Startpagina‎ > ‎

De blog van John van der Vegt over ons!!

Blog van College van Bestuur

 
januari 20
Je suis Charlie of de excellente class-challenge
  om 20-1-2015 22:45

Schrijf je een blog in een verloren uurtje? Soms wel, als je iets meegemaakt hebt, het onderwerp dus klaar is en de boodschap duidelijk. Maar soms zit daar ook de knel. Welk onderwerp? Wat heb ik toe te voegen? Wat is de boodschap? En wat wil ik overbrengen?


De afgelopen week was zo'n "kauwweek". Je snijdt Nederland doormidden met de auto onderweg naar de eerste sectorkamervergadering in Zoetermeer en volgt dus intensief de tragedie in Frankrijk. Je ziet de gemengde groepen bij ons en vraagt je af hoe wij die terreur bespreken met onze studenten en welke gesprekken of discussie dat oplevert? Besteden we er niet te weinig tijd aan met de fixatie op uren en prestaties? Humberto quote een docent die het moeilijk vindt dit te bespreken. De volgende dag zitten docenten van Zadkine bij hem aan tafel om te vertellen hoe ze dat wel doen. En dus kauw je verder op dat onderwerp voor je blog. Want het moet toch wel het onderwerp zijn van het eerstvolgende blog?

En tegelijkertijd weet je dat het niet nieuw is want we zijn als ROC de (mini) maatschappij waar zich alles voordoet (inclusief radicalisering). Dus ook deze vragen speelden al eerder. Het is een beetje ontnuchterend als ik het met mijn eigen kinderen bespreek (21, 25, Amsterdams en Almeers). Het houdt ze wel bezig maar voor hen is het toch meer "part of life" dan ik dacht. Het zijn vragen en kwesties in de hedendaagse maatschappij sinds zij opgroeien. Op ons ROC zie ik ook niet veel "Je suis Charlie"-uitingen. Ik kauw verder maar de deadline nadert. Een enkele vraag hier en daar levert me nog weinig op. I'm running out of time.

Op donderdag 15 januari doe ik een laatste poging als ik jurylid ben bij de class-challenge bij de opleiding verzorgende. "Leeft het thema Charlie en wordt het besproken?" vraag ik aan een docent. Niet erg en ook niet bij haar vak, maar wel bij de slb-er en soms bij andere vakken. "Je kijkt toch continu wat bij studenten leeft en hoe je erop in kunt haken". Het doet me denken aan die collega in Fieberbrunn die met een "dwarsligger" de berg op en neer loopt om eens goed te praten. Ik draai me om naar twee studenten en vraag hetzelfde. "Voor mij zeker want ik ben gevlucht uit Syrië" zegt de een. De ander, geboren en getogen Twents, vult aan: "Maar veel meer onder elkaar in de pauze, ook met docenten, dan bij lessen". Niet veel tijd om verder te praten want de class-challenge begint. 
Ik ben diep onder de indruk. Niet alleen van de inhoud maar ook van het soepele contact en de band tussen docent en groep. Een groep die schat ik wel meer dan 5 nationaliteiten kent en meerdere religies. Ze hebben goed gemotiveerd keihard gewerkt aan de opdracht. Er is gezonde spanning bij de presentatie. De inhoud is voor mij een prachtige illustratie van het maken van een krachtige leeromgeving met ICT. De studenten krijgen een opdracht met als thema "De kunst van het verzorgen" en gaan met leervragen aan de slag die ze via een website, interactieve werkvormen, prezi's, tackk's en mentimeters moeten pitchen. Het resultaat is indrukwekkend. Maar beelden zeggen veel meer dan woorden.

De docent heeft de kunst en vaardigheid opgedaan bij de training google certified teacher. Voor mij is het een uitstekende illustratie van onderwijs ICT ontwikkeling zoals we als speerpunt hebben geformuleerd in ons verbeter- en kwaliteitsplan. En als een team dit wil uitbouwen kan het ook een perfecte aanvraag zijn voor het innovatiebudget. Het gaat me er overigens absoluut niet om dat iedereen dit moet doen. Sommigen moet je verhalen laten vertellen omdat ze daarmee studenten aanspreken en boeien. Maar ieder moet wel zijn professionaliteit vinden om studenten aan te spreken.

En dan stopt het kauwen en valt het kwartje. Wat ik bij de class challenge heb gezien is een band tussen docent en studenten, aansprekend en uitdagend onderwijs, talenten benutten en er samen voor gaan. Als dat de school, opleidings-of klassecultuur is, is veel, zo niet alles bespreekbaar. Dat is niet makkelijk want soms klikt het niet met een groep of delen van een groep. En ook het vak moet worden overgedragen. Dan hebben we gelukkig ook nog de slb-er, de teamdeskundige, de student of de vertrouwenspersoon.

En daar zit de kern: of je "Je suis Charlie" kunt bespreken en of het besproken wordt is geen geïsoleerde vraag. Het is een vraag in het onderwijs van alle tijden en elke dag: kunnen we met elkaar zo'n school, opleiding of groepscultuur creëren dat veel bespreekbaar is? Dat lukt niet altijd maar ons ROC wordt wel gewaardeerd om zijn sfeer, normen, waarden en cultuur. Dus ik denk en verwacht dat ook dit bespreekbaar is. In de eerste, tweede of derde lijn.

Het kauwen stopt met de conclusie dat het thema van dit blog dus niet "Je suis Charlie" of de excellente class challenge was maar beide en het ene hielp bij het ander.

John van der Vegt

 

Comments