Lijst Home


Miss eenhoorn - Edward van de Vendel

Geplaatst door susan *   [ bijgewerkt ]


Miss eenhoorn van Edward van de Vendel en Floor de Goede is een nieuw deel in de serie Tijgerlezen. Deze serie richt zich op beginnende lezers, maar trekt zich niets aan van AVI-niveaus; leesplezier staat centraal. 
    Op de knalroze kaft van het boek zien we paardachtige personages in een spotlight staan, het is duidelijk dat hier wordt ingespeeld op een aantal populaire trends. Het verhaal gaat over de grote Miss eenhoorn verkiezing. We maken aan het begin van het verhaal kennis met de zenuwachtige kandidaten die voor een strenge driekoppige jury moeten verschijnen. Die jury blijkt alleen geïnteresseerd in kandidaten die in het doorsnee eenhoornplaatje passen. Zo valt Ayla af omdat ze een zebra is, Juultje mag niet verder want als pony is ze ‘dus te klein’, Tinker en Swing vallen af omdat ze jongens zijn en zeepaardje Miep krijgt te horen ’kom op zeg, echt veel te klein’. Alleen Zoetelieve is door, een wit paard met lange blonde haren. De afgewezen deelnemers besluiten dat ze het er niet bij laten zitten. Met hulp van Zoetelieve en Ayla’s oma gaan ze verhaal halen.

Het is knap hoe Van de Vendel met een aantal clichés aan de haal gaat en zo een boek weet te schrijven dat op een prettige vrolijke manier pleit voor diversiteit. Het verhaal heeft natuurlijk een slechterik nodig en dat is jurylid Vaca, een enorme zwart-witte (!) koe die overigens wel een schattig hondje heeft. De groep opstandige deelnemers zijn leuke personages, vooral het licht ontvlambare zeepaardje Miep.
    De tekeningen van Floor de Goede zijn echt een feest. Hij heeft zich uitgeleefd en met zichtbaar plezier brengt hij de personages tot leven. Hij laat ook goed emoties en gevoelens zien, van een brede lach tot heel benauwd kijken omdat je nog naar de wc moet. Een opvallend en leuk detail is dat Ayla’s grootmoeder, een zebra dus, een hoofddoek draagt.
    De vormgeving van het boek is speels, er zijn blokken tekst, maar ook scoreborden, stukjes met tekstwolken of een handgeschreven brief. Soms staan de letters op een gekleurde achtergrond, wat de leesbaarheid niet ten goede komt. Voor een bepaalde groep kinderen met leesproblemen zal dit een afknapper zijn.

Miss eenhoorn is een aantrekkelijk boek voor beginnende lezers waarin de strijd tegen vooroordelen op originele wijze gevoerd en gewonnen wordt.

Miss eenhoorn
Edward van de Vendel (tekst) en Floor de Goede (illustraties)


Querido, 2019

Iedereen telt - Kristin Roskifte

Geplaatst 15 jul. 2019 03:30 door susan *   [ 15 jul. 2019 03:33 bijgewerkt ]


De Noorse illustratrice Kristin Roskifte heeft een bijzonder kijk-en telboek gemaakt. De pagina’s van dit groot uitgegeven boek staan vol met mensen in allerlei kleuren, leeftijden en formaten. Ze staan is een omgeving die in blauwe lijnen wordt weergegeven. Het is de bedoeling om de mensen te tellen. Dat begint eenvoudig tot de grote getallen in beeld komen en er bijvoorbeeld zestig gasten op een bruiloft geteld moeten worden of vierhonderd mensen die deelnemen aan een demonstratie.
    Daarnaast staan er op iedere bladzijde zoekopdrachten en die kunnen behoorlijk pittig zijn. Je ziet bijvoorbeeld vierentwintig mensen op een rommelmarkt en daaronder staat ‘Een van hen vindt een oplossing voor een probleem. Een van hen koopt iets wat ze niet nodig heeft. Twee van hen kopen spullen die ze kunnen gebruiken om carnavalspakken te maken.’ De carnavalspakken staan op de naastgelegen pagina en dat maakt het beantwoorden van de vraag iets makkelijker. Toch blijft het een uitdaging de metamorfose van kerstster tot hoorn te ontdekken. Degene die iets koopt dat ze niet nodig heeft is een verzamelaar die we eerder in haar overvolle flat zagen. Ook kunnen we zien dat er een verloren voorwerp wordt teruggevonden (maar dan moet je wel eerst hebben ontdekt dat het voorwerp was kwijtgeraakt) en we zien iemand een ijzerzaag kopen die een rol gaat spelen in een spannend ontsnappingsverhaal dat een pagina eerder begon en de lezer kan volgen tot de laatste pagina van het boek.
    Iedereen telt is geen traditioneel zoekboek waar je door goed kijken een voorwerp of een persoon kunt vinden. In dit zoekboek zitten verhalen verstopt en daarom moet je soms bladzijden lang goed kijken voor je een vraag kunt beantwoorden. Op de laatste bladzijden van het boek zijn nog  extra vragen opgenomen voor de fanatieke speurders. Voor wie er niet uitkomt kan op het internet de antwoorden vinden.
    In het boek zijn veel verhaallijnen te ontdekken, waarvan sommige duidelijk zijn en andere ruimte laten om zelf aan te vullen. Wie de antwoorden op het internet opzoekt ziet dat daar soms ook een inkijkje in de gedachten van de personages wordt gegeven. Jammer, want het is veel leuker om dat zelf te bedenken.

