W październiku przenieśliśmy się z zajęciami do szkolnej auli, gdzie czekały na nas kolejne aktorskie wyzwania. Ćwiczyliśmy uważność, kontakt wzrokowy i spontaniczność. Witaliśmy się na różne sposoby – słowami i bez słów. W zabawie „Jeden rusza, wszyscy ruszają” sprawdzaliśmy, jak dobrze potrafimy obserwować innych i reagować na ich ruch. Były też „dziwne pozy”, czyli szybkie zamienianie zatrzymanego gestu w wymyśloną historię. Tworzyliśmy grupowe rzeźby przedstawiające między innymi pomnik głupoty, przyjaźni i wolności. Sprawdzaliśmy, jak emocje wpływają na sposób prowadzenia dialogu, a także próbowaliśmy odgrywać bajki i wymyślone historie z wykorzystaniem… przedmiotów kuchennych. Jak się okazało, teatralne rekwizyty można znaleźć niemal wszędzie!

Po ćwiczeniach integracyjnych i ruchowych przyszedł czas na pracę z głosem. Podczas warsztatów ćwiczyliśmy emisję głosu, a następnie rozpoczęliśmy pierwsze czytania scenariusza naszego tegorocznego spektaklu „Naczelny Fundator Zaburzeń”. Co ważne, pomysł na przedstawienie powstał z inicjatywy całej grupy. To uczestnicy wymyślali bohaterów, postacie i sytuacje, które stały się podstawą scenariusza. Jeden z uczniów podjął się zebrania tych pomysłów i napisania tekstu. Następnie instruktorka teatralna i opiekunka artystyczna TEATRU CIENI wprowadziła niezbędne korekty i zmiany. Każdy z młodych aktorów otrzymał również zadanie: dokładnie przyjrzeć się swojej postaci, przeanalizować jej charakter, motywacje i sposób zachowania.

Podczas kolejnych zajęć zaczęliśmy przekładać tekst na działania sceniczne. Pracowaliśmy w grupach, odgrywając wybrane fragmenty spektaklu, a następnie prezentowaliśmy przygotowane scenki przed pozostałymi uczestnikami. Była to pierwsza okazja, by zobaczyć, jak nasze pomysły zaczynają nabierać teatralnego kształtu.

Przed nami jeszcze wiele prób, pomysłów, eksperymentów i aktorskich wyzwań. Powoli budujemy nasz spektakl, ale już teraz wiemy, że teatr to nie tylko scena i tekst. To przede wszystkim ludzie, współpraca, wyobraźnia, odwaga i radość wspólnego tworzenia.

Mickiewicz z zupełnie innej strony!

22 października 2026 roku trzynastoosobowa reprezentacja TEATRU CIENI wybrała się do Teatru Lalka na spektakl „Pani Twardowska albo Nieustraszony Adam Mickiewicz”.

Już sam tytuł zapowiadał, że nie będzie to typowe spotkanie z romantycznym wieszczem. I rzeczywiście! Twórcy przedstawienia postanowili odczarować szkolny wizerunek Mickiewicza i pokazać go jako człowieka z wyobraźnią, poczuciem humoru i twórczymi rozterkami. Punktem wyjścia spektaklu jest historia poety poszukującego natchnienia, który zawiera pakt z Mefistofelesem i trafia do niezwykłego świata własnych wyobrażeń. Tam ożywają postacie i motywy znane z romantycznej literatury.

To spektakl, który wymyka się prostym kategoriom. Z jednej strony czerpie z klasyki, z drugiej zaskakuje współczesnym poczuciem humoru, popkulturowymi odniesieniami i groteską. Baśniowość miesza się tu z mrocznym klimatem, a romantyczna fantazja z estetyką przywodzącą na myśl filmy Tima Burtona. Całość tworzy niezwykle sugestywny świat pełen osobliwych postaci, fantastycznych stworzeń i zaskakujących teatralnych rozwiązań.

Szczególne wrażenie robi strona wizualna przedstawienia. Scenografia, kostiumy, światło i lalki tworzą spójną, wyrazistą całość. Na scenie spotykają się aktorzy i lalkarze, teatr żywego planu i teatr formy. Pojawiają się również efektowne marionetki sycylijskie, których ruch i ekspresja dodają przedstawieniu wyjątkowego charakteru.

