Keldertrappers‎ > ‎

Mont Ventoux 2006

Mont Ventoux 2006

Op één van de maandelijkse vergaderingen (februari-maart) kwamen we op het idee om eens een sportieve uitdaging aan te gaan. We kozen al vrij snel voor het beklimmen van de Mont Ventoux.
Guy, Yvan, Hans, David, Tim en Frederik bereidden zich elk op een eigen tempo voor.
Zonder in detail te gaan; er waren grote verschillen qua voorbereiding.
Hieronder het verslag van deze vijfdaagse.

Zaterdag 12 augustus 2006: DE HEENREIS
Jammer genoeg begon de rit naar Frankrijk met slecht nieuws. Guy moest wegens ziekte forfait geven. Hij ligt te bed. David haalt op het afgesproken uur (geloof het of niet, maar hij was op tijd) achtereenvolgens op: Hans, Yvan, Tim, Frederik.
In Stabroek halen we geld af, kopen we wat verrijkende litteratuur en tanken we de ACD-bus vol en start om 8.15 uur onze trip naar het zuiden.
Om 9.15 uur ontbijten we in Wanlin. Na het ontbijt een wat volleyballen op de parking.
Om 14.00 uur eten we penné (altijd deegwaren tijdens de voorbereiding, heeft Guy ons gezegd) in een wegrestaurant in de omgeving van Dijon.


17.00: Net voor Lyon gaat TimTim in tegen de TOMTOM (GPS). Of we nu 30 km langer hebben gereden of juist heel wat tijd gewonnen hebben doordat we het centrum hebben ontweken…?

18.00 uur: Pauze, volleyball in het warme zonnetje. Het zweten kan beginnen. Nu nog van het weer.

20.00: We zijn er bijna, de Mont Ventoux is in zicht. OOOOh. Nu nog op zoek naar Bedoin en de camping.

21.00: aankomst op de camping. Van een reservatie weten ze niets, maar er is nog plaats genoeg. We zetten de tent op. We lenen een hamer van ‘den Hollander’, en eten pizza en steak, drinken een weinig wijn, spelen enkele spelletjes kaart en gaan slapen. Het is ongeveer 1.00 uur.

Morgen beklimmen we immers de Mont Ventoux.

Zondag 13 augustus 2006: DE KLIM


Dé beklimming bij uitstek is deze vanuit Bedoin. Het is ook 1 van de twee zwaarste beklimmingen. De beklimming van Sault (de mietjeskant met gemiddeld stijgingspercentage van 4,4)) is voor één van de volgende dagen. Wij kiezen zonder twijfel voor de echte beklimming. Totaal 21 km, gemiddeld stijgingspercentage 7,5 % met stukken van 9 en 10 %.

De klassieke beklimming en de zwaarste. De eerste vijf kilometer zijn licht stijgend. Vanaf de scherpe bocht bij St. Estève gaat het tien kilometer lang door het bos met zo'n tien procent omhoog. Vanaf Chalet Reynard wordt het iets minder steil, maar daar kun je flink last hebben van de wind. Via deze zijde passeer je het monument voor Tom Simpson. Vlak voor de eindstreep krijg je nog even elf procent voor de kiezen (Uit "Handboek voor Ventoux-liefhebbers").

Eerst een foto aan de marmeren startlijn in Bedoin.

START

De rit begint ontspannen.

De eerste 3 km blijven we samen. Zonder problemen. Wanneer het stijgingspercentage iets verhoogt (naar 5 %) is er reeds een eerste verschil waar te nemen. Hans rijdt door. Tim en Yvan blijven samen en Frederik en David ook. Na de haarscherpe vbocht in het dorp St.Estève, kmpaal 5.5, begint de echte klim.

De weg verdwijnt in het bos en het stijgingspercentage verhoogt snel en zit tussen de 9 en de 11 %. Hier moet Tim Yvan laten gaan, hoewel hij hem nog lang in het vizier kan houden. Frederik moet David al wel vrij snel en definitief lossen. David schakelt over naar zijn triple.

De weg door het bos is lang en stijl. Hier is het afzien. Je wordt voorbijgereden en je kan ook anderen voorbijrijden. David en Tim stappen enkele malen af, Frederik moet dat wat meer doen. Yvan en Hans gaan in één ruk naar boven.

Na 14 km. Wordt de klim iets lichter. Op 15 km. Verschijnt Chalet Reynard. Op het plein draait Hans enkele toertjes, drinkt wat, eet wat druivensuiker en begint aan de laatste 6 km.

Na ongeveer een kwartiertje komt Yvan aan de chalet en rijdt onmiddellijk door. Dan komt Tim voorbij. Hij doet een toerke en rijdt verder. Wanneer David aankomt, zet hij zijn fiets even aan de kant, drinkt wat op het terras, vult zijn bidons en start terug. Frederik rijdt onmiddellijk door. Hij vindt van zichzelf dat hij al genoeg heeft gepauzeerd.

Hoewel Hans het niet zo ervaarde, is het laatste stuk (6 km) minder zwaar. Nu begint de prachtige klim tussen het ‘maanlandschap’. Het wordt stilaan kouder en de wind wordt steviger. Maar de keldertrappers gaan door. Eerst nog voorbij het monument van Tom Simpson, dan met de top in zicht de laatste kilometers.

Hans komt als eerste boven na 1,50 uur. Hij zal nog anderhalf uur in de kou (het is er 7 graden) moeten wachten op Frederik, de laatste. Yvan is tweede met een tijd van 2,10 uur. Tim volgt met 2,25 uur. Hij had wat problemen met zijn versnellingen en is zelfs tweemaal ten val gekomen. David komt boven met 2,35 uur in de benen en tot slot Frederik met 3.20 uur als individuele tijd.

