Vrijwilligers vertellen

Het verhaal van Charlotte (19)

Echt superleuk om te doen!

Charlotte doet Havo voor volwassenen (Vavo) en wil zo snel mogelijk verder met toegepaste psychologie aan de Hogeschool van Amsterdam. Wat doet zij, waarom, en hoe bevalt het? Charlotte vertelt.

‘Elke dinsdagavond help ik de cursisten van Prago. Ik ben hier gekomen omdat ik voor school een maatschappelijke stage moest lopen. Ik had nog 24 uur nodig. Via de bibliotheek in Woerden kon ik taalvrijwilliger worden, dat leek me leuk. Zo kwam ik voor het eerst bij Prago.’

Echte vrijwilliger

‘Toen ik voldoende uren had gedraaid als stagiair, hield ik ermee op, maar eigenlijk ging ik het al heel snel missen. Vervolgens zakte ik voor de Havo en ging ik verder met de Vavo. Ik hoefde niet alle vakken te volgen, dus ik had best wat tijd over. Toen ik zag dat Prago in Woerden op zoek was naar een nieuwe vrijwilliger, heb ik de coördinator meteen gemaild. Nu ben ik geen stagiair meer, maar een echte vrijwilliger.’

Superleuk

‘Aan het begin van de les verdeelt de coördinator de taken. Ik doe echt van alles, zoals een gesprek voeren om de spreekvaardigheid te oefenen, helpen bij schrijven, lezen met een groepje, of helpen bij oefeningen op de computer. Ik vind het echt superleuk om te doen. Je ziet de cursisten opbloeien. Ze doen enorm hun best, dingen gaan lukken, ze voelen zich trots. Heel fijn om te zien.’

Geen idee

‘Hard werken en plezier gaan heel goed samen. Ik werk bijvoorbeeld vaak met Gees, hier op de foto. Meestal gaan we schrijven. Soms heeft ze geen idee hoe ze iets moet schrijven en dat vindt ze dan zelf heel grappig. Ik zei een keer: horloge. Dat was echt een te moeilijk woord eigenlijk. Ze schreef “oelozie” op, ging toen heel hard lachen en zei “Volgens mij klopt ’t niet helemaal…” En zo gaat het telkens. We hebben heel veel lol samen.’