Dag 4

Dag 4, 14 juni: Almere - Amsterdam


Motto: Houden we het droog vandaag


Gisteravond schreef ik dat het om half 1 rustig was in het huis, per slot van rekening waren er tien kamers om tien jongens en zes begeleiders over te verdelen. Toch deden we iets verkeerd, want om half 3 waren we nog bezig om leerlingen naar de eigen kamer terug te sturen. Wel weet ik dat toen de zon op ging de stilte definitief over het huis was neergedaald. Een volgende keer is één kamer per persoon misschien de juiste oplossing. Hoewel ik me ook van mijn eigen jeugd kan herinneren dat juist die nachtelijke escapades het meest spannend waren en je het langst bijbleven. Het zorgt voor saamhorigheid, zeker op het moment dat de leerkracht, ook al in nachtkleding, na herhaaldelijke piepknor geluiden woedend de kamerdeur opengooit en roept: "Wie was dat?" En dat dan iedereen zich slapend houdt en men elkaar niet verlinkt. Allemaal goed en aardig natuurlijk, maar het zorgt er wel voor dat schoolkampen altijd ware uitputtingsslagen zijn en hier komt dan nog eens iedere dag minimaal 50 km fietsen bij.

Als begeleiders besluiten we 's nachts wel dat er deze ochtend een harde maatregel zullen treffen. Ketelmuziek zal hun deel zijn.

Om kwart voor 7 gaat mijn mobiele wekker en spring ik uit mijn stapelbed, althans ik verhef me van het benedenbed. Het hele huis is nog in diepe rust. Even later komen wij, de begeleiders, elkaar tegen. De wallen onder onze ogen zijn met geen enkele foundation meer te maskeren en daar enkelen van ons ook de baard hebben laten staan, lijken we enigszins op deelnemers van Expeditie Robinson. Onze ogen glinsteren echter nog en dat is een goed teken, vooral bij het idee wat we straks met de schatjes zullen gaan doen die aan onze "goede" zorgen zijn toevertrouwd.

Wellicht is het voor ouders beter om nu niet meer verder te lezen.

Even voor 8 uur instrueren we Morinyo en Shauquille. Ieder van hen krijgt twee grote pannendeksels in de hand en ze stellen zich in alle stilte op voor de kamers waar de grootste gangmakers van afgelopen nacht in liggen. Om 8 uur precies barst er een oorverdovend geluid los van de hard op elkaar geslagen deksel. Onze twee slagwerkers laten zich daadwerkelijk niet onbetuigd. Als drilsergeants in een kazerne begeleiden ze hun ketelmuziek met allerlei commando's en kreten die ik hier, vanwege de censuur en de goede smaak, niet zal vermelden.

Na deze verkwikkende opening van wat de laatste dag is van onze vierdaagse sponsortocht, gaan we aan een gezamenlijk ontbijt. De meeste jongens verschijnen daaraan met ogen als schoteltjes en de nekharen nog overeind.

Morinyo en Shauquille hadden wederom de tafels netjes gedekt, met bordjes, mes en vork en bekers voor melk of sap. Op deze manier leveren ze een waardevolle bijdrage aan deze onderneming.

Het ontbijt, het inpakken, de schoonmaak van het huis, het verloopt allemaal even soepel. Het is duidelijk dat hier zo langzamerhand een geoliede machine aan het werk is. Ivan loopt te vegen dat het een lieve lust is en Tarik is druk met de wisser in de sanitaire ruimtes. Meteen een mooi moment om even wat extra aandacht te schenken aan deze beide leerlingen van Orion College Noord. Ivan en Tarik hebben zichzelf aangemeld toen ze van het fietsproject hoorden en waren bijzonder enthousiast. Hierbij zij aangetekend dat zowel Ivan als Tarik zelf de nodige moeite met hun spieren hebben, dus dubbel respect dat zij deze inspanning willen leveren voor andere jongens en meisjes die nog zwaarder zijn getroffen door dergelijke problemen. Beiden hadden het soms best zwaar, maar ik ken ze al als enorme doorzetters en dat bewijzen ze deze dagen ook weer. Door vermoeidheid waren ze wel eens wat gevoelig voor minder geslaagde opmerkingen van andere jongens, maar nogmaals alle begeleiders zien we hoe jullie je best zijn blijven doen om deel van de groep te zijn.


Doordat alles deze ochtend zo soepel verloopt daalt er een soort zen-gevoel over het gehele team en jongeren neer. Het is als met de laatste etappe van de Tour de France, waar de wielrenners op weg naar de finish op de Avenue Champs des Elysees al champagne toostend en drinkend op de fiets zitten. We zitten met z'n allen wat te keuvelen, drinken nog wat, geen champagne natuurlijk op de vroege ochtend, maar koffie en sap. Om kwart voor 11 moeten we dan toch echt benen gaan maken.

Om de hoek van het Kindervakantiekamp is stichting Aap gevestigd, waar we net als vorig jaar nog een bezoekje bij afleggen. In het buitenverblijf zit een groep bavianen bij elkaar. We staan ze zo'n kwartiertje gade te slaan en zij waarschijnlijk ons. Maar ik geloof dat zij sneller hun interesse in ons verliezen dan wij in de bavianen. De jongens vragen of wij echt van deze apen afstammen. Meester Paul legt uit dat dat niet het geval is, maar dat er heel vroeger wel een gemeenschappelijke voorouders is geweest en om vervelende opmerkingen te voorkomen: "En nee, die zat niet in een van jullie of onze families." Het verhaal van Paul kon de bavianen in het geheel niet boeien en die gingen doen waar ze beroemd en berucht om zijn..., elkaar vlooien.


