บทกวียอดต้นธรรม

บทกวียอดต้นธรรม

( บทกวีที่ประพันธ์มาจากใจความหลักสัจจะธรรมที่พระธะศาสดาแสดงครั้งแรก ที่ประพันธ์โดยจอมมุนีมานพ )

ปกติ คนเรานั้น ต้องการสุข อยากพ้นทุกข์ ทั้งหลาย ที่ตนมี

แล้วสิ่งใด ทำให้เกิด ความทุกข์นี้ แล้วสิ่งที่ พาพ้นทุกข์ คืออะไร

ต้นเหตุแห่ง ความทุกข์นั้น คือภพชาติ จะสามารถ ตัดภพชาติ ได้ไฉน

แล้วภพชาติ เกิดขึ้นจาก เหตุอันใด ก็กรรมไง การกระทำ ตัวนำพา

ทำกรรมดี ก็ไปสู่ ภูมิที่ดี ทำกรรมที่ ไม่ดี ไปไหนหนา

ก็ไปสู่ ภูมิไม่ดี เมื่อถึงครา ที่กล่าวมา ล้วนเป็นการ เกิดทั้งสิ้น

ไม่ว่าเรา จะไปเกิด ภพภูมิใด จะที่ไหน ก็ต้องเจอ ทุกข์ทุกถิ่น

ในวัฏฏะ สงสาน มีมลทิน ยังไม่สิ้น กรรมชั่วดี ที่ทำมา

แล้วสิ่งใด ทำให้เรา กระทำกรรม ตัวชักนำ นั้นคือ อะไรหนา

ก็กิเลส ความอยาก ตัวตัญหา ที่นำพา ให้เรา กระทำกรรม

ตัวกิเลส นั้นมี อยู่สองอย่าง เป็นต้นทาง ให้เกิด การกระทำ

กิเลสดี และไม่ดี ชี้ชักนำ ให้เกิดกรรม ไม่จบสิ้น อยู่ร่ำไป

เราจะต้อง วิเคราะห์ตัว เราให้ดี ว่าเรามี กิเลส ตัวแบบไหน

ถ้าไม่รู้ ไม่มีทาง กำจัดได้ กิเลสใน ตัวเราเป็น แบบไหนกัน

เราจะต้อง จดจำ ไว้ให้ดี กิเลสนี้ มีอยู่สาม ระดับชั้น

ทั้งอย่างหยาบ อย่างกลางและ ละเอียดนั้น จำให้มั่น มีอยู่สาม ระดับนี้

อย่างหยาบคือ กิเลสทาง กายวาจา เราต้องมา ประหารมัน โดยวิธี

รักษาศีล บริสุทธิ์ อย่างถ้วนถี่ เพียงเท่านี้ ก็กำจัด อย่างหยาบได้

ส่วนกิเลส ชั้นต่อมา คืออย่างกลาง ที่เกิดทาง ความคิด หรือจิตใจ

จะกำจัด อย่างกลาง ได้ไฉน ก็ต้องใช้ สมาธิ ระดับฌาน

ส่วนกิเลส อย่างละเอียด ชั้นนี้นั้น แสนสำคัญ ใช้อะไร ไปประหาร

ก็ต้องใช้ ปัญญา ไปจัดการ จะประหาร ได้นั้นต้อง ใช้ปัญญา

เมื่อกำจัด ครบทั้งสาม ระดับชั้น ได้แล้วนั้น ก็แปลว่า ว่างแล้วหนา

คือไม่มี กิเลส ตัวตัญหา ถ้าหากว่า เราตายใน ขณะนั้น

แน่นอนแล้ว ไม่สามารถ ที่จะไป สู่ภพใด ภูมิใดได้ สิ้นภพชั้น

ก็จะพ้น จากความทุกข์ สารพัน ภพชาตินั้น ก็จะไม่ เกิดกับเรา

เมื่อเราพ้น จากวัฏฏะ สงสารนี้ ก็จะมี แต่ความสุข ไม่อับเฉา

แล้วเราจะ ได้ไปอยู่ ที่ไหนเล่า ก็ได้เข้า ไปสู่ นิพพานไง

นิพพานนั้น ก็คือ สุญญากาศ ไม่สามารถ ที่จะมี สิ่งอันใด

ดึงดูดเรา กลับวัฏฏะ สงสารได้ เมื่อเราไป อยู่แล้ว จะสำราญ

มีแต่ความ สุขมั่นคง และถาวร ไม่เดือดร้อน พ้นความทุกข์ ตลอดกาล

มีความสุข อย่างเดียว แดนนิพพาน คือสถาน ที่ที่เรา ควรจะไป

Comments