Iedereen telt is boek voor uren kijk-en vertelplezier. Het is een uitdagend zoekboek dat ook aanzet je fantasie aan het werk te zetten. Een boek voor speurders en verhalenvertellers.

Iedereen telt
Kristin Roskifte, vertaald door Sylvia vanden Heede


Lannoo, 2019


De ontdekkingsreiziger - Katherine Rundell

Geplaatst 11 jul. 2019 03:00 door susan *   [ 11 jul. 2019 03:00 bijgewerkt ]


Fred zit met drie andere kinderen in een klein vliegtuig dat over de Amazone vliegt op weg naar Manaus. Ze komen niet aan, want de piloot wordt niet goed en het vliegtuigje stort neer. De kinderen overleven de crash en staan er nu alleen voor. Fred, Constantia (kortweg Con), Lila en haar kleine broertje Max vinden een verlaten hut en besluiten daar voorlopig te blijven. Gelukkig weet Fred het een en ander over in leven blijven in de jungle, hij heeft er veel over gelezen. Zo weet hij welke insecten ze kunnen eten, hoe je vuur maakt en hoe je een vlot bouwt. Wat niet in de boeken staat is hoe je een vijfjarige in bedwang houdt die de gevaren van de jungle niet kent.
    De kinderen staan voor de keus om in de buurt van het neergestorte vliegtuig te blijven, of te proberen Manaus te bereiken. Het lot beslist voor hen. Ze zakken op een vlot de rivier af en ontdekken een verlaten oude stad. Ze zijn daar echter niet alleen.

De Britse auteur Katherine Rundell won in eigen land verschillende prestigieuze prijzen. Dit boek kreeg de Costa Children’s Book Award, een prijs die eerder gewonnen werd door onder andere Roald Dahl en Philip Pullman. Rundell gebruikte eerder gewonnen prijzengeld om een reis door de Amazone te maken. Ze genoot van de prachtige natuur en leerde van haar gids hoe je overleeft in de jungle. Deze ervaringen vinden we terug in het verhaal en dragen bij tot de geloofwaardigheid, al was het maar omdat de schrijfster ook zelf de dingen heeft gegeten die de kinderen, al dan niet met tegenzin, tot zich nemen.
    Het verhaal is in de derde persoon geschreven vanuit het gezichtspunt van Fred. De lezer leert hem daardoor het beste kennen. Fred heeft geen moeder meer en zijn hardwerkende vader heeft niet veel tijd voor hem. Fred zit op kostschool, waar hij gezien wordt als een weinig opvallende verstandige jongen. Maar van binnen is Fred een en al hunkering, hoop en opwinding. Hij is natuurlijk bang dat hij het avontuur niet zal overleven, maar hij geniet ook. Lila is een rustig meisje, zij kan goed met dieren omgaan en redt een jonge luiaard die zich letterlijk aan haar vastklampt. Lila zorgt ook voor haar vijfjarige broertje Max, die het overleven in de jungle bepaald niet makkelijker maakt. Constantia blijft lang ondoorgrondelijk, wel krijgt Fred al snel het idee dat in het stugge meisje in haar blouse met roesjes meer schuilt dan ze laat zien. Rundell weet de verschillende karakters geloofwaardig neer te zetten evenals hun gevoelens en emoties die van heel angstig tot extreem moedig gaan.
    Rundell heeft een overtuigend verhaal geschreven dat psychologische elementen mooi verbindt met een spannend verhaal. Ook de overlevingsstrategieën, die natuurlijk een belangrijk element zijn, zijn goed in het verhaal verwerkt. Rundell schrijft met vaart en weet de spanning goed op te bouwen en vast te houden. Ook schrijft ze mooi met pakkende beeldspraken, goede dialogen en hier en daar een scheutje humor.
Het boek ziet er prachtig uit, het staat vol met zwart-wittekeningen gemaakt door Hannah Horn. De illustraties zijn gedetailleerd en lijken op sommige pagina’s de strijd aan te gaan met de tekst; een vormgeving die goed aansluit bij de sfeer van Rundells verhaal.