Om half 12 stappen we op om daadwerkelijk op huis aan te gaan en aan de koppies te zien verlangen onze jongens daar wel weer naar. We rijden naar de dijk langs het Gooimeer om dan via de Hollandse Brug, Muiderberg, Muiden en Diemen bij Orion College Zuidoost te eindigen. Waar de voorspellingen waren dat we windkracht 5 mee zouden hebben, blijkt dat die schuin tegen staat. Dat vertraagt de snelheid, dus we moeten nog één keer alles uit de kast halen om op de afgesproken tijd, 2 uur, bij de school te zijn. De Hollandse brug vormt voor de meesten van ons toch een echte helling, maar ze hebben de afgelopen dagen geleerd te schakelen. Ook Farlison, met een grote pleister op zijn rechterknie, en Estefanio komen met de groep mee omhoog, waarbij een zetje in de rug wel helpt. Het grappige daarbij is dat beiden daar heel anders op reageren. Op het moment dat je Farlison een zetje wil geven, gaat hij extra hard aanzetten en kun je hem amper bijhouden. Als je bij Estefanio hetzelfde wil doen, vlijt hij zijn rug echt tegen je hand aan, alsof hij zeggen wil, duw mij maar eens eventjes fijn naar boven.


Na half 1 komen we aan bij onze lunchafspraak, waar de auto met de lunchpakketten schittert door afwezigheid, omdat die op een ander punt staat. Waar zouden we op een dergelijk moment zijn zonder de mobiele telefoon. Ik vraag me zelfs af of onze kinderen zich later nog kunnen voorstellen dat Columbus, zonder enige vorm van contact met het vasteland, wekenlang naar het Westen voer om uiteindelijk bij het Caribisch gebied uit te komen. Of dichter bij huis, dat we vroeger op vakantie gingen en dan vijf a zes weken geen contact had met het thuisfront, anders dan met een ansichtkaart, die vaak pas aankwam als we zelf allang weer gearriveerd waren. De afgelopen dagen belden de leerlingen zo'n beetje elke avond met het thuisfront, om even een bekende stem te horen.


Gelukkig kwam de lunch snel aanrijden, maar we hadden wel maar zo'n 20 minuten om die te nuttigen. De krentebollen, en zachte witten en bruine bolletjes vinden weer gretig aftrek en het laatste beleg gaat zo mooi op. Ik zit op de picknickbank naast Timothy. Timothy is wat je noemt de stille kracht van de groep. Waar anderen nog wel eens een kort lontje hebben, blijft hij altijd rustig en draagt dit ook over op anderen. Hij heeft een kalmerende invloed op anderen. Zijn meester zegt dat hij wel geïrriteerd kan raken, maar dat hij dan eerder de stilte opzoekt, zo van laat me nu maar even met rust, dan in woede uit te barsten. Ik praat even met hem en dan geeft hij aan dat hij het ook fijn heeft gehad. Bij het fietsen bevindt hij zich ook steeds in de voorste gelederen van de groep. Even na enen stappen we weer op voor de laatste 15 km. Het is alsof iedereen huis begint te ruiken, dus trappen we nog een tandje harder. Meester Frank belt de school om te zeggen dat we daadwerkelijk rond 2 uur bij de school zullen zijn.


We steken vanonder de Gouden Leeuw de Bijlmerdreef over en rijden om de school heen. Daar staat de hele schoolbevolking, ouders, collega's, vrienden en toevallige voorbijgangers ons op te wachten. Onder luid gejuich rijden we met z'n allen door de erehaag heen en eindigen onder luid applaus en uitroepen van bewondering in het atrium van de school. Als de jongens hun familie hebben gevonden en omhelsd, houdt juffrouw Merel een kort welkomstwoord. Daarin vertelt ze dat ze erg trots is op alle deelnemers aan deze tocht: Ivan, Tarik, Farlison, Estefanio, Ismael, Ensar, Timothy en Nadal. Maar ook op de verzorgers Morinyo en Shauquille. Omdat nu iedereen moe is en snel naar huis wil, is besloten om op 4 juli nog een officiële bijeenkomst te plannen, om iedereen nogmaals in het zonnetje te zetten, maar ook, en dat is het belangrijkste, bekend te maken hoeveel er nu daadwerkelijk is opgehaald voor Spieren voor Spieren. Ik zou zeggen doneer aub nog, het kan nog tot 4 juli, op: NL76 INGB 0657342238, t.n.v. Orion, t.a.v. Speciaal voor...


Hiermee kom ik aan het eind van het verslag over de sponsortocht op de fiets door leerlingen van de vier vestigingen van het Orion College. De opbrengst komt ten goede van de stichting Spieren voor Spieren.

De stichting “Spieren voor Spieren” vindt dat kinderen onbezorgd moeten kunnen rennen, spelen en sporten. In Nederland zijn ongeveer 20.000 kinderen die dit niet kunnen. Zij hebben een spierziekte en dat beperkt hen in alles wat ze willen en kunnen.

Door onderzoek te doen wil “Spieren voor Spieren” er achter komen hoe een spierziekte ontstaat en wat we daar aan kunnen doen. Mogelijk kunnen sommige ziektes in de toekomst worden voorkomen en daarnaast kunnen er hulpmiddelen worden ontwikkeld die het kinderen mogelijk maakt makkelijker te bewegen. Ook worden er dagen georganiseerd voor kinderen met spierproblemen, waarbij ze toch dingen kunnen ervaren die anders niet mogelijk zijn, sporten hoort hier bijvoorbeeld ook bij.

Hiervoor is geld nodig, veel geld.

Hierna volgt nog een blog, een epiloog noemen we dat, waarin we terugkijken, na te zijn uitgerust, op hoe de week verlopen is en wat we er van hebben geleerd.