμένα είδη σφήκας, οι απόγονοι εξακολουθούν νά βοηθούν τούς γονείς νά μεγαλώσουν τούς νεοσσούς τους ακόμα καί όταν έχουν αποκτήσει οι ίδιοι δική τους φωλιά.

-- Ακόμη καί σήμερα, στόν «πολιτισμένο» κόσμο υπάρχουν οικογένειες που χρησιμοποιούν τήν λευκή ή τήν μαύρη μαγεία ως τό κύριο εργαλείο αντιμετώπισης τών πραγματικών ή φανταστικών κινδύνων. Ένα άλλου είδους μαγείας, που μας προστατεύει από τόν κίνδυνο αρπαγής τής ψυχής μας από τόν διάβολο, είναι οι αγαθοεργίες που μας κάνουν ενάρετους, ασχέτως εάν οι ευεργετούμενοι αρνούνται νά υιοθετήσουν τίς αξίες μας, καί θεωρούν τήν γενναιοδωρία μας υποχρέωση, μιάς καί η φιλανθρωπία πρός ικανούς ανθρώπους δέν εξαλείφει τήν φτώχεια αλλά διαιωνίζει τήν εξευτελιστική εξάρτηση. Οι περισσότεροι όμως άνθρωποι πιστεύουν στήν μαγεία τής αγάπης τής αδελφής ψυχής – ήτοι, στήν ιδιωτική αλληλο-προσφορά μεταξύ διό ψυχών, η πιθανή απώλεια τής οποίας τούς γεμίζει μέ τέτοιο τρόμο που τούς είναι αδύνατο νά απολαύσουν τήν ευτυχία τους. Είναι τό είδος γενναιοδωρίας που μοιράζεται μόνο μεταξύ ομοϊδεατών μίας μικρής αποκλειστικής πολιτισμικής κάστας.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο άνθρωπος δύναται νά επιλέξει ανάμεσα σέ σχέσεις κοινές ή μαγικές, σέ σχέσεις υπολογισμού, κερδοφόρες καί σίγουρες, ή νά δημιουργήσει σχέσεις που εκπλήσσουν καί μαγεύουν τούς συμμετέχοντες σέ τέτοιο βαθμό που η ευτυχία τους δέν δημιουργεί φοβίες, προκαταλήψεις ή υποχρεώσεις, αλλά ηδονή που τρέφεται από τήν θεϊκή ενέργεια τής υπερβατικότητας.

Μέ απλά λόγια, ο άνθρωπος αλλάζει πρός τό καλύτερο τόν εαυτόν του καί τούς άλλους καί ζεί τήν απόλυτη ευτυχία όταν, έχοντας υιοθετήσει ως υπέρτατη κοινωνική αξία τό κοινό αγαθό, έχει μάθει : νά αγαπά έλλογα τόν εαυτόν του καί τούς άλλους, νά εξασκεί οικοδομική κριτική μέ ειλικρινές ενδιαφέρον καί γνώσεις, καί νά σέβεται τήν αξιοπρέπεια καί ελευθερία αυτών που έχουν αξιοπρέπεια καί αυτών που δικαιούνται νά δρούν στήν κοινωνία μας ως ελεύθεροι πολίτες. Οι ‘’εκλεκτοί ενός θεού’’ όμως καί αρκετοί πλουτοκράτες δέν επιδέχονται θεραπεία · τό μόνο πού μπορούμε νά κάνουμε είναι νά σώσουμε τούς εαυτούς μας καί τά παιδιά μας από τήν ακόρεστη ιδιοτέλεια τους, αφαιρώντας τους, ως πρώτο βήμα, τήν εξουσία τους σέ κοινωνικοπολιτικά ζητήματα καί μέ τό νά «σώσουμε» τά παιδιά τους.

Κοινό Αγαθό – Ιδεολογία

Γιά νά κρυσταλλώσουμε τίς βασικές αρχές τής Άμεσης Δημοκρατίας, οφείλουμε ορθολογικά νά ορίσουμε καί νά συμφωνήσουμε μέ τό τι εστί «κοινό αγαθό» καί ποίο τό «τέλος» αυτού, γιατί, ακόμα καί άν έχει αποφασίσει κανείς πως θά πορευτεί, μένει ακόμα νά ξέρει που πηγαίνει.

