COLLE: Hoe werd dat meer dan zomaar een groepje fietsers?

Aghyad: “We gaven onze groep een naam – Pedaal van een fiets (maar dan in het Syrisch) – en begonnen ook fietsen uit te lenen. Soms aan vrienden, soms tegen een klein bedrag. Omdat er vaak reparaties nodig waren, nam ik mijn gereedschap mee. Dat kocht ik van mijn zakgeld. Uiteindelijk hadden we samen twintig fietsen en richtten we een kleine uitleendienst en fietsenwinkel op.”

COLLE: Was fietsen toen populair in jouw stad?

Aghyad: “Helemaal niet. Volwassen mannen zag je bijna nooit fietsen, vrouwen al helemaal niet. Fietsen waren voor kinderen. Nu is het veel normaler, en ik denk dat wij daar een beetje aan hebben bijgedragen.”

COLLE: Hoe kwam je in België terecht?

Aghyad:  “Mijn broers waren al eerder naar België gevlucht. Toen ik zeventien was, zei mijn vader: ‘Je moet nu ook vertrekken’. Hij regelde alles. Na vier maanden reizen, kwam ik in Gent aan. Ik kreeg een fiets cadeau van mijn broers en ontdekte een lokale fietsclub, maar daar voelde ik me niet thuis. Ze hadden allemaal hele chique fietsen, die kon ik toen niet betalen.”

COLLE: Hoe begon je hier als fietsenmaker?

Aghyad: “Naast mijn middelbare school in de Brugse Poort is een fietsclub met een werkplaats. Ik liep er gewoon eens binnen. Mijn Nederlands was nog maar twee maanden oud, maar dat maakte niet uit. Ik hielp een uurtje mee en bleef terugkomen. Zo heb ik veel geleerd.”

COLLE: Je hebt ook een opleiding gevolgd?

Aghyad: “Ja, bij Syntra. Ik had de praktijk al in de vingers, maar ik wilde een diploma. De opleiding was één dag per week, plus 460 uur stage. Een stage vinden, lukte eerst niet. Niemand wilde mij een kans geven. Tot ik op een dag gewoon een fietsenwinkel ben binnengestapt. Ik vertelde mijn verhaal en de eigenaar zei ja.”

COLLE: En nu je de stage hebt afgewerkt?

Aghyad: “Na de stage heb ik bij dezelfde fietsenwinkel een vast contract gekregen als hoofdtechnieker, waarvoor ik heel dankbaar ben. Dat is belangrijk voor mijn familie: mijn ouders moeten elk jaar hun verblijf verlengen, een voorwaarde daarvoor is dat iemand in het gezin werk heeft."

COLLE: Voor het je job werd, heb je vrijwilligerswerk gedaan rond fietsherstel?

Aghyad: “Ja, in Gentbrugge en Ledeberg heb ik fietsherstel bij Op Wielekes en het Repair Café gedaan. Soms herstelden we veertien fietsen in drie uur, met beperkt materiaal. Dat deed me denken aan Syrië. Misschien zie ik het wel zitten om ooit zelf opleidingen te geven. Maar voorlopig is het niet meer zo evident om hierbij aan te sluiten, aangezien ik fulltime werk tot 19u ‘s avonds.” 

COLLE: Wat is voor jou de rode draad in je verhaal?

Aghyad: “Lef. Gewoon doen. Of dat nu gaat om een fietsgroep beginnen in een stad waar niemand fietst, of vragen om je een kans te geven in een fietsenwinkel. Je moet stappen durven zetten, ook als je niet weet waar ze eindigen.”

COLLE: Dankjewel voor dit openhartige gesprek!

Heb jij ook een verhaal te vertellen over delen en/of repareren in Gent? Laat het ons weten via colle9000@gmail.com.