Nacht zonder Dageraad (2004)

In 2004 stond toneelgroep Platho voor het eerst op de planken. Zij speelden toen “Nacht zonder dageraad”. Een spannend verhaal dat zich afspeelde in een herberg aan het voormalige IJzeren Gordijn.
 

ROLVERDELING
Franz Brodnick - Bart Van Loenhout
Maria- Kathleen Pockelé
Otto Remyk -  Eddy Van Aert
Linda Czelnitz -  Lut Claessens
Inge -  Kim Van Gastel
Lothar -  Werner Neelen
Dieter  - Herman Konings
Jan  - Tim Pockelé
Jolan  - Griet Peeters
Sergi Matichek  - Peter Neelen
Teksthulp -  Ingrid Tilborghs
Belichting /geluid Hans  - Van den Bergh
Decor  - Eddy Van Aert
Algemene coördinatie en regie  - Frank Neelen

 

KORTE INHOUD

Het toneelspel voert u binnen in herberg “Aan het einde”, vlak bij het ijzeren gordijn aan de westzijde. De eigenaar, Franz Brodnick, helpt samen met enkele boeren uit de buurt vluchtelingen vanuit het oosten over de grens.

Deze avond rust echter een zware taak op hun schouders. In plaats van het gangbare aantal, twee met name, zullen deze keer vier mensen de grens overgebracht moeten worden.

Eén van hen is de vermaarde componist Otto Remyk, die samen met zijn kleindochtertje Inge gevlucht is.

De nietsontziende staatssecretaris voor cultuur, Sergi Matichek, ex-journalist en oude bekende van Franz Brodnick, stelt echter meer dan gewone belangstelling in Otto Remyk, die voor hem van zeer grote waarde is. Hij zal dan ook alle mogelijke middelen aanwenden om de componist te beletten naar het vrije westen te vluchten.

 

Citaat uit “Nacht zonder dageraad”:

“Jij hebt nooit gehongerd, Lothar… Nee, ik bedoel niet: met je maag. Jij hebt nooit gehongerd naar de vrijheid, naar de vrije lucht, naar vrije grond om op te lopen en te werken en te leven… naar een vrij gesprek met een vrije politieagent die je niet beloert, maar jou en je gezin inderdaad beschermt. Jouw enige verlangen gaat uit naar je gezapige leven. En je bent niet de enige. Miljoenen mensen maken zich alleen maar druk om zichzelf en om geld waarmee ze zich tegen alle kwaad van de wereld kunnen verzekeren. Dat er hele volkeren langzaam creperen, dat interesseert hen niet. Of liever: ze knijpen er hun ogen stijf voor dicht, want het zien van de ellende van anderen brengt hen uit hun evenwicht. Ze zijn bang voor schuldgevoel…”

 

Programmaboekje Nacht zonder dageraad