Σύμφωνα μέ τήν Σχολή τής Ιθάκης, τό ταξίδι είναι αυτό που έχει αξία καί όχι τό τέλος αυτού, η άφιξη στόν προορισμό μας. Αναμφιβόλως, η διαδικασία τής έρευνας βιολόγων γιά τήν ανακάλυψη ενός φαρμάκου, τής αποκωδικοποίησης τού DNA, κ.τλ, θά πρέπει νά είναι συναρπαστική, διαφορετικά δέν θά ήτο δυνατόν νά παραμελούν τήν προσωπική τους ζωή, ώστε ν’ αφοσιώνονται πλήρως στήν εργαστηριακή τους έρευνα.

Τό δέ αποτέλεσμα – ήτοι, η ανακάλυψη τού νέου φαρμάκου (τό τέλος τού ταξιδιού) – είναι ασυγκρίτως πιό μεθυστικό καί από τόν πιό παθιασμένο έρωτα : τό νά βιώνεις τήν σωτηρία εκατομμυρίων ανθρώπων χάρις στό έργο σου, όχι μόνο καθιστά τήν ταχεία περάτωση τού «ταξιδιού» σου επιθυμητή αλλά καί ηθικώς σύμφωνη.

Ασφαλώς, η εμπειρία τής ερωτοτροπίας σου πρός μία γυναίκα -- γιά τήν οποία ο πόθος σου παραλύει όλες τίς άμυνες τής ελεύθερης καί ανεξάρτητης προσωπικότητας σου -- εξυψώνει τό νόημα τής υπάρξεως μας · όταν όμως τό τέλος τού «ταξιδιού» -- ήτοι, η «κατάκτηση» τού επιθυμητού – έχει μικρότερη αξία από τό «έπαθλο» τών αγώνων μας (εδώ, η ευκαιρία νά σμίξουμε πνευματικώς μέ τήν ψυχή τού σαρκικού μας πόθου), τότε, ενεργούμε μέ τό πάθος τού κατακτητή – ήτοι, νά κατακτήσω τήν προσωπικότητα τής αγάπης μου – καί όχι ως εραστές που σεβόμαστε καί αγαπάμε τήν προσωπικότητα τού ειδώλου μας : ο γενναίος εραστής είναι αγνός καί ευάλωτος ώστε νά μπορεί νά ευφραίνεται τρεφόμενος από τήν δροσερή πηγή τού κόσμου τών συναισθημάτων τού έρωτα του · τό σέξ παραμένει τό σίγουρο καί άμεσο υπερβατικό μέσο επικοινωνίας, απόλαυσης, η συγχώνευση τών ψυχών μας, καί η ανανέωση τής επιθυμίας γιά ζωή που ακυρώνει τίς εγωιστικές καί μεταφυσικές φοβίες μας. Συχνά, τό προϊόν τού έρωτα μας μέσα από τήν σεξουαλική πράξη είναι η δημιουργία μίας νέας ζωής : τό «τέλος» ενός εξωκοσμικού ταξιδιού που δίνει ζωή σέ πολλά άλλα ανθρώπινα ταξίδια.

Τίς περισσότερες φορές, στήν ανθρώπινη ιστορία η άφιξη έχει μεγαλύτερη αξία από τίς συναρπαστικές εμπειρίες τού ταξιδιού.

            Γιά τούς Ινδιάνους τής Αμερικής, η γενναιοδωρία ήταν η ύψιστη αρετή. Οποιοσδήποτε καί άν έμπαινε σέ οποιοδήποτε σπίτι ήξερε ότι θά έχει ένα πιάτο φαγητό καί ότι μπορεί νά πάρει οποιοδήποτε αντικείμενο δέν χρησιμοποιούσαν οι άλλοι.

