Dag 1

Verslag van de sponsortocht voor Spieren voor Spieren door leerlingen van het Orioncollege. Een fietstocht van Nijmegen naar Amsterdam in 4 dagen tijd.

Dag 1: Motto: De weg van A naar B hoeft niet altijd een rechte te zijn.

Hedenochtend maandag 11 juni verzamelen wij, de fietsers en begeleiders, op de locatie Orion College Zuidoost. De leerlingen zijn afkomstig uit verschillende windrichtingen, Zuid, Noord, Zuidoost. Ivan, Tarik, Estefanio, Farlison, Nadal, Ismael en Ensar. Daarnaast gaan de oud gedienden Morinyp en Shauquille van de vorige sponsortocht, toen voor KiKa, mee om te helpen bij ravitaillering en ondersteuning in het algemeen. Zij fietsen dit keer niet mee.

Het is een hele organisatie om alles voor te bereiden voor het vertrek. Meester Willem is met een busje om de fietsen te kunnen vervoeren naar het vertrekpunt van de fietstocht, dat bij station Dukenburg in Nijmegen ligt. De leerlingen helpen de fietsen inladen. Aan de andere kant van het gebouw staat meester Sietse, met zijn camper om de bagage in te laden. Gelukkig heeft iedereen zich aan de afspraak gehouden door geen koffers mee te nemen. Nu past alles er met enig passen en meten in.

Daarna gaan we terug naar boven om aan het ontbijt te gaan. Het ontbijt bestaat uit croissantjes, krentenbollen, beleg, bananen en vruchtensappen. De leerlingen doen zich tegoed aan het eten, ook al zijn ze enigszins gespannen over de tocht. De ouders die aanwezig zijn vertonen een mengeling van opluchting en verontrusting. Aan de ene kant denken ze aan de vrijheid die ze vier dagen wacht, omdat hun schatje op fietstocht is. Aan de andere kant houden ze hun hart vast, omdat ze weten hoeveel risico's het puberbrein geneigd is te nemen. Gaan die meesters en juffrouw wel goed op hun kind letten. Regelmatig voelen als begeleiders we dan ook een keurende blik op ons gericht.

Na het ontbijt vertrekt de meute naar het busstation tegenover de school. Bus 66 brengt de 8 fietsers en 6 begeleiders naar station Bijlmer. Op het moment dat we daar binnen stappen, klinkt er net een blikken stem uit de luidspreker die maant dat iedereen het station onmiddellijk moet verlaten in verband met een veiligheidsprobleem. Daar staan we dan met ons goeie gedrag, vol enthousiasme om de tocht te beginnen, maar we kunnen niet verder. Goeie raad is duur. Pakken een bus naar CS, want de metro rijdt ook niet. Terwijl we zo staan te delibereren, zien we mensen de roltrap opgaan, naar het perron. Daar waar de lampjes bij de poortjes eerst allemaal op rood stonden, staat de helft nu op groen. We besluiten daarop toch maar met de stroom mee te gaan, maar goed ook, want twee minuten later rijdt de trein het perron op.

De reis is begonnen en na een rustige treinreis met alleen een overstap in Den Bosch zijn we om kwart voor één bij station Dukenburg in Nijmegen. Op het station staat meester Paul ons al op te wachten. Deze keer zal hij de tocht begeleiden op een Canadese Liberator. Als we later bij Groesbeek komen is daar een grote militaire begraafplaats waar vele gesneuvelde soldaten liggen. Canadese soldaten die mogelijk op deze, of in ieder geval gelijksoortige, motoren hebben gereden.

Even later komt meester Willem onder politie-escorte aanrijden met het busje met de fietsen. Als mieren op een krekel, storten de leerlingen zich op de auto en binnen de kortste keren is die leeg getrokken. Vervolgens zwermen de leerlingen uit over de parkeerplaats zonder duidelijk doel voor ogen trekken ze geometrische patronen als op hol geslagen planeten, waarbij het een wonder is dat ze niet met elkaar in botsing komen. Als alle banden zijn opgepompt en Willem is vertrokken, hebben we de aandacht weer. De leerlingen worden opgesteld in de afgesproken volgorde en de sponsortocht voor Spieren voor Spieren is van start. We gaan vandaag richting de Plasmolen waar we zullen overnachten op het binnenvaartschip de Canisius.

We rijden door een buitenwijk van Nijmegen tot we bij de Waal terechtkomen, via een rustiek fietspad rijden we parallel aan de rivier. Na enkele kilometers slaan we linksaf richting Groesbeek om daar de camping te treffen waar Sietse, Jasmijn en Shaquille en Morinyo ons opwachten met de lunch. Via een aantal omwegen, die erop duiden dat het geografische gevoel bij Cees wat minder goed ontwikkeld is, komen we uiteindelijk via toch de Zevenheuvelenweg, maar nu vanuit Groesbeek, aan bij de camping. De fietsers krijgen een lekkere lunch geserveerd en rusten wat op bij de campingtafel en in het gras. De hemel is vrijwel geheel blauw op een verdwaald schapenwolkje na. Na de lunch vervolgen we onze weg op de Zevenheuvelenweg richting Nijmegen voordat we de stadsgrens te dicht naderen, slaan we linksaf. We komen nu gevaarlijk dicht bij de Duitse grens, die we onder geen beding mogen overschrijden vanwege verzekeringstechnische redenen. Daarnaast heeft Sietse geen ski-imperial op zijn auto, waarin een eventueel aangereden leerling terug naar Nederland vervoerd zou kunnen worden. Verder dan angstvallig rechts houden gaan we dan ook niet. Na de Grafwegen slaan we rechtsaf naar Milsbeek. Vanuit Milsbeek is het nog maar een klein stukje naar de Mookerplas. Aangezien we vrij vroeg zijn besluiten we nog een keertje om de hele plas te fietsen. Rond half zes rijden we de jachthaven van de plas op. Daar ligt voor ons de Canisius, een mooi oud binnenschip uit de jaren dertig van de vorige eeuw.

Na uitleg van de regels door de schippers, waaronder ook die van het zwemmen, willen de leerlingen nog maar één ding: zwemmen.

Een voor een plonsen ze vanaf de boot in het water, vaak met veel geschreeuw. Behalve Ensar en Estefanio, die lijken wat koudwatervrees te hebben. Bij hen duurt enige tijd voor ze een teen in het water durven steken. Terwijl de zon steeds lager zakt blijven de leerlingen spatten en spetteren in de Mookerplas. Vooral Ismael, Farlison, Timothy en Nadal lijken wel zeehonden.

Ondertussen staan Jasmijn en Laurien, misschien wel wat rolbevestigend, voor de stuurhut de barbecue vol met vlees te leggen. Natuurlijk is dit juist wel roldoorbrekend bedenk ik me nu, want het zijn doorgaans juist weldoorvoede mannen van middelbare leeftijd die de scepter zwaaien met een vleesvork bij de barbecue. Toen het vlees en de salade klaar waren zijn we op het dek met z'n allen gaan eten en dat smaakt verrukkulluk.

Na het eten gaan we het ruim verder ontruimen om daar de slaapzakken neer te leggen voor de nacht. Zoals verwacht is het de eerste nacht nog erg onrustig. De leerlingen hebben de vermoeienissen van de dag nog niet echt in hun systeem zitten, dus blijft het tot een uur of drie onrustig. Daarmee eindigt dag 1 van de tocht, een kakofonie van winden, boeren en snurken en de wind in de zalingen van de zeilboten.