De schelp

De zee inspireert al eeuwen mensen die nadenken over de eindigheid van het leven. Eb en vloed 'vertellen' over het geven en nemen van het leven.

Schelpen zijnhet (uitwendig) skelet van weekdieren dat na hun dood overblijft. 
In die zin verwijzen ze bijna letterlijk 
naar de dood en de vergankelijkheid. 
Tegelijk weerstaan ze de tijd
en blijven ze eeuwen en eeuwenlang aanspoelen op onze kusten.
Wellicht juist daarom worden schelpen in veel culturen gebruikt
in culturen die veel voeling hebben met de natuur.
Bij indianen bv. werden soms eerst schelpen
als een onderste laag in een graf aangebracht.

Er is ook een soort seksuele symboliek bij de oester en de parel
die op een bijna erotische manier de idee van hergeboorte kan uitdrukken.
In de schelp zijn sommige culturen de schoot van een vrouw
met de parel als het kind dat daarin kan groeien.
Sommigen gaan zelfs zo ver om er de schaamlippen en clitoris in te zien
waardoor de hergeboorte wel op een heel eigen wijze wordt vertolkt.