Στίς περισσότερες φυλές, τό γόητρο πήγαινε στήν αξιοπρέπεια, στήν σοφία καί στήν πνευματικότητα. Αρχηγός τους ήταν αυτός που είχε τήν μικρότερη ιδιοκτησία – έχοντας δώσει πολλά, συγκέντρωνε τήν περισσότερη ευγνωμοσύνη.

Γενικά όλα τά αγαθά ανήκαν στήν κοινότητα, ακόμη καί τά παιδιά, καί γι’ αυτό τ’ αντιμετώπιζαν μέ μεγάλη ανεκτικότητα. Γι’ αυτό, όταν ένας Ιησουίτης προσπαθούσε νά διδάξει τόν πολιτισμένο τρόπο ζωής στούς «αγρίους, πρωτόγονους» Νασκάπι, ένας από αυτούς τού απέδειξε ότι αντιθέτως οι δικές τους αξίες ήταν αυτές που είχαν ανάγκη εκπολιτισμού : «Δέν καταλαβαίνεις τίποτα. Εσείς οι Γάλλοι αγαπάτε μόνο τά δικά σας παιδιά · εμείς αγαπάμε όλα τά παιδιά τής φυλής μας». Τά ορφανά είχαν τήν ίδια αντιμετώπιση μέ τά άλλα παιδιά καθώς καί τά αιχμάλωτα πολέμου που υιοθετούνταν καί γίνονταν μέλη τής φυλής.

Οι Αργεντινές μητέρες, ενωμένες εναντίον μίας δικτατορίας που εξαφάνιζε τούς αντιπάλους της καί αδιαφορούσε γιά τήν υγεία καί εκπαίδευση τών παιδιών τους, αγκάλιασαν όλα τά παιδιά – η ευημερία τών παιδιών τών άλλων απέκτησε τήν ίδια σημασία μέ αυτήν τών παιδιών τής κάθε ατομικής οικογένειας. Δηλαδή, γιά άλλη μία φορά βλέπουμε ότι όταν τά μέλη μίας κοινωνίας αξιολογούν τό κοινό αγαθό υπεράνω τού ατομικού συμφέροντος, η ψυχική καί υλική γενναιοδωρία τους, ως η φυσική κύρια στάση ζωής τους, αποτελεί τήν καλύτερη δυνατή εγγύηση γιά τήν συνολική ευημερία τών στενών συγγενικών προσώπων μας.

Κατά κανόνα, μετά από τήν αποκατάσταση τής δημοκρατίας ή τής οικονομικής ανάπτυξης, καταπιανόμαστε μέ τίς χαρές τής οικογενειακής ζωής καί μέ τήν συσσώρευση αγαθών. Πολιτισμοί όμως οι οποίοι στηρίζονται στήν αρχή τού «κοινού αγαθού», δέν αισθάνονται πλήρεις προσωπικότητες μέ βάση τού δυτικού προτύπου (σύμφωνα μέ τό οποίο η ευμάρεια ενός αποτελεί απόδειξη τού αγαθού χαρακτήρος του), καί σύντομα ξαναγίνονται ανθρωπιστικώς υπεύθυνα μέλη τής κοινωνίας τους.

Οπότε, μία περίοδος οικονομικής ένδειας δέν αποτελεί τόν μέγα εχθρό τού πολιτισμού, αλλά τά μηνύματα τού ατομικισμού μέ τά οποία κυριολεκτικά βομβαρδιζόμαστε συνεχώς από τά μέσα τής εξουσιαστικής πλουτοκρατίας τού ΛΕΑ – τίς διαφημίσεις προϊόντων του, τό περιεχόμενο προγραμμάτων του στά ηλεκτρονικά μέσα, τίς ατομιστικές θεωρίες που υποστηρίζει στίς αίθουσες πανεπιστημίων του, τό Hollywood, κτ.λ.

Ορισμοί

Εξαγορασμένο ιερατείο : οι συντονιστές – ο Τύπος, τά Πανεπιστήμια καί οι διανοούμενοι που υποστηρίζουν τόν απόλυτο δεσποτισμό (Πηγή : Εργατικός Τύπος, 1840).

