ΑΡΗΣ Έδρα


Στην περιοχή της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης εκεί που σήμερα βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα συνεδριακά κέντρα της Θεσσαλονίκης, το Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο, βρισκόταν κάποτε το γήπεδο του ΆΡΗ Θεσσαλονίκης, σε εποχές όπου τα γήπεδα και των άλλων ομάδων της πόλης Πάοκ, Ηρακλής βρισκόντουσαν και αυτά σε κοντινές αποστάσεις στο κέντρο της πόλης. Μάλιστα το γήπεδο του Ηρακλή βρισκόταν στη περιοχή της σημερινής πλατείας χημείου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου , ενώ το γήπεδο του Πάοκ βρισκόταν στην επονομαζόμενη περιοχή του συντριβανίου, κοντά στη σημερινή Θεολογική σχολή του Α.Π.Θ.

Ο ΑΡΗΣ Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε στις 25 Μαρτίου 1914 σε ομολογουμένως δύσκολες εποχές για τον πληθυσμό της πόλης, και ανάμεσα στα πολλά προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν οι παράγοντες του συλλόγου ήταν και αυτό της ανεύρεσης γηπέδου για τις προπονήσεις και για την τέλεση των ποδοσφαιρικών αγώνων. Μετά από περιπλανήσεις για ένα διάστημα σε διάφορα μέρη της πόλης, η ομάδα θα βρεί προσωρινή στέγη σε ένα τεράστιο ακάλυπτό χώρο που ήταν γνωστό ως Πεδίον του Άρεως (Champ de Mars), και χρησιμοποιούνταν για τις ανάγκες επιδείξεων,ασκήσεων του Γ’Σώματος Στρατού, στο σημείο που βρίσκεται και το σημερινό ομώνυμο πάρκο.

Μερικά χρόνια αργότερα στα 1926, ο χώρος που στέγαζε το γήπεδο του ΑΡΗ παραχωρήθηκε για να στεγάσει τις ανάγκες ενός νέου θεσμού για την πόλη, αυτού της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης. Σε αντάλλαγμα η Πολιτεία πρότεινε την παραχώρηση ενός άλλου χώρου που βρισκόταν σχετικά κοντά με το παλιό γήπεδο, και τις σημερινές εγκαταστάσεις της Δ.Ε.Θ., στο χώρο περίπου του Βελλίδειου Συνεδριακού Κέντρου

Το κόστος των εργασιών κατασκευής γηπέδου ποδοσφαίρου υπολογίστηκε στο τεράστιο ποσό των 250.000 δραχμών για εκείνη την εποχή, και για να ολοκληρωθούν τα έργα χρειάστηκε να συνεισφέρουν με ώρες εθελοντικής εργασίας πάμπολλοι ανώνυμοι και επώνυμοι φίλαθλοι του ΑΡΗ. Έτσι στις 18/6/1927 τα εγκαίνια του γηπέδου που στέγασε την ομάδα τα επόμενα χρόνια, συνοδεύθηκαν με ένα διεθνές φιλικό αγώνα στον οποίο ο ΑΡΗΣ κέρδισε τη Βοϊβοντίνα του Νόβισαντ με σκόρ 5-2. Όσο για την κατασκευή του γηπέδου αυτή χαρακτηριζόταν από την ύπαρξη ορισμένων ξύλινων κερκίδων, και μερικών παραπηγμάτων για τις ανάγκες της ομάδας, ενώ 5 χρόνια αργότερα κρίθηκε αναγκαία η εκ νέου αναδιαμόρφωση του αγωνιστικού χώρου.

Όμως το 1939 η Πολιτεία για μια ακόμη φορά θα αναγκάσει το ποδοσφαιρικό τμήμα του ΑΡΗ να εγκαταλείψει την έδρα του και αυτή τη φορά να μετεγκατασταθεί σε μια άλλη περιοχή μακριά από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η απόφαση αυτή προκάλεσε την πικρία των φιλάθλων του ΑΡΗ καθώς άφηναν ένα μέρος όχι μόνο όπου είχαν εργασθεί για αυτό αλλά όπου είχαν δεί και την ομάδα τους να ανεβαίνει αθλητικά. Μετά από την απόφαση της παραχώρησης χώρου στην περιοχή Χαριλάου, η διοίκηση του ΑΡΗ προχώρησε εκεί στην ανέγερση εγκαταστάσεων όπου από τότε μέχρι και σήμερα βρίσκεται η έδρα της ομάδας.

 

Πηγή: Αθλητικός Σύλλογος Άρης Θεσσαλονίκης, Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης

Πηγή φωτογραφίας Πεδίον του Άρεως

http://eistorias.wordpress.com

http://www.parallaximag.gr/thessaloniki/i-thessaloniki-palia-mia-istoriki-edra-toy-ari#sthash.OnwxFsWc.dpuf



Το Γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης ή Χαριλάου στη Θεσσαλονίκη είναι η έδρα της ομάδας του Άρη. Χτίστηκε το 1951 και το επίσημο όνομα του γηπέδου ήταν Γήπεδο Αρεως. Το 2004 δόθηκε στο γήπεδο το όνομα του παλαίμαχου παίχτη του Αρη, Κλεάνθη Βικελίδη.

