"Dervişlik olsaydı tac ile hırka, Biz dahi alırdık otuza kırka" diyerek dillendirir mesleğini Yunus. Kolay değildir. Hakk aşığı olmak "geçmek" demektir. Kalben terketmek Hakk'dan gayrısını.  Bulunan aşk ile de "Ballar balını buldum, kovanım yağma olsun" demektir.  İnsan gönlünü kırmayı büyük kabahat sayar o. "Birkez gönül yıktın ise, bu kıldığın namaz değil.. Yetmişiki millet dahi elin yüzün yumaz değil" şeklinde anlatır kalp kırmayı.
    Yunus yaratılanı Yaratan'dan ötürü sever. Yani insana olan sevgisinin temelinde de Allah'ın rızasını arayışı vardır.  "Yaratılanı hoş gördük, Yaratan'dan ötürü" sözü de;  zaman zaman Yunus'u Hakk aşkından soyundurup kuru kuruya bir hümanizma insanı sureti vermeye çalışanlara  hissi kablel vuku tarzında söylenmiş bir söz olsa gerekir.
                 Sofiyem halk içinde tesbih elümden gitmez 
                 Dilüm ma'rifet söyler, gönlüm hiç kabul itmez
   Yunus mütevazidir, sabırlıdır, sevgi ve tefekkür doludur. İnsanlara hakikatleri ve Hakk aşkını anlatırken bir taraftan da kendini hep kusurlu görür, mahcuptur.   
    Hakk aşkıyla pişmiş, yoğrulmuş bir aşıktır Yunus. Ne hümanist, ne de Halk Ozanı kelimeleri ifade edebilir onu. O bulunduğu makama İslam'ın güzellikleriyle erişmiş bir Hakk adamıdır.