Keldertrappers‎ > ‎

Mont Ventoux 2007

Mont Ventoux 2007
Omdat de sportieve trip naar de Kale Berg van vorig jaar zo'n succes was (op het meeste gebied toch), trokken er opnieuw enkele Keldertrappers, weliswaar in een andere bezetting, naar de Provence. 
Dit jaar waagden Guy, Yvan en Tim zich aan het plegen van sportieve uitspattingen. Zij vertrokken, een kot in de nacht, op "Moederkesdag" om zodoende nog voor den donkere aan te komen in Bédoin. Hieronder een relaas:
Onderweg nemen we af en toe de tijd voor een hapje, een drankje en een "volleyballeke". We hebben het fabuleuze record om met zijn drieën in één auto ongeveer 1100 km te rijden in een 12-tal uur zonder ook maar langer dan 30 seconden stilte in de auto. Geen kunst zal u zeggen. Let wel: de autoradio tellen we niet mee, alsook het geluid van de auto en het ons omringende verkeer. We hebben dus het een en ander bijgepraat.


Als we 's avonds aankomen, stellen we het tentje op en begeven ons richting zwembad. Eigenlijk is het zwembad gesloten, maar als ze ons drieën in zwembroek aan zien komen, gaat onmiddellijk het slot af het zwembadhek. Daar blijkt dat het water erg aangenaam is en dat we steeds beter worden in het watervolleybal. Dat vraagt om een record maar daarover later meer. Later op de avond testen we de culinaire kwaliteiten van de campingkok en dat beviel ons enorm, evenals de wijn natuurlijk. 's Avonds zoeken we, nog op een redelijk uur, ons bed op. We waren immers al wakker van half 4.

Bij het ochtendgloren zien we het al: dit wordt een goede dag. Na de gebruikelijke ochtendrituelen (koffie, croissants, wasje, plasje,...) maken we ons op om naar de Mont Ventoux te fietsen. Als de fietsen gecontroleerd zijn, kopen Tim en Ief nog enkele drinkbussen en begeven we ons naar de streep.
Als we een minuut later vertrekken is Guy na 400 meter al 200 meter voorop, Tim en Ief kijken dat met lede ogen aan en zeggen tegen elkaar, die zien we vandaag niet meer terug. Na 5 km begint de zware klim en beginnen Tim en Ief serieus af te zien. Na een km of 7 a 8 zien we een fietser van een jaar of 60 aan de kant zitten, met best wat volk erbij ook een auto staat geparkeerd. Hij is waarschijnlijk onwel geworden of (licht) aangereden door een auto. Nog geen 2 km verder, let op dat zijn zeer zware kilometers, tussen de negen en de elf procent, zien we een ambulance passeren. Op dat moment fietsen Yvan en Tim nog zo goed als samen, maar is Guy al aan km 14, aan Chalet Renard dus. Guy komt te weten dat er een ongeval gebeurt is en "grote broer" beslist om terug te keren om poolshoogte te nemen. Hij daalt af, ziet dat Tim en Yvan ongedeerd zijn en beslist om samen met Tim, die ondertussen een kleine voorsprong heeft op Ief, verder te klimmen. Samen fietsen zij, met regelmatige tred verder tot aan Chalet Renard. Daar wordt het iets minder steil, maar daar merkten de benen weinig van. Tijdens de laatste 2 km fietste Tim zo traag dat Guy niet meer bij hem kon blijven omdat hij anders van zijn fietst zou vallen (bergop aan 8 per uur ben je echt wel "omvallesklaar".) Als Tim op een paar honderd meter van de streep is, komt hij Guy al terug tegen. "Ik ga oos Ief eventjes halen". Tim Spartelt verder en zet, tevreden, zijn "kilometrikskse" af op 2 u 11 minuten. Een klein half uurtje later komt ook Ief aan. Na enkele minuten rust besluit hij om volgend jaar toch maar eventjes te trainen, want hij is echt wel diep gegaan én vorig jaar fietste hij pakken sneller. Guy lijkt nog steeds fris, al heeft hij er al een dertigtal klimmende en ook al 11 dalende km opzitten. Wij besluiten om Guy te taxeren rond de 1 u 20 minuten of nog sneller. Het weer viel wel mee, het was warm in het bos, maar de wind en de temperatuur boven
waren goed.