Choć spektakl adresowany jest do widzów od 10. roku życia i na pierwszy rzut oka może wydawać się propozycją przede wszystkim dla dzieci, okazało się, że ma naprawdę wiele do zaoferowania również licealistom. Nie infantylizuje młodego widza, nie traktuje go z pobłażaniem, lecz zaprasza do świata wyobraźni, absurdu, mrocznej baśni i inteligentnego humoru.

Nasza trzynastoosobowa ekipa była zgodna, że to było bardzo udane teatralne spotkanie! Przedstawienie spodobało się wszystkim uczestnikom wyjścia. Okazało się, że Mickiewicz wcale nie musi być nudnym panem z portretu, a klasyka literatury może zyskać zupełnie nowe, zaskakujące oblicze.

Dla nas, ludzi zainteresowanych teatrem, była to także okazja do przyjrzenia się różnym środkom wyrazu scenicznego i inspiracja do własnych poszukiwań artystycznych. Bo teatr potrafi zaskakiwać – niezależnie od tego, ile ma się lat!

Nasza teatralna przygoda w tym roku szkolnym rozpoczęła się  we wrześniu na poddaszu i górnym tarasie. Pierwsze spotkania poświęciliśmy integracji, wzajemnemu poznawaniu się i przełamywaniu pierwszych lodów. 

Nie zabrakło ćwiczeń ruchowych, zabaw wymagających zaufania i współpracy. Chodziliśmy jak żołnierze, staruszkowie, dresiarze, modelki i dyrektorzy, przemierzaliśmy wyobrażone trasy po wodzie, trawie, piasku i lodzie. Tworzyliśmy też nietypowe pociągi i samochody, w których najważniejsze były uważność i zaufanie do partnera. Próbowaliśmy rozplątać supeł z naszych połączonych dłoni, a przy okazji dowiadywaliśmy się o sobie coraz więcej. Rozmawialiśmy również o tym, jakie zasady powinny obowiązywać w naszej teatralnej grupie.

Na kolejnych zajęciach uruchamialiśmy wyobraźnię i tworzyliśmy… żywe maszyny! Z naszych ciał powstały między innymi maszyna do głaskania kota, poprawiania humoru i wychowywania dzieci. Pracowaliśmy także z kartami Dixit, które stały się inspiracją do rozmów o emocjach i nastrojach towarzyszących nam na początku spotkań. Zastanawialiśmy się również nad symbolicznym znaczeniem kręgu w teatrze i kulturze.

Nie ograniczaliśmy się do budynku naszego liceum. Jedno ze spotkań odbyło się na szkolnym patio. Wykorzystując drzewa i ławki jako elementy scenografii, tworzyliśmy krótkie scenki w grupach. Wcześniej rozgrzewaliśmy ciało, poruszając się tak, jakby było ciężkie, lekkie, napięte, zwiotczałe albo zmagało się z silnym wiatrem. Podjęliśmy się też wykonania niecodziennego zadania: cała grupa miała stworzyć jedno ciało, którym kierowała wyłącznie za pomocą spojrzenia wybrana osoba. Wymagało to doskonałej współpracy i wzajemnej uważności.

UWAGA! Oficjalnie potwierdzamy: sprawy długowieczności jeszcze nie rozwiązaliśmy… ale za to kwestię efektów specjalnych już tak!

Grupa teatralna „Teatr Cieni” wróciła w niedzielę 14 czerwca z festiwalu „Teraz Teatr” z Dyplomem za efekty specjalne!

Nasz spektakl „Jak rozwiązano sprawę długowieczności” udowodnił, że trochę kreatywności, odrobina teatralnej magii i całkiem spora dawka dobrej energii potrafią zdziałać cuda.

Dziękujemy wszystkim młodym aktorom za ogromne zaangażowanie, nauczycielom za wsparcie i cierpliwość (szczególnie wtedy, gdy szkoła zamieniała się w warsztat produkcji tajemniczych rekwizytów), a rodzicom za kibicowanie.

To był fantastyczny czas pełen emocji, śmiechu i wspólnego tworzenia czegoś wyjątkowego.

A teraz wracamy do rzeczy najważniejszych… czyli wymyślania kolejnych szalonych pomysłów do nowego spektaklu!

