ไทยๆ

ประพันธ์ร้อยกรอง  โคลง กาพย์  กลอน
(วิธีการประพันธ์  http://www.st.ac.th/bhatips/gabpglon11.htm)

ตัวอย่าง..............................................

โคลงสี่สุภาพ

      ฝูงชนกำเนิดคล้าย         คลึงกัน

ใหญ่ย่อมเพศผิวพรรณ        แผกบ้าง

ความรู้อาจเรียนทัน             กันหมด

เว้นแต่ชั่วดีกระด้างห่อนแก้  ฤาไหว

(พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕)

 

         ความรู้คู่เปรียบด้วย กำลัง กายเฮย
สุจริตคือเกราะบัง ศาตรพ้อง
ปัญญาประดุจดัง อาวุธ
กุมสติต่างโล่หป้อง อาจแกล้วกลางสนาม

(พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ ๕)

ใดใดในโลกล้วน อนิจจัง
คงแต่บาปบุญยัง เที่ยงแท้
คือเงาติดตัวตรัง ตรึงแน่น อยู่นา
ตามแต่บาปบุญแล้ ก่อเกื้อรักษา

(ลิลิตพระลอ)  ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าใครเป็นผู้แต่ง และแต่งในสมัยใด สันนิษฐานว่าอาจแต่งในสมัยอยุธยาตอนต้นหรือไม่ก็ในสมัยพระนารายณ์

กาพย์ยานี ๑๑ "

(เพลงเปิบข้าว" โดย จิตร ภูมิศักดิ์)

  เปิบข้าวทุกคราวคำ     จงสูจำเป็นอาจิณ

เหงื่อกูที่สูกิน                 จึงก่อเกิดมาเป็นคน

  ข้าวนี้น่ะมีรส               ให้ชนชิมทุกชั้นชน

เบื้องหลังซิทุกข์ทน       และขมขื่นจนเขียวคาว

 

อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑

(กฤษณาสอนน้องคำฉันท์  สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส : )

    พฤษภกาสร        อีกกุญชรอันปลดปลง 

โททนต์เสน่งคง      สำคัญหมายในกายมี 

    นรชาติวางวาย    มลายสิ้นทั้งอินทรีย์

สถิตทั่วแต่ชั่วดี        ประดับไว้ในโลกา

 

กลอนแปด

               "แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจ มนุษย์

มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด

ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด

ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน

               มนุษย์นี้ที่รักอยู่สองสถาน

บิดามารดารักมักเป็นผล

ที่พึ่งหนึ่งพึ่งได้แต่กายตน

เกิดเป็นคนคิดเห็นจึงเจรจา

            แม้นใครรักรักมั่งชังชังตอบ

ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา

รู้สิ่งไรไม่ สู้รู้วิชา

รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี"

กลอนแปด จากเรื่องพระอภัยมณี (ตอนโยคีสอนสุดสาคร) โดยสุนทรภู่ 


    ถึงสูงศักดิ์อัครฐานสักปานไหน        ถึงวิไลเลิศฟ้าสง่าศรี
ถึงเก่งกาจฉลาดกล้าปัญญาดี               ถ้าไม่มี "คุณธรรม" ก็ต่ำคน
(พระราชนิพนธ์ในพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕)

    เขามีส่วนเลวบ้างช่างหัวเขา      จงเลือกเอาส่วนที่ดีเขามีอยู่
เป็นประโยชน์โลกบ้างยังน่าดู         ส่วนที่ชั่วอย่าไปรู้ของเขาเลย
จะหาคนมีดีโดยส่วนเดียว               อย่ามัวเที่ยวค้นหาสหายเอย
เหมือนเที่ยวหาหนวดเต่าตายเปล่าเลย   ฝึกให้เคยมองแต่ดีมีคุณจริง"
 (พุทธทาส)


"อันที่จริง คนเขาอยาก ให้เราดี

แต่ถ้าเด่น ขึ้นทุกที เขาหมั่นไส้

จงทำดี แต่อย่าเด่น จะเป็นภัย

ไม่มีใคร เขาอยากเห็น เราเด่นเกิน"
(พลตรี หลวงวิจิตรวาทการ)

Comments