Gromada jest grupą wilczków (chłopców w wieku od 8 do 12 lat), na czele której stoi Akela (przewodnik stada), a pomagają mu inne Stare Wilki. Wszystko, co dzieje się w gromadzie, opiera się na fabule "Księgi Dżungli" Rudyarda Kiplinga. W gromadzie obowiązują pewne zasady. 

Prawo Gromady

Wilczek słucha Starego Wilka, 
Wilczek nie słucha samego siebie.
Prawo Wilczka 
1. Wilczek myśli najpierw o innych.
2. Wilczek ma oczy i uszy otwarte.
3. Wilczek jest zawsze czysty.
4. Wilczek zawsze mówi prawdę.
5. Wilczek jest zawsze radosny.

Hasło Wilczków
Ze wszystkich sił!

Dewiza Wilczków
Ja i ty jesteśmy jednej krwi.

Głównym celem pracy Skautów Europy jest dostarczenie każdemu młodemu człowiekowi środków do osobistego rozwoju w następujących pięciu dziedzinach: 

-zdrowie i sprawność fizyczna, 

-zmysł praktyczny,

-kształcenie charakteru, 

-zmysł służby, 

-życie religijne


Skauting europejski chce przygotować młodego człowieka do dorosłego życia, stąd zna dobrze swoje miejsce, zawsze pełniąc rolę pomocniczą w stosunku do rodziny i szkoły. Wszystkie te cele realizuje się w dość nietypowy sposób mianowicie wycho wanie młodych przez młodych. Dzięki prawu harcerskiemu akceptowanemu przez wszystkich, młodzi są odpowiedzialni jedni za drugich poprzez sprawowanie konkretnych funkcji w zastępie, drużynie, gromadzie.  


Młodzi instruktorzy w wieku między 19 a 25 rokiem życia, uczestniczą minimum rok w pogłębionej formacji osobistej oraz w jednym lub dwóch obozach szkoleniowych prowadz onych na wysokim poziomie. W swoich  zadaniach są wspomagani przez instruktorów nieco starszych wiekiem, którzy służą im radą i są  w każdej chwili do dyspozycji rodziców.


Najważniejsze jest pozostawanie w duchu chrześcijańskim. Dlatego też każdą zbiórkę rozpoczynamy i kończymy myodlitwą, często omawiamy tematy związane z naszą wiarą. Poza zbiórkami czasem uczestniczymy całą gromadą w nabożeństwach, takich jak droga krzyżowa, różaniec, czy roraty.
    
Praca z wilczkami to przede wszystkim zabawa. Każdy temat staramy się realizować w taki sposób, który zachęci wilczk i do aktywności. Nie powstrzymujemy przed uwalnianiem naturalnego nadmiaru energii. Przez to co prawda często zdarza się, że po zbiórce spodnie nadają się tylko do prania, ale przecież dzieci dzielą się na czyste i szczęśliwe.
    
Nie można być wilczkiem bez zgody rodziców, pomijając element "gromady jako szczęśliwej rodziny", czy też innych wilczków jako "braci". W tekście obrzędu Obietnicy Wilczka jest nawet pytanie do rodziców i starych stażem braci o tę zgodę. Jeszcze przed obietnicą, na samym początku współpracy z gromadą, rodzice wypełniają deklarację uczestnictwa syna w naszym Stowarzyszeniu.




Św. Franciszek z Asyżu - patron wilczków
Franciszek z Asyżu przyszedł na świat w rodzinie zamożnego kupca, sukiennika umbryjskiego Pietro Bernardone. Mając 21 lat, wziął udział w wojnie pomiędzy Asyżem a Perugią. W czasie wyprawy wojennej do Apulii, w Spoletomiał wizję, która zadecydowała o kolejach jego życia. Ze względu na nawrót choroby ponownie wrócił do Asyżu, gdzie hojnie obdarował spotkanego po drodze trędowatego i dał mu pocałunek pokoju. W  asyskim kościele San Damiano jesienią tego samego roku usłyszał głosChrystusa, przemawiającego z ikony krzyża, który kazał mu iść i odbudować kościół (Krzyż z San Damiano) 24 lutego 1208 roku Franciszek, uderzony usłyszanymi w czasie Mszy św. słowami, dotyczącymi stylu życia apostolskiego, zdjął habiteremicki i zaczął nosić prostą brązową tunikę – strój uważany w ówczesnej Umbrii za typowo plebejski. Z bosymi stopami zaczął wzywać ludzi do czynienia pokuty. 
        
Wiosną 1209 (w niektórych źródłach 1210) roku Franciszek poprosił w Rzymie 
o zatwierdzenie napisanej przez siebie Reguły. Innocenty III, zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami miał odmó wić i wręczyć Franciszkowi napomnienie, ale, jak mówią podania, pod wpływem snu z poprzedniej nocy postanowił zatwierdzić regułę. 

We śnie tym papież Innocenty widział walące się mury bazyliki lateraneńskiej i obszarpanego młodzieńca, który w jego oczach urósł do olbrzyma i ocalił Lateran. W Franciszku Innocenty rozpoznał młodzieńca ze swego snu i zatwierdził franciszkański sposób życia, polecając braciom mniejszym głoszenie nawrócenia i pokuty. 
        
Franciszek z Asyżu został ogłoszony świętym 16 lipca 1228 roku przez swego przyjaciela, papieża Grzegorza IX (wcześniej kard. Ugolino), wcześniejszego opiekuna zakonu. W czasie wszczętego przez Grzegorza IX procesu wysłuchano świadectw uzdrowionych za przyczyną Franciszka osób. Na zakończenie procesu papież zwołał specjalny konsystorz, na którym kolegium kardynalskie wyraziło swą przychylność dla idei kanonizacji Franciszka.
    
Duchowość św. Franciszka opiera się w głównej mierze na jak najwierniejszym naśladowaniu Chrystusa w Jego posłuszeństwie wobec planów Zbawienia, ubóstwie i czystości (chrystocentryzm). Charakteryzuje się fascynacją dla Bożej dobroci, przejawiającej się w wielu znakach zauważalnych w świecie: instytucja Kościoła, braterska wspólnota, braterstwo stworzeń, wytrwałość i szacunek dla ludzkiego cierpienia. Poczucie osobistej grzeszności i zależności od dobrego Stwórcy mobilizuje braci mniejszych do wstępowania na drogę pokuty i zachęcania do pójścia tą drogą innych ludzi.