Αρχική‎ > ‎

Οπτομετρία

Η επιστήμη της Οπτομετρίας
Η Οπτομετρία ανήκει στα επαγγέλματα πρωτοβάθμιας περίθαλψης της υγείας σε πολλές χώρες του κόσμου. Είναι η επιστήμη που εξειδικεύεται στην αξιολόγηση των λειτουργικών προβλημάτων της όρασης με σκοπό την αποκατάσταση των δυσλειτουργιών και την βελτίωση της ποιότητας της ζωής των ανθρώπων. Τομείς ενασχόλησης ενός Οπτομέτρη είναι η λεπτομερής ανάλυση του οπτικού συστήματος, η καθοδήγηση στην επιλογή του σωστότερου βαθμού και τύπου οφθαλμικών φακών και φακών επαφής, η εφαρμογή φακών επαφής και βοηθημάτων χαμηλής όρασης, η εξάσκηση της όρασης (Vision Training) κ.α.

Aμερικανική Ένωση Οπτομετρών http://www.aoa.org/
Τμήμα Οπτομετρίας στο City university http://www.city.ac.uk/optometry/
Ένωση Οπτομετρών Αγγλίας http://www.college-optometrists.org/ 


Συμπεριφοριστική ή Αναπτυξιακή Οπτομετρία
Behavioral Optometry

Πολλοί οπτομέτρες ακολουθούν μια συμπεριφοριστική ή αναπτυξιακή προσέγγιση στην πρακτική τους και αυτό γιατί όταν κάποιος εξετάζει την όραση του ανθρώπου, λαμβάνει υπόψιν του και τις συμπεριφορές που έχει αναπτύξει αυτός ο άνθρωπος.

Η σαφής σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην όραση και την ανθρώπινη συμπεριφορά έχει οδηγήσει ένα μεγάλο μέρος των οπτομετρών να εξειδικευτούν σε αυτόν τον τομέα της οπτομετρίας. Πρόκειται για μια αμφίδρομη σχέση, δηλ. η όραση επηρεάζεται από τη διαδικασία κατά την οποία ο άνθρωπος αναπτύσσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς, αλλά και αντίθετα, η όραση επηρεάζει την διαδικασία αυτή ιδιαίτερα όταν δυσλειτουρεί.

Υπάρχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά των ανθρώπων με συγκεκριμένα οπτικές δυσλειτουργίες. Για παράδειγμα ένας άνθρωπος με μυωπία προτιμά την λογική, αναλυτική σκέψη, τείνει να είναι ακριβής, συγκεκριμένος και λεπτομερειακός στην λεκτική επικοινωνία με τους άλλους, είναι πιο σταθερός και αμετακίνητος απο τις απόψεις του, προτιμάει τη μελέτη από τη σωματική δραστηριότητα και έχει χαμηλή ανεκτικότητα στο stress. Χαρακτηριστικό του οπτικού του συστήματος μπορεί να είναι η υπερβολική σύγκλιση των ματιών με όλα τα συμπτώματα που αυτή μπορεί να έχει (κοπιωπία, θολή όραση, διπλή όραση, πονοκεφάλους, ζαλάδα, δυσκολία σε χώρους με πολλά ερεθίσματα πχ supermarket). Ένας άνθρωπος με υπερμετρωπία στηρίζεται πιο πολύ στην διαίσθηση του, μαθαίνει μέσα από την εμπειρία και τον πειραματισμό, είναι πιο σφαιρικός στη λεκτική επικοινωνία με τους άλλους, είναι πιο διαλλακτικός και ευέλικτος στην σκέψη του, σκέφτεται σε εικόνες και αντιμετωπίζει το stress καλύτερα. Χαρακτηριστικό του οπτικού του συστήματος μπορεί να είναι η αδύναμη σύγκλιση των ματιών που συχνά τον αποτρέπει απο την μελέτη και το διάβασμα.

Δίνοντας λοιπόν σημασία στον άνθρωπο συνολικά, ένας συμπεριφοριστής οπτομέτρης μπορεί μέσα απο την συλλογή πληροφοριών και την παρατήρηση της συμπεριφοράς του “ασθενή” , να κατανοήσει και να αντιμετωπίσει πιο ολοκληρωμένα την οπτική δυσλειτουργία ενός ανθρώπου σε οποιαδήποτε ηλικία. Φυσικά, αυτή η προσέγγιση αποκτά ιδιαίτερη σημασία στα παιδιά καθώς στις μικρές ηλικίες διαμορφώνονται οι βάσεις για το μέλλον πχ όταν ένα παιδί αποφεύγει το διάβασμα εξαιτίας μιας οπτικής δυσλειτουργίας.