De ontdekkingsreiziger is een pakkend goed geschreven verhaal. Echt een fijn vakantieboek!

De ontdekkingsreiziger
Katherine Rundell, vertaald door Jenny de Jonge met illustraties van Hannah Horn


Luitingh-Sijthoff, 2019


Brons - Linda Dielemans

Geplaatst 8 jul. 2019 04:15 door susan *   [ 8 jul. 2019 04:19 bijgewerkt ]


‘Wáár gaat dit boek over? Over brons? Wat is dat nou voor een onderwerp? Nou, een behoorlijk spannend onderwerp, dat kan ik alvast verklappen! Anders was dit boek er nooit gekomen. En geef maar toe, eigenlijk ben je best nieuwsgierig. Want je bent al aan het lezen.’

Dit zijn de woorden waarmee Linda Dielemans je het boek intrekt. En ze zegt niets teveel, want over ‘heel oud brons’ en de bronstijd is veel te vertellen. Dielemans is daarvoor de aangewezen persoon. Ze is archeoloog en ze is ook een goede kinderboekenschrijfster. Haar fictieboek Schaduw van de leeuw kreeg dit jaar de Senaatsprijs van de Nederlandse Kinderjury.
    Brons is een informatief boek, waarin ook enkele verhalen zijn opgenomen. Dielemans baseert haar informatie op het onderzoek van archeoloog David Fontijn die verbonden is aan de Universiteit van Leiden. Zijn onderzoek draait om de vraag waarom mensen in de bronstijd (2000-800 v. Chr.) waardevolle voorwerpen achterlieten op plekken die vaak ver van huizen en erven verwijderd waren en meestal aan water grensden.
    Dielemans bouwt het informatieve verhaal zorgvuldig op. Eerst neemt ze de lezer mee in de verwondering die de mensen in de bronstijd moeten hebben ervaren toen ze op koper stuitten. De mensen moeten door middel van experimenteren hebben ontdekt hoe je koper en tin tot brons kunt smelten en welke mogelijkheden dit nieuwe materiaal bracht. Zo verliezen bronzen voorwerpen, in tegenstelling tot stenen voorwerpen, hun waarde niet omdat je brons oneindig vaak kan gebruiken omdat je het kunt omsmelten. De ontdekking van het brons veranderde de samenleving. Omdat de grondstoffen niet overal te vinden waren ontstaan er handelsroutes en werden er afspraken gemaakt over de waarde van bronzen voorwerpen. Dielemans legt helder uit hoe dat zit. 
    Met de komst van het brons worden ook de eerste zwaarden gemaakt, in het hoofdstuk Brons en bloed beschrijft Dielemans hoe uniek dit was. Ook vertelt ze meer over het zwaard van Ommeschans (in Leiden te zien), een bijzonder mooi gemaakt voorwerp dat omgeven is met raadsels.
    Dielemans weet de onderzoeksresultaten van David Fontijn knap om te zetten in een begrijpelijk en prettig leesbaar verhaal. Om de informatie nog dichter bij de lezer te brengen zijn er een aantal fictieve verhalen opgenomen. Hierbij valt op dat Dielemans voor een origineel perspectief kiest, alle verhalen worden vanuit het brons vertelt. Zo komt het koper in de grond aan het woord, de radnaald van Mare en de zwaarden Roek en Tark.

Het boek ziet er prachtig uit. Sanne te Loo maakte niet alleen paginagrote illustraties die het leven in de bronstijd weergeven, ze tekende ook een kaart en rotsgravures. De fictieve verhalen staan op fraai gekleurde bladzijde. Dat maakt extra duidelijk dat het informatieve verhaal hier onderbroken wordt voor fictie.

