Dag 4

Dag 4, donderdag 6 juni 2019

Route: Bunnik – Amsterdam Zuidoost

Afstand: 49,8 km

Motto: De laatste loodjes zijn niet altijd het zwaarste

De vierde en laatste dag van onze fietssponsortocht begon wederom om met een rijk ontbijt, dit keer in de eetzaal van StayOkay Bunnik. Deze is gevestigd in een mooi landhuis en koetshuis. Wij sliepen natuurlijk in het landhuis.

Om ervoor te zorgen dat we om 2 uur het CEC-gebouw kunnen binnen fietsen voor de huldiging, moesten de wekkers weer op 7 uur gezet worden. En al is het de vierde dag, toch lukte het de jongens weer om ook nu op tijd het bed te verlaten, te douchen, bed opmaken en koffers inpakken, alvorens naar de eetzaal te gaan.

We behaalden ons eerst gestelde doel van de dag, want om 9 uur stonden we met de fietsen in de hand, klaar om op pad te gaan. Aangezien het een beetje fris en bewolkt is, wachtten we nog even op Jaap de vader van meester Frank, want in zijn auto lagen no een aantal regenjacks. Dan is de laatste etappe begonnen, 50 km naar het Orion College Zuidoost in Amsterdam.

Wat me opviel tijdens deze etappe was dat er een andere sfeer heerste onder de renners dan de dagen ervoor. Misschien is het woord melancholie voor zulke jonge jongens te zwaar uitgedrukt en was er daarbij ook sprake van projectie, maar wel ontwaarde ik een mengeling van blijdschap en weemoed omdat er voor hen een eind ging komen aan een hele mooie week. Want dat filterden we wel uit de gesprekjes die we onderweg voerden, ze waren verheugd de familie weer te ontmoeten, maar deze tocht had hen ook veel geschonken, een gevoel van vrijheid en een zekere verbondenheid met een groepje leeftijdsgenoten en begeleiders. Allemaal hadden we die kilometers onder ons door zien schieten de afgelopen dagen. Ze hadden meer oog voor elkaar gekregen en dat was ook één van de uitgangspunten van deze tocht.

Ondertussen peddelden we rustig door, wel het tijdsschema in de gaten houdend, want 2 uur was het moment suprême voor deze dag. Als eerste ronden we de stad Utrecht, waarbij we de buitenwijken met universiteitscampus doorkruisten, maar al snel weer door landelijk gebied reden en verder de tocht vervolgden langs de Vecht (waar ik gisteren de Vecht noemde als rivier waar Dimmy in dook, moet dit de Kromme Rijn zijn). Rond half 11 namen we even tijd voor wat te drinken, fruit en het ontspannen der beenspieren. Op dat moment realiseerde ik me dat vrijwel geen der jongens tijdens de tocht geklaagd hadden over het zitvlak, omdat het voor hen allen ook zo’n beetje voor het eerst was dat ze op een racezadel hadden plaatsgenomen en dat nog wel voor 250 km. Wel begrepen ze inmiddels het nut van het zeemleren kruis in een wielerbroek.

Om kwart over 12 kwamen we aan bij Nigtevecht waar in het plaatselijk café-restaurant No100. Daar wachtte ons een door Lamb Weston gesponsorde patat en glas drinken. Hier konden we gezamenlijk ook rustig onder elkaar terugblikken op de afgelopen vier dagen. Ook daar zag en hoorde ik weer, al zullen jongeren van deze leeftijd het niet zo snel onomwonden uitspreken, dat ze het geweldig hadden gevonden. Om 1 uur stapten we voor de laatste keer gezamenlijk op de fiets en zetten koers naar Zuidoost. Op een kilometer voor de meet, moesten we nog even in de remmen knijpen en namen nog een kitkat en een nectarine uit de kofferbak van Jaap Docter.

Even later reden we de glazen schuifdeuren van het CEC-gebouw binnen, waar in het atrium de leerlingen, collega’s, ouders en werknemers van andere bedrijven luid applaudisserend voor ons klaarstonden. Ik zag hoe dit de leerlingen overviel en verlegen maakte. In één klap waren ze uit hun bubbel van vier dagen gewekt. Heel bedeesd begaven ze zich naar het podium, nadat ze daar meerdere keren toe waren uitgenodigd. Onze bestuurder Annette van der Poel stond ook vol enthousiasme voor dit project heel geheel te aanschouwen. Binnenkort gaan we rond de tafel om te onderzoeken hoe we dit project levensvatbaar kunnen houden, want afgezien dat het voor een goed doel is, zien wij als begeleiders bij onze leerlingen in vier dagen tijd een groei op sociaal en emotioneel gebied die in een schoolse situatie minstens een schooljaar zou beslaan. Een grote uitdaging is om een dergelijk project door alle scholen van Orion gedragen te laten worden. Dus dat elke school haar commitment hiervoor uitspreekt en het met diverse mijlpalen in het schooljaar inplant. Dat gesprek gaat er dus komen.

Op het podium probeerden Daniël en Donfinjo zich ondertussen onzichtbaar te maken, daar waar ze enkel in ons gezelschap juist zo vaak op de voorgrond treden. Ondertussen sprak Christine van Buul de leerlingen toe en daarna Levi van het Jeugd Sport en Cultuurfonds, die iets over het fonds vertelde en de leerlingen complimenteerde. Waarna Kevin en Devaino aan Levi een cheque overhandigden van bijna € 1200, de stand van zaken tot nu toe. We hebben goede hoop dat dit nog zal uitgroeien tot € 2000.

Na een hapje en drankje, waar wij als begeleiders nog even met de ouders konden praten, omdat die nog wel wilden horen hoe het specifiek met hun zoon was gegaan, was het tijd om richting eigen huis te gaan en de vermoeienissen van ons af te spoelen en de eigen familie in de armen te vallen.

De laatste loodjes bleken niet het zwaarst waar het de fysieke inspanningen betrof, maar emotioneel waren het zeker de zwaarste kilometers.

In de Epiloog zullen alle leerlingen nog eens individueel tegen het licht worden gehouden en de gehele tocht geëvalueerd.