Ang plaka na ginagamit noon para sa musika ay tinatawag na vinyl record o long-playing record (LP). Ito ay isang bilog na disc na gawa sa polyvinyl chloride (PVC) na may mga ukit o grooves kung saan nakalagay ang tunog.
Uri ng Plaka:
78 RPM (Revolutions Per Minute) – Karaniwang ginagamit noong unang bahagi ng ika-20 siglo, mas makapal at madaling mabasag.
45 RPM – Ginagamit para sa mga single na kanta, may mas maliit na sukat.
33 1/3 RPM (LP) – Karaniwang ginagamit para sa buong album ng musika, mas maraming kanta ang kasya.
Pagpapatugtog: Ginagamit ang isang turntable o phonograph, kung saan dumadaan ang karayom sa mga ukit sa plaka upang lumikha ng tunog.