Brons is een interessant en aantrekkelijk geschreven boek over een origineel onderwerp. De mooie vormgeving en de prachtige illustraties van Sanne te Loo doen de inhoud recht. Een heel fijn boek!

Brons
Linda Dielemans met illustraties van Sanne te Loo


Fontaine, 2019


Eilandheimwee - Selma Noort

Geplaatst 4 jul. 2019 06:03 door susan *   [ 4 jul. 2019 06:11 bijgewerkt ]


Raven woont op een klein eiland. Een eiland dat ruikt naar zand, zee, zout en verf. Raven woont in een houten huis met zijn vader, moeder en twee zusjes. Zijn opa en zijn tante wonen ook op het eiland. Verder is het er rustig, alleen in de zomer komen er wat mensen in een van de houten huisjes wonen die Ravens vader heeft gebouwd.
    Op een dag komt er een motorboot naar het eiland. Er zitten twee mannen met donkergrijze pakken in en een vrouw gekleed in een zwart mantelpak. Zij komen vertellen dat Raven naar school moet, op het vaste land. Raven heeft er geen zin in, maar het moet toch. Dus vaart hij met zijn motorbootje over en stapt de klas van juf Sippora binnen. Het is een vreemde wereld voor hem. Er is een speelhoek, een griezelige plastic pop, belachelijk kleine potjes en pannetjes en er zit zand in een bak. 
De kinderen vinden Raven een rare jongen. Wie woont er nou op een eiland met roze huizen en gele trappen? 

Selma Noort schreef Eilandheimwee in 1992 en kreeg er een jaar later, uit handen van Hella Haase, een Zilveren Griffel voor. Ter ere van haar veertigjarig schrijverschap is dit prachtige boekje opnieuw uitgegeven, waarbij Noort de tekst licht heeft herzien. 
    Eilandheimwee is een sfeervol boek. Noort schildert met woorden de geur, kleur en sfeer van het eiland, een wereld die zo anders is dan de wereld van het klaslokaal. Noort schrijft heel beeldend en ze benoemt daarbij opvallend vaak kleurelementen.     Raven heeft moeite zijn draai te vinden in de klas. Gelukkig heeft hij een wijze juf. Zij helpt Raven door een bijzonder verhaal te vertellen en tot leven te brengen. Noort sluit hier mooi aan bij de belevingswereld van jonge kinderen, waar fantasie en werkelijkheid nog door elkaar kunnen lopen.  
Noort schreef nog twee verhalen over Raven (Eilandkind en Sterreneiland) die in 1998 zijn gebundeld in Raven, de jongen van het eiland met illustraties van Annemarie van Haeringen. Voor de nieuwe uitgave van het eerste verhaal heeft Selma Noort zelf de kleine zwart-witillustraties in het boek gemaakt, de tekening op de kaft is van Martijn van der Linden.

Eilandheimwee heeft niets aan kracht ingeboet, het is nog altijd een aandoenlijk klein verhaal vol zeelucht en fantasie. Prachtig geschreven.

Eilandheimwee
Selma Noort (tekst en illustraties)


Leopold, 2019


Over een muizenridder, een tijger en een teckel

Geplaatst 2 jul. 2019 02:38 door susan *   [ 2 jul. 2019 02:42 bijgewerkt ]


Op kasteel Ravenstrik is het een muizenparadijs. Dat staat kasteelheer Tristan van Toeterwaal niet aan. Het moet maar eens afgelopen zijn met de muizenkeutels en de aangevreten maliënkolders. Dus koopt hij een kat, de supersluwe, altijd hongerige kat Katharina. Het werkt, want na drie maanden zijn er nog maar een paar muizen over en die overwegen ernstig om te gaan verhuizen. De zaak verandert als de beroemde muizenridder Govert Grauwstaart zijn hulp komt aanbieden. Er wordt een aanvalsplan uitgewerkt en Katharina gaat een zware tijd tegemoet.
    Cornelia Funke, schrijfster van veel prachtige boeken voor allerlei leeftijden, vertelt het verhaal op pakkende wijze. Vooral de strijd tussen de muizen en de kat weet ze spannend te beschrijven. Het verhaal is geïllustreerd met toegankelijke tekeningen, mooi van kleur en bomvol grappige details zoals een waslijnlijntje met muizenwas of de wapenuitrusting waarmee de muizen in het strijdperk treden. Een leuk voorlees-en kijkboek.

