Przymiotnik w języku angielskim– co to jest?
W języku angielskim przymiotnik odpowiada na pytanie: jaki?, jaka?, jakie?, i jest zawsze umieszczony przez rzeczownikiem, który określa. Niezależnie od liczby (pojedynczej, mnogiej), czy rodzaju rzeczownika (męskiego, żeńskiego, nijakiego), który opisuje dany przymiotnik, ma on zawsze jedną, niezmienną formę, czyli powiemy:
a smart kid / smart kids = bystry dzieciak / bystre dzieciaki
an intelligent girl / intelligent girls = inteligentna dziewczynka / inteligentne dziewczynki
Rodzaje przymiotników:
Wyróżniamy następujące typy przymiotników:
krótkie, zazwyczaj jedno lub dwu sylabowe, np. nice (miły), big (duży), czy happy (szczęśliwy),
długie, tzw. wielosylabowe (zazwyczaj powyżej dwóch sylab), np.: productive (produktywny), extraordinary (niezwykły), czy dangerous (niebezpieczny),
zakończone na – ing lub –ed, czyli przymiotniki różniące się końcówką, a mające identyczną bazę (podstawę), : excited (podekscytowany), exciting (podekscytowany).
Rodzaje stopniowania przymiotników w angielskim:
Stopniowanie przymiotników – regularne:
Stopniowanie regularne , czyli podlegające konkretnym zasadom, czyli za pomocą końcówki –er, -est, lub z użyciem more, (the) most.
Stopień wyższy przymiotników angielskich krótkich tworzymy poprzez dodanie do ich podstawy końcówki –er), a dłuższych przez postawienie przed nimi słowa more (bardziej), jak w przykładach:
nice (miły), nice +er = nicer (milszy); big (duży), big + er = bigger* (większy); happy (szczęśliwy), happy + er = happier** (szczęśliwszy),
productive (produktywny), more productive (bardziej produktywny); extraordinary (niezwykły), more extraordinary (bardziej niezwykły); dangerous (niebezpieczny), more dangerous (bardziej niebezpieczny).
*w przypadku przymiotników krótkich zakończonych na spółgłoskę, przed którymi występuje samogłoska, pamiętamy o podwojeniu spółgłoski na końcu wyrazu, np.: big-bigger, hot-hotter, thin-thinner, fit-fitter
**w przypadku przymiotników zakończonych na –y przed którymi mamy spółgłoskę, zanim dodamy końcówkę –er, musimy pamiętać o zamianie –y na –i, np.: happy-happier, funny-funnier, easy-easier
Stopień najwyższy przymiotników angielskich krótkich tworzymy poprzez dodanie do ich podstawy końcówki –est, a w przypadku wielosylabowych umieszczamy przed nimi słowo the most (najbardziej), jak poniżej:
nice (miły), nice + est = nicest (najmilszy); big (duży), big + est = biggest *(największy); happy (szczęśliwy), happy + est = happiest **(najszczęśliwszy),
productive (produktywny), the most productive (najbardziej produktywny); extraordinary (niezwykły) , the most extraordinary (najbardziej niezwykły); dangerous (niebezpieczny), the most dangerous (najbardziej niebezpieczny).
*w przymiotnikach krótkich, w stopniu najwyższym pamiętamy o podwojeniu spółgłoski, tak jak w stopniu wyższym, np.: bigger – the biggest, hotter – the hottest, thinner – the thinnest
**w stopniu najwyższym, w przymiotnikach krótkich zakończonych na –y, pamiętamy także o zamianie –y na –i, tak jak w stopniu wyższym, czyli: happier – the happiest, funnier – the funniest easier – the easiest
Zazwyczaj w stopniu najwyższym, przed przymiotnikiem krótkim i długim umieszczamy the – stopień równy, stopień wyższy i najwyższy (angielski):
Przymiotniki zakończone na –ing lub –ed stopniujemy w taki sam sposób jak przymiotniki wielosylabowe, czyli:
excited (podekscytowany), more excited (bardziej podekscytowany), the most excited (najbardziej podekscytowany)
exciting (ekscytujący), more exciting (bardziej ekscytujący), the most exciting (najbardziej ekscytujący)
Nieregularne stopniowanie przymiotników w angielskim:
Stopniowanie przymiotników nieregularne, które nie podlega regułom i wymaga pamięciowego opanowania konkretnych przykładów.
Do najbardziej znanych przymiotników, które posiadają stopniowanie nieregularne należą: good (dobry), bad (zły) oraz far (daleki) i old (stary), które mają dwa rodzaje stopniowania, w zależności od znaczenia :
Tabela stopniowania przymiotników – angielski: