ครู ธัญญวรัศม์ โปทา

ตำแหน่ง ครู วิทยฐานะ ชำนาญการ

กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ (ภาษาจีน)

วิวัฒนาการตัวอักษรจีน

เมื่อปี ค.ศ. 1899 ชาวบ้านจากหมู่บ้านเล็ก ๆแห่งหนึ่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภออันหยางมณฑลเหอหนันประเทศจีนได้ค้นพบสิ่งที่เรียกกันว่า ‘กระดูกมังกร’ จึงนำมาใช้ทำเป็นตัวยารักษาโรค ต่อมาเนื่องจากพ่อค้าหวังอี้หรงเกิดความสนใจต่อตัวอักษรบนกระดูก จึงสะสมไว้มีจำนวนกว่า 5,000 ชิ้นและส่งให้ผู้เชี่ยวชาญทำการศึกษาวิจัย จึงพบว่ากระดูกมังกรนั้นแท้ที่จริงคือกระดูกที่จารึกอักขระโบราณของยุคสมัยซาง ที่มีอายุเก่าแก่ถึง 1,300 ปีก่อนคริสตกาล

ทั้งนี้ หากเรียงลำดับวิวัฒนาการตัวอักษรจีนผ่านยุคสมัยทางประวัติศาสตร์ อาจสามารถแบ่งได้โดยสังเขป ดังนี้ เริ่มจากเจี๋ยกู่เหวินหรืออักษรจารบนกระดูกสัตว์ （甲骨文）จินเหวินหรืออักษรโลหะ （金文）อักษรเสี่ยวจ้วนหรือจ้วนเล็ก（小篆） อักษรลี่ซู（隶书） อักษรข่ายซู （楷书）อักษรเฉ่าซู 草书）และอักษรสิงซู （行书）เป็นต้น

อย่างไรก็ตาม วิวัฒนาการของตัวอักษรจีนเกิดจากการฟูมฟักอย่างค่อยเป็นค่อยไป มีการผสมผสานกันของอักษรชนิดที่แตกต่างกันในชั่วระยะเวลาหนึ่งผ่านการขัดเกลาจนเกิดเป็นตัวอักษรชนิดใหม่เข้าแทนที่อักษรชนิดเดิม ไม่ใช่การยกเลิกอักษรชนิดเก่าโดยสิ้นเชิง ดังนั้น ผู้คนในยุคต่อมาจึงยังคงมีการศึกษาและ

ใช้อักษรในยุคเก่าก่อน ทั้งในเชิงศิลปะหรือในชีวิตประจำวันที่ยังคงพบเห็นได้อยู่เสมอในภาพ “กระดูกมังกร ที่ภายหลังพบว่าเป็นการบันทึกอักขระโบราณ”