Ferramentas para acelerar a adaptación lingüística do alumnado estranxeiro 

1): Catro ideas (para a didáctica intercultural / educación e interculturalidade):

a.- Valorar a cultura de orixe do alumnado (por exemplo, facendo un traballo na aula sobre a mesma). 

b.- Respectar á familia como “lugar cultural”. O que sucede nas casas é rico, e o que sucede na escola é rico tamén, aínda que diferente. 

c.- O patio de recreo debe estar definido como área intercultural. 

d.- A web do centro como lugar para traballar a linguaxe e colgar as novas nas diferentes linguas.

● Mesturar os contextos familia-escola é ameazar a identidade dos rapaces e rapazas. 

● A lingua da escola é unha lingua case estranxeira. O Alumnado doutras culturas aínda non ten as vivencias precisas para que a lingua da escola teña sentido. A ausencia de sentido chega a ser para eles un costume, chegando a perder o funcionamento mental consistente en asociar na súa cabeza as palabras coas imaxes mentais. 

● A verbalización é orixe da aprendizaxe, e é condición para a súa realización. 

No proceso comunicativo hai datos verbais e non verbais. Os non verbais son o medio que os alumnos e alumnas, de xeito consciente ou inconsciente, usan para comunicar calquera cousa cando non teñen palabras para expresalo, ou ben porque non poden ou ben porque non saben. Isto, polo tanto, convértese nun acto de comunicación en si mesmo se o profesorado o ten en conta e si se axuda ao alumnado a “traducir” o non-verbal a palabras. 

– Hai algo que non funcione? Que pensas ti que che pode axudar a aprender a lingua española? A partires de aquí, pódense escribir na pizarra as visión que as rapazas e rapaces teñen da aprendizaxe do español. E sempre aparecerán primeiro as máis afectivas e viscerais, e despois as máis analíticas. Débese deixar que a conversa avance ata chegar ás máis analíticas. A imaxe do seu propio pensamento, e da posta en marcha doutra visión máis complexa do problema, está alí. 

– Tamén podemos pedir ao alumnado que faga listas de palabras da idea sobre a que queremos afondar: que é para ti aprender español? Incluso se lles pode pedir que engadan a palabra oposta para que nos axude a delimitar a idea que intenta expresar o alumno ou a alumna. 

– Pódese escribir unha frase provocadora e anotar as reaccións: "as conxugacións en español son fáciles", por exemplo... 

Ollo coa retranca, o sarcasmo ou os refráns... Non os van entender, e sobre todo se o resto da clase se ri vanse sentir excluídos. Se se usan hai que ser consciente disto e explicar o significado. 

– Escribir o día a día e comparar o que facían no seu país co que fan os rapaces e rapazas de aquí e o que lles “chama a atención” a ambos grupos. Prodúcese así un intercambio de “saberes”. 

– Traballar falando de música “comercial” e os bailes (tuerquing, capoeira... rap... breakdance... regaetton...) e atopar gustos comúns. 

– Festas populares: comparar e buscar similitudes, por exemplo nos bailes 

Debemos ter en conta que é difícil facer que se adopten as normas lingüísticas da escola sen ter en conta os problemas psicolóxicos que corren paralelos a esta aprendizaxe, sen valorar a lingua do alumno e considerala como un punto de partida da aprendizaxe. A súa lingua é o reflexo das súas vivencias. Polo tanto precisamos crear unha lingua de comunicación a partires da vivencia persoal do alumnado. 

__________________________________________________________________________________________