ว่านน้ำ

  


 
ชื่อวิทยาศาสตร์              Acorus calamus Linn.

ชื่อวงศ์                         Araceae

ชื่อทั่วไป                       ว่านน้ำเล็ก ตะไคร้น้ำ คาเจียงจี้ ผมผา ส้มชื่น
                        
ลักษณะทางพฤษศาสตร์   

ป็นไม้นํ้าชนิดหนึ่งชอบขึ้นตามที่ชื้นแฉะ มีนํ้าขังหรือนํ้าขึ้นลงถึงลำต้นแข็งเป็นข้อๆ สีแดงเรื่อๆ ชอนยาวไปตามดินเลน รากเล็กเป็นฝอย ใบเล็กและยาวแบนคล้ายใบว่านหางช้างแต่เล็กกว่ามาก เป็นแผงเหมือนแบบว่านหางช้างเหมือนกัน มีกลิ่นหอมแรงโดยมากมีผู้ปลูกไว้ทำยาและพกหัวติดตัวไว้เวลาจะดื่มนํ้าในลำห้วยลำธาร ใช้หัวว่านน้ำแกว่งนํ้าก่อนแล้วจึงดื่มกับน้ำที่ผ่านว่านมีพิษได้ ว่านนํ้านี้มีขึ้นทั่วไปตามลำคลองสวนที่มีนํ้าไม่แห้ง

สรรพคุณ                       

เหง้า เป็นยาขับลม ยาหอม แก้ธาตุพิการ เป็นยาขมช่วยเจริญอาหาร ช่วยได้ในอาการท้องเสีย อาหารไม่ย่อย และอ่อนเพลีย ราก แก้ไข้มาลาเรีย แก้หวัดหลอดลมอักเสบ แก้เจ็บคอ แก้ปวดฟัน  เป็นยาระบาย แก้เส้นกระตุก บำรุงหัวใจ แก้หืด แก้เสมหะ เผาให้เป็นถ่านรับประทานถอนพิษสลอด แก้ปวดศีรษะ แก้ลงท้อง พอกแก้ปวดตามข้อและกล้ามเนื้อ แก้บิด แก้ไอ แก้ปวดท้อง แก้จุกเสียด หัว ใช้ขับลมในท้อง แก้ท้องขึ้นอืดเฟ้อ แน่นจุกเสียด ช่วยย่อยอาหาร แก้โรคกระเพาะอาหาร แก้ธาตุพิการ แก้ลมจุกแน่นในทรวงอก แก้ลมที่อยู่ในท้องแต่นอกกระเพาะและลำไส้ บำรุงธาตุน้ำ แก้ข้อกระดูหักแพลง ขับเสมหะ แก้ปวดท้อง แก้ท้องเสีย แก้บิด ขับพยาธิ กินมากทำให้                  อาเจียน บำรุงกำลัง แก้โรคลม แก้ปวดข้อ ปวดกล้ามเนื้อ แก้ไข้จับสั่น บำรุงประสาท หลอดลม บิดในเด็ก ขับเสมหะ ขับระดู ขับปัสสาวะ รากฝนกับสุราทาหน้าอกเด็กเพื่อเป็นยาดูดพิษแก้หลอดลมและปอดอักเสบ เหง้าต้มรวมกับขิงและไพลกินแก้ไข้ ผสมชุมเห็ดเทศ ทาแก้โรคผิวหนัง
                               
แหล่งอ้างอิง                 
Comments