μορφή1 : «Οι μορφές, που δημιουργεί κάθε κοινωνία, στήνουν έναν κόσμο, μέσα στόν οποίον η δεδομένη κοινωνία εγγράφεται καί δίνει στόν εαυτό της μία θέση. Μέσω αυτών συγκροτεί ένα σύστημα κανόνων, θεσμών μέ τήν ευρύτερη έννοια τού όρου, αξιών, προσανατολισμών, καί σκοπών τόσο τής συλλογικής όσο καί τής ιδιωτικής ζωής. (σελ. 191) (επίσης, δες τόν όρο «φαντασιακό» καί «κοινωνικές φαντασιακές σημασίες» )

Συντηρητικός : οπαδός τής πολιτικής ιδεολογίας που υποστηρίζει ότι ο λαός – «τό μεγάλο κτήνος» τού Α. Χάμιλτον, καί «η αδαής, ανίκανη μάζα» τού Ρ. Λάσινγκ (Υπουργός Εξωτερικών τής κυβέρνησης Γ. Ουίλσον) – δέν θά πρέπει ούτε κάν νά έχει τόν ρόλο τού παρατηρητή.

φαντασιακό, φαντασιακή δημιουργία1 : «... η ανθρώπινη ιστορία, καί κατά συνέπεια οι διάφορες μορφές* γνωστών κοινωνιών που παρουσιάστηκαν μέσα σ’ αυτήν, καθορίζεται ουσιαστικά από τήν φαντασιακή δημιουργία. Μέσα σ’ αυτό τό πλαίσιο, φαντασιακό δέν σημαίνει, προφανώς φαντασματικό, πλασματικό ή ειδωλικό. Σημαίνει τοποθέτηση καινούργιων μορφών. (σελ. 191)  *βλ. τόν όρο «μορφή».

 

1 [ Κορνήλιος Καστοριάδης, «Η άνοδος τής ασημαντότητας», εκδ· ύψιλον/ βιβλία. ]

 

Πολέμιοι τής γνώσης

παιδ : The universities’ autonomy is not enshrined in their individual Charters; rather, the highly publicized “Holocaust of the Jews”, enshrouded in the misty lenses of Hollywood, has ensnared the naivety of the Americans resulting in the systematic enslavement of man’s quality and legacy, i.e. the enterprise of science.

Τσαπανίδου, ΝΕΤ, 24-9-07 : Οι μοναδικοί (καλεσμένοι στήν κρατική εκπομπή της) σχολιαστές γιά τίς νέες εξελίξεις τού βιβλίου Ιστορίας 6ης Δημοτικού είναι ένας ακαλλιέργητος πρώην μπουζουξής (ο Ψωμιάδης) καί ένας μητροπολίτης (ο Άνθιμος).

Συνείδηση

            Τά παιδιά δέν έχουν αποκτήσει τίς απαραίτητες γνώσεις καί εμπειρίες γιά νά μπορούν νά ανεξάρτητα νά διατυπώσουν τήν γνώμη τους επί θεμάτων πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής καί θρησκευτικής φύσεως. Ένα παιδί : δέν είναι Πασόκι αλλά είναι ένα παιδί τού οποίου οι γονείς είναι υποστηρικτές τού ΠΑΣΟΚ · δέν είναι Εβραιόπουλο ή Χριστιανόπουλο αλλά ειναι ένα παιδί τού οποίου οι γονείς ασπάζονται μία συγκεκριμένη θρησκεία. Πόσα δεκαεξάχρονα «Μουσουλμανόπουλα» γνωρίζεται τών οποίων οι γονείς είναι Χριστιανοί ; Γνωρίζετε πολλά δεκάχρονα νά υποστηρίζουν τόν Παναθηναϊκο ενώ ο πατέρας τους είναι (φανατικός) Ολυμπιακός ;

{ ΑΔΕ : Απαγορεύται η συμμετοχή ανηλίκων σέ διαδηλώσεις ενηλίκων. Δέν επιτρέπεται σέ ανηλίκους νά διαδηλώνουν γιά θέματα πολιτικής, οικονομικής ή θρησκευτικής φύσεως. }

