Ako sa Gitna ng Pandemya

Sa gitna ng bagyo ay kapayapaan.

Sa bagyong dala ng pandemyang ito ako ay nasa gitna,

sa mata.

Ultimo sugat o bakas ng paghihirap di makita.

Habang ang nasapaligid ko'y hinahampas ng ulan,

pinapawi ng hangin,

halos walang makapitan, naghihirap.

Payapa, pero lahat ng kahirapan sa paligid ay namamasid..

Di alam kung kalungkutan o balisa ang dapat madama.

Ano nga ba ang nadarama?

Baka dismaya

sino nga ba ang di madidismaya sa mga

makapangyarihang kayang humumpay ng bagyo

ngunit di ginagawa dahil baka naman may

tutulong o may ibang gagawa?

Parang si Juan tamad na naghihintay na

mahulog ang mansanas sa puno, tayo ay

naghihintay sa kolonyolistang mga bansa na

magbigay lunas sa karumaldumal na problema.

Samantala, ang mga mandirigma ay umaatake

ng walang sandata. Ibibigay ang sarili para sa

lipunan kapalit ng walang kwentang parangal

galing sa buwayang papalakpakan ang

katapangan ngunit di naman sila proprotektahan.

Juan, lahat na'y gumuguho purkit sa karangyaan

at kasarilihan. Ang isang taong nais tumulong ay

tinapatan ng limang gahamang pagkakakitaan

ang paghiihirap dala ng bagyo, mag -aalok ng

panadaliaang ginhawa sin-mahal ng ginto.

Juan naisip mo ba na di lamang ang pandemya

ang problema?

Na 'di ang pandemya ang ugat ng kahirapan,

ngunit ang ang mga gahaman, ang mga

buwaya, at kanser na patuloy nilang pinapalala.

Sa gitna ng bago ay ang mata,

mata na sana di namamanhid sa sakunang nakikita,

mata na sana lululuha at nagdurusa.

Pinupukaw ang puso para sa bansang duguan na.

Sana ang pandemya'y nagbigay liwanag sa mga

kakulangan at butas ng ating sistema. Panahon

nang magbago, mag-aklas,

ikaw at ako ang lunas.