Πρώτο γήπεδο του Άρη τη δεκαετία του '20 ήταν το Πεδίον του Άρεως απέναντι από το κτήριο της ΕΡΤ3. Το 1926 δημιουργήθηκε ένα νέο γήπεδο στον χώρο της ΔΕΘ. Ο Άρης αποχώρησε από την περιοχή το 1939. 

Το 1939 η διοίκηση της ομάδος αγόρασε από τον Επαμεινώνδα Χαρίλαο, γνωστό τραπεζίτη που προς τιμήν του η περιοχή ονομάστηκε με το όνομα του, την σημερινή έκταση που βρίσκεται το γήπεδο. Αμέσως μετά το τέλος του πολέμου αρκετοί άνθρωποι άρχιζαν να χτίζουν μόνοι τους το γήπεδο. Η πρώτη κερκίδα χτίστηκε το 1951 και ήταν στην πλευρά της Παπαναστασίου ενώ η άλλη κερκίδα ήταν στην πλευρά της Αλκμήνης. Οι εστίες βρίσκονταν στη σημερινή Θύρα 2 και την πλευρά της οδού Αλκμήνης. Αποδυτήρια είχαν διαμορφωθεί στη σημερινή Θύρα 3, ένα παράπηγμα στην ουσία, με βαρέλια νερό για να πλυθούν οι αθλητές που το χειμώνα θερμαίνονταν με ξύλα κάτω από τα βαρέλια για να ζεσταίνεται το νερό. 

Τον Μάιο του 1969, έγινε για πρώτη φορά σπορά του γηπέδου, για να φυτρώσει χόρτο και να εκσυγχρονιστεί το γήπεδο, ολοκληρώνοντας την εποχή που ήταν ξερό και να περάσει στην εποχή που θα υπάρχει ένας έστω υποτυπώδης χλοοτάπητας.

Το 1972 με πρωτοβουλία του τότε προέδρου Νικόλαου Καμπάνη το γήπεδο αποκτά κερκίδες τόσο στην πλευρά της Μάνθου Ματθαίου (σημερινή Θύρα 1) όσο και στην πλευρά της Αλκμήνης (Θύρες 5, 6 και επισήμων). Έγινε επίσης και κατασκευή του τσιμεντένιου σκέπαστρου. Ο Άρης γινόταν η πρώτη ελληνική ομάδα που αποκτούσε τέτοιο σκέπαστρο, μετά από έντονη προσπάθεια του Καμπάνη προς τιμήν του οποίου πήρε το όνομά του. Το 1975 στην πλευρά της σημερινής Θύρας 3 υπήρχε ανάχωμα και μια υποτυπώδης μορφή κερκίδων για τους οπαδούς της ομάδας. Το 1977 παραδόθηκε στο κοινό για χρήση. Το 1980 η «ημιτελής» Θύρα 3 επεκτάθηκε προς την πλευρά της οδού Παπαναστασίου και πήρε ολοκληρωμένα τη σημερινή της μορφή. Λόγω της τρομερής στενότητας του χώρου η θύρα 3 έχει κλίση και ένα αλλόκοτο σχήμα. Η πρώτη, χρονολογικά, κερκίδα του γηπέδου Χαριλάου, η Θύρα 2, τον Ιανουάριο του 1989, γκρεμίζεται, για να κτιστεί μεγαλύτερη. Η ολοκλήρωση της λαμβάνει χώρα το 1991 και τίθεται σε χρήση από το κοινό. Το ίδιο έτος το γήπεδο απέκτησε προβολείς. Πρώτο παιχνίδι υπό το φως των προβολέων ήταν τον Ιούλιο του 1993 σε φιλικό του Άρη κόντρα στον Ηρακλή, νίκη Άρη με 1-0. Το 1999 τοποθετούνται πλαστικά καθίσματα. Τον Ιανουάριο του 2004, γκρεμίζεται η κερκίδα επί της οδού Αλκμήνης και κατασκευάζεται καινούργια, διώροφη, η οποία παραδίδεται προς χρήση, τον Σεπτέμβριο του 2004. Τα δύο διαζώματα της νέας κερκίδας είναι στεγασμένα. Δημιουργήθηκαν τρεις θύρες εισόδου, ενώ οι VIPs και οι δημοσιογράφοι έχουν απευθείας πρόσβαση με ανελκυστήρες.

Το Κλεάνθης Βικελίδης σήμερα είναι ένα σύγχρονο γήπεδο χωρητικότητας 22.800 θεατών. Το γήπεδο έχει μεγάλα ποσοστά πληρότητας σε κάθε εντός έδρας αγώνα του Άρη. Λόγω της εντυπωσιακής ατμόσφαιρας που δημιουργούν οι οπαδοί του Άρη,το γήπεδο αποτελεί μια από τις πιο «καυτές» έδρες στην Ευρώπη. Το Κλεάνθης Βικελίδης αποτελούσε και αποτελεί πάντα το «κάστρο» του Άρη. Ένα εντυπωσιακό στατιστικό είναι ότι ο Άρης παραμένει αήττητος στα εντός έδρας παιχνίδια για τις ευρωπαικές διοργανώσεις από το 1968.




Comments