            Μελέτησε τήν βιογραφία τού αγίου ή τού μεγάλου τής ιστορίας μέ τού οποίου τό όνομα σέ βάφτισαν χωρίς νά σέ ρωτήσουν. Κατόπιν, αναλογίσου, εάν τά έργα καί πιστεύω του σ’ εκπροσωπούν ή σέ κάνουν νά θέλεις νά τού μοιάσεις. Εάν όχι, θά ήθελες νά έχεις τό δικαίωμα νά μπορείς νά υιοθετήσεις/ επιλέξεις τό μικρό όνομα που επιθυμείς ;

Η κρυφή ιστορία ενός λαού είναι : αυτή που οι αντι-δημοκράτες εγχώριοι ή ξένοι εξουσιαστές δέν επιτρέπουν νά γνωρίζουν οι υπήκοοι τους · αυτή που μαρτυρεί τόν καθημερινό αγώνα γιά επιβίωση καί πνευματική ανάπτυξη τού απλού ανθρώπου · αυτή που μαρτυρεί τό ανθρωπιστικό έργο εξεχόντων επιστημόνων, φιλοσόφων, καλλιτεχνών, … καί τού απλού οπλίτη που συνεχίζει νά θυσιάζεται γιά τό κοινό καλό. Ήτοι, είναι αυτή που πρέπει νά διδάσκεται στά σχολεία μας καί νά προβάλλεται στά ΜΜΕ.

Υπερπληθυσμός

Τέσσερεις στούς 10 κατοίκους τού πλανήτη μας δέν έχουν πρόσβαση σέ πόσιμο νερό à 6.000 παιδιά πεθαίνουν κάθε ημέρα λόγω ελλείψεως τους ποσίμου νερού.

….. [ Πλήρης ανάπτυξη στό Ωμέγαω ]

ΥπερπληθυσμόςΙδεολογία

The Consequences to Humanity of Overpopulation (1989)

            As a rule, what fits poorly in the present often reflects fixed attitudes from the past, and what is not consistent with thinking usually fits with our feelings. Reason is not usually characterized by rigidity; feelings are, and thus misery and suffering are often multiplied when they determine public policy.

 

            Even if it were true that a twelve-week-old fetus can experience some primitive pre-pain, this would hardly be reason enough to oppose abortion under all circumstances. The very wish to minimize pain would often dictate that a fetal cluster of cells not be allowed to develop. The agony of poorly cared for children is infinitely greater and lasts much longer than any possible momentary discomfort of any fetus. A lifelong existence in perpetual pain, fear, and rage at the margin of society is obviously much worse. As voters, each of us will ultimately determine whether or not some fetuses will be condemned to live, perhaps as children who are grossly deformed physically or as cripples who are hopelessly deprived and retarded emotionally. Although we must continue to value life as sacred and inviolate, a pro-life stance is not necessarily always morally superior.

 

Pediatricians, teachers, and counselors in low-income neighborhoods in the U.S. report that the situation there is infinitely worse than most people know. Several hundred thousand babies are born every year to unmarried teenage girls who keep their infants in circumstances that are grossly unfit. They are usually unwilling to let anyone adopt these newborns, although they are totally incapable of raising them, because the babies allow such disturbed girls to leave their own disturbed homes : the mothers are paid by society to care for them. The children are normally subjected to chronic neglect, abuse, and impulsivity. Drugs and crime, prostitution, venereal disease, and AIDS all find a fertile ground among such lost mothers. If their babies live, they soon grow up to give birth to another generation very much like themselves.

            The situation is infinitely more horrible in poorer countries. The world population is exploding : from three billion in 1960, to 4.75 in 1984, with projections of as many as 8.3 billion in the year 2025. Eighty-five percent of these 8.3 billion people will exist somehow in undercapitalized, underdeveloped, and undernourished Third World countries where chronic hunger, disease, cyclones, wars, riots, and other natural and man-made disasters are rampant even now. Millions of emaciated children in Ethiopia, Bangladesh, India, and many other countries “never laugh and never sing” even now. They also never eat enough. They usually have no sanitary facilities, no clean water, hardly any medical care, and practically no education. They just try to survive, but from time to time gale winds rip off the tin roofs over their heads, or the sea just washes them and their families away, as if they were ants.