De muizenridder
Cornelia Funke, vertaald door Merel de Vink met illustraties van Annette Swoboda

De Vier Windstreken, 2019


Teckel Tom vindt het niet echt leuk als hij weggehaald wordt uit de doos waar het zo lekker naar Mama Moeps ruikt. Hij wordt meegenomen door de vaders van Saar. De eerste uren in zijn nieuwe omgeving maakt het hondje veel mee. Saar zorgt goed voor Teckel Tom. Het hondje vindt haar zelfs lekker ruiken ‘anders dan Mama Moeps, maar lekker genoeg om naast in slaap te vallen.’ Alleen snapt hij niet dat Saar hem Max wil noemen, hij heet immers Tom.
    Bette Westera en Noëlle Smit weten het eenvoudige verhaal aantrekkelijk te vertellen. Westera zet de belevingswereld van het hondje overtuigend neer en soms is dat grappig. Zo denkt Teckel Tom aanvankelijk dat Saar Jarig heet en hij snapt niet waarom zijn jonge baasje zijn poepje in een zakje stopt.
    De illustraties van Smit zijn een feest en maken dit prentenboek een must-have voor elke teckelliefhebber. Teckel Tom is echt een schatje die met zijn aandoenlijke blik je hart doet smelten. De illustraties zijn kleurrijk en met de gebruikelijk schwung van de illustratrice getekend. Ook de details zijn om van te smullen, van de teckeljasjes aan de kapstok tot het vergeten verlanglijstje van Saar.

Hallo Teckel Tom! 
Bette Westera (tekst) met illustraties van Noëlle Smit

Gottmer, 2019 



Josefien, een wat oudere vrouw, wandelt door een winters bos. Daar ontmoet ze Tijger. Aanvankelijk schrikt ze van het grote dier, maar hij is vriendelijk en hij gaat graag met haar mee naar huis. Josefien en Tijger worden vrienden. De bewoners van het stadje hebben eerst wat moeite met Tijgers aanwezigheid, maar dat komt helemaal goed.
Op een dag verliest Tijger zijn strepen, het gaat niet goed met hem. Tijger wil weer tijger zijn en terug naar zijn land, ver weg.
    Het plot van het verhaal is eenvoudig, maar heeft wel de mooie boodschap dat je soms iemand van wie je veel houdt los moet laten. Josefien en ook Tijger kunnen dat, al hoort daar natuurlijk ook verdriet bij. Het is wel fijn dat Josefien na enige tijd opnieuw een dier ontmoet dat haar liefde goed kan gebruiken.
    De illustraties zijn zoals we van Jan Jutte zijn gewend. Mooie composities, verrassend lijnenspel en prachtig kleurgebruik. De gezichtsuitdrukkingen zijn goed getroffen, zowel van Tijger als van de mensen. Jutte schreef bij zijn illustraties een korte tekst, maar dat is eigenlijk niet nodig, ook zonder tekst is duidelijk wat er gebeurt. Jammer dat hier en daar het fraaie werk van Jutte tekort wordt gedaan door een lelijke paginavouw die een aantal keer dwars door Tijger loopt.

Tijger
Jan Jutte

Lemniscaat, 2019


Nominaties voor de Thea Beckmanprijs 2019

Geplaatst 1 jul. 2019 01:50 door susan *   [ 1 jul. 2019 01:50 bijgewerkt ]




De Thea Beckmanprijs voor het beste historische kinder-of jeugdboek wordt jaarlijks toegekend. In de even jaren aan een boek voor kinderen tot twaalf jaar, in de oneven jaren aan een boek voor twaalf en ouder. De winnaar van de Thea Beckmanprijs ontvangt € 1.000,- van Archeon.

Dit jaar zijn dus de boeken voor kinderen ouder dan twaalf jaar aan de beurt. De jury is op zoek naar goed geschreven verhalen die 'de lezer op geloofwaardige wijze meenemen in het verleden.' De juryleden zijn hetzelfde gebleven: Hubert Slings (voorzitter), Henne van Beveren, Liselotte Dessauvagie, Monique Veldman en Moniek Warmer. 

Naast de volwassen jury is er ook een kinderjury. Deze reikt De Jonge Beckman uit, de prijs voor het beste historische jeugdboek volgens de lezers zelf. Een panel van enthousiaste jongeren leest de shortlist en maakt daaruit een eigen keuze voor een winnaar. Schrijfster Marte Jongbloed begeleidt deze jury. 

