หน้าแรก

ภาษาจีนน่ารู้แบบง่ายๆ
อักษรจีนพินอิน

b  p  m  f  t  n  l  g  k  h  j  q  x  zh  ch  sh  z  c   
โป   โพ   โม   โฟ  เตอ  เทอ  เนอ  เลอ  เกอ  เคอ  เฮอ  จี  ชี  ทรี  จรือ  ชรือ  ซรือ  จือ  ชือ  ซือ
วรรณยุกต์จีนพินอิน
 

วรรณยุกต์ของจีนมี 4 รูป

阴平 阳平 上声 去声  เสียงเบา

ˉ ˊ ˇ ˋ

อินผิง เอี๋ยงผิง ส่างเซิง ชวี่เซิง เสียงเบา

1. วรรณยุกต์เสียงที่ 1 เรียกว่า อินผิง ( ˉ )เป็นเสียงราบเรียบแต่ค่อนข้างสูง = วรรณยุกต์เสียงสามัญของไทย

2. วรรณยุกต์เสียงที่ 2 เรียกว่า เอี๋ยงผิง ( ˊ )เป็นเสียง กลาง-ขึ้น-สูง = วรรณยุกต์เสียงจัตวาของไทย

3. วรรณยุกต์เสียงที่ 3 เรียกว่า ส่างเซิง ( ˇ )เป็นเสียง ต่ำ-ขึ้น = เวรรณยุกต์เสียงเอกของไทย

4 วรรณยุกต์เสียงที่ 4 เรียกว่า ชวี่เซิง ( ˋ ) เป็นเสียงสูง-ตก = เทียบกับวรรณยุกต์เสียงโทของไทย

ตัวอย่าง วรรณยุกต์ไทย ปา ป๋า ป่า ป้า

วรรณยุกต์ไทย

 
การผสมสระอักษรวรรณยุกต์จีนพินอิน 

ภาษาจีน       คำอ่าน
bà    ปา ป๋า ป่า ป้า 
pā pá pǎ pà     =  พา พ๋า พ่า พ้า
tā tá tǎ tà       =   ตา ต๋า ต่า ต้า
nā ná nǎ nà      =  นา น๋า น่า น้า
mā má mǎ mà  =  มา ม๋า ม่า ม้า
zā zá zǎ zà      = จา จ๋า จ่า จ้า
ภาษาจีน
 

 ภาษาจีน (汉语 - 漢語 - Hànyǔ - ฮั่นอวี่, 华语 - 華語 - Huáyǔ - หัวอวี่ หรือ 中文 - Zhōngwén - จงเหวิน) เป็นหนึ่งในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ชาวจีนส่วนใหญ่ถือภาษาจีนพูดชนิดต่าง ๆ ว่าเป็นภาษาเดียว โดยทั่วไปแล้ว ภาษาพูดในกลุ่มภาษาจีนเป็นภาษาที่มีเสียงวรรณยุกต์และไม่อ่านเนื่องเสียง อย่างไรก็ดี ยังมีความแตกต่างกันในภาษาพูดแต่ละภาษาอยู่มาก ความต่างเหล่านี้เทียบได้กับ ความแตกต่างระหว่างภาษาของภาษากลุ่มโรมานซ์ เราอาจแบ่งภาษาพูดของจีนได้ 6 ถึง 12 กลุ่ม ขึ้นอยู่กับเกณฑ์ที่ใช้ในการแบ่ง ที่เป็นที่รู้จักดี เช่น กลุ่มแมนดาริน กลุ่มหวู และกลุ่มกวางตุ้ง ยังเป็นที่โต้เถียงกันถึงปัจจุบันว่าภาษาพูดบางกลุ่มควรจัดเป็น "ภาษา" หรือเป็นแค่ "สำเนียง"

ประชากรประมาณ 1/5 ของโลกพูดภาษาจีนแบบใดแบบหนึ่งเป็นภาษาแม่ ทำให้เป็นภาษาที่มีคนพูดเป็นภาษาแม่มากที่สุด สำเนียงพูดที่ถือเป็นมาตรฐาน คือ สำเนียงปักกิ่ง ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาแมนดาริน ภาษาจีนกลาง หรือ ภาษาจีนแมนดาริน (Standard Mandarin) เป็นภาษาทางการของสาธารณรัฐประชาชนจีน และสาธารณรัฐจีนหรือไต้หวัน เป็นหนึ่งในภาษาทางการ 4 ภาษาทางการของประเทศสิงคโปร์ (ร่วมกับ ภาษาอังกฤษ ภาษามาเลย์ และภาษาทมิฬ) และเป็นหนึ่งใน 6 ภาษาที่ใช้ในองค์การสหประชาชาติ (ร่วมกับ ภาษาอังกฤษ ภาษาอาหรับ ภาษาฝรั่งเศส ภาษารัสเซีย และภาษาสเปน) ภาษาจีนกวางตุ้ง เป็นภาษาทางการของ ฮ่องกง (ร่วมกับภาษาอังกฤษ) และมาเก๊า (ร่วมกับภาษาโปรตุเกส)

นอกจากนี้ ภาษาเขียนยังได้เปลี่ยนแปลงตามระยะเวลา แต่การเปลี่ยนแปลงของภาษาเขียน ช้ากว่าการเปลี่ยนแปลงของภาษาพูดอย่างมาก จึงไม่ถูกจำกัดโดยความเปลี่ยนแปลงของภาษาพูดโดยส่วนใหญ่ ในปัจจุบัน ภาษาจีนใช้อักษรมาตรฐาน 2 รูปแบบทั่วโลก ได้แก่ อักษรจีนตัวเต็ม และ อักษรจีนตัวย่อ