"Ekspresja (z łaciny: exprimere) oznacza wyciągać z siebie samego. Różnego rodzaju rady, modlitwa, cisza nocna, różnorodność śpiewu, uprzejmość, kultura, apele - to tylko niektóre przykłady momentów kiedy mamy do czynienia z ekspresją. Poprzez ekspresję każda osoba objawia się sobie samej i innym. Odwołując się do poglądów nowożytnych filozofów i psychologa Goffmana, który w utworze "Człowiek w teatrze życia codziennego" uzasadnił i nakreślił współczesne znaczenie motywu "Teatru Mundi" możemy zauważyć iż aktorstwo i przywdziewanie masek jest zjawiskiem powszechnym w naszym społeczeństwie. Wydaje się więc że ćwiczenie się w ekspresji umożliwi kontrolowanie naszych zachowań - maskaradę, zmniejszy wpływ osobowości autorytarnych na życie i pozwoli wykształcić prawdziwe "ja". Dla wilczków jest więc to niesamowita okazja, aby poznawać siebie poprzez granie postaci z wyraźnie zaznaczonym charakterem - chodzi oczywiście o wykreowane przez R. Kiplinga zwierzęta z małym Mowglim na czele." 

Słowa klucze: Przestrzeń, Czas, Technika, Temat.

Warunki techniczne - oświetlenie, scena, skrzynia ekspresji (rekwizyty, stroje, materiały), organizacja - sceny, przejścia, okrzyki.
Szefowie korzystają z kursów oferowanych przez SHK "Zawisza" FSE, gdzie uczą się jak zgrać wszystkie te czynniki tak aby każdy element współgrał i tworzył zespolone przedstawienie. Swoją wiedzę stopniowo i w określonej ilości przekazują wilczkom pomagając im w ekspresji.

Pantomima, widowisko teatralne, którego treść zostaje przekazana bez użycia słów, za pomocą gestów, ruchów i mimiki twarzy. Często staje się widowiskiem z pogranicza baletu, zwłaszcza nowoczesnego. Źródeł tradycyjnej pantomimy należy szukać w sztuce ludowej czerpiącej tematy z codzienności. Odmianą jest śpiew mimowany (głos śpiewających zza sceny).

Jeden z najlepszych przykładów:

Teatr cieni - widowisko polegające na użycie cieni aktorów, rekwizytów, kukiełek, które są widoczne na rozwieszonym półprzezroczystym materiale. Może występować w kilku formach.                                                           Przykład:


 
                                                                                                                  
Chińskie cienie - odmiana teatru lalek polegająca na animowaniu tzw. lalki cieniowej, wykonanej najczęściej z odpowiednio wyprawionej skóry, barwnie pomalowanej i umieszczonej za oświetlonym ekranem, na którym widzowie oglądają jej postać.













Czeskie cienie - odmiana teatru cieni w której do stworzenia aktorów, rekwizytów i scenerii używa się własnych rąk.










Slajdy - seria zatrzymanych scen, zasłanianych przez plandekę, tropik. Aktorzy są unieruchomienie, cała ekspresja zawiera się w postawie wyraźnych gestach. Może im towarzyszyć komentarz, głos zza sceny. Całość można by ująć w kolarz/serię zdjęć.    

Opowiadanie - Trudna forma. Narrator/narratorzy (zazwyczaj niewidoczni - głos zza sceny) opowiadając historię, w którą są wpisane dialogi, onomatopeje. Najważniejsza jest artykulacja sylab, głośna wymowa - odpowiednia gra głosem. Odmiana - one man show.


Kukiełki i pacynki - Przedstawienie za pomocą wykonanych kukiełek.  Zaprezentować można wszystko, ważna rola głosu scenicznego i zgrania ruchów pacynek.



                Pacynki na patyku




                Kukiełki wykonane przy użyciu koszulki





                Sterowane za pomocą sznurka






                Makówki (głowy z maku)





 
                 Na palce


Wypada zaprezentować Konego, który pokazał ile uroku kryje w sobie ta sztuka:

Film z YouTube



Gra sceniczna - Jest to odtworzenie postaci utworu scenicznego zarówno w formie dramatycznej, komediowej, operowej, jak w konwencji teatralnej,  czy filmowej: występuje podział na role, dialogi i komentarz narratora. Istotną rolę odgrywają tu stroje oraz maski zwierząt z księgi dżungli.

Chór mówiony - chór, w którym występuje charakterystyczne dla opowiadania wzmocniona artykulacja i głośne odzewy. Prowadzony jest dialog, który musi sprawiać wrażenie płynności tzn. kwestie następują po sobie tak szybko, że wydaje się że aktorzy "wcinają się sobie nawzajem" w grę. 




Taniec - zespół zjawisk ruchowych będący transformacją ruchów naturalnych, powstający pod wpływem bodźców emocjonalnych, zazwyczaj skoordynowany z muzyką. Istotne jest że może tu występować dialog bądź komentarz narratora. Odmianą jest balet.

Białe rękawiczki - technika w której używa się rękawiczek imitując postacie, pokazując napisy a wyraźnymi gestami prezentując akcję. Stosuje się często w połączeniu z narracją, gdyż jest to bardzo trudna forma ekspresji.

Film z YouTube



Śpiew - Czynność polegająca na wytwarzaniu dźwięków o charakterze muzycznym za pomocą głosu. Każda osoba potrafiąca mówić potrafi też śpiewać, ponieważ śpiew pod wieloma względami jest jedynie formą przedłużonej mowy. Wyróżnia się śpiew utworów muzycznych z tekstem - śpiew sylabiczny, melizmatyczny - oraz pozbawiony cech mowy - wokaliza. Specjalnymi formami są poezja śpiewana, opera, diss, rap, można używać instrumenty (bazuje się głównie na tzw. przeszkadzajkach, bębenkach, grzechotkach), czy też wydawać dźwięki przypominające instrumenty - beatbox.








Interaktywne przedstawienie - Forma oparta na grze scenicznej. 2-3 osoby są odpowiedzialne za wyciąganie osób z publiczności i wciągnięcie ich w  grę. Chodzi o proste role jak np. martwy przedmiot, statysta wykonujący prostą czynność. Od doboru osób, ich wczucia się, kierowania grą zależy czy przedstawienie się uda. Forma ta jest o tyle ciekawa, gdyż kreuje atmosferę radości przeplatanej z niepewnością - kto będzie wybrany i jaką rolę mu się przypisze.

Dolby surround - dosyć nowatorska forma ekspresji. Polega na rozstawieniu aktorów wokół sceny w systemie 5.1, tak aby sprawić na obecnych pośrodku widzach wrażenie otaczających ich postaci, świata akcji w którego centrum się znajdują. Zaleca się aby oglądający zamknęli oczy.
Szefowie (Stare Wilki) zaprezentowali tą formę na WŁ w 2011  na ognisku poświęconemu Janowi Pawłowi II.