In juni maakte de jury de shortlist bekend:

  • Wilma Geldof - Het meisje met de vlechtjes - Luitingh-Sijthoff
  • Luc Hanegreefs - Volle Maen - Clavis
  • Martine Letterie - Nooit meer thuis - Leopold
  • Bianca Mastenbroek - Hendrick, de Hollandsche indiaan - De Vier Windstreken
  • Joyce Pool - Het Kompas - Lemniscaat
Op 14 september wordt zowel de Thea Beckmanprijs 2019 als de Jonge Beckman 2019 in Archeon uitgereikt. 

Hotel De laatste kans - Nicki Thornton

Geplaatst 27 jun. 2019 04:58 door susan *   [ 27 jun. 2019 05:11 bijgewerkt ]


Nicki Thornton won in 2016 een schrijfwedstrijd georganiseerd door The Times en uitgeverij Chicken House (de uitgever van de Harry Potter-reeks) en zo werd ze ontdekt. Haar winnende verhaal, een kruising tussen een magisch avontuur en een klassieke detective, werd de basis voor haar eerste boek: Hotel De laatste kans.

Sep werkt in Hotel De laatste kans als sauspanschrobber, want de eigenaars van het hotel hebben totaal geen oog voor zijn kooktalent. Seps vader was ooit de bejubelde chef-kok van het hotel, maar hij is jaren geleden plotseling verdwenen en niemand heeft ooit nog wat van hem gehoord. En zo bleef Sep, die ook geen moeder meer heeft, alleen achter in een vijandige omgeving. In het hotel heerst een nerveuze drukte, want er worden belangrijke gasten verwacht. Tussen zijn werkzaamheden door moet Sep noodgedwongen en snel het toetje maken voor de belangrijkste gast, Dr. Thallomius. Hij vindt in een verborgen boekje het ideale recept en gaat aan de slag.
    De gasten dineren in een afgesloten kamer. Daar breekt paniek uit als Dr. Thallomius plotseling dood neervalt na het eten van zijn dessert. Sep wordt direct aangewezen als de moordenaar en hij weet niet hoe hij zijn onschuld kan bewijzen.

Thornton leunt zwaar op de verhalen van Agatha Christie door de moord op een afgelegen locatie te situeren waar bijna alle aanwezigen een reden hebben het slachtoffer uit de weg te ruimen. Thornton blijft ook in Chisties traditie door van buitenaf een enigszins merkwaardige inspecteur te laten komen die de zaak gaat oplossen. In dit geval is het inspecteur Tingieter die werkt voor MagiPol, de Magische Politiemacht.
    Voor Sep (en de lezer) wordt het steeds duidelijker dat er magie in het spel is. Eerst was er namelijk een geheimzinnig opschrijfboekje, daarna begint Seps kat Nachtschaduw tegen hem te praten, Sep hoort de gasten spreken over wonderlijke zaken en de inspecteur komt het hotel binnen door een ‘telepoort’. Zo krijgt het verhaal meer en meer magische trekken en dan dringt onvermijdelijk de vergelijking met Harry Potter zich op. Net als Harry ontdekt Sep (die net als Harry een verwaarloosd kind is) een magische gemeenschap waar hij natuurlijk ook zelf deel van uitmaakt, al is hij wel de laatste die dat ontdekt. Thornton werkt dit magische element echter goed uit en laat daarbij zien dat ze origineel kan zijn.
    De twee verhaallijnen, Sep die de magische wereld ontdekt en de oplossing van de moord, vragen veel van de lezer. Het valt niet mee om alle informatie te verwerken en het grote aantal verdachten maakt het er niet makkelijker op. Gelukkig verwerkt de schrijfster wel regelmatig een samenvatting van de gebeurtenissen in de tekst.
    Niet alle personages komen helemaal uit de verf, daarvoor zijn het er ook teveel. De personages die wat meer aandacht krijgen zijn interessant en vermakelijk. Tingieter bijvoorbeeld is zo’n typische Engelse detective. Hij is een beetje merkwaardig, trekt zijn eigen plan, hij stelt vragen en zwijgt vaak en veelbetekend. Uiteindelijk legt hij zijn kaarten op tafel en ontmaskert de moordenaar. Het leukste personage is de kat, de eigenzinnige Nachtschaduw. Hij is altijd zichzelf en zo hoort dat ook als je een kat bent.
    Thornton heeft inmiddels een vervolg op dit boek geschreven, ook een misdaadverhaal. Het heeft als titel The Bad Luck Light House en komt in juli 2019 in Engeland uit.