The consequences of our failure to act rationally in bringing world population under control are truly appalling. Chronic joblessness, environmental devastation, political instability, economic erosion, and endless apathy, helplessness, sickness, and despair are all permanent features of most living humans.

We in the developed and rich countries usually send them a few planeloads of food and medical supplies, we give well-publicized concerts to “mobilize help,” we make phonograph records to raise a little money for them, and we feel more righteous and a little less guilty as a result. This obviously never solves any problem. Our well-intentioned help is never more than first aid. What happens afterward when the media are no longer interested? We sleep better and remain undisturbed then, until a new disaster is brought to our attention. But out there where real people actually die of hunger, disease, and exposure, the situation is getting worse.

            The fertility rate in Bangladesh, with a population of 95 million, is 6.3 per woman. By the year 2025, 266 million people are likely to be squeezed into an area the size of Wisconsin. A typhoon in 1970 simply washed one million people into the sea. A cyclone in 1985 was more merciful; only 10,000 people were lost.

The average number of children born to a woman in Kenya is now eight, and thus its population is likely to swell from 20 to 85 million by the year 2025.

In greater Mexico City – the largest city in the world – over 22 million people crowd into facilities built for three million. More than 3.5 million people have no running water and no sewage facilities in their homes. Millions of cars, buses, and factories spew so much contamination into the air that just breathing it is the equivalent of smoking two packs of cigarettes a day. “Time” reports that a caged bird placed in a central downtown square usually dies within two hours. Over 100,000 people a year are estimated to die as a result of air pollution, and yet Mexico City continues to grow.

Cairo was built for 1.5 million people, but 13 million crowd into its dusty streets and hovels. “The population density in some areas runs as high as 300,000 per square mile (more than four times the density of Manhattan),” reports “Time”, and they do not live in skyscrapers. Four million residents live in dwellings not connected to any sewage system; human waste regularly overflows the existing sewers and the stench fills the streets. Toxic fumes cover the ever present traffic jams.

The fertility rate in India is 4.7 per woman and rising, and by the year 2045 its population will exceed that of China. Families with too many daughters bury alive their new-born daughter, or sell some of their children for even less than $100. One and a half billion people will be clamouring in squalor for food, water, and sometimes merely for breathable air.

There is only one water faucet for each 25 slum dwellings in Calcutta; 600,000 of its poor live permanently in its streets and die there. Its last main sewer was built in 1896, and about half of the city’s houses have no indoor toilets.

Many families in Shanghai must share a single room that is too small to hold enough beds for all of them, and therefore they sleep in shifts.

 

            Yet many people still fail to see the obvious connection between such a harsh existence and the prohibitions against abortion, birth control and sexual education. Nobody wants to perpetuate misery, but ignorance of reality is often responsible for major errors in judgment since it greatly interferes with the capacity to evaluate what one “sees”.

Once it is born, we have an obligation to help the ex-fetus survive, which justifies the axiom that  planned, controlled births is a moral, humane stance.

The pro-life people, led by feelings, cannot define “life” in a sensible and coherent way, resulting in their overidentifying with the fetus, which supposedly pleads, “Don’t kill me,” allowing it to develop a full nervous system and then forced to join the billions of hungry, humiliated, violent and gross human beings. Following their hearts and religious doctrine, they overload humanity’s time bomb of overpopulation, which threatens to destroy us all – a time bomb which is at least as dangerous and probably more immediate than the threat of a nuclear holocaust. To let emotions lead us, in this case, is not only irresponsible and destructive to ourselves and to others, but cruel as well.

All societies have no choice, if the human race is to continue to exist, but to assume an increasing responsibility for the financial, emotional, social, legal, educational welfare of all their children, and to protect themselves against an excessive drain on their resources.

 

 

Σπύρος Ε. Κουλουμπέρης

http://amesidemocratiaellenon.blogspot.com

adeepsilon@yahoo.gr

27440-26458

694-1569303
Comments