11 czerwca 2026 wzięliśmy udział w 3. Towarzyskich Spotkaniach Teatralnych ToST, prezentując nasz spektakl "Jak rozwiązano sprawę długowieczności".

Zdjęcia 

13 kwietnia 2026 roku zagraliśmy nasz premierowy spektakl Jak rozwiązano sprawę długowieczności, który jest adaptacją bajki Leszka Kołakowskiego o tym samym tytule.  

W królestwie Gorgola podejmowane są próby odkrycia tajemnicy długowieczności. Absurdalne eksperymenty i upór bohaterów prowadzą do nieoczekiwanych konsekwencji. Pragnienie wiecznej młodości to zagadnienie, które fascynuje ludzkość od wieków. Czy mamy prawo czynić wszystko, by przedłużać życie i czy takie działania są moralnie dopuszczalne? Gdzie leży granica takich działań? 

Znakiem rozpoznawczym grupy Teatr Cieni jest wykorzystywanie w swoich spektaklach rozmaitych środków teatru cieniowego.  I tym razem eksperymentujemy z różnymi źródłami światła i przekraczamy granice teatru pokazując świat, który trudno wyrazić słowami - magiczny obraz stworzony przez światło i cień.

Premiera 13 kwietnia 2026

Czas trwania 25 min.

Obsada

Król Hanuk:    Olgierd Kaperzyński

Nadworny Doradca Króla:    Blanka Karczewska

Mieszczanka Memi:    Zuzanna Żejmo

Piekarz Aho:    Beniamin Pater

Astrolog Majoli:    Michalina Woźniak

Astrolog Dronk:    Zofia Górnik

Astrolog Mino:    Ewa Borowska

Astrolog Klepo:    Hanna Strzeszewska

Medyk Ipo:    Oliwia Dąbrowska

Medyk Najna:    Laura Sukiennik

Medyk Ramo:    Zofia Zawistowska

Poeta:    Sebastian Więckowski

Twórcy

Adaptacja scenariusza:   Karolina Zawadzka, Sebastian Więckowski

Scenografia:   Anastazja Łastówka, Laura Sukiennik, Zofia Zawistowska, Dalia Kaczor, Hanna Strzeszewska, Oliwia Dąbrowska

Choreografia:   Rita Kowalska

Muzyka:   Weronika Marusiak (wiolonczela), Justyna Ogrodnik (pianino)

Światło:   Zofia Górnik, Anastazja Łastówka

Dźwięk:    Anastazja Łastówka, Sebastian Więckowski

Reżyseria:   Karolina Zawadzka

Dziękujemy prof. Annie Zachwiei i prof. Zenobii Rżanek- Boroch za pomoc w przygotowaniu eksperymentów chemicznych.

Spełnij swoje artystyczne marzenie!

Możesz grać na scenie lub rozwijać się jako animator lalek cieniowych, operator świateł i dźwięku, a także przygotowując kostiumy, scenografię i lalki cieniowe. W naszym zespole znajdzie się też miejsce dla osób utalentowanych muzycznie.

Próby i warsztaty będą się odbywać w poniedziałki w godzinach 15:00 - 16:30

Jeśli zastanawiasz się, czy rozpocząć przygodę z naszym teatrem, to zapraszam na rozmowę w piątek 19 września lub poniedziałek 22 września o 12:35 w bibliotece. Proszę o informację, który termin wybierasz (przez dziennik Librus).

W czwartek 5 czerwca wystąpiliśmy w drugiej edycji Towarzyskich Spotkań Teatralnych ToST 2025.

W tegorocznym przeglądzie udział wzięło osiem teatrów szkolnych ze spektaklami, nad którymi grupy pracowały w tym roku. Nasza grupa pokazała swój najnowszy spektakl „Pieśń przedwiecznego lasu”.

Więcej o spotkaniach ToST i zdjęcia

Sycylijka, jawajka, marionetka, pacynka, tintamareska - to lalki teatralne.

Co wprawia je w ruch, z czego są zrobione i kto je robi, jak pracuje aktor w teatrze lalkowym? Tego wszystkiego (i jeszcze więcej) dowiedzieliśmy się dzisiaj podczas wycieczki do warszawskiego Teatru Lalka.

W wycieczce uczestniczyli członkowie szkolnej grupy Teatr Cieni.

Zdjęcia