Hotel De laatste kans is een whodunit die zich afspeelt binnen de intriges van een magische gemeenschap. Een verhaal dat gebruik maakt van klassieke patronen, maar toch origineel is.

Hotel De laatste kans
Nicki Thornton, vertaald Marjolein Algera


De Fontein, 2019

De Nederlandse Kinderjury 2019

Geplaatst 25 jun. 2019 03:13 door susan *   [ 25 jun. 2019 03:14 bijgewerkt ]



De Nederlandse Kinderjury is een campagne die tot doel heeft zoveel mogelijk kinderen kennis te laten nemen van nieuwe kinderboeken en hen aan te zetten tot meer én kritisch lezen. Als middel daartoe kunnen kinderen stemmen op hun favoriete boeken.
De jury bestaat uit alle kinderen die mee willen doen. Er zijn twee leeftijdscategorieën: van 6 t/m 9 jaar en van 10 t/m 12 jaar. De kinderen mogen stemmen op maximaal drie boeken die in het voorafgaande jaar zijn verschenen. Duizenden kinderen deden dit jaar mee.
Deze zes boeken kregen de meeste stemmen en maken kans op de Publieksprijs van De Nederlandse Kinderjury 2019, de prijs voor het populairste kinderboek.



Categorie 6 t/m 9 jaar:
De Gorgels en het geheim van de gletsjer van Jochem Myjer, geïllustreerd door Rick de Haas (Leopold)
Dog Man Gaat Los! geschreven en geïllustreerd door Dav Pilkey, vertaald door Tjibbe Veldkamp (Condor)
Een vreemde aap - in de schaduw van de chimpansee van Li Lefébure, geïllustreerd door Jenny Bakker (Clavis)

Categorie 10 t/m 12 jaar:
Code kattenkruid van Jacques Vriens (Van Holkema & Warendorf)
Dummie de mummie en de schat van Sohorro (Van Goor), geschreven door Tosca Menten, geïllustreerd door Elly Hees
Papa bandiet van David Walliams, geïllustreerd door Tony Ross en vertaald door Roger Vanbrabant (Clavis)


Onderdeel van de Kinderjury is De Senaat. Deze bestaat uit twaalf enthousiaste en leesgierige kinderen, uit iedere provincie een. De Senaatsleden van De Nederlandse Kinderjury lezen de oorspronkelijk Nederlandstalige titels van het afgelopen jaar en reiken een eigen prijs uit: de Senaatsprijs van De Nederlandse Kinderjury.
De nominaties voor de Senaatsprijs van De Nederlandse Kinderjury zijn:



Categorie 6 t/m 9 jaar:
Juf Braaksel en de magische ring van Carry Slee, geïllustreerd door Iris Boter (Carry Slee)
De geheimzinnige verdwijning van Toni Malloni, geschreven en geïllustreerd door Harmen van Straaten (Leopold)
De Gorgels en het geheim van de gletsjer van Jochem Myjer, geïllustreerd door Rick de Haas (Leopold)

Categorie 10 t/m 12 jaar:
Code kattenkruid van Jacques Vriens (Van Holkema & Warendorf)
Het geheim van de Ravenhorst van Christine Linneweever (Kluitman)
Schaduw van de leeuw van Linda Dielemans (Leopold)

Op woensdag 26 juni worden de winnaars van beide prijzen bekend gemaakt

De Veger - Jonathan Auxier

Geplaatst 24 jun. 2019 05:05 door susan *   [ 24 jun. 2019 05:11 bijgewerkt ]


Elfjarige Nan is een klimmer, een kind in Victoriaans Londen dat in schoorstenen klimt om deze schoon te maken. Klimmers zijn kinderen die overgeleverd zijn aan hun bazen, de schoorsteenvegers. Hun bestaan is niet makkelijk, ze krijgen weinig eten en het werk is gevaarlijk en zwaar. Vroeger, toen de Veger nog voor Nan zorgde, was het leven voor Nan makkelijker. De Veger vertelde haar verhalen en maakte daarmee haar leven mooi. Maar op een dag verdween hij, zijn hoed en een stukje kool achterlatend. Het kooltje is haar talisman, ze noemt het ‘mijn roetje’ en draagt het altijd bij zich.
    Nan is als het verhaal begint vijf jaar in dienst bij Wilkie Crudd. Hij is een slechte baas en hij speelt zijn klimmers tegen elkaar uit. Maar Nan is een overlever, hard voor zichzelf en hard voor anderen. Op een dag komt Nan klem te zitten in een schoorsteen, waar ze levend dreigt te verbranden. Ze overleeft echter. Als ze bijkomt is ze in een onbekende verlaten zolderkamer en daar ontdekt ze dat haar roetje tot leven is gekomen. Hij blijkt een golem, een wezen dat is gekomen om haar te beschermen. Hij weet weinig van de wereld en Nan moet hem opvoeden. Maar eerst moeten ze een veilige plek vinden, want haar baas zal haar zeker zoeken en behoorlijk kwaad zijn.

