Dag 3

Dag 3

Datum: 5 juni 2019

Route: Apeldoorn - Bunnik

Afstand: 74.8 km

Motto: Eerst het bordje van een ander leeg eten, is niet altijd de juiste strategie


0m 7 uur stonden we weer naast ons bed in de StayOkay van Apeldoorn. Het eerste wat we deden was naar buiten kijken, hoe het weer eruit zag. Op dat moment niet best, een zwaarbewolkte lucht waar een lichte motregen uitviel. We besloten om eerst maar eens te douchen en te gaan ontbijten. Het ontbijt was wederom goed verzorgd met allerlei soorten brood en beleg. Tijdens het ontbijt wierpen een aantal leerkrachten zich op de routekaarten. Dat gaf ons het volste vertrouwen in de etappe van vandaag.

Aangezien het bleef motteren deden we rustig aan en stapten we uiteindelijk, na alle banden van extra lucht te hebben voorzien, om 10 uur op onze ijzeren rossen. Na alle inspanningen van gisteren, viel het ontzettend mee hoe fris de jongens waren. Na enkele kilometers, voelden ze zich alsof ze de hele wereld aankonden. Dit was ook wel nodig aangezien we vandaag ook minimaal 70 km op de teller zouden krijgen.

Het eerste uur ging crescendo en hert bleef droog. De eerste 20 km vlogen onder de wielen door. Wel werd het de begeleiding duidelijk dat elke leerling zo zijn eigenaardigheden heeft op de fiets.

Zo fietst Daniël uit Zuidoost zo erg met zijn knieën naar buiten, dat hij in een steegje alle deuren opentrapt.

Dimmy vindt het leuk om te slalommen rond de witte strepen midden op de weg.

Arda en Kevin lijken uit Engeland te komen, want rijden het merendeel van de tijd aan de linkerkant van de weg, als ze niet gecorrigeerd wordt.

Donfinjo fietst het liefst met losse handen ondertussen een gesprek voerend met degene die achter hem fietst.

Daniël van OC Amstel klaagt vaak dat zijn accu leeg is en vraagt dan of hij geduwd kan worden.

Devaino is de jongste van het spul en zit daarom voortdurend met gestrekte armen op de fiets, alsof hij naar voren reikt.

Adonai is al ontzettend beweeglijk zonder fiets, op de fiets blijft dat hetzelfde. Wij vermoeden dan ook dat hij uiteindelijk twee keer de afstand rijdt.

Maar nogmaals respect voor de inspanningen die de leerlingen deze dagen leveren, echter ook respect voor de begeleiders die constant twee paar ogen in hun hoofd moeten hebben om de boven beschreven eigenaardigheden het hoofd te kunnen bieden.

Net als gisteren hielden we ook vandaag halt in Achterveld voor de lunch. Er waren saucijzenbroodjes en puntjes met diverse soorten beleg en drinken natuurlijk. Door de stops korter te laten duren hoopten we de opgelopen achterstand in het tijdschema wat in te lopen. Bij de lunchplek hadden we al ruim 40 km afgelegd, dus dat liep voorspoedig. Het tweede deel van de tocht kon met een gerust hart begonnen worden. Wel merkten we na zo'n 10 km dat er lichte irritaties ontstonden, niet alleen bij de jongens, maar ook bij de begeleiders. Vermoeidheid speelde daarbij een flinke rol leek ons. Om 5 uur reden we de brug over de Vecht over naar de StayOkay van Bunnik, gevestigd in een statig heren- en poorthuis van een voormalige adellijke familie.

Toen brak Dimmy's momentum aan, want de Vecht bracht bij hem de aanvechting om te zwemmen in alle hevigheid naar boven. Nadat ik zijn soebatten moe was, gaf ik hem en Adonai toestemming om te gaan zwemmen. Binnen de korste lag hij in zijn element te spartelen, terwijl Adonai voornamelijk vanaf de kant toekeek. Ook na het eten sprong hij alsnog een keer i het water.

We hadden gereserveerd in het pannenkoekenrestaurant naast het hotel en daartoe o.a. de directies van de meefietsende scholen uitgenodigd. Vertegenwoordigers van OC Noord, Zuidoost en de Van Koetsveldschool schoven aan. Daarbij vergaten ze niet ons allemaal met complimenten te overladen. Dat en de lekkere pannenkoek gaven weer energie aan onze stramme spieren.

Nu zit ik op de rand van mijn bed en Adonai vraagt: "Meester, bent u moe?" "Ja jongen, vannacht lag meester Menno zo te snurken, dat ik moeilijk kon slapen."

"Meester, als ik slaap, dan besta ik niet." Daar hoop ik vannacht dan ook maar op.