Dag 2

Dag 2, dinsdag 4 juni 2019

Route: Soest – Apeldoorn

Afstand: 71,7 km

Motto: De fietser lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest

We hebben vandaar een geweldige dag gehad, waarbij niets dan lof voor alle fietsers, leerlingen en begeleiders. Daarbij ook even een woordje van waardering voor Daan, stagiaire van de ALO van de Van Koetsveldschool. Deze jongen is nog geen 20 jaar en laat zien dat hij de juiste aanspreektoon heeft voor onze leerlingen. Hij beurt ze op, corrigeert waar nodig en gaat het gesprek met hen aan. Kortom een welkome aanvulling in de begeleiding.

Eerst even terug naar de avond van gisteren in de StayOkay van Soest. Het lopend buffet was daar prima verzorgd, met tortellini en pasta bolognese als hoofdgerecht en tomatensoep vooraf. Verder was er sla en tomaten als garnering. Als toetje was er yoghurt met siroop. Af en toe moest je even wachten tot de bakken met pasta en tortellini weer waren aangevuld, maar dat was niet erg.

Na het eten gingen de jongens voetballen op het nabij gelegen voetbalveld en anderen bleven chillen in de buurt van de leerkrachten of deden een spelletje jenga. Een enkeling probeerde bij de receptie nog de snoepautomaat te slopen en in de keuken in te breken, maar dat bleef bij mislukte pogingen. Rond kwart over 10 was het tijd voor de jongens om hun mandje op te zoeken, waarbij we als leiding even de tijd gaven om ze klaar te maken voor de nacht. Uiteindelijk was het rond half 1 stil op de kamers, mede omdat de begeleiding zich ook naar de kamers begaf.

Om kwart voor 7 ging vanochtend op kamer 117 de wekker af, want om 8 uur moeten we klaarstaan voor het ontbijt. Dimmy en Adonai, mijn kamergenoten, sprongen direct hun bovenslaper uit om zich te gaan douchen. Op de andere kamers gebeurde hetzelfde en om 8 uur zat iedereen fris gewassen in fietskledij in de ontbijtzaal. Het ontbijt was net als het avondeten van heel goed niveau, met croissantjes, wit en bruin brood en vele soorten beleg, yoghurt en fruit.

Om 9 uur klonk het startschot en zetten we als een meute hongerige honden de koers richting Apeldoorn. Meester Hans had wederom de koersleiding in handen en nam de kop. Hoe het kwam, weten we niet geheel zeker, volgens Hans was de wegaanduiding onvoldoende en stonden de bordjes met knooppunten niet op de plekken waar ze behoorden, met het gevolg dat het peloton enigszins met zichzelf in de knoop kwam. Als haviken op de stromen der thermiek cirkelden we gedurende zo’n anderhalf uur rondom Amersfoort, als een satelliet in een baan om de aarde, leek het ons niet te lukken om uit ons uit de aantrekkingskracht van de stad Amersfoort los te maken. Na een kleine 3 uur waren we los en reden we Achterveld binnen. De leerlingen hadden ondertussen hevige trek gekregen en een revolte leek aanstaande. Meester Hans stuurde daarom de parkeerplaats van de plaatselijke Spar op en trakteerde de leerlingen op iets te drinken en een ijsje. Dat gaf direct nieuwe energie en een beter humeur. Evenals de ontmoeting die we eerder op de ochtend hadden met Belle de Gast, een profwielrenster van Parkhotel Valkenburg. Zij bleek erg geïnteresseerd in ons project en wenste ons nog veel succes nadat ze een tijdje naast ons op had gefietst. Omdat het inmiddels al tegen half 1 liep besloten we tweehonderd meter verderop bij de kerk te lunchen. Het busje met Laurien en Jasmijn werd opgeroepen, want dat stond in Kootwijk te wachten. Op het grasveld voor de kerk van Achterveld konden de leerlingen hun toch al vrij vermoeide spieren tot rust laten komen. De buurman tegenover de kerk was zo aardig om met het aanbod te komen om onze jerrycan te vullen. Een stukje naastenliefde dat we op waarde wisten te schatten. Na goed de tijd te hebben genomen stapten we rond 1 uur weer op de fiets.

Vanaf het opstappen zaten we goed op koers en leken we toch nog redelijk op tijd in Apeldoorn aan te komen. Het parcours ging nu echter over de Veluwse Heuvelrug en daardoor kwam er meer reliëf in de weg en dat voelden de leerlingen in de benen. De eerste signalen van kramp deden zich voor en weer begonnen leerlingen te mopperen. Als begeleiders probeerden we de stemming erin te houden door vast te wijzen op de barbecue die er ’s avonds op het programma staat.

Ondertussen voelden we als begeleiders ook de druk van code geel en oranje die we in nieuwsberichten vermeld hadden gezien. We hoopten droog de eindstreep te halen, hoewel de buienradar in onze regio geen activiteit liet zien. Bij een volgende stop bleek dat Devaino en Daniël van Zuidoost zo’n beetje aan het eind van hun krachten waren. Ook een banaan en cola kon daar niets aan veranderen. Daarom werd besloten om Devaino de laatste 15 km in het busje mee te nemen en Frank zou met Daniël rustig achter het peloton, maar voor de bezemwagen naar de StayOkay fietsen.

Rond 5 uur reed het iets uitgedunde peloton het terrein van de StayOkay op, waar Devaino al weer stond te springen. En even later bleek dat Daniël bij Hoenderloo uiteindelijk had besloten om het laatste stukje toch ook maar op vier wielen af te leggen in de auto van Jaap Docter.

Na zich gedoucht te hebben is het wonderbaarlijk om te zien hoe de kinderen zich weer oprichten, als platgeslagen gras na een flinke regenbui. Want daar stonden ze alweer te voetballen en hadden ze praatjes voor tien. Ondertussen was meester Govert, de horecameester van OC Zuidoost, aangekomen om ons te vergasten op een heerlijke barbecue. Rond 7 uur stonden we allemaal met een bordje met een hamburger, worst of een stuk kip de dag met elkaar te bespreken. Alle inspanning en lijden leek voor iedereen op dat moment al in een ver verleden te liggen. Allen bij de vraag van Arda: “Meester hoe ver moeten we morgen fietsen,” leek iedereen even te verstijven. Meester Frank sprak er luchtig overheen: “Wie wil er nog een lekker stukje kip van de barbecue?”