De Veger is een mooi en rijk verhaal. In zijn realistische beschrijvingen over het zware werk van de schoorsteenvegertjes doet het verhaal denken aan de klassieker Levende Bezems van Lisa Tetzner. Maar naast dit harde verhaal plaatst de schrijver een magische component waarin de kracht van verhalen en fantasie een belangrijke rol spelen.
    Nan is opgevoed door een schoorsteenveger, de Veger uit de titel, die het harde bestaan voor haar wist te verzachten door verhalen te vertellen en haar te leren kijken met een positieve blik naar dat wat het leven je toewerpt. Het roetje belichaamt de warmte die de Veger aan de kleine Nan heeft gegeven. Dit roetje groeit in het verhaal uit tot een golem, een wezen dat onder andere voorkomt in Joodse verhalen. Hij is een beschermer. Maar dat wordt hij niet zomaar, hij is aanvankelijk nog klein en vormloos, Nan moet hem helpen zijn definitieve vorm te vinden en ze moet hem ook wegwijs maken in de wereld.
    De Canadese auteur Jonathan Auxier heeft lang aan dit boek gewerkt. Hij deed onderzoek naar het dagelijks leven van de Victoriaanse schoorsteenvegers en moest daarbij het door Disney gevoede beeld van vrolijk dansende schoorsteenvegers op de Londense daken danig bijstellen. Auxier beschrijft het harde leven van de jonge klimmers realistisch, maar ook weer niet zo gruwelijk dat het de lezer afschrikt. De schrijver werkt in het verhaal ook mooi de psychologische kant uit, waarin hij laat zien wat een kind in huis moet hebben om in moeilijke omstandigheden te kunnen overleven. Dat legt ook de vraag op tafel hoe Nan haar roetje, die ze later Charlie noemt, zal voorbereiden op de buitenwereld. Moet ze hem harden, of moet ze putten uit haar ervaringen met de Veger?
    Auxier vond het moeilijk om over de relatie van de Veger en Nan te schrijven, vooral de machteloosheid van de Veger die Nan uiteindelijk niet kan beschermen voor het harde leven vond hij een moeilijk thema. Auxier vertelt in een interview dat hij hier pas de juiste woorden voor vond toen hij zelf deze machteloosheid had ervaren toen een van zijn kinderen werd geboren met een levensbedreigende hartkwaal (het gaat overigens nu goed met zijn dochter). 
    De Veger heeft met zijn fantasie en liefde Nan iets bijzonders gegeven en Charlie is daar de representant van. Charlie is warm, naïef, vervuld met liefde, maar genadeloos als Nan in gevaar is. Buitenstaanders zien in hem een monster. Auxier voegt nog een belangrijk element aan het verhaal toe als Nan ontdekt dat een golem altijd een opdracht heeft en zal verdwijnen als die is vervuld. Het is logisch dat Nan dat kost wat het kost wil voorkomen, ze wil Charlie niet ook verliezen. Prachtig beschrijft Auxier hoe Nan uiteindelijk sterk genoeg is om liefde en vriendschap in haar leven te durven toelaten en dan kan ze uiteindelijk ook Charlie  loslaten.
    Het verhaal heeft een mooie diepere laag. Auxier gebruikt heldere goed gekozen beelden waarin hij de magische kant van het verhaal uitwerkt. De Veger is echter geen filosofische boek, het is vooral een avontuur gebaseerd op een historische realiteit. Het is een spannend verhaal waarin de gebeurtenissen elkaar snel opvolgen.

De Veger is een prachtig boek waarin de schrijver mythe, realisme en psychologie mooi samenbrengt in een spannend en ontroerend verhaal.

De Veger
Jonathan Auxier, vertaald door Esther Ottens


Billy Bones, 2019

1-10 of 1440