‘F L A D D E R E N ,’ V R O E G  D E  Z WA A N  A A N  D E  V L I N D E R , ‘H O E doe je dat toch?

Dat probeer ik nou zo vaak.’

Hij steeg op van de grond aan de oever van de rivier en probeerde te fladderen,

maar het leek nergens op.

‘Pas maar op,’ zei de vlinder. ‘Straks stort je nog neer.’

Mistroostig ging de zwaan weer zitten.

‘Ik begrijp er niets van,’ zei hij.

‘En toch is het heel eenvoudig,’ zei de vlinder. Hij fladderde even om de zwaan

heen en ging op de top van een grasspriet zitten.

De zwaan liet zijn hoofd in zijn veren zakken en keek somber naar de grond.

‘Je moet eerst je gedachten laten fladderen, zwaan,’ zei de vlinder. ‘Dan pas jezelf.’

De zwaan zweeg. Hij wist niet of hij nu boos zou worden of verdrietig of

onverschillig.

‘Kijk,’ zei de vlinder, ‘je denkt aan honing, hm lekkere honing, en dan meteen

daarna denk je aan boomschors en dan aan het nijlpaard en dan aan kroos, aan een

krukje, aan zand, aan een schaar, aan rozen, het geeft niet wat, als je maar meteen

aan iets anders denkt als je ergens aan denkt...’

‘Dan kan ik niet,’ zei de zwaan, wiens gedachten altijd statig waren alsof zij langs

lange lanen schreden en slechts met vaste tussenpozen minzaam knikten naar oude

herinneringen.

‘Nee,’ zei de vlinder. ‘Maar je kunt het wel leren.’

En zo, op die warme, wolkeloze dag, aan de oever van de rivier, kreeg de zwaan

les van de vlinder. Hij leerde van de hak op de tak te springen, rommelig te zijn,

nooit iets zeker te willen weten, maar ook nooit iets over te slaan.

‘Iets is niets,’ zei de vlinder. ‘Dát wel. Maar alles is wel alles.’

‘En niets?’ vroeg de zwaan.

‘Dat zei ik net,’ zei de vlinder. ‘Dat is iets.’

Er vielen gaten in de gedachten van de zwaan, flarden raakten er los en woeien

weg, en tegen het eind van de middag was niet een van zijn gedachten meer statig

of recht. Met grote ogen keek hij om zich heen, zijn hart bonsde, en toen de vlinder

hem opeens een duw gaf sprong hij op en fladderde hij rond, totdat hij op de grond

viel.

‘Au,’ zei hij. Maar hij lachte.

‘Zie je wel!’ zei de vlinder. ‘Nu kun je misschien nooit meer over de horizon

verdwijnen of boven de wolken opstijgen, en ook zul je misschien nooit meer urenlang

kunnen doorvliegen. Maar je kunt fladderen!’

De zon ging juist onder en samen fladderden zij rond door de dunne avondnevels.

Zij doken onder een paardebloem door, beschreven lussen tussen de takken van de

wilg en wensten elkaar ten slotte geluk met alles.

‘Wat was alles ook maar weer?’ vroeg de zwaan, terwijl hij een scherpe bocht

nam en rakelings langs een klaproos scheerde.

‘Alles,’ zei de vlinder.

‘O ja!’ zei de zwaan. ‘Hoe kon ik dat nou vergeten.’

Toon Tellegen, Langzaam, zo snel als zij konden