Boven drinken we voldaan elk 3 koffies (Tim 3x chocomelk).

Dan is het tijd om te genieten van een helse afdaling. Met een gemiddelde van 50 km/u racen we naar beneden. En dat bijna een half uur lang. Topsnelheden van 68 en 70 per uur worden gehaald. De wind blaast je bijna van de fiets. Nog nooit meegemaakt.
Ook de trip naar beneden wordt gehaald. Hans is diegene die iedereen tegenhoudt aan een cafeetje waar er jupiler wordt verkocht. Halt.

Als avondactiviteit kiest de afvaardiging van cultuurgroep ’t Keldertrapken voor een plaatselijk dorpsfeest. Er wordt gezellig getafeld. Er wordt gedronken. Nu kunnen alle remmen los. We zijn immers veilig beneden en hebben dé prestatie van het jaar achter de rug. Er wordt gedronken. Er treedt een muziekgroepje op, met volle ambiance. Er wordt gedronken. Frederik verdwijnt op mysterieuze wijze. Wanneer de rest hem tussen de massa toeschouwers ziet staan, gaan ook Tim, David, Yvan en Hans naar het optreden. Maar Frederik is er niet. David gooit de schoenen van Hans op het podium. Tim probeert de drummer uit het ritme te krijgen door op tonnen te slaan en Yvan klimt op het podium en (u raadt het nooit) stagedived tegen de bril en neus en lip van o.a. neef Hans. Dolle pret.

In het naar huis gaan wandelen Hans en Yvan dwars door de foute camping, maar vinden zo eerst Frederik, die op zijn eentje naar de camping wandelt. Tim en David volgen wat later. Om 2.00 uur ligt iedereen te slapen.

Opdracht volbracht.

Maandag 14 augustus 2006: DE RECUPERATIE

Om onze spieren de nodige rust te geven, besluiten we een rustdag in te lassen. We hebben het tenslotte verdiend. Om 11 uur zitten we aan het zwembad te kaarten. Af en toe wat volleyballen in het water. En weer kaarten. Als cultuurgroep houden we ook enkele serieuze gesprekken over het sociale maatschappelijke leven anno 2006.

Om 19 uur stoppen we met kaarten en gaan we douchen. We eten op de camping ...

...en vertrekken naar het dorp. Ook vanavond zijn er optredens. Als snel merken we het uitzonderlijk lage niveau op van de artiesten. We keren dus maar huiswaarts. Onderweg koopt Tim een zak met ‘lekkere’ Churros. Zo verliezen we Hans en David uit het oog. Gelukkig bestaat de gsm. Waar zijn jullie? Kiekeboe!. Hans en David verschijnen in een opening op het eerste verdiep van het spookhuis. Nu willen ze ook nog in de ‘move it’. Zo’n attractie die overkop van links naar rechts in alle hoogtes en laagtes ronddraait. Yvan, Frederik en Tim staan te kijken en zien allumeurs en klein geld naar beneden vallen.

Genoeg gespeeld. We wandelen naar de camping. Halverwege merkt David op dat hij zijn gsm kwijt is. Waarschijnlijk uit zijn zak gevallen in die ‘move it’-attractie. We lopen terug. Elke seconde kan belangrijk zijn. Tim belt naar de gsm, de rest zoekt naar de vrouw die antwoordt. Geen probleem, ze brengt de gsm wel even. Ze had hem gevonden naast de attractie. De gsm werkt, David kan weer telefoontjes ontvangen van Katrien-‘hit-me-with-your-rittmestick’. David heeft echt wel geluk gehad. Zo gaat hij het natuurlijk nooit leren zijn spullen in het oog te houden. Eénmaal op de camping vraagt Yvan aan David of hij toch ook zijn sleutel van de bus niet heeft laten vallen? En ja hoor,…wat denkt u….

Nu wandelen we terug naar de attractie. We zijn immers al een uur verder, waarschijnlijk is alles al verloren. We zoeken, vragen rond, en zoeken. Niets te vinden. Besluit: geen sleutel van de bus meer, geen fietsen meer, geen dagdagelijkse spullen, Frederik zonder bril of lenzen,… Oplossingen komen in de loop van de nacht op: Katrien brengt de reservesleutel even? Vervoersbedrijven die deze richting uitmoeten? Met de post de sleutel opsturen? …

Slaapwel


Dinsdag 15 augustus 2006: DE SLEUTELDAG

Na een tweede zoektocht ’s morgens vroeg kiest David voor Katrien als reddende engel. Na een aantal telefoontjes (gsm David lag niet in de bus) is er besloten dat Katrien samen met Sofie de reservesleutel even naar Bedoin brengen. Ze vertrekken rond de middag, rijden via Gent naar Brussel en zullen ’s avond om 22 uur een pizza aan het eten zijn in het zuiden van Frankrijk.

Wat de Keldertrappers doen deze dag? Al zeker niet fietsen, want die zitten achter slot en grendel (sleutel). Kaarten dan maar.

Onze reddende engelen worden 's avonds met een groots vuurwerk onthaald.

Woensdag 16 augustus 2006: DE TERUGREIS

Nu Katrien toch verlof kreeg van haar baas om hem uit deze benarde positie te bevrijden, kan ze maar beter gewoon in Frankrijk blijven. We rijden nog even naar boven. Zo kan het reddingsteam Sofie-Katrien ook nog even genieten van het prachtige uitzicht van op de Mont Ventoux. Prachtig gewoon. David en Katrien rijden nog verder en zullen nog enkele dagen vakantie nemen. De anderen rijden huiswaarts.
Comments