We maken de gebruikelijke foto's en drinken vlak bij de top een koffieke. Het serveuseke van vorig jaar is er nog steeds, ze is nog steeds mooi maar kijkt nog norser dan vorig jaar. We besluiten om morgen maar eens in Chateau Renard iets te drinken. De afdaling was leuk, redelijk veilig o.a. door goed werkende remmen en een prima wegdek, maar toch snel.
's Middags volleyballen we opnieuw dans la piscine. Ons record staat al op 250 maal. Als de inwendige mens wat begint van zijne tak te maken, besluiten we om in het dorpje te gaan eten. Ief en Tim snellen naar een restaurantje dat ze al kennen en overtuigen Guy dat je hier erg goed kan eten. Maar ... op het moment dat we de kaart krijgen, merkt Ief op dat er nergens "frit" op het menu staat. Bij een nadere inspectie blijkt het restaurant nu Thais te zijn. Wij volharden toch en zonder spijt, want we hebben daar overheerlijk gegeten. 's Nachts keren we huiswaarts, onze tent en onze dromen tegemoet.
Dag 3 alweer: we beslissen om de mietjeskant te doen, we binden onze fietsen terug op de auto en vertrekken naar Sault. De klim naar de top begint zowaar met een afdaling. We besluiten om heel de tocht samen te blijven. Het klimmen ging zeer vlot, zeker als je bedenkt dat onze benen niet meer zo heel fris waren. We raken (bijna) nergens onder de 10 per uur en flirten soms zelfs met de 20 / 21 per uur. Wij zijn er zeker van: voor ons begint de echte klim pas bij de "VossenChalet". Als we daar, nog redelijk fris, aankomen merken we dat de wind een pak feller is dan gisteren en dat we opnieuw diep zullen moeten gaan. We blijven zo goed en zo kwaad als dat kan (denk aan dat omvallen) samen en klokken af rond de 2 uur. Zoals afgesproken dalen we af naar Chalet Renard om daar iets te drinken. De verdere afdaling is zeer leuk omdat ze extra lang is zodat je, als je regelmatig bijtrapt, constant 50 of meer kan rijden. De laatste 500 m zijn dan weer even lastig wegens... terug bergop.


's Middags gaan we nog even het dorp in om een kleinigheidje te eten. Dat was niet gemakkelijk: eerst gingen we iets drinken op een terras, toen we ons drinken bestelden en vervolgens een snack wilden bestelden kon dat niet. Op een andere plaats antwoordt de ober: "Tu ne peux pas manger, parce'que (wijzend naar zijn bord) je suis en train de manger." Uiteindelijk vonden we een zaak waar we iets konden eten. 's Avonds wat zwemvolleyen (opnieuw een record) en dineren op de camping.Op de laatste "echte" vakantiedag zegt Tim dat zijn linkerknie echt niet meer zo fris is (wat dik en stijf, waar hebben we dat meer gehoord). Ook Yvan twijfelt of hij wil fietsen. Guy gaat beslist fietsen maar wil eerst even genieten van de voormiddag. We ontbijten op ons gemakske en merken dat het plots 3 uur is. Oei, dat wordt een dag zonder fietsen! We gaan dan volleyballen in het zwembad en vestigen het provencaalse record van 450 (vierhonderdvijftig). 's Avonds eten we na een bezoekje aan de markt, opnieuw super lekker, in het dorp. We gaan op tijd slapen, morgen rest er ons een drukke dag.

Op de laatste dag staan we vroeg op. Na het ontbijt ruimen we ons boeltje op en rijden richting de top van de Ventoux. We nemen nog enkele foto's en maken een filmpje over de K van, keldertrapken (Kom kijken als je het graag ziet). We verlaten de Kale Berg via Malaucene, zo weten we wat er ons volgend jaar (?!) te
wachten staat (deze kant moet niet onderdoen voor de Bedoin-kant). We rijden na elven de route du Soleil op en na enkele files, wegenwerken en 1100 km bollen verder komen we thuis behouden aan. Speciaal is nog dat we op de ring van Lyon de 200 000 km van de auto van Veerle vierden. We maakten er een filmpje (af te spelen in